Dramat!!

Moniu myślę, że to, że mam tak wspaniałe dziecko to nagroda za wszystko. On jest niezwykły i jak się budzę to sobie mówię w ten sposób "mój synek musi mieć fajną, zadbaną mamę". To jest  mój skarb, który jest bezcenny, tylko ja niedawno miałam przystojnego męża,  który uważałam, że bardzo mnie kocha, wymarzony dom, o którym czasami sobie marzyłam (a mój  mąż mówił, że buduje go dla mnie, bo zawsze chciałam taki mieć), no i w ogóle wszystko było tak jak powinno być, no poza tą panią oczywiście. Wiem, że mam to co najdroższe i to jest najważniejsze, ale strasznie mi żal, że tamtego już nie mam. Wiem, że przede mną ogromna walka, mnóstwo nerw, stresu, ale myślę, że może jeszcze kiedyś  w życiu usłyszę to co mój mąż ma mi naprawdę do powiedzenia, bo w tej chwili ogrywa jakąś rolę w bardzo tandetnym teatrze. Czasami się zastanawiam jak bardzo nisko facet może upaść, tylko po co,  przecież On i ja wiemy jak między nami było i tylko to jest ważne. Cała reszta to tylko otoczka, wszystkich może próbować oszukać tylko jak z tym dalej żyć, czy takie życie jest coś warte. Nawet to, że się z nią  wprowadzi się do naszego domu, gdzie okno z pokoju synka wychodziło na podwórko kolegi, z którym miał siedzieć w jednej ławce. Jak tam żyć, to, że jej się tam podoba to nie ulega wątpliwości, ale czy jemu to nie będzie się kojarzyło ze mną. Ja tam nie potrafiłabym mieszkać z nikim innym, bo dla mnie ten dom to mój mąż i koniec. Może po latach do Niego dotrze co w życiu jest naprawdę ważne i o co warto walczyć, a co jest tylko namiastką szczęścia. Chyba już Wam o tym pisałam, ale jak patrzę na syna to widzę jego tatę, jest jego wierną kopią i ja tę kopię mam i dbam o nią najbardziej na świecie, bo wiem, że ona należy do mnie.

Odziaływanie tego co mój były mąż zrobił na nasze dzieci jest nie do wybaczenia. Nigdy. Musiałam sie usmiechać, musiałam funkcjonować w tej czarnej rozpaczy...a wszystko to dla dzieci. Córka była strasza, więcej rozumiała a mimo to nie potrafiła pojąć DLACZEGO? A syn.. syn zniósł to najgorzej..bo był mniejszy i zakochany w ojcu od urodzenia.. świata za nim nie widział. Jego zranił najbardziej.. do dzis.. a teraz mój syn ma 19 lat cierpi z jego powodu. Dlatego taki facet, który TAK postepuje jest maluśkim ludzikiem, bez wartości i bez jaj.

Wszystkie tyle już przeszłyśmy ,że teraz musi być już tylko lepiej .Damy radę jak same w to uwierzymy.Czasami jest bardzo ciężko ,łzy same napływają do oczu,ale możemy być z siebie dumne ,że to przetrzymałyśmy.
Monia ,będzie dobrze,tylko w to uwierz .Tańcz i przez to poczuj jaki świat może być piękny,pomimo łez.
Kaja przed Tobą jeszcze dużo stresu ,ale dasz radę dla dziecka ,który będzie dla Ciebie nagrodą,a on jeszcze kiedyś zapłacze.
Pozdrawiam Was wszystkich i życzę dużo słońca ,sobie też bo jest mi ono teraz bardzo potrzebne.

Mój synek jest bardzo dzielny, mimo, że taki malutki. Jak widzi moje zaszklone oczy często mi mówi, mamusiu, a może nie wszystko stracone, może tata jeszcze zrozumie co zrobił. On pamięta, że tata wiele razy wyjeżdżał, a ja go tak bardzo prosiłam żeby został i pobawił się z dzieckiem, on to wie, że tata nie chciał. Teraz temat taty staramy się omijać, ale często mówi tak bardzo chciałbym pojechać z tobą i tatą nad morze, albo nawet mu się to czasem śni. Dzisiaj rano jak go wiozłam do przedszkola powiedział mi "mamusiu ja tak bardzo bym chciał żeby tata chociaż mnie odwiedził". Dreszcz przeszedł mi po plecach, bo jak widzieli się 23 grudnia to tatuś obiecał, że przed Sylwestrem po niego przyjedzie no i nie przyjechał widocznie ma inne obowiązki z panienką, a dziecko czeka, bo jak się żegnali powiedział "synku jesteśmy umówieni". Widzę jednak, że często reaguje płaczem z byle powodu i jak już zacznie płakać to płacze i płacze, wszystko wtedy jest źle. On bardzo tęskni za ojcem i widzi, że ja też. bardzo by chciał żebyśmy byli razem. Kiedyś mi powiedział, że jestem dla niego jak puchar i opłatek,  bo go nie zostawiłam. W jego małej główce to widocznie coś co ma wielką wartość. Cały czas mu mówię, że nigdy go nie zostawię, że bardzo go kocham i zawsze będę, ale to co go spotkało to ogromny dramat, bo tata też mówił i mówi, że go kocha, a najbardziej to wmawia mu to tamta babcia, która dała przyzwolenie  na to by tatuś spotykał się z panienką. Wiem, że to nie zostanie bez echa u dziecka i liczę się z tym, że te emocje, które ja potrafię wygadać, wypłakać u niego się kumulują i w końcu coś pęka. On mi robi czasami podwieczorki, chce żebym wiedziała, że ktoś o mnie dba, jak stawia talerzyki mówi tatusiowi nie stawiam, bo go nie ma, albo jak jedziemy samochodem to też mówi, jakby był tata to jechałby z nami. Ja to pisałam setki razy i napiszę jeszcze z tysiąc po co to się stało, dlaczegooooo!!!!! nam jest bez niego źle. Nie jestem osobą, która godzi się z przeciwnościami losu, ja dlatego skończyłam takie studia, bo nawet jak bardzo się bałam i wszyscy wychodzili z dwójami z egzaminu ja wiedziałam, że dam radę, a teraz nie daję rady, nie mogę zrobić już nic, ale ja się z tym nie godzę. On był mój i synka, a nie tej baby i ona nie miała prawa zabrać go, a on nie miał prawa pójść. Ja nigdy nikogo nie skrzywdziłam, bo nie mogłabym z tym żyć.
Moniu będzie dobrze, to jest taki przejściowy stan, jesteś bardzo wrażliwa, bo mąż już pokazał na co go stać, ale ja uważam, że On już wie gdzie Jego miejsce i taka historia się nie powtórzy. Trzeba będzie dużo czasu żeby wszystko było tak jak kiedyś, ale to jest możliwe. Pomyśl sobie tak, że mogłaś się o tym nie dowiedzieć i  nawet nie miałabyś pojęcia co się dzieje. To widocznie była jakaś słabość, która minęła w obliczu utraty rodziny. Doceń Go, bo ja uważam, że jest tego wart.  Niewykluczone, że panna tak łatwo nie da za wygraną i coś tam będzie próbowała, ale on już na to nie pójdzie. Myślę, że Ty wiesz  jak zatrzeć to przykre wrażenie i cieszyć się tą nową miłością, która przeszła ciężką próbę, ale zwycięsko i tylko to się liczy. To, że z nią spał to już nie ma znaczenia, trudno, dużo gorzej by było jakby Was zostawił. Uwierz ja wiem co mówię, oddałabym wszystko co mam (poza synkiem oczywiście) by móc odbudowywać mój związek i być na Twoim miejscu, dlatego uważam, że nie ma czego się bać, bo to co złe już za Wami.

Mój mąż z tamtą zamieszkał od tego Sylwestra u niej w mieszkanku, bo przez ten okrągły rok tylko dojeżdżał do niej zostając na nockę czasami no i oczywiście weekendy. Pewnie można nazwać to w ten sposób, że ułożył sobie życie, tylko czy to jest ułożenie. Właśnie to mnie zastanawia ile on dla niej znaczy skoro zdecydowała się na związek z nim jak jej mąż zdecydował, że nie chce już z nią być jak po raz kolejny wdała się w romans i go zdradziła. Myślę, że to najwyższy czas niech mieszkają razem, może szkoda, że dopiero teraz. Pan, który mi powiedział o tym związku mówił, że ta pani nie sprząta i nie gotuje, ona ma inne walory, które działają na panów. Tylko podobno tym razem podobno się zakochała w moim mężu, szkoda, że dopiero jak mąż się wyprowadził, bo dokąd o niczym nie wiedział to udawała zakochaną w nim. O mojej przygodzie z psychologiem już Ci chyba pisałam, więc teraz to już muszę niestety sama sobie pomóc. Mąż wmawia cały czas, że to moja wina bo coś tam robiłam nie tak. I to mnie najbardziej zastanawia czy to jest próba uciszenia wyrzutów sumienia, czy chce mnie jeszcze  bardziej pogrążyć. Jak widzę te historie zdarzają się udanych związkach takich jak Wasz, bo twój mąż niczego Ci nie zarzuca, więc ja już nic nie rozumiem. Jeśli Twój mąż fizycznie Cię nie zdradził to bardzo przepraszam wydawało mi się, że coś takiego przeczytałam w Twoim wątku, ale być może coś źle zrozumiałam. To chyba tym łatwiej będzie to przełknąć skoro nie doszło do faktycznej zdrady. Może uznasz, że ja się pocieszam, ja wiem,że już nigdy nie będziemy razem, ale uważam, że związek mojego męża z tą panią nie wyjdzie mu na dobre i to nie dlatego, że mnie byłoby lżej tylko tak mi się po prostu wydaje. Tak samo jak wtedy gdy mówiłam do Niego "Koteczku co się dzieje, powiedz mi, bo potem może być za późno jak już stanie się coś złego"  i co może miałam rację, może trzeba mi było wtedy powiedzieć o co chodzi i dzisiaj bylibyśmy razem. Zdaję sobie sprawę, że od jakiegoś czasu mnie nie kochał tylko była wspaniała okazja dwa miesiące przed naszym rozstaniem kiedy mógł mi to powiedzieć, nie zrobił tego, stawał na głowie by wszystko było po staremu i żebyśmy jeszcze jakiś czas mieszkali z moimi rodzicami. Po  co ???? Pierwsze jego słowa po odkryciu zdrady  " ty sobie niczego nie zarzucaj, a tak w ogóle ona dla mnie nic nie znaczy". Więc jak w końcu z nami było dobrze, czy bardzo źle tak jak on to widzi w tej chwili? Mój mąż powiedział, że tamta nic nie znaczy dla niego i z nią jest, myślę, że Twój mąż tego nie mówi jeśli miałby kłamać. Ale wydaje mi się, że On Cię naprawdę kocha i tego nie da porównać z tym co miał z nią. U mnie wszystko się rozsypało i dlatego ze mną jest tak, a nie inaczej, ale ty podnieś głowę do góry i ciesz się każdym dniem, który los Wam podarował, nie tobie i dziecku tylko Wam i tylko to się liczy. Nigdy nie wiadomo co będzie, ale teraz jest  u Was tak jak ma być, a reszta jakoś się uleży, a przyjdzie czas kiedy usłyszysz od męża to na co od dawna czekasz, zobaczysz!

Zdaję sobie sprawę jak boli tego typu zdrada, bo jakby mi ktoś dwa lata temu powiedział, że np. mnie to miałoby spotkać wtedy na pewno powiedziałabym walizeczki za drzwi i koniec, jak chce  myśleć o kimś innym to droga wolna. Ale niestety przeżyłam emocjonalną kiedy to wszystko nabierało rumieńców, rosły kosmicznie rachunki telefoniczne itd., potem fizyczną i w końcu długo ukrywany romansik i mimo wszystko powiedziałam "wracaj" i okazało się, że on już mnie nie chce, on już nas nie chce. Czuję się jak nikt. Nie wiem czy mnie się tylko wydaje, że my byliśmy  normalną, kochającą się rodziną, a tak naprawdę tego w ogóle nie było. Prawda jest taka, że tam gdzie w małżeństwie zamiast ona i on jest jeszcze jedna ona to on przestaje już patrzeć żonie w oczy i starać się dla niej,  a  zaczyna kombinować jak tu nakłamać żeby z domu się wyrwać  i żonę co do kasy oszukać jakby coś się zaczęła orientować. No trudno, tylko po co. Jej miłość jest tak wielka, że wychodził po alkoholu od niej z łóżka, wsiadał do samochodu i jechał do domu, a że zawsze dojechał szczęśliwie to już inna rzecz. Myślę, że to namiętne, gorące uczucie troszkę osłabnie jak się okaże, że ten piękny nasz  domek trzeba będzie jednak sprzedać i panienka się tam nie wprowadzi, bo póki co podobno planuje gdzie sobie wstawi kanapę i ile pieniążków jeszcze potrzebują żeby było tak jak ona chce.
Moniu mąż Cię zdradził jakby na to nie spojrzeć, cokolwiek tam się działo, ale refleksja przyszła na czas. A przed Wami jeszcze wiele wspaniałych lat, tak będzie, bo nic dwa razy się nie zdarza, ja nie jestem tego zdania, że facet jak raz tak zrobił to będą następne. Jak się wie ile można stracić to się już więcej losu nie kusi. Jestem na etapie kiedy przypominam sobie zdanie mojego męża "kotuś ty sobie musisz pogadać, pogadać a jak przyjdzie co do czego to jesteś złoty człowiek". Tylko to było dawno i chyba nieprawda, bo teraz okazuje się, że byłam  babą spod ciemnej gwiazdy, jedyne czego mi nie zarzuca to to, że byłam złą matką, bo jakby jeszcze to powiedział to chyba by go piorun z jasnego nieba trafił. Ja to dziecko wychowałam sama i taka jest prawda, bo mój mąż zarabiał kasę i budował dla nas dom.
Moniu będzie dobrze  i chyba nie ma co doszukiwać się czego czego nie ma (już na szczęście nie ma). Pa

Cieszę się, że udało Ci się potańczyć na balu. To znaczy, że już trochę lepiej się czujesz!
A co u mnie?
Możesz zobaczyć moje huśtawki emocjonalne w wątku Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia.
Jak mnie dopada dół, to mnie dziewczyny prostują i przywołują do porządku.
Ciężko mi z tym wszystkim, bo też próbuję żyć normalnie, cieszyć się małymi przyjemnościami, a są sytuacje, że wszystkiego mi się odechciewa!
Ale obiecałam sobie, że przestanę ciągle roztrząsać, myśleć o tych złych momentach i zacznę myśleć o sobie - przede wszystkim, a cała reszta jest drugorzędna.

Na tańce oczywiście chodzę nadal - super mnie relaksują! Polecam, jak tylko będziesz lepiej się czuła!
Trzymaj się i nie poddawaj się złym myślom!

Witaj!

Bardzo chętnie poznam męski punkt widzenia!

Pozdrawiam!

Witaj!

Trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć na Twoje pytania.
Dlaczego nadal czuje sie źle, mimo, ze on jest ze mną? Dlatego, ze cały czas czuje żal, ból w sercu. Nie moge uwierzyć, że najbliższa mi osoba mogła mnie tak skrzywdzić.
Wiem, że zawinił, że mnie oszukiwał - to boli.
Może jak minie więcej czasu, moje rany się zabliźnią wtedy bedzie lepiej.
Dobrym sposobem jest zajęcie się po prostu sobą - w każdym znaczeniu tego słowa.

Czy nie spotkała go kara? Myślę, ze jednak tak. Wiem, że nie może spojrzeć na swoje odbicie w lustrze. Wiem, że uważa się za skończonego drania. Był moment, że chwytałam już za walizkę, żeby go wyrzucić. Siłą dosłownie mnie powstrzymywał. Płakał razem ze mną! Na jego głowie przybyło sporo siwych włosów.

Kiedyś też uważałam, że w takiej sytuacji bez ociągania wywaliłabym faceta, ale życie jednak pisze inne scenariusze. Może zbyt mocno bałam się życia bez niego? Szkoda mi było tych wspólnych lat? Widziałam, że to strasznie przeżywa.
Wiesz! Na dobrą sprawę mógł latami zyć na dwa fronty i trzymać to w tajemnicy. A jednak od niego dowiedziałam się co się dzieje.

Nic go nie usprawiedliwia! Wierz mi, że ciągle zadaje sobie i jemu pytanie jak mógł dopuścić do tego? Dlaczego nie zapaliła mu się w głowie czerwona lampka?

Na razie pytania pozostają bez odpowiedzi? Od męża słyszę: nie wiem! Byłaś i jesteś najlepszą żoną, jaką mógłby sobie wymarzyć. Że jeśli by mnie zostawił nie mógłby być szczęśliwy. A jednocześnie tamta nie jest mu obojętna.
Tak mówił - na dzień dzisiejszy nie pytam go już czy mu przeszło, czy nie! Bo to upokarzające.

A dlaczego kocham się z nim? Trudne pytanie. Może dlatego, że go po prostu kocham i słysze te same słowa od niego.
Wiadomo - na początku czułam do niego wstręt. Ale emocje, które nami targają czasem powodują paradoksalnie większą namiętność.

Oczywiście - usłyszał ode mnie słowa typu: jestem dla Ciebie materacem, lalką do wyżycia, że kochasz się ze mną a pewnie myślisz o tamtej.
Ech! Trudne to wszystko, nie jest łatwo to opisać, ująć w słowa.

Nic nie jest białe lub czarne - zaczynam to rozumieć.

Wcale nie myślę, że może robić sobie co chce a i tak będę  z nim. Mój próg wytrzymałości jest dotąd a nie dalej.
Jeśłi go przekroczy - nie ma przebacz!

Uwiez mi, że już się nie boję! Przestałam myśleć, że bez niego sobie nie poradzę. Jeśli z czasem okaże się, że nie był wart drugiej szansy, mogę sobie wyobrazić życie w pojedynkę. No nie sama -  z córką!

I przestałam topić smutki w alkoholu, na szczęście!

Mam nadzieję, że nie napisałam chaotycznie. Ciężko jest ubrać w słowa swoje emocję!

Pozdrawiam!

Jestem tego samego zdania:) tak trzymaj Monia:) Co nas nie zabije...

cześć  to co budowaliście tyle lat nagle wali się;niepojęte -prawda .Ale żyie trwa dalej niewolno go przegrać ;musisz uzbroić się w cierpliwość.Musisz zaczekać,zobaczysz co będzie dalej,może naprawdę mąż mówi prawdę.Przeczekaj ten okres czasami głupstwo może zniszczyć to co kochamy .POWODZENIA

podbijam pytanie. Wczoraj pisałam winnym wątku. Wklejam dla przypomnienia moją wypowiedź tam.   

"O nie nie, Ty masz córkę. Nie dobijaj jej tym. Przykro mi , ze tata już po tamtej tronie. Mój niestety też ( straciłam mając niepełnienia 28 lat.).

Skąd wiesz, że kwestia paru dni? Konkrety jakieś są?

Czy dalej rżnie głupa i nie wie co zrobić. Wiesz, ja też byłam za tym by to ratować, bo wierzę, że to potwornie trudne przeorganizować życie po tyle wspólnych latach. Ale do ciężkiej cholery , czy on nie może po roku od zajścia się zebrać w garść i pójść w jedną stronę, a nie zastanawiać się. Zastanawiać się to można nad wyborem koloru ścian w domu.".

Odezwij się. Nie daj się wciągnąć tej machinie.

A Ty, Monika? Czego chcesz Ty?
Chcesz  z nim zyc ?

Rozmawiamy bardzo dużo...mieszka nadal, choć była akcja, że go wyrzuciłam, ale po dwóch dniach był z powrotem....

Jesteśmy dla siebie przede wszystkim przyjaciółmi, był przy mnie, gdy trzy tygodnie temu nagle odszedł mój tata.....pomagał w tym trudnym czasie, mojej mamie, całej rodzinie.....
Nasza córka ostatnio tylko pyta, dlaczego chodzę taka samutna, ciągle zamyślona. To mówię jej, że mamy z tatą pewne problemy, ale kochamy ją całym sercem i jest naszym największym skarbem....
Ona jest niesamowita, przytula się, szczebiocze wesoło, jakby próbowała nas rozweselać....

Córka czuje sie szczęśliwa w naszej rodzinie i chcę żeby to dzieciństwo miała jak najdłużej beztroskie... Wiem, że dla dobra dziecka nie powinno się ratować małżeństwa, ale to wszystko zalezy od sytuacji. Nigdy nie było krzyków, przemocy, wyzwisk, kłótni.....
Dla mnie rodzina jest najważniejsza, w tym się spełniam, to daje mi szczęście.....i dlatego chcę robić wszystko co można, żeby mieć tę pewność, że niczego nie przeoczyłam...
Wiem, napiszecie, że to tylko ja działam, walczę....
Ale czy ktos opuszcza drugiego dlatego, że nagle ma słabszy okres w życiu, że upadł.....
Nie błagam, nie jęczę, żeby był....po prostu jestem przy nim i chcę mu pomóc, nawet jeśli w perspektywie zostanę sama....Bo moje dziecko musi mieć wesołego, zdrowego ojca a nie wrak człowieka.....

A ja go kocham po prostu.....mimo wszystko wierzę w niego, w nas....
Wczoraj miałam gorszy dzień, dziś minimalnie poczułam wiatr w żagle....

Gdy mam doła, słucham pewnej piosenki

Mezzo & Kasia Wilk
Sacrum

".....Panie pobłogosław chwile,
gdy każdy problem to błahostka,
uciekam w moje świętości,
w objęcia tych którzy akceptują moje słabości,
rodzina, o której zawsze marzyłem,
dom, który był zawsze azylem,
miłość, to najpiękniejsze sacrum,
więc nie traktuj jej jak kontraktu,
który zrywasz, gdy dzień masz gorszy,
kiedy zyski chwilowo są mniejsze niż koszty,
sacrum nie zmieni lekki podmuch wiatru,
to źródło, którego nikt nie może zatruć...

Być może jestem naiwną idealistką....

Pomóc ruszyć do przodu a nie tkwieniu ciągle w jednym punkcie...którym jest ciągłe rozpamiętywanie: dlaczego to się stało, co ja mam biedny zrobić, czego ja naprawdę chcę, gdzie powinienem być....
Mam dosyć słuchania jak to mnie skrzywdził, jaki to z niego sk....yn.
Nie usłyszałam ani razu od niego słów: to koniec, chcę odejść, nas już nie ma....tylko ciągłe pogrązanie się w depresji, która zapędziła go w stronę załamania psychicznego...

czasem mam dosyć i mówię; jeśłi chcesz to odejdź, rozwód i koniec nie ma nas...to robi przerażone oczy.....

Monika, szczerze, to ja mysle, ze Ty postanowilas, ze bez niego nie istniejesz.Nie wiem dlaczego tak postanowilas, ale postanowilas.

A to powyzsze zdanie o tym rozwodzie, to tak jak z ta kawalerka kiedys (?)
Znowu go "straszysz"  (?)

Monia, wysłałam Ci maila.

Nie mam pojęcia, dlatego wszędzie szukam pomocy, nawet u psychiatry, bo z dnia na dzień jest coraz gorzej.....

Teo!
Odpisałam!

Monika,
Co powiedzial lekarz?
jak sobie radzisz?

No cóż, to bardzo smutna historia. Trudno sobie wyobrazić coś takiego..
Ja nie wiem co bym zrobiła na Twoim miejscu, pojęcia nie mam.

Monika,
coz madrego, albo niemadrego moge Ci na to odpisac?

Ale jedno mi sie od razu narzuca: jak to sie stalo, ze TY niczego nie zauwazylas? gdzie on byl przez ten caly czas? czyzbyscie sie tak bardzo od siebie oddalili, ze nic , ale to nic nie bylo widoczne? Nic nie czulas ?
Nie moge sobie tego wyobrazic...
Ja wiem przeciez, ze cos nie tak  z moim partnerem...ze cos niedobrego sie dzieje. O.K. nie wiem jeszcze CO , ale wyczuwam, pytam, dociekam , delikatnie "wyjmuje" z niego co go boli, rozmawiamy, rozmawiamy, rozmawiamy.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

i jak sobie teraz radzisz? To duzo , sprostac temu wszystkiemu...

P.S.Monia, zeby cos zmienic, trzeba COS ZMIENIC.

Przytulam bardzo mocno. Wiem, że poradzisz sobie ze wszystkimi problemami.

Nie zamykaj wątku. Pisz. Nie zamykaj się w czterech ścianach.

Nie patrz na to, że najgorsze przed Tobą. Najgorszy to był ten rok, pełen niepewności i zawieszenia. Teraz wiesz na czym stoisz, masz fundament. Teraz może być już tylko lepiej. Nie możesz zostawić wątku, kto Ci będzie dawał kopniaki jak padniesz w beznadziei? Kto Cię będzie wspierał i pocieszał? To właśnie teraz jest Ci ten wontek najbardziej potrzebny!

Monika, opowiem ci cos. (gdybys jednak zdecydowala sie tu zajrzec )

jedna z moich pracownic przechodzila niedawno cos takiego , jak Ty teraz.
Odejscie.Rozwod. Corka jedensacie lat.

Pomagalam jej jak moglam. I jednego sie nauczylam: trzeba DAC sobie pomoc.
Wiesz dlaczego?

Bo nikt nas tego nie uczyl. Nikt nie uczy nas jak sobie radzic z rozstaniem.I w takiej sytuacji wszystko spada na nas i przytlacza.
Szukaj pomocy Monia.

Monika...

popłakałam się rzewnymi łzami..
Musze Ci to powiedzieć.. musisz to wiedzieć; to nie jest koniec świata!! to nie jest koniec Moni!!!  Przejdziesz to, staniesz na nogi, jak miliony kobiet!  Jesteś wspaniała, mądra i silna!! To,że Cie to spotkało oznacza TYLKo to,że ludzie bywają podli i słabi ( Ona i On)...
Ale tu MY będziemy zawsze dla Ciebie... i błagam Cię nie znikaj stąd...Pomożemy, wesprzemy ile tylko sił....

.;-((((((

Witam!

A kto powiedział, że ja się nie pojawię???
Napisałam tylko, że nie ma już smutnejmoni...

Pojawiła się nowa monia&Co

Monika i spółka ze swoją córką!

Uff...Monia, super Świetny początek Myślę, że nie uciekniesz tu przed kopem...na rozpęd W nowe, lepsze życie.

Ja czuje to samo!
Bardzo się zżyłam z Wami....dzięki!

Gadanie. Im dłużej żyje, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że miłość wybieramy sobie sami. Zauroczenie, fascynacja, to co innego, to przychodzi, ale też odchodzi. Ci bardziej rozważni się nie dadzą, ci mniej rzucą się w wir, ale prędzej czy później to mija. A miłość jest uczuciem, którym postanawiamy obdarować kogoś.
Mam nadzieję, że ex Moni się tylko zauroczył i za jakiś czas mu przejdzie, ale to już będzie za późno.
Kryzys wieku średniego... chęć zmiany... brak sensu życia... pieprzenie.

Jedna moja rada odnośnie córki, chociaż wiem, że pewnie byś tak nie zrobiła, ale wole napisać To co łączy, albo już przestało Ciebie i męża nie może wpłynąć na dziecko, czyli żadne z Was nie powinno jej nastawiać przeciwko sobie i to powinniście sobie wyjaśnić jako priorytet. Wasze sprawy to wasze sprawy, a rodzicielstwo i miłość do dziecka to zupełnie odrębny temat. No, to tyle ode mnie

Moniczko... jestes Wielka.. szacun 

Widzisz teraz dlaczego w Ciebie wierze.>??????

I powiem Ci; BEDZIE DOBRZE!!!

Jaka tam wielka!
Przerażona, samotna, wczoraj mała spała ze mną, strasznie się tuliła do mnie...ja nawet nie mogłam popłakać spokojnie...