Jak długo czekać na zaręczyny? Poradźcie...

Gothka nie chcę wymuszonych zaręczyn , a tym bardziej ślubu . Aż tak zdesperowana nie jestem Chciałabym tylko wiedzieć, czy on myśli o małżeństwie ze mną, jak to wszystko widzi po kolei, w którym roku co się będzie działo. Jestem ciekawa jak mi odpowie na te wszystkie pytania...

Torba już spakowana, dziś w nocy jedziemy do Poznania i stamtąd wylatujemy o 10.20.
Trzymajcie za mnie kciuki;) choć oczywiście nie nastawiam się na nic. Obiecałam sobie, że przeprowadzę poważną rozmowę i nie będzie tak jak zawsze bez konkretów (typu nie 5 nie 10 lat), ale zapytam wprost czy w roku 2013 będę już mężatką(skoro maks miało być 4 lata)... Ciekawa jestem reakcji na to pytanie...

Dziewczyny powiem Wam jak było ze mną.

Znalismy się dość krótko, gdy on zaproponował wspólne mieszkanie. Na początku były wpólne wyjazdy na mazury, nad morze. Dobrze się ze sobą czuliśmy, świetnie nam się rozmawiało, wiadomo jak na początku. Gdy go poznałam on akurat kupił mieszkanie, zabierał mnie na zakupy które musiał zrobić do mieszkania, pytał o radę gdy czegos nie był pewny. Wszystko układało się świetnie, polubili mnie jego rodzice, no mówię Wam jak w bajce. Po jakimś czasie dałam mu odpowiedź że możemy razem spróbować zamieszkać, a co dalej czas pokaże. Przez pierwszy rok było super, nie będę tu opisywać naszego sielankowego życia ale nie było większych problemów, wspólnie dbaliśmy o związek, mieszkanie. On zadawał pytania czy chcę żeby nasz związek się rozwijał, mówił o zaręczynach, jak rozmawiał z kimś przez tel. mów - jadę z żonką, miłe to było i czułam że mu zależy.

Rok temu razem wyjechaliśmy do USA na wycieczkę, wczesniej wspominał że ma dla mnie niespodziankę, jednak ja czułam że nie ma tego czego oczekuję, o czym tak często wspominał. On bardzo unikał tego tematu, gdy zadałam mu pytanie wprost powiedział że chce poczekać jeszcze i tyle.. Czułam się wykorzystana, jakby się mną bawił, nie zdobył się na szczerość.. Strasznie mi było przykro, długo po powrocie nie mogliśmy się dogadać. On w ogóle nie chciał ze mną rozmawiać, powiedział że ma problemy w pracy i nie ma czasu teraz o tym myśleć. W lutym tego roku przyjechała do mnie koleżanka z Australi, poznała Ł. i miała o nim bardzo dobre zdanie. Gdy wyjechała przeprowadziałam z nim poważną rozmowę, powiedziałam że nie wiem czemu zmienił zdanie, ale ja też nie będę czekać w nieskończoność, zwłaszcza że mieszkaliśmy jak małżeństwo, wspólne święta z jego i moją rodziną. Ustaliliśmy że do wakacji się określi. Oczywiście nie zrobił tego, nie chciał rozmawiać, nagle zaczęłam mu przeszkadzać - mam za dużo butów, ubrań, wiercę się w nocy, po co te kwiatki, itp. Mega źle się czułam, jak jakiś intruz, a on nadal milczał w temacie.

Miał dużo problemów w pracy - wspierałam go , starałam się nie wymyślać problemów, i wiecie? miałam już tego dość - zaniebdywał mnie maksymalnie, nigdzie nie zabierał - wcześniej cały czas coś wymyślał aby było mi miło. Zadałam mu wprost pytanie co do mnie czuje i jak to sobie wyobraża - powiedział Nie Wiem Czy Cię Kocham i nie wiem czy chce z Tobą być!!! Wyobrażacie sobie, po 2 latach, wspierania, gotowania, wyjazdów usłyszeć takie Słowa!!! Straaaaasznie ciężko mi było - oczywiście wróciłam do domu, dałam mu czas do namysłu, on nadal nie wiedział.. Po 2 mcach zabrałam swoje rzeczy, ile mnie to zdrowia kosztowało.. On nie chciał żebym się wyprowadzała, ale co miałam zrobić? Dusiłam się w tym związku, byłam "zawieszona" Spotkaliśmy się kilka razy po tym jak zabrałam rzeczy, spotkania te zawsze "odchorowywałam". Ale na żadnym naszym spotkaniu nie dał mi najmiejszego sygnału że chce ze mną stworzyć coś poważnego. On chce zamieszkać w USA i w tym roku też tam jedzie, to miała być nasz wycieczka, ciągle do mnie dzwonił, zadawał pytania czy z nim pojadę, ale nadal chłopczyk nie zdecydowany...

Chyba po pół roku życia w zawieszeniu, mojej wyprowadzce i jego męczących telefonach (bo niby chce ale nie wie ..) powiedziałam kategorycznie aby nie dzwonił chyba że na prawdę będzie to coś ważnego. Od tego czasu zadzwonił tylko raz, bo chcę kupić auto a on mi może przywieźć z CH. I tyle o zaręczynach, związkach i wspólnym mieszkaniu przed ślubem.

Teraz leczę się z tej chorej miłośći i wiem że nigdy, przenigdy nie zamieszkam z mężczyzną  nie miejąc choć pierścionka na palcu.

Zadajcie sobie teraz pytanie - czy mężczyzna będzie dążył do ślubu mając w domu kobietę która, robi wszystko jak żona a mimo wszystko on nadal jest wolny? Po co ma to robić? Jest mu wygodnie i tak może przeciągać w nieskończoność... Więc dobrze się zastanówcie bo mnie ten błąd kosztował 2 lata i masę zdrowia i zaniedbania przez to swoich spraw....

Też uważam, że można mieszkać razem, a potem oświadczyć się. To zależy. Jak facetowi zależy, to na pewno nie zapomni o tym   A jak trafisz na takiego, który nie jest pewny czego chce, to niestety nie zmienisz go.
Mój też czasem nazwał mnie 'żonką', ale plany wobec siebie mamy sprecyzowane i ufam Mojemu Wariatowi

OK u mnie też były rozmowy z jego strony o dzieciach, o ich wspólnym wychowywaniu, o zaręczynach, no o wszystkim.. Coś się zaczeło psuć u niego w firmie, na pewno coś zaniedbaliśmy, ale gdy coś się działo a ja chciałam pogdać on wiecznie zmęczony, ma swoje problemy i nie będzie myślał o mnie, kiedys w kłótni powiedział ze jestem dla niego problemem.

Być może trafiłam na niedojrzałego chłopca który chciał się pobawić w dom, a później się wystraszył...
Nie mówię że mieszkanie ze sobą przed ślubem to błąd, bo watro jest się sprawdzić jak to by wyglądało już 'po'
Ale są mężczyźni którzy wykorzystują taką sytuację
Mieszkanie z kobietą daje im przywileje na które nie 'zasłużył' gdy kobieta czeka w nieskończoność może się wydawać że albo jest zdesperowana albo naiwna... jeśli wiecie co mam na mysli..
Jeśli facet gra na zwłokę to dla mnie - nie mam innego określenia - wykorzystuje kobietę.
Kobieta obniża swoją wartość jeśli zostaje przy takim mężczyźnie.

Oczywiście nie mówię o sytuacji gdy niebawem po wspólnym zamieszkaniu sprawy idą na przód:)
Obyśmy tylko z takimi mężczyznami się wiązały a nie byly zwodzone za nos przez kilka lat.. Ja opisałam swoją sytuację i doświadczenia które miałam z eks..

Mamba, doskonale Cię rozumiem!
Są tacy mężczyźni, którzy graja na zwłokę i wykorzystują kobiety. Chętnie z nią zamieszkają, bo fajnie mieć w domu full servis, ale poważne zobowiązania? Co to to nie! I tak długo przeciągają strunę, az kobieta sama odejdzie, tak jak Ty, tak jak moja córka i tak jak poprzednia dziewczyna faceta autorki wątku, która zostawiła go po 9 (!!!) latach. Myślę, że ten fakt powoduje niepokój Arletty. No bo jeśli ktoś przez 9 lat nie potrafił się zdecydować..... Na tym forum przeczytałam historię, w której dziewczyna trwała w takim układzie 15 lat i nie doczekała się niczego!

Moja córka nigdy nie ukrywała, że chce być żoną i matką. Jej ex o tym wiedział i nigdy nie zająknął się, że nie podziela jej planów. Wręcz przeciwnie, snuł wizje przyszłości ze slubem i dziećmi w roli głównej, choc nie miał zamiaru ich realizować. Pięć lat córce zajęło dotarcie do tej prawdy, a nie była ona naiwną, zależną od swojego faceta kobietką. Wręcz przeciwnie, świetnie wykształconą, niezależną pod każdym względem dziewczyną, która go kochała i uczciwie mowiła o swoich oczekiwaniach. Jego nie bylo stać na to, by uczciwie powiedzieć o swoich. Oszukiwał przez cały czas.

Wiesz Mamba, moja córka powiedziała to samo co Ty! Ze nigdy, przenigdy nie zamieszka z facetem, nie mając chocby pierścionka na palcu! Bo została z niczym w wieku 29 lat.  Powiedziała, ze nie stać jej na kolejne, kilkuletnie próby z niewiadomym zakończeniem. Że inaczej się patrzy na swoja przyszłość, gdy ma się 20 lat i jest dużo czasu na eksperymenty, a inaczej gdy trzydziestka na karku. Bo co, kolejny 5-letni związek i bedzie miała 35 lat? A potem następny i 40? Wreszcie menopauza ją zastanie na tych eksperymentach?

Kobieta nie ma tyle czasu co mężczyzna. On zawsze może mieć dzieci, nawet na starość, jemu  sie nie spieszy. Ale jej tak, w pewnym wieku, bo czas plodności dla kobiety nie jest tak długi.
Pewnie, może mieć dziecko bez małżeństwa, ale niektóre kobiety tak nie chcą.
Jeśli uczciwie o tym mówią, to maja prawo do uczciwości ze strony swoich partnerów. Jeśli on myśli inaczej, niech o tym powie i wszystko będzie jasne.
Niestety, zwykle jest tak, że ona milczy, nie pyta, nie naciska, czeka aż on sie zdeklaruje. Bo facet nie lubi presji, bo się zniechęci. I tak czas sobie płynie.

A stosunek do małżeństwa, do posiadania dzieci to są PRIORYTETY. O tym sie powinno rozmawiać, zanim się ze soba zamieszka. Jeśli oboje nie chca ślubu, to wszystko w porządku. Jesli oboje chcą, to też. Ale jeśli jedno chce, a drugie nie chce, to niech każde pójdzie sobie w inna stronę i szuka kogoś z kim będzie po drodze. Często jest tak, że mieszkają ze sobą, on udaje, że chce slubu, choć naprawdę nie chce i za deklaracjami nie idą czyny, a ona bagatelizuje sprawę, choć niepokój ją zżera. Mało to uczciwe.

Jest w tym wszystkim straszne pomieszanie. Romantyczne ideały z psudo-nowoczesnością. Wolne związki uznawane są za wyraz wyzwolenia i nowoczesności kobiety, a tak naprawdę wszystko się dzieje pod dyktando mężczyzn. Ciągle powtarzam, że dzisiejsza nowoczesność i "wyzwolenie" kobiety to spełnienie meskich marzeń, minimum kosztów i maximum zysków. W ostatecznym rozrachunku to ONA zapłaci, albo upokorzeniem, albo utratą szans na szczęśliwą rodzinę. Bo gdy ON, czterdziestolatek będzie właśnie zakładał rodzinę z jakąś dwudziestolatką, to ONA w tym samym wieku juz raczej takich samych szans jak ON nie będzie miała.

Moja córka właśnie się zaręczyła z kimś kto tak jak ona chce ułożonego, spokojnego i tradycyjnego życia. Ona parę miesiecy temu skończyła 30 lat, on ma 33. Nie mieszkają razem, choć spędzają ze sobą mnóstwo czasu, wyjeżdżają na wspólne wakacje, są ze sobą w weekendy. Ale córka nie jest jeszcze żoną, więc nie zachowuje się jak żona, nie ma jej na każde wyciągnięcie ręki.

Teo, masz rację, dziewczyny wchodzą w rolę żon, nie bedąc nimi, to błąd.

No jasne, gdyby ze strony mojego słowa były tylko słowa, to bym go nie chciała ! Przecież to jasne, że stara się o mnie i udowadnia mi , że na mnie mu zależy .

Gratuluję!

Masz mądrego faceta koło siebie.

Przeczytaj rozmowę z prof. Hanną Świdą-Ziembą w dzisiejszych "Wysokich obcasach" - poruszony tam temat jest bardzo zbieżny z Twoim.

Więc jednak można znaleźć "księcia na białym koniu" i żyć jak w bajce.
Gratulacje Arletta26

Witajcie Nie wiem czy jeszcze ktokolwiek tu zajrzy, bo minął dokładnie rok od mojego ostatniego wpisu...

Jeśli chodzi o sprawę zaręczyn to do tej pory ich nie było , jego zapewnienia z tamtego roku nie mają odzwierciedlenia w czynach Często poruszam kwestie ślubu czy choćby zamieszkania, jednak bez skutku...  Nigdy nie powiedział mi tego wprost, ale widzę , że tego poprostu nie chce...

Jest mi tak strasznie przykro...  znów się szykuję na wakacje (3 rok z rzędu) i zastanawiam się tylko, jak długo jeszcze to wytrzymam...

Miałam pomysł, żeby moja mama z nim porozmawiała oślubie i zaręczynach ( po 3 latach też chciała by wiedzieć co on planuje). Myślicie , że to dobry pomysł?

Ostatnio rozmwialiśmy jakoś ogólnie o biżuterii i mówię, że on nawet nie zna rozmiaru mojego palca... odpowiedział tylko, że:

"Kiedyś trzeba będzie zmierzyć..."

Myślałam,,że się przesłyszałam....nawet przez myśl, przez ułamek sekundy w ciągu 3ech lat nie przeszło mu że mógłby się oświadczyć

Po co obietnice sprzed roku, po co mamienie?

Gdy byliśmy rok temu na targach ślubnych (tylko i wyłącznie z mojej inicjatywy) powiedziałam , że można tu od razu wiele rzeczy załatwić...

On na to:
"To prawda, ale trzeba by się było tym intersować...." i smutna mina....

Ja już straciłam wszelką nadzieję, że coś będzie z naszego związku, nadal go kocham i poczekam kolejny, ostatni już rok...

Obiecał ślub w 2013 więc został mu równy rok... nie wiem tylko jak przeżyję rozstanie...

Zgadzam się z Teo. Po co komu ślub?? Mówią, że i tak nie daje gwarancji bycia razem, bo przecież można wziąść rozwód. Ale jeżeli jest jakiś kryzys w małżeństwie, zawsze się walczy, nie jest tak łatwo odejść, natomiast zakończenie nieformalnego związku jest dość proste. Kobiety zawsze pragnęły ślubu, dziecka, założyć własną rodzinę. To jak najbardziej naturalne i oczywiste. Więc puste gadanie: 'a co by ślub zmienił' jest dla mnie puste, głupie i denne. Ślub potrafi dużo zmienić. A mianowicie utwierdzić obu partnerów, że są kochani przez druga połowę. Że są akceptowani ze swoimi wadami.

Ja natomiast uważam, że masz tutaj prawo się zaniepokoić jego zachowaniem. Dlaczego? Po pierwsze dużo do myślenia daje jego poprzedni związek, dziewięcioletni związek nieprzypieczętowany deklaracją jaką są oświadczyny. Dla mnie to po prostu jest chore żeby chodzić ze sobą 9 lat i nic nie zmieniać. Nie wiem skąd się biorą tacy nieodpowiedzialny i dziecinnie faceci unikający jakichkolwiek zobowiązań. A może to jest winna kobiet. Bo zakochana kobieta jest w stanie dać wszystko swojemu partnerowi. A to jest błąd. Powinna zaangażowanie stopniować i dopasowywać do rodzaju znajomości. Nie rozumiem zupełnie po co mieszkać ze sobą przed ślubem. Przecież Wy w ten sposób dajecie mu wszystko co jest na poziomie pary małżeńskiej. Sprzątacie mu, pierzecie, obiadki gotujecie, seks kiedy tylko go najdzie ochota. Po co ma cokolwiek zmieniać skoro ma wszystko co jego koledzy, którzy dawno się ożenili mając przy tym całkowite poczucie wolności i brak jakichkolwiek zobowiązań. To jest chore! Ehh...Ty masz 26 lat i czujesz się gotowa na ślub a on 34 i nie czuje się gotowy na oświadczyny. Dziwne. Faceci w jego wieku już dawno mają pozakładane rodziny a on nie poczuwa się nawet do zaręczyn. Ale z drugiej strony znacie się dopiero 2 lata. Więc to nie jest tragedia. Ja czytałaś tutaj na forum dziewczyny chodzą z facetami po 7 a nawet 9 lat. Moja rada - bądź z nim jeżeli go kochasz. Ale miej oczy szeroko otwarte. Obserwuj go uważnie. I oceń, czy taki wieczny chłopiec, który mimo dorosłego wieku ciągle mieszka z rodzicami zasługuje na samodzielną, stateczną, a co najważniejsze dojrzałą kobietę, która pragnie założyć rodzinę. Nie przekreślaj go całkowicie. Bo nie wszystkie fakty ciągną na jego niekorzyść. A najlepiej by było jakbyś z usiadła wieczorem i spokojnie porozmiawiała. Bez nerwów i emocji. Jego również przed tym poproś o szczerość. Ja jeszcze nie jest zaręczona. Chodzę z chłopakiem od 6 miesięcy. Ale przeczuwam, że oświadczy mi się w grudniu, w rocznicę naszego poznania się. Oczywiście nie dam sobie reki za to uciąć, ale jego słowa na to wskazują. Bo wiele razy o tym gadaliśmy. On już podobno ustalił kiedy to zrobi i ustalił sobie datę. On bardzo przywiązuje wagę do symboli, a co za tym idzie sądzę, że zrobi to w symboliczną datę kiedy to pierwszy raz spotkaliśmy się. Wiem, że mógłby to zrobić na rok w grudniu, ale myślę, że jak się planuje to w przeciągu najbliższego czasu a nie z takim wyprzedzeniem. Hehehe, jak widać też jako kobieta długo nad tym myślałam i się zgłębiałam kiedy to może nadejść.

Czy ja dobrze czytam?? Oczekiwalas zareczyn po roku zwiazku?? Wiesz co gdyby facet mi sie po roku zwiazku oswiadczyl to bym sie ciezko wystraszyla takiego nieodpowiedzialnego podejscia do zycia.

Tak mi przykro, Arletta. Gdy zobaczyłam odświeżony wątek, byłam przekonana, że chcesz opowiedzieć o zaręczynach. Ehhhhhh......

Zgodnie z jego obietnicami sprzed roku, to już od paru miesiecy mieliście mieszkać razem w mieszkaniu, na które zbierał pieniądze. Tak się nie stało?

Facet, bo trudno mówić chłopak o 35-letnim mężczyźnie, najwyraźniej nie chce nic zmieniać. Tobie zostało czekać. Dobrze, ze postawiłaś sobie granicę tego czekania.

Pomysł z mamą nie jest najlepszy, odpuść go sobie.
---------------------------------------------------------------------------------------------
Co do oświadczyn, mój mąż oświadczył mi się po półrocznej znajomości. Ślub był po roku od nich. Jesteśmy razem od 34 lat.

To samo mnie w tym poście uderzyło. Kurde, ja jestem z moim facetem od ponad roku, ale nie wyobrażam sobie, żeby mi się teraz oświadczył. I nie wiem co bym wtedy zrobiła, bo go kocham, ale przecież za mało się jeszcze znamy, by decydować, czy spędzimy ze sobą całe życie. Nie wiem czemu niektóre kobiety tak strasznie chcą szybko wyjśc za mąż i "zaklepać" sobie faceta. A nie lepiej poczekać i się upewnić, że to ten niż potem płakać w poduszkę, że on jednak okazał się inny i szykować rozwód?

dobra, ale uważam, że w tym przypadku gorsze jest akurat to obiecywanie, robienie "konkretnych " planów, które na zawsze pozostaną planami.

Arletta26  mój mąż własnie po naświetleniu mu historii stwierdził: On po prostu nie chce i koniec.
Stwierdził też, że mozna oczywiście tak żyć, tylko zamieszkać ze sobą, wymuszac nie ma sensu ale robić coś, by ten związek szedł do przodu. Mój mąż własnie skomentował, że postawiłby najpierw na wspólne mieszkanie.
o:)

Arletta26 i masz ochotę ciągnąć to dłużej? Szczerze.... kopnęłabym mu w d** i zajęła swoim życiem. W tym czasie gdy tracisz z nim czas, mogłabyś poznać kogoś naprawdę godnego uwagi.

Hmm... czy to ciągnąć...zależy mi na Nim i obydwoje czujemy, że to prawdziwa miłość, pomagamy sobie we wszystkim, wspieramy się, ciężko to tak od razu przekreślić

Ostatnio szukałam dla siebie  ( nie dla NAS !) mieszkania do wynajęcia, po fakcie powiedziałam mu, że kilka mieszkań już odwiedziłam. Wkurzył się mówiąc, że o wszystkim mieliśmy decydować razem, a ja działam na własną rękę...

Niestety ten rok będę nadal musiała mieszkać w moim domu rodzinnym, ze względu na zmianę pracy.

No właśnie, czy jedynym "problemem" są zaręczyny? A poza tym wszystko jest w porządku i jesteś szczęśliwa? Jeśli tak to może podejdź do tego inaczej. Uświadom partnerowi że dla Ciebie to już czas żeby założyć rodzinę. Dowiedz się co on o tym myśli. Jeśli jesteście szczęśliwi to jestem przekonany że chce z tobą żyć i w końcu się ożenić. Podejrzewam że ze względu na poprzednie doświadczenia jest bardzo nieufny wobec wszelkich tak poważnych deklaracji. Co nie znaczy że nie chce. Bardziej bym stawiał że chce ale gdzieś w głębi może być jakaś blokada a nie że wygodnie mu w luźnym związku.
Dużo piszesz o "zaręczynach" i dacie ślubu jakby to miało gwarantować szczęśliwe życie razem. Tymczasem uważam że powinniście porozmawiać i to wiele razy co znaczy dla was to wspólne życie i czego oczekujecie od niego i od siebie. O ile tego jeszcze nie zrobiliście. W każdym razie uważam że lepiej nad tym razem popracować niż szachować ewentualnym rozstniem jako formą szantażu tudzież "karą" za opieszałość.

Marzy Ci się wspólne dalsze życie z Twoim lubym, a kwestię zmiany lokum trzymasz w tajemnicy? Czyli nie rozmawiacie ze sobą o ważnych rzeczach?
A może postanowiłaś go wykluczyć z ważnych decyzji, dopóki nie usłyszysz konkretnych deklaracji?

Pomyśl, co Twój mężczyzna mógł sobie pomyśleć. Jak ma się oświadczyć, skoro jego potencjalna przyszła małżonka uprawia samowolkę?
Pewno wolał by być z Tobą i doradzać Ci w wyborze mieszkania.

Jedno proste pytanie: co ma Tobie dać ten ślub? Poczujesz się wtedy lepiej? Jak to zmieni waszą sytuację?
Przecież to decyzja WSPÓLNA.
Moim zdaniem sprawa może mieć dwa rozwiązania:
- kochasz go i akceptujesz, że na razie on nie jest gotowy. odpuszczasz i czekasz, aż się określi. a życie toczy się dalej
- odchodzisz z tego związku, bo chcesz teraz ślubu i to jest priorytet

Moim zdaniem stawianie ultimatum (albo ślub albo koniec) czy też upierdliwe sugerowanie, które doprowadza w końcu do ślubu dla świętego spokoju, to strasznie ryzykowne rozwiązania.
Facet poczuje się osaczony lub w pułapce. Jeśli nie zwieje teraz, to może mieć uraz, który będzie niekorzystnie odbijał się na kondycji związku.

Niestety, każdy jest inny. Moja sugestia jest tylko jedną z możliwych opcji i wcale nie musi być bliska prawdzie. Przyznam że wg. mnie nie zaszkodziłoby trochę nacisków na poważne rozmowy i przede wszystkim wiążące. Postaraj się w sposób w miarę możliwości nieinwazyjny uświadomić mu jak to dla Ciebie jest ważne i dowiedzieć się czemu potrzebuje tyle czasu i zwleka z takimi zobowiązaniami. A może być różnie. Możliwe że się wycofa i okaże się że to nie dla niego co też oznacza ze i dla Ciebie nie. Albo podejmie kroki w "szczęśliwszą" stronę. My tu na forum możemy sobie dywagować i dawać rady najczęściej bazujące na naszych włąsnych doświadczeniach ale Ty masz tam żywego człowieka którego nie znamy i swoją unikatową sytuację. W każdym razie życzę powodzenia i dużo rozwagi.

Jeszcze tego by brakowało , żeby ze mną wybierał mieszkanie!!! On tego nie chce, a ja nie będę go mieszała w swoje prywatne sprawy. Powiedziałam mu , że obojętne przecież czy przyjeżdzą do mnie tu gdzie teraz, czy do innego mieszkania. Na to samo wychodzi... Zachowuje się jak licealista, tylko że teraz rzuca teczkę z pracy, je obiad u mamusi, przyjeżdza do mnie i z powrotem do domku spać. TO jest dojrzałość?

Może właśnie jak bym się wyprowadziła od rodzinki, zajęła nowym mieszkaniem, pracą i własnym rozwojem to on wtedy przejrzałby na oczy, że biorę sprawy w swoje ręce, a nie czekam na niego, na jego decyzję... Jak myślicie?

Na pewno usamodzielnienie się w niczym Ci nie przeszkodzi Ciesz się z tego co masz i się rozwijaj. Niczego pochopnie nie kończ ale też wyraźnie zaznacz co jest dla Ciebie ważne i priorytetowe. Ale dobrze to przemyśl, to poważne decyzje zmieniające bardzo dużo w życiu. Co nagle to po diable.

Catwoman - tu się nie zgodzę. Różni są ludzie i rożnie możne być. Kto wie jaki impuls na kogo wpłynie. A przede wszystkim nie zgadzam się że ludzie się nie zmieniają w  jakimś wieku. Są po prostu leniwi ludzie którzy się nie zmieniają, albo uparci.

Cóż przyjęłam taką zasadę: oko za oko, ząb za ząb

No dobrze Cotku a nie przyszlo ci do glowy ze w obliczu wiecznego nekania o slub (wybacz ale autorka wydaje mi sie wrecz zdesperowana i jedyne czego chce to ten slub a potem to juz swiat sie moze skonczyc) to facet ma dosc sluchania w kolko o tym samym? I ja sie nie dziwie ze ucieka i nie ma ochoty gadac. Bo wyglada na to ze do autorki nie dociera. Ona chce slubu i juz. Koniec kropka albo bedzie na jej albo wcale. W obliczu takiego podejscia to ma sie poczucie ze jest sie zmuszanym do konkretnej decyzji. Bo co nie powie przeciez "nie". Zwlaszcza jesli generalnie do swojej kobiety cos sie czuje ale jeszcze sie nie chce zawierac zwiazku malzenskiego.

Mnie jak sie tak dlugo za przeproszeniem truje dupe to tez dostaje awersji do rozmow na dany temat.
I prosze mi nie mowic ze nie rozumiem o czym mowie bo sama przeprowadzilam z mezczyzna powazna rozmowe nt malzenstwa i dalszego wspolnego zycia, dalam ultimatum ale potem na ponad 9 mcy w ogole nie wracalam do tematu. Dalam mu tyle czasu ile chcial i tyle przestrzeni ile potrzebowal.
Arletta ty chcesz odwagi cywilnej od drugiego czlowieka..? To rzadkosc i skarb ktorego ciezko sie spodziewac radze zejsc z nieba na ziemie

Sadie i jak to się skończyło? Twój  się zdeklarował? Ale to tylko z ciekawości pytam nie musisz odpowiadać jak nie chcesz, podziwiam, ze nie wracałaś do tematu potem, to bardzo dobrze.

Arletta też mi się wydaje, że takie naciskanie na ślub tylko pogarsza sprawę i też wiem o czym mówię bo to przerabiałam w swoim związku. Skończyło się na odwołaniu ślubu, teraz potrafię być szczęśliwa bez tego, wiem, że partner musi dojrzeć. Ale z drugiej strony mój facet jest dużo młodszy od Twojego i sama zaczęłam się bać że jak dojdzie do tego wieku to może nic się nie zmieni;/ Trochę mnie dziwi, że facet w tym wieku dalej chce mieszkać z rodzicami, wiem, że każdy dojrzewa inaczej, ale skoro już kilka lat jest z kobietą którą kocha, to na co czeka...?

Witaj Arletta26.
Czytałam Twoją pierwszą część historii i oczekiwałam, że w Waszym związku ruszy do przodu. A tu przykra wiadomość.
Niestety, nadal stoicie w miejscu, bo facet zapuścił już głęboko korzenie i trudno go ruszyć/przesadzić w inne miejsce.

Mało rozmawiacie na tematy Was dotyczące, bo jest człowiekiem skrytym. Jego rodzice też trzymają Cię na dystans...
Piszesz, że poza brakiem zaręczyn, nie możesz mu zarzucić, aby nie dbał o Ciebie.

Nie mam już podglądu, ale chyba pisałaś, że zaczynasz podejrzewać, że ukrywa coś przed Tobą. Mówi Ci, że musi pozamykać pewne sprawy? Jakie? Zatem nie jest szczery z Tobą! Ma jakieś swoje sprawy/życie, do którego Cię nie dopuszcza.
Może warto iść tym śladem i dowiedzieć się czegoś więcej o nim.

Z tego co wyczytałam, to z jego przeszłości wiesz tylko tyle, że 8 czy 9 lat trwał jego poprzedni związek.
Ponadto sugerujesz, że powód ich rozstania mógł być taki, w jakim Ty obecnie się znajdujesz tj. brak zdecydowanych kroków w kierunku legalizacji związku. Czy, aby na pewno?
Co prawda jesteście z sobą ok. 3 lat, ale Ty obawiasz się, że tak powiem "powtórki z rozrywki", a latka płyną nieubłaganie do przodu.

Ja myślę, że dobrze myślisz.
Pozdrawiam.

witam, uwazam ze tu rozmowa w niczym juz nie pomoze, przepraszam za szczerosc ale naobiecywal ci gruszek na wierzbie i nic z tego nie wyszlo. kochasz go ? on Ciebie ? mysle ze go kochasz a on ciebie chyba nie bo ma gleboko gdzies to ze tobie zalezy na slubie, zareczynach na rodzinie , opowiadajc o dziecku wspolnym biegajacym w kolo basenu uwazam ze bral cie na ciekawa historyjke. widzisz mieliscie w ciagu pol roku zamieszkac razem i nic cisza minal rok. wiec zastanow sie czy chcesz tkwic w takim zwiazku.

tylko szkoda ze Wy faceci co nie ktorzy nie widzicie ze zegar bije biologiczny i zajsc w ciaze nie jest wcale prosto a czas ucieka kobiecie dosc szybko.

Tylko cisowianka...nic na siłę:) Parcie na małżeństwo to najgorsze zabójstwo udanego związku:)

Osobiście Szanowna Cisiowianko ja na to bardzo baczę. Przez to rozstałem się z kobietą, którą kochałem i byłem 3 lata z nią w związku, bo chciała już założyć rodzinę. Jednak uznałem, że wolę zbudować dom, zadbać o finansę i wtedy założyć rodzinę jak będzie tak jak sobie wymarzyłem.To potrwa lekko licząc 10 lat, jak nie 15 czy 20, a mam już koło 30. Jak się nie uda mi tego zrobić to nie założe. Od razu mówię o tym kobietom. Uczciwość to podstawa.

Szanowna Sadie, a dlaczego od razu epitet darmowe, a niewspólne? Związek, małżeństwo to partnerstwo.  Mężczyzna ma być wierny do grobowej deski, utrzymać rodzinę i być wzorem dla dzieci tak w skrócie.

Nilos - oczywiscie szczerosc to podstawa ale chlopak autorki raz mowi tak a raz inaczej niech sie sprecyzuje a nie zabawa w kotke i w myszke. dla mnie najwazniejsza jest rodzina moja najblizsza , partner i nasze kiedys tam dziecko RODZINA , finanse odkladam na bok bo wiem ze z glodu nie umre, nie bede miala willy z basenem dzieci nie beda chodzic do prywatnych szkol ale bedzie MILOSC , SZACUNEK < ZAUFANIE , bedzie rodzina kochajaca sie a nie ilosc cyferek na koncie.

Spoko Nilos ja sie tylko upewniam bo nie chce na ciebie wydrzec jadaczki przez nieporozumienie
Jak tak to nie pozostaje mi nic jak tylko sie zgodzic z jednym z twoich wczesniejszych postow