Dramat!!

To dobrze, że mąż się stara, a z drugiej strony to przykre, że nadal tak mu na niej zależy.
Z tego co pisałaś, to chyba macie córeczkę, to myślę, że teraz skup się może na niej, na świętach, a nie na tym co zrobił mąż. A czas pokaże co będzie. Nie dziwię Ci się wcale, że jest Ci ciężko. Każda z nas chciałaby wiedzieć, że jest jedyna..

Gdyby babcia była dziadkiem...
Ale wiesz o tym, że jedną z zasad wyjścia z impasu jest NIE PRZEŻUWAĆ?
Bo niby co dobrego ma przynieść wieczne przeżuwanie - nawracającą chandrę?
Wesołych Świąt Moniu - mimo wszystko i ku lepszemu Szczęścia Ci życzę i umiejętności cieszenia się z drobnych radości

Dziękuję Wam za dobre słowa dziewczyny!

Wiem, że roztrząsanie tematu to najgorsze co mogę robić. Nie chcę popsuć tych Świąt moim bliskim dlatego postaram się być dzielna!
Bardzo dziękuję za świąteczne życzenia! Wam również życzę ciepłych, rodzinnych, pełnych miłości chwil w te Święta.
A Tobie Nino szczególnie życzę zdrowia, niech Twoja walka skończy się wielkim zwycięstwem! Oczywiście samych szczęśliwych chwil w Twoim małżeństwie. Niech te ciemne chmury odgoni silny wiatr i na stałe zaświeci słońce.
A Sylwestra spędzam kameralnie w gronie bliskich, może poszaleje w karnawale, kto wie?

Pozdrawiam serdecznie!

Na pewno będziesz dzielna, wierzę w Ciebie .
Także życze Ci wspaniałych świąt, odpoczynku, mile spędzonego czasu. By były dla Ciebie pełne magii i miłej atmosfery   I Szczęsliwego Nowego Roku !!

Nic takiego nie napisalam, ze podcinasz mu skrzydla. Napisalam jedynie, ze podziwiam to ze potrafisz nadal z nim byc i skladasz rozsypane puzzle. Ja bym nie potrafila budowac dalej zwiazku z facetem, ktory zakochuje sie w innych. W tej kwestii wymagam wylacznosci i w tym miejscu swiat jest czarno-bialy albo kochasz albo nie kochasz (wtedy odejdz) a nie staraj sie trzymac dwoch srok za ogon. Jestem z zona w cieplym gniazdku a serce zakochane w kims innym.

Skoro tak sie stalo to moze cos wczesniej szwankowalo w waszym zwiazku i byly przyczyna jego pozadomowych milosnych uniesien. Dotarlas do sedna sprawy? Czy od tak spadlo to na niego jak grom z jasnego nieba?

Jesli chcesz z nim nadal byc to zycze sily i powodzenia! I oby nie wygral strach przed tym, ze sytuacja sie znowu powtorzy bo to jest niszczycielskie dla zwiazku.

To, że odpowiedź nie spełnia naszych oczekiwań nie oznacza BRAKU odpowiedzi
Ciekawe czy próbujecie razem składać czy osobno? Skoro bowiem nie wybaczyłaś... to będzie się to za Wami wlekło. Bo cóż można zrobić by to skończyć? Czasu cofnąć się nie da.
Jak minęły święta smutnamoniu?

A jesteś pewna, że istnieje inna odpowiedź?
Przypomnij sobie jak Ty się kiedyś zakochałaś - czy wiedziałaś DLACZEGO? Czy tylko czułaś TO COŚ?
Masz rację - wybaczenie wymaga baaaardzo dużo czasu. I jest trudne. Ale jego brak powoduje, że stoi się w miejscu.
Znasz to:
Czym jest, a czym nie jest wybaczenie?
"wybaczyć" NIE oznacza:
    * zapomnieć
    * zrozumieć
    * usprawiedliwić
    * udawać, że nic się nie stało
    * zbagatelizować krzywdę
    * znów zaufać
    * zaprzyjaźnić się
    * być blisko z osobą, która nas skrzywdziła
    * zrobić niezasłużony prezent sprawcy krzywdy
    * zrezygnować ze sprawiedliwej kary
    * zrezygnować z obrony przed ponownymi krzywdami
"wybaczyć" oznacza:   
    * zrezygnować z pielęgnowania urazy
    * zrezygnować z zemsty (w tym karania samego siebie)
    * zrezygnować z "drewnianej nogi"
    * pogodzić się z tym, że nie będzie rekompensaty za doznane krzywdy
    * pogodzić się z tym miejscem w życiu, w którym jest się teraz.
Może warto wgłębić się w temat, po to by ruszyć do przodu i nie "przeżuwać" wciąż od nowa poczucia krzywdy.
To przynosi ulgę.
Powodzenia smutnamoniu - szampańskiego sylwestra i Naprawdę Szczęśliwego Nowego Roku

smutnamoniu,
nie spiesz się, nie poganiaj siebie. Daj czas również sobie.
To Ty decydujesz, ile potrzebujesz czasu, by zaufać ponownie. To Ty decydujesz, czy zaufać kiedykolwiek.
Ale, jak napisała Anhedonia, ciągle przeżuwanie tamtych zdarzeń powoduje ciągłe babranie się w ekskrementach.

Daj czasowi czas.

Moim zdaniem to, że nie powiedział teraz, od razu, że tamta kobieta jest już tylko przeszłością, czyni go w moich oczach bardzo wiarygodnym i, paradoksalnie, uczciwym. Na Twoim miejscu bardziej obawiałabym się na tym etapie słów, które tak bardzo chcesz usłyszeć.

Wysyłam największe opakowanie cierpliwości.

Wybacz za kilka słów bolesnej prawdy.
Jeśli Twój mąż podejmie decyzję o zdradzie, to zrobi to nie z tą, to z inną kobietą. Zmiana przez niego pracy, prócz frustracji, niczego nie zmieni.

Z tego co napisałaś do tej pory wynika, że Twój mąż podjął decyzję. Decyzję o zerwaniu z tamtą kobietą i reaktywowaniu waszego związku. Rozumiem Twoją nieufność, lecz nie popadaj w paranoję, bo ona bardziej zaszkodzi niż pomoże.

Skąd brać wiarę?
Nikt rozumny nie da Ci 100% gwarancji. Ale jeśli oboje chcecie reaktywacji związku, wróży to dobrze. Jeżeli oboje będziecie dbali o związek - jest duża szansa.

Skąd brać siły?
Co zrobiłaś ze swoją złością? Najczęściej to właśnie powstrzymywanie złości odbiera siłę.
Jeśli masz złość gdzieś schowaną, zachęcam do wyrzucenia jej z siebie, do pozbycia się jej. Ale wyładowanie jej na mężu lub na kimkolwiek innym jest najgorszym pomysłem.
Każdy ma swój sposób na poradzenie sobie ze złością. Dla jednych jest to szybki spacer, dla innych wiele godzin na siłowni, dla niektórych nawalanie w worek treningowy lub trzepanie dywanów/tapicerowanych mebli, niektórzy wybierają szorowanie na kolanach drewnianej podłogi.

Dzięki

Używaj własnego rozumu, bo go masz. Używaj go między innymi do kontrolowania uczuć. A uczucia, w większości wypadków, trzymaj na smyczy.

Witaj Monia,rozumiem Twój ból i tą niepewność ile to jeszcze potrwa ,ale mój mąż też długo nie mógł mi powiedzieć ,że ona już dla niego nic nie znaczy.Musiałam cierpliwie czekać ,aż on zapomni.Twój mąż od początku o Ciebie walczył ,prosił o wybaczenie nosił Cię na rękach,mi na początku musiało wystarczyć to,że ze mną został ,że przestał się z nią spotykać i,że na swój sposób starał się .Teraz jest inaczej ,dla mojego męża życie toczy się dalej jakby nic się nie stało,z propozycji rozstania nie skorzystał. .Stara się bardziej niż kiedyś ,ale dla niego sprawa jest skończona, a to, że ja ciągle o tym myślę ,to już mój problem .Mąż mówi ,że sama się krzywdzę ,rozdrapuję tą ranę i pewnie ma rację ,bo to zależy tylko od mojej silnej woli.To ja sama muszę na nowo uwierzyć w siebie,poznać swoją wartość,choć to trudne mimo ,że mąż powtarza ,że jestem piękna ,że mnie kocha i jest tego bardzo pewien.Nauczyłam się nie przejmować wszystkim ,nie próbuję wszystkich ze sobą godzić ,uczę się czasami myśleć tylko o sobie.Ja w święta grałam z dziećmi w Wii i postanowiłam swoją złość skierować na worek treningowy,oczywiście wyobraziłam sobie ,że to jej podobizna .Waliłam w ten worek aż zakręciło mi się w głowie , ale cała złość ze mnie zeszła.Teraz jest mi lżej mimo tego ,że znęcała się psychicznie ,to teraz sobie myślę ,że mąż chyba miał rację ,że ona jest chora,a chorym należy tylko współczuć .Od nowego roku ,będę silna ,zacznę wierzyć w swoje możliwości i zacznę cieszyć się życiem .Ci Monia też życzę ,byś była silna ,uwierzyła w Siebie ,może niedługo zatańczysz w Tańcu z Gwiazdami .Wiara czyni cuda ,twój mąż nie potrafił zrezygnować z Ciebie nawet dla niej ,więc powtarzaj to Sobie ,że ty jesteś dla niego najważniejsza.Wszystko się ułoży i kiedyś będziesz bardzo szczęśliwa,ja w to wierzę.Pozdrawiam Cię i baw się radośnie w Sylwestrową Noc również ,za mnie.

Moniu dziękuję za życzenia.Mam nadzieję ,że Sylwester się udał.Może masz rację ,że kiedyś zatańczę na jakimś balu ,choć była kochanka mojego  męża w ostatnim liście poinformowała mnie ,że będąc na rencie nie mam prawa tańczyć ,jeździć na przejażdżki itd.,jej zdaniem osoba pobierająca rentę powinna czekać na śmierć ,zajmować się domem i nigdy nie myśleć o sobie.Mam nadzieję ,że nigdy na własnej skórze nie przekona się co to jest ciężka choroba i jakie to upokarzające prosić kogoś o pomoc.Mimo tego ,że wyrządziła mi tyle krzywdy nie potrafiłabym życzyć komuś tego .Choroba jest tak straszna ,że nikt na nią nie zasługuje.Mam nadzieję ,że ten rok będzie dla nas łaskawszy niż poprzedni .Może odnajdziemy spokój i będziemy potrafiły być szczęśliwe mimo tego co się wydarzy .Pamiętaj byś Sobie powtarzała,że Ty jesteś najważniejsza.Pozdrawiam ,mam nadzieję ,że pamiętałaś o toaście za mnie.

Ja, żona mojego męża byłam milutka, łagodna, wysłuchiwałam go(chociaż w środku mnie skręcało i miałam ochotę przywalić mu w tę cierpiącą gębę), gdy opowiadał o swojej miłości(notabene zawodowej prostytutce), o jej  wspaniałym charakterze, cudownej urodzie, inteligencji, czułości, to trwało to i trwało popierane emailami do niej, telefonami, smsami. Wypłakiwał się na moim ramieniu, że ona ma męża(tak naprawdę trzymała mojego męża jako zabezpieczenie finansowe, miała męża policjanta, duże potrzeby finansowe a mój miał duuuże pieniądze i szeroki gest). Było tak 5 miesięcy. Było by nadal to wzdychanie gdybym nadal była tak głupia.
W końcu się wkur.....łam, postawiłam się. Powiedziałam gdzie są drzwi, przypomniałam mu jej adres, dałam do ręki rozkład jazdy pociągów, zabrałam komórkę, którą ja mu kupiłam, odłączyłam internet, za który ja płaciłam-kochanie się skończyło. Postawiłam się, nie dałam z siebie więcej robić idiotki, pokazałam, że to ja mam jaja w tym domu-romansowanie, wielka miłość się skończyła. Tamta panienka nie chciała go wziąć do siebie a jemu tez nie uśmiechało się nadal marzyć o niej gdzieś pod mostem czy w wynajętej chacie. Tyle była warta ta miłość.

  Pokaż jaja skoro on ich nie ma, jak ma chęć do niej powzdychać niech robi to pod mostem-stamtąd lepiej widać księżyc i gwiazdy, dlaczego ma zatruwać Ci przestrzeń życiową?

Droga Moniu bardzo Ci zazdroszczę, że jednak okazałaś się tą ważniejszą dla swojego męża, ja niestety przegrałam. Uważałam przez cały czas odkąd poznałam mojego męża , że jesteśmy dla siebie  i nic tego nie zmieni, razem byliśmy 14 lat, po ślubie 6. Mamy cudownego 4 letniego synka. Mąż bardzo czekał na nasze dziecko,  ale od czasu jak się urodziło  zaczął się jakby od nas oddalać, niby z nami był i o nas się troszczył, a w rezultacie coraz częściej byliśmy tylko ja i dziecko. Ciągłe wyjazdy pod pretekstem  budowa  domu (hydraulik, stolarz  itd.), rosnące wydatki nie wiadomo na co ... no i stało się.  Rok temu w listopadzie telefon od obcego człowieka, że mój mąż od roku bywa w domu pewnej pani (weekendy do 10. 00 rano, czasami całe noce). Mnie oczywiście wiele tłumaczył, że szkolenie się przedłużyło, awaria w pracy itd. Przeżyłam szok, nie mogłam uwierzyć, że człowiek, który dla mnie jest całym życiem mógł cos takiego mi zrobić. Chciał ją bardzo chronić dlatego nie chciał przyznać się do jej tożsamości, no ale w końcu pan informator wszystko mi powiedział i sprawa była jasna. Mąż całował moje włosy i mówił, że zbłądził, że nie było warto, że to przez to, że nie miałam dla niego dość czasu i czasami krzyczałam, a tamta zawsze jest miła.Powiedział , że to bezwzględnie jego wina i ja nie mam czego sobie zarzucać.  Po miesiącu dałam mu szansę, powiedziałam, że wybaczę, bo jesteśmy ze sobą całe życie , mamy dziecko, tak naprawdę był dla mnie wszystkim. Byliśmy u psychologa,  mówił, że nie wie co ma teraz zrobić, teraz wiem, że nawet  przez chwilę nie miał zamiaru wrócić do mnie. Życie z kochanką jest dla niego tak atrakcyjne, że o nas już nie myślał. Płakał mówił, że żałuje i nic z tego nie wynikało, ja czekałam uważałam, że jest tego wart, bardzo go kochałam, mimo tego co się stało. Potem dostałam pozew bez orzekania o winie. Na moje pytanie co to ma znaczyć odpowiedział mi " tak ma być". Wiem, że tego zażądała nowa miłość (koleżanka z pracy). Do mnie natomiast odważyła się zadzwonić i powiedziała, że tylko się ośmieszam walcząc o męża, bo on wybrał ją, może mu ona kazać do mnie wrócić, ale tego nie zrobi, a o naszym dziecku wiedziała od początku i ją to nie obchodzi.  Po kolejnym pół roku od złożenia pozwu słyszę od męża, że wina jest wyłącznie moja, bo w naszym domu nie było życia ze mną, a tak w ogóle to co to k.... była za rodzina? U tej kobiety spędza  cały czas poza pracą, mnie natomiast bezczelnie wmawia, że tak naprawdę nikogo nie ma i nie miał.  Nie wiem do czego on jeszcze się posunie dla tej kobiety. Naszego synka ani raz w życiu nie wykąpał,nie usypiał  teraz mówi, że ma cudowne dziecko, któremu kiedyś powie jaka była jego matka. Dziecko odwiedza jak ma ochotę i czas bywa, że raz na miesiąc, a jak zbliża się termin rozprawy to co tydzień.  Mąż w tej chwili walczy o niewinność  i ocalenie domu (naszego domu), w którym ma zamiar zamieszkać z kochanką.
Trzymam kciuki aby Wam się udało, bo  wiem jak walczy się o mężczyznę, którego się  bardzo kocha, myślę, że Twój mąż  w końcu naprawdę  doceni to co dla Niego zrobiłaś. To jak wiele kobieta może zrobić okazuje się dopiero wtedy jak się taka tragedia stanie. Ja uważam, że już wygrałaś , teraz będziesz na pewno bardziej czujna, miejmy nadzieję, że ta wzmożona uwaga już nigdy nie będzie potrzebna, wszystkiego najlepszego myślę, że najgorsze za Wami. Bardzo czekałam, że los da nam szansę, że usłyszę " skończyłem z nią, co mogę zrobić by być z wami", ale się nie doczekałam.

Najgorszy dla mnie jest ten straszny żal, który czuje. Pomimo tego co mi zrobił, jak w tej chwili mnie  traktuje, on jest dla mnie nadal tym jedynym, z którym miałam spędzić życie. Tłumaczyłam mu jak własnemu dziecku, że nie warto, że to jakiś amok, ta kobieta nie jest warta , aby poświęcić naszą rodzinę, że mu nie będę tego wypominać, bo zarówno on jak i ja nie moglibyśmy tego zapomnieć. Schowałam dumę do kieszeni i walczyłam ile tylko mogłam, prosiłam teściów żeby z nim rozmawiali, żeby nie dawali akceptacji na związek z tą kobietą (do pewnego czasu nie dawali, teraz mówią, że jest dorosły i ma prawo wyboru, skoro chce). Z mężem byłam w  stałym kontakcie czy tego chciał , czy nie. Mówiłam  mu, że tą ciężka próbę przejdziemy razem i stało się to po to byśmy na nowo mogli się docenić, bo już teraz wiemy ile można stracić. Wszystko na nic. Myślę, że za bardzo dałam mu  odczuć ile dla mnie znaczy. Mieliśmy siebie, zdrowie, dziecko odchowane, mądre, piękny dom, tylko się cieszyć. Strasznie mi przykro, że to straciłam bezpowrotnie. On mnie zdradzał, tak naprawdę nie wiem od kiedy, bo jak sobie teraz analizuję wszystko to jakiś dziwny sms zdarzył się jak byłam w ciąży, ale mąż mnie uspokoił, że to taki żart, a potem albo się  tak dobrze pilnował, albo na nic  nie trafiłam. Muszę wychować synka, bo on i tak  bardzo to przeżywa, jest mi strasznie ciężko , pomagają mi rodzice, mąż oprócz marnych alimentów nie interesuje się nami, wciąż ma pretensje, że kredyt spłaca on, mnie zostawił bez pracy, bo za jego namową rozstałam się z poprzednią pracą, więc jak  zdecydował, że odchodzi  musiał spłacać kredyt. Mówi mi, że to szczyt chamstwa z mojej strony. Mimo, iż mogłam wtedy założyć mu sprawę o alimenty na siebie i dziecko nie zrobiłam tego, ja do  chwili otrzymania pozwu głęboko wierzyłam, że nam się jednak uda. Serce mi się kroiło jak widziałam nasz samochód pod domem tej pani, ale wiedziałam, że wiara czyni cuda, a mój mąż jest jedyny na świecie, to dobry chłopak, który faktycznie zbłądził no i niestety  cud się nie zdarzył. Teraz oprócz bólu, który myślę, że moim przypadku nigdy nie minie, bo to była właśnie ta miłość, która powinna być, muszę mu w sądzie udowadniać zdradę, wydawać pieniądze na prawnika i mówić o przeżyciach, które były tylko nasze przy obcych ludziach. Ja uważałam, że co jak co , ale rozwód to nam się w życiu nie zdarzy, przecież  czułam się  ważna, uwielbiana, a mój synek mówi " mamo tata cię kochał, ja to wiem".

Kaja, nie daj się. Udowodnisz jemu jego winę bez problemu. Co za świnia, oni są świniami po prostu. Okropność.

Tak naprawdę dla mnie to jest koniec świata. Są dni kiedy sobie wmawiam, że muszę się trzymać, bo mam synka, muszę być dla niego dzielna, a przede wszystkim zdrowa, bo kto się nim zajmie i to  jakoś działa, ale są i takie dni kiedy płaczę od rana do wieczora i nie potrafię  sobie już tego tłumaczyć. Mam tak ogromny  żal do męża, do losu, że to się stało, że on posunął się tak daleko, a tam "ktoś na górze" na to pozwolił.  Ja sobie nie wyobrażam, że mogłabym być z kimś innym, dla mnie to niepojęte i niepojęte jest to jak ten wspaniały, zaradny, kochany człowiek mógł  nam to zrobić. Cokolwiek w życiu robił  zawsze mówił, że dla nas. Ile razy słyszałam "koteczku czym ty się martwisz". Teraz jesteśmy z synkiem sami, mąż  nie odstępuje swojej narzeczonej na krok, jest na każe jej żądanie, to ona tam dyktuje warunki i jeśli  ona chce, a on jest właśnie u rodziców  o 24. 00 wsiada w samochód i do niej jedzie, ale tak naprawdę jest z nią non stop. Panna jest dość dobrze znana z niezwykłych umiejętności  łóż....., no ale podobno tym razem mówi, że zakochała się moim mężu i to będzie inny związek niż niektóre z jej poprzednich. Ja o takich rzeczach  nawet nie czytałam w gazetach, bo mnie to nigdy miało nie dotyczyć, bo miałam swojego wspaniałego męża.  To jest jak obłęd, nie wiem jak mógł spotykać się z kobietą i wracać do nas do domu jakby nigdy nic, no poza tym, że zazwyczaj był tak zmęczony, że  zaraz zasypiał. Gdzie w tym wszystkim jestem ja, dlaczego  nie znaczę dla niego choć tyle by mi oszczędzić zeznawania, przekonywania, powoływania świadków i tej resztki zdrowia jaka mi została.  Był dla mnie wszystkim, teraz wiem, że nie ma rzeczy  której człowiek nie zrobiłby dla miłości, tylko moja miłość jest szczęśliwa z inną kobietą, a ja niestety  jestem  przeszkodą z którą trzeba sobie jakoś poradzić. Myślę, że nie ma większego upokorzenia (nie mówiąc o jakiś skrajnościach) dla kobiety. Wiem, że nigdy nikogo nie pokocham tak jak jego i zastanawiam się co ta kobieta mu daje oprócz wyczynowego seksu, imprez, alkoholu, co jest warte tego by wszystko co było do tej pory dla niego ważne, o co zabiegał, starał się przekreślić. U nas w domu było spokojnie, obowiązkowo (no bo małe dziecko), normalnie, tam jest wesoło,  bez zobowiązań, robi się to na co w danej chwili ma się ochotę, no i mój poukładany 36 - letni mąż tam znalazł raj na ziemi. Każdego dnia kładę się spać i wstaję z tą samą myślą "jego już ze mną nie ma i nie będzie". Wiem, że może powiecie, że jestem naiwna, a on nie jest wart  tej rozpaczy, ale mnie go strasznie brakuje !!!

Skąd ja znam te uczucia. Był czas kiedy leżałam sobie w łóżku i czułam, że boli mnie każdy włos na głowie, nie miałam po co wstać, nic mi się nie chciało, męża miałam przed oczami non stop, śnił mi się praktycznie codziennie. Dobrze, że moi rodzice zajęli się dzieckiem, bo nie wiem co by wtedy było. Non stop o Nim mówiłam,  do mamy, do siostry, do pani psycholog, która zresztą nie wiele nam pomogła, a może wręcz zaszkodziła.  Będąc u niej kilka razy  sama dokładnie przedstawiłam naszą sytuację (myślę, że obiektywnie, bo ukrywanie czegokolwiek, czy  udawanie człowieka bez wad nie miałoby sensu). Mówiła mi, że z moim mężem porozmawia jak ważny jest dla mnie, dla dziecka, że postara  się wskazać mu powody dla jakich popadł w ten nieszczęsny romans itd.  W momencie kiedy mój mąż powiedział, że raz ze mną pójdzie  pani psycholog stwierdziła, że to krok milowy, że się nie spodziewała, że kiedykolwiek  On się na to zgodzi i w ogóle, że to bardzo dobry znak, a tymczasem ja wyszłam ze spotkania z poczuciem totalnej klęski, reasumując  powiedziała, że albo przyjdziemy za tydzień i powiemy, że się rozwodzimy, albo za pół roku i poprosimy ją o pomoc, bo mąż nie jest gotowy. Gdyby był gotowy to sama bym sobie poradziła, a za tą kasę, którą wzięła pojechała sobie gdzieś do spa na weekend. Więc teraz mój mąż skutecznie mi powtarza, że pani psycholog mówiła, że na kryzys pracują dwie strony, ta jego pani zresztą też tak uważa, a poza tym jest przekonana, że daje mu wystarczającą ilość ciepła jakiego nie miał ze mną. Na moje pytanie dlaczego jej mąż rozstał się z nią w ciągu miesiąca jak dowiedział się o jej romansie z moim mężem odpowiedziała, że on nie doceniał tego co miał. No więc widzisz nie dosyć, że kochanka bezczelna do granic możliwości, to porada fachowca też jak kulą w płot. Miałam też fazę zakupów, dbania o siebie, mogłam sobie na to pozwolić, bo w ciągu miesiąca z rozmiaru 38 zaczęłam nosić 34, 12 kilo mniej. Ale to wszystko na nic. Ja nie chciałam się podobać sobie, czy komuś tam , ja chciałam się podobać Jemu. Mogłabym tak pisać i pisać, sama wiesz co się czuje, czasami ból po prostu rozrywa od środka i nie działa już nic, ani leki, ani modlitwa, ani rozmowa. Ja mam poczucie, że swój zapas szczęścia wyczerpałam mając 33 lata. Moim jedynym promyczkiem jest mój synek. Ale wiem jak bardzo byłby szczęśliwy gdybyśmy byli razem, miał wybrany pokoik w domu, do którego nie zdążyliśmy się wprowadzić (brakowało może miesiąca). Przez te osiem miesięcy nie straciłam ani na chwilę nadziei, bo bardzo wierzyłam w mojego męża, nie wiem skąd ta wiara się brała, że nie potrafiłam o nim myśleć źle, czasami padały słowa drań, kłamczuch (tak naprawdę nieustanne jego kłamstwo, które pociągało następne nas zgubiło), ale w głębi serca On był mój i ja wiedziałam, że On to wie należy tylko do mnie. On wiedział jak bardzo na Niego czekam. Mąż mnie bardzo dobrze zna, wie jak wszystko  przeżywam, że nie potrafię przejść  do porządku dziennego  jak komuś zrobiłam przykrość i udawać, że jest ok.  Przełomem  były chyba Jego słowa po jakimś czasie  tej mojej walki żebym sobie dała spokój, bo nawet jak nie będzie z nią  to do mnie i tak nie wróci. Wtedy  po raz pierwszy w życiu poczułam, że to już nie jest ON.  Nie mogę sobie darować, że wtedy kiedy pytałam czy ma problemy w pracy, kiedy zaczęły się te dziwne powroty o późnych porach, kiedy przestał się przejmować, że ja płaczę  dlaczego ja wtedy nic nie zrobiłam tylko czekałam .... no i się doczekałam telefonu od jakiegoś pana.

Drogie dziewczyny  temat jest niewyczerpany  i mogłabym tak pisać i pisać  do rana. Dziś wiem jedno czasami nie wiemy jakie jesteśmy szczęśliwe dopóki tego co mamy nie stracimy. A wydawało mi się, że nasze życie jest takie zwyczajne, a teraz oddałabym wszystko żeby wrócił z pracy i było tak jak kiedyś, żeby prasować jego rzeczy, gotować to co lubi.  Na jego powroty z pracy  to czekałam nawet jak się wyprowadził, jak zbliżała się odpowiednia pora patrzyłam przez okno czy już jest samochód. Jak jest miłość nie ważne czy w pięknym domu, czy w pokoju z kuchnią ważne, że razem. Jestem ciekawa jak nowy związek mojego męża będzie wyglądał z perspektywy lat. On mi na pewno nigdy tego nie powie, bo zanim zakończymy sprawę rozwodową i wzajemne rozliczenia to myślę, że będziemy rozmawiać już tylko przez prawników,  ale jestem ciekawa co on czuje w głębi duszy. Będąc ostatnio u synka na jasełkach płakał jak bóbr, tak bardzo, że on nie mógł się uspokoić, a dziecko zamiast skupić się na roli  pytało  dlaczego tata tak płacze. Nie wiem czy przyszedł za radą swojego adwokata, czy z własnej woli, ale tak płaczącego widziałam Go dwa razy w życiu przy porodzie synka i  teraz. Niestety argumenty tamtej pani są silniejsze  niż wszystko.

Jesteście kochane,dziękuję Wam za wsparcie,  jest mi ono bardzo potrzebne.
Moniu nie znam Waszej rodziny, ale to, że Twój Mąż podjął taką decyzję świadczy, że byłaś  i jesteś dla niego tą wybraną kobietą, dla której potrafił zrezygnować z pokusy losu jaka gdzieś go spotkała. Możesz być dumna z siebie i swojej córeczki, bo to dzięki temu jakie Wy jesteście On ostatecznie wybrał tą właściwą drogę. Naprawdę gratuluję!  Ja niestety nie mam o sobie takiego zdania, bo mimo tego, że kochałam Go nad życie i zawsze chciałam dla Niego jak najlepiej coś między nami zawiodło.

Kaju doskonale Cię rozumiem.Ja czułam się dokładnie tak jak Ty teraz.Tylko ,że w momencie gdy się dowiedziałam o zdradzie męża ,czekałam na wynik potwierdzający nawrót choroby nowotworowej .Gdy zachorowałam  przed trzydziestką mąż robił wszystko bym z tego wyszła ,obiecywał ,że będzie nosił mnie na rękach .Jednak po roku ciężkiej walki coś zaczęło się zmieniać a po kolejnym pół roku był już innym człowiekiem .Poznał pielęgniarkę ,mężatkę z dwójką małych dzieci ,która na pierwszym spotkaniu rozstawiła nogi.Robiła wszystko żeby mnie zostawił ,pisała na co ty czekasz aż ona uschnie.Kiedy jednak został ze mną wydzwaniała do niego ,prosiła o spotkania.Kiedy to nie pomogło ,odnalazła mnie na tym forum i podszyła się pod  śmiertelnie chorą kobietę ,zdradzaną przez męża i próbowała mnie zniszczyć pisząc do mnie prywatnie.Wciąż pisała że mąż mnie nie kocha ,że jest z litości ,że nie mam godności bo jestem z kimś kto mnie nie kocha .Kiedy było coraz lepiej i pisałam o spotkaniach ,namiętnym seksie i tp.ona nie wytrzymała i wysłała mi sms z wiadomością ,że mam pilnować męża bo zamieni mnie na mądrzejszą i piękniejszą choć starszą.To było pół roku po tym jak przestał się z nią spotykać.Wtedy domyśliłam się z mężem ,że to ona ,bo gdy pisała mi ,że kochanka mojego męża jest na pewno ładniejsza niż ja ,odpisałam ,że jest brzydsza.Ja wtedy nie miałam pojęcia ,że piszę właśnie z nią .Kiedy nie napisałam jej o tym smsie ,by stwierdzić czy to rzeczywiście ona po paru dniach wściekła się i przez swoją głupotę ujawniła się ,choć do tej pory jest przekonana ,że ja i mąż nie wiemy że to była ona.Teraz minęło już 9 miesięcy ,a ja nadal cierpię mimo tego że nie jest źle ,ale coś we mnie umarło i muszę na nowo nauczyć się żyć .Mam nadzieję ,że Twój mąż się opamięta i zmieni stosunek do Was .Daj mu czas niech sobie z nią jest ,kiedyś pewnie będzie chciał wrócić z podkulonym ogonem ,jak ona doprawi mu rogi .Są siebie warci a ty pomyśl teraz o Sobie i swoim dziecku .Masz dla kogo żyć i walczyć .Los kiedyś jeszcze się do Ciebie uśmiechnie i będziesz jeszcze szczęśliwa ja w to wierzę a on kiedyś dostanie za swoje.Trzymaj się i nie daj się mu.

Kaju kochana, kiedy czytałam ostatnie słowa, ścisnęło mnie za serce,wiem co to znaczy kochać i być odrzucona. kiedyś to przerabiałam,zostałam sama z dwoma synami,mieli wtedy> starszy rok i trzy miesiące,młodszy,trzy miesiące. Bolało jak cholera, wyrzucił nas z domu............ to było dawno i już. Jedyna wina jaka ponosisz to to, że za mocno go kochałaś i kochasz, możliwe że "zagłaskałaś kotka" Tamta raczej go nie głaska, a wymaga by to ja głaskano, jest całkowitym przeciwieństwem ciebie i to przyciągnęło twojego męża.
Coś mi się zdaje, że twój maż wpadł w takie zauroczenie ta kobieta, że po prostu stracił samokontrolę, są ludzie którzy potrafią tak zawładnąć innymi, całkowicie ich sobie podporządkowując, mój były należy do takich osób. Będąc z nim, ja nie istniałam inaczej jak dla niego, on mi dyktował znajomych,długość sukienki, kiedy mam iść do fryzjera itd. Kiedy już się rozstaliśmy, trzy lata mi zajęło odnalezienie siebie. Mam wrażenie że twój maż gdzieś tam w środku nie chce was stracić, ale jednocześnie nie umie odejść od tamtej. Możliwe że u niego nie jest tak różowo jak sam to przedstawia, ale wstyd i duma nie pozwalają mu się do tego przyznać, i jak baran za stadem zmierza ku przepaści. To by mogło tłumaczyć jego płacz na jasełkach, możliwe że do niego dotarło że kocha syna i  że go straci, bo jego nowa pani nie zamierza opiekować się nie swoim dzieckiem, wszak powiedziała to otwarcie. A na pytanie, jak będzie wyglądał jego związek po latach........ wydaje się że tych lat nie będzie dużo, on się szybko tej pani znudzi, albo ona spotka kogoś ciekawszego od niego. Możliwe że jest to typ kobiety łowczyni, jak go już upoluje i "powiesi trofeum nad kominkiem" będzie polować na inna zdobycz,zwłaszcza gdy owa nie będzie obciążona takim balastem, jak dziecko z poprzedniego związku. A wtedy on zostanie sam.
tak ja to widzę, a biorąc pod uwagę krzywdę jaka ci wyrządza, nie przypuszczam byś dała mu "sakrament odpuszczenia" Chociaż, kiedyś może będziesz zdolna do przebaczenia, kiedyś, kiedy będziesz znowu szczęśliwa, kiedy rany się zagoją, staniesz znowu silnie na nogach. Wiem że tak będzie, zawsze po burzy nadchodzi słońce. Mocno trzymam kciuki za Ciebie, nie poddawaj się, a wsadzie bądź lwica, walcz o siebie i o syna, musisz
zapewnić jemu i sobie warunki do życia. Jeżeli twoi rodzice ci mogą pomóc, wróć do pracy,to pomoże ci odzyskać poczucie własnej wartości w swoich własnych oczach, a przebywanie wśród innych pomoże pokonać przytłaczający ból i znaleźć pierwszy promyk słońca.
a tak na zakończenie >"Błądzić jest rzeczą ludzką ? wybaczać niezwykłą
życzę ci byś szybko odnalazła w sobie siłę do tego, by być niezwykłą.

Kaju, przeżyłaś i nadal przeżywasz tragedię. Nie daj się. Takim typem należy się brzydzić. Bop co myśleć o kimś kto idzie na lewiznę, a potem jakby nigdy nic przychodzi do łożka i jeszcze nie daj bóg chce seksu z Tobą.
Ale to co chce zrobić dziecku jest niewybaczalne i niewyobrażalne zarazem. czy on ma świadomość jak niszczy miłość własnego dziecka? Chyba nie ma. Albo może ta ku... się wtrąca.  Wybiłabym zęby, serio. Bez ogródek. Brak mi słów na coś takiego.
Nie możesz być dla niego dobra, pomagać mu. Im bardziej będziesz chciała pomóc jemu tym bardziej zaszkodzisz sobie.

Nie daj się, prosze Cię, dla synka.

Strasznie mi przykro, że świat produkuje takie świnie. A potem kochani rodzice bronią jak nie wiem co. Za co pyta, za co? Za kur..wo?

Pewnie, że każdy wyciąga to co mu pasuje.
Może po prostu powinnaś mu wtedy powiedzieć, żeby się zdecydował, albo rybki albo akwarium...
Za dużo dobra... Potrafisz znieść zbyt wiele.

Najbardziej cierpią dzieci. Najbardziej. A tatusiom się wydaje, że czynią dla nich dobro zachowując się jak idioci.

Smutno mi Kaju.

Otóż to. Nic tylko czerpać przykład z takiego kur...
Co jak co ona dziecku ojca zabrała i może się czuć szm..ą jedynie a nie pewną siebie stu procentową kobietą.
Telefonu nie odbieraj oczywiście, nie dawaj jej satysfakcji. Ona jest nikim właśnie dla Ciebie. Nikim.
A on jest głupi.
Co jak co, ale to raczej tatuś i ona podchodzą do osoby dziecka jako rzeczy, a nie człowieka. Nie daj się, jeśli trzeba będzie ogranicz kontakt. A już na pewno nie pozwól aby ona miała kontakt z dzieckiem, bo nie wiadomo do czego jest zdolna. Także załatwić trzeba zabezpieczenie. Nawet po to, że jakby tatusiowi pod wpływem nacisku owej jej do głowy przyszło dziecko zabrać w jakiś sposób, bo wtedy wiesz jak jest. Nie ma ustalonej opieki i można sobie pogadać.
Trzeba uważać.

Mnie tez pouczać chciała owa pani, ale niestety tak ją poniosło, bo ja ją potraktowałam jak potraktowałam. Więc poniosło ją tak, że się nawyzywała, nagadała i popłakała. I nawet jej powiedziałam, ,że sobie może teraz posłuchać, nie zareagowała. Pomyliło jej się. I ktoś taki z drugiej ręki zdanie będzie zabierał i mądrości wygłaszał. Najpierw niech się sam nauczy moralności przede wszystkim, a potem...a potem i tak nie słucham takich ...

Jakie to irytujące. Ale koniec, emocje na bok. Ja wiem, że to jest poniżej krytyki do czego takie osoby są zdolne, to jest paranoja. W głowie się nie mieści.

Malwinko!
Ściskam kciuki mocno i wierzę, że odzyskasz spokój!
Pamiętaj i powtarzaj to codziennie jak mantrę: Misiek jest cudowny, wspaniały, wyjątkowy! Nie mogę tego związku spaprać! Jesteśmy dla siebie stworzeni!

Ja rozumiem Twoje huśtawki i to bardzo! Mi wystarczy, że np. w filmie, który oglądam jakaś parka się całuje- już mam przed oczami mojego męźa i tą lalunię. Momentalnie serce wali jak oszalałe, gorąco mi się robi. Nie raz lecę do łazienki  i chlastam się zimną wodą dla otrzeźwienia! Nienawidzę tego, ale to jest niezależne ode mnie! Mam nadzieję, że z czasem będzie coraz mniej takich akcji!

A tak w ogóle to jak Twój nastrój po tym wszystkim? Jest choć troszkę lepiej?
Ściskam mocno!

Dla mnie myślenie o nowym związku, czy w ogóle o kim innym to czysta abstrakcja. Łapę się na tym, że w głębi duszy mam wrażenie, że nawet mi nie wolno  tak myśleć, tak bardzo Go kochałam. Miałam taką fazę, że chciałam tę panią zbagatelizować i uważałam, że uda nam się o niej zapomnieć (bo nie jest warta by nawet ją oceniać) jak tylko mąż wróci i myślałam, że to nastąpi lada tydzień, niestety nie nastąpiło. Ja naprawdę wyciągnęłam na tamten czas  wnioski z tego co było, bo prawda jest taka, że ja też w pewien sposób  musiałabym nad sobą pracować żeby on odnalazł we mnie tę kobietę, w której się zakochał i którą wybrał na matkę swojego dziecka. Tej szansy nigdy nie dostałam choć tak naprawdę niczego do tej pory bardziej nie pragnęłam niż ją dostać. Ja nadal uważam, że mąż w pewnym momencie stracił kontrolę nad tamtym związkiem, a pani wzięła sprawy w swoje ręce i było za późno  by się wycofać ( po porostu uznał, że wybrał honorowe rozwiązanie) . Najwyższą cenę za jego lekkomyślność  i pozwolenie sobie na jeden skok w bok, a potem myślenie  no przecież nic się nie stanie jak się z nią spotkam jeszcze kilka razy zapłacimy ja i nasz synek.  Nie wiem czy jest bardziej przykre uczucie jak walka ( w naszym przypadku przed sądem) z osobą którą się kocha, a dla której nic się nie znaczy.
Dziewczyny  jak ja wam zazdroszczę: tobie Moniu, bo wygrałaś wojnę, która tak naprawdę mogła różnie się zakończyć  i tobie Malwinko, że wyleczyłaś się z tej miłości do męża. Wiem, że to ogromne obciążenie finansowe, ale ciebie On już nie obchodzi cokolwiek by się z nim działo, a ja mojego męża kocham. Dlaczego on przestał widzieć we mnie kobietę swego życia, sam po rozstaniu mi powiedział "kiedyś bardzo cię kochałem".... widocznie spotkał lepszą. Najbardziej boję się żeby mojej frustracji nie odczuł nasz synek, on powinien patrzeć jak kwitnie miłość rodziców, a nie na 33 - letnią mamę jak zaciska mocno zęby.  Jak widzę taką trzy, czteroosobową rodzinkę na spacerze czy  zakupach to łzy same napływają mi do oczu za każdym razem.  Ja to już straciłam na zawsze. Obawiam się, że za 10 - 12 lat miłość  już mi nie będzie potrzebna, mnie czasami teraz nie chce się już żyć. Muszę jeszcze temu człowiekowi o wspaniałych ciemnych "dobrych oczach" udowadniać winę. Czasami sobie myślę, że to co mój mąż rozbił jest tak podłe i niedorzeczne, że spotka Go za to niespodzianka, jego życiowe plany potoczą się inną drogą niż ta po której oboje mają zamiar pójść.

Malwino, jak to Cię okradli?

Kaju, wiem, że przeżywasz ogromny ból i wiele innych uczuć. Musisz jednak postarać się odepchnąć swoje emocje, kiedy dojdzie do rozprawy. On teraz jest twoim wrogiem. Sam postawił się w takiej sytuacji.
Nie wiem co poradzić, bo to co Wam zrobił nie mieści się w żadnych granicach.

Malwinko, a ja mam do Ciebie inne pytanie  czy to możliwe pokochać innego człowieka  tak bardzo jak kochało się swojego męża. Z Twojej wypowiedzi wynika, że pierwszego męża kochałaś, bo inaczej nie walczyłabyś o Niego. Czy ta druga miłość to nie jest coś w zastępstwie tej pierwszej skoro jej już nie można mieć, myślę, że mnie to chyba nigdy nie będzie dotyczyć, bo nie umiem robić nic wbrew sobie samej, a nie chciałabym kogoś oszukiwać i robić mu nadziei. Niestety mój mąż po tym co mi zrobił nadal bardzo podoba mi się jako facet, to chyba nieuleczalne.

Dziewczyny podziwiam Was, jesteście niesamowicie silne, macie w sobie mnóstwo miłości, przeczytałam cały wątek, smutnamonia i nina 1234 życzę Wam dużo dobrej energii i optymizmu Trzymam kciuki za Was Pozdrawiam

Mój mąż zamieszkał ze swoją damą i choć od dawna z tym się liczyłam  to strasznie mnie boli. Rok czekali na nasz rozwód i się nie doczekali, bo Sąd się zastanawia, dlatego postanowili dłużej nie czekać. W tej sytuacji niepojęte jest to, że mimo, że mąż wie jak jest mi ciężko, jak bardzo mnie zranił, że to ja wychowuję nasze dziecko, a on nie przyznaje się, ze ma  i kiedykolwiek miał kobietę. Przecież wybrał ją, jest dla niego tak ważna, że postanowił, że nie będzie wychowywał własnego dziecka  i zabrał mu szansę na normalne dzieciństwo, bo postanowił, że chce z nią iść przez życie, a nie ma odwagi przyznać się do niej. Czy on na swojej drodze nie spotka jednego normalnego człowieka, który mu powie " zaoszczędź  tej dziewczynie  zdrowia i nerw  niech spokojnie wychowuje twoje dziecko, a ty skoro miałeś odwagę ją zdradzać i ją porzuciłeś to się przyznaj". Czy na świecie  jest sprawiedliwość?, a gdzie jest jego sumienie, on zawsze mówił, że ma miękkie serce, a twardy tyłek  i dlatego tak w życiu ma,  nie dotyczyło to naszego małżeństwa, bo zawsze mówił, że jemu jest dobrze i żeby jego kotuś (czyli ja) nie przejmował się głupstwami, bo szkoda życia, a mamy  tyle do zrobienia.