Dramat!!

Moniu, a może udałoby się Wam wyjechać gdzieś- chociażby na weekend? Wtedy jest czas na szczere pogaduchy i ustalenie co będziecie robić, aby było tak jak kiedyś.
Z tym samotnym wyjazdem bym uważała bo może skończyć się tym, że mąż może poszukać "pocieszenia" u tej drugiej. Póki czujesz, że chcesz być z mężem i on też z Tobą to mam ogromną nadzieję, że się Wam uda.  pozdrawiam

Bardzo chętnie bym gdzieś wyjechała tylko we dwoje! Na razie to będzie bardzo trudne, ze względu na nawał pracy, ale może za jakiś czas!
Samotny wyjazd raczej pogorszyłby mój stan! Miałabym za dużo czasu na smuty!
No i na pewno ciągle bym myślała co się z nim dzieje, a to nie pomogłoby mi się zdystansować do problemu!
Pozdrawiam serdecznie!

A co w tej kwestii uważa Wasz terapeuta?
Ja się nie znam, ale wydaje mi się, że jeżeli CHCESZ ratować to małżeństwo, to tak jak radzi Maja - wyjazd we dwoje bardziej je scementuje. Czasowa rozłąka raczej do końca rozwali. Czy TY już wiesz co tak NAPRAWDĘ chcesz? Bo ja odnoszę wrażenie, że jednak nie do końca...
Jakby teoria sobie a ukryte pragnienia sobie. No, ale ja się nie znam
Powodzenia i sił życzę

Moniu jesteśmy tylko ludźmi i to normalne, że targają nami emocje, szczególnie w takiej sytuacji.
Podoba mi się to że Wiesz, że chcesz ratować swoje małżeństwo i tego się trzymaj. Unikaj tylko wytykania i mielenia tematu na okraglo. Robiłam tak dlugo i męczylam tym i siebie i męża.
Przecież został z Tobą, Ciebie chce na dalsze wspólne lata i tego się trzymaj.
Czytam ten wątek i wiem jak się czujesz , przechodzę przez te same huśtawki nastrojów od euforii po totalny dól.
Nie można mysleć co on mysli, co tamta myśli bo totalnie świrujemy.
Przyjmij, że to bylo, minęło i budujesz nowe. Będzie dobrze. A "mielić" możemy na forum, to przynosi ulgę.Pozdrawiam:)i=)

Ninuś trzymaj się proszę!
Jesteś dla mnie wzorem silnej kobiety, nie poddawaj się!
Wiesz, ja mam podobnie wahania nastrojów. Kiedyś, gdy były dni, że było trochę mniej czułości, to nie stresowało mnie to tak jak dzisiaj! Teraz na nasze życie patrzymy z zupełnie innej perspektywy. Mam świadomość, że to co się stało na zawsze nas zmieniło.
Jakiś czas temu napisaliśmy do siebie listy! Niestety nie mieliśmy ostatnio czasu, żeby podzielić się refleksjami na ich temat. Mąż musiał wyjechać służbowo na kilka dni, przedtem miał szaleństwo w firmie, wracał strasznie zestresowany, przejęty tym chyba pierwszym w jego życiu tak odpowiedzialnym projektem. Teraz nadzoruje wykonanie projektu w innym mieście.
Wszystko się tak nieszczęśliwie nałożyło: nawał pracy, stres z tym związany. Nie mieliśmy zbyt wiele czasu dla siebie, nie było odpowiedniej chwili, żeby sobie spokojnie porozmawiać - no i po prostu pobyć ze sobą, tak najzwyczajniej w świecie!
Strasznie za nim tęsknię! Wydaje mi się, że on za mną też. Te nasze rozmowy telefonicznie późnym wieczorem są takie pełne ciepła!
W tym liście do mnie jest tyle smutku, żalu, że dopuścił do tego wszystkiego. Pisze, że naprawdę nie brakowało mu w małżeństwie niczego, czuł się szczęśliwy i spełniony. Tym bardziej nie potrafi zrozumieć jak do tego dopuścił.
Ma świadomość, że być może już nigdy mu nie zaufam, że być może już nigdy nie będę szczęśliwa.
Napisał też - co mnie martwi, że ma świadomość, iż mój spokój i naprawa tego co spieprzył leży w jego rękach i bez jego pomocy ja nie poczuje się lepiej. No, ale wytworzył wokół siebie jakąś skorupę, co spowodowało, że tak jakby zamknął się w sobie. Nie jest już tym samym człowiekiem. Niby próbuje żyć normalnie, ale to życie jest jakby obok mnie a nie ze mną.
No ale nadal mnie kocha, życie by za mnie oddał!

Tyle jego słów, a mną targają takie emocje, uczucia tak skrajne! Nie wszystko potrafię zrozumieć, nie wiem co miał na myśli w niektórych momentach! Musimy koniecznie o tym porozmawiać! Tylko ciągle brak odpowiedniego momentu!
Nie mamy czasu na kolejną wizytę u terapeuty, a wydaje mi się, że jest bardzo potrzebna. Mam obawy, że nie tylko ja popadam w depresję!

Nino!
Nie poddawaj się skarbie! Walcz! Wydaje mi się, że w Twojej chorobie depresyjne myśli nie pomagają, a nie daj Boże powodują ciągłe osłabienie!
Mam nadzieję, że Twój mąż naprawdę wreszcie docenił jaka ma wspaniałą kobietę obok siebie! Może ten prezent był tego przykładem?

Całuję Cię mocno! Naprawdę często myślę o Tobie!

Pozdrawiam Cię!

P.s
A pomysł na tańce to był strzał w dziesiątkę! Naprawdę to niesamowite jak można się oderwać od tej smutnej codzienności! Naprawdę polecam! Jak wreszcie będziesz na tyle silna, to spróbuj!

Moniu u mnie chyba dobrze , na razie atak się nie powtórzył.Dziś byłam z dziećmi u koleżanki na poprawinach, mąż w pracy,trochę potańczyłam i staram się zapomnieć o strachu przed wyjściem .Dziś w nocy miałam z mężem rozmowę ,dużo ona mi dała .Powiedział ,że bardzo mnie kocha ,że jestem dla niego bardzo ważna ,że ona to temat zamknięty raz na zawsze i prosi żebym mu w końcu uwierzyła.Teraz jestem pewniejsza ,ale wkurza mnie to ,że dla niego to nie nowy związek o który należy bardzo walczyć,tylko ten stary w którym trzeba zapomnieć i trochę bardziej się postarać.Ja staram się ze wszystkiego wyciągnąć wnioski,zawsze uważałam ,że wszystko ma jakiś sens ,czegoś nas uczy i skoro choroba miała jakiś sens to zdrada pewnie też.Na pewno jestem już inną kobietą ,zdrada nauczyła mnie ,że muszę kochać i szanować siebie ,nie zapominać o swoich potrzebach ,że każdy dzień to ciężka praca,ale i radość ,że dane było go nam przeżyć w zdrowiu,że tyle jest cierpienia na świecie ,że to nasze da się przeżyć.Są chwile ,że jestem bardzo szczęśliwa i dla tych chwil warto ,żyć.Pozdrawiam Cię ,a jak będziesz tańczyć to pomyśl o mnie ,może poczuję ten taniec.

Witaj Moniu, widze , ze nienajlepiej to przechodzisz.
Powiem , co mysle . Mysle , ze on nie chce sie zdeklarowac , bo musialby KLAMAC.
A nie chce tego robic.
Z jednej strony , to dobrze. Bo swiadczy o jego dobrych intencjach ( prawda ponad wszystko) , ale z drugiej strony TA Prawda -boli.

A Ty chcialabys INNEJ Prawdy. Ale jej nie ma.

Przepraszam , ze tak pisze doslownie. Tak to widze.

Witam!
U mnie bywa różnie! Są dni, że jest super, są i take, że w nic juz nie wierzę. Ale widać tak musi być!
Cągle dręczy mnie czy on do niej coś jeszcze czuje. Ale nie chcę go tymi pytaniami zadręczać.
Nie radzę sobie z tym wszystkim. Chyba będę musiała sama pochodzić do psychologa, bo jakoś nasza małżeńska terapia skończyła się na jedym spotkaniu.

No ale pozytywnie mnie zaskoczył, bo z jego inicjatywy obrączki wróciły na nasze palce. Raz tylko poruszyłam z nim ten temat i wtedy miał opory. Więcej na ten temat nie rozmawialiśmy, no a tu niespodzianka. Popłakałam się bardzo, on mówił, że chce, żebym była szczęśliwa i że wciąż mnie kocha!
Było sympatycznie przez kilka dni a potem znów kicha!

Przypadkiem znalazłam na jego pendrivie (na prawdę przypadkiem - nie przeszukiwałam go specjalnie) kilka filmików z jej udziałem. Widać na nich, że filmował ją z ukrycia jak szła do pracy albo wychodziła do domu.
Wkurzyłam się, chociaż miały starą datę, to nie były nowe nagrania. Skasowałam mu wszystkie i oczywiście wściekła mu to powiedziałam. Jestem tym wszystkim zmęczona, bo co się nie ruszę to jakieś boble wychodzą!

Jak widzisz bywa różnie!

A tańce naprawdę dają mi super wytchnienie. To jest właściwie jedyny moment w którym udaje mi sie oderwać od tego wszystkiego!

Mam nadzieje, że z Twoim zdrowiem będzie dobrze! Mocno trzymam kciuki!
Pozdrawiam Cie mocno i dziękuję, że o mnie myślisz!

Dzięki za pozytywne słowa!
No cóz małżonek widać potrafił się dobrze kamuflować. Nie wiem jak to dalej będzie! Ale jak wkurzona powiedziałam mu parę niemiłych słów na temat tych różnych odkryć, to strasznie mnie prosił, żebym go teraz nie odrzucała!
Oczywiście, a on mógł mnie odrzucać. To okropne jakie mam wahania nastrojów. Niby podjęliśmy decyzję, że ratujemy, a ja mam ogromną ochotę się pomścic na nim trochę, żeby poczuł jak to jest!
Taki ze mnie cholerny zodiakalny skorpion!

Ech! porąbane to wszystko!

Może i z niego pi...da nie oficer! Trudno powiedzieć! Ciągle słysze, że musimy wszystko budować od nowa, no ale mam świadomość, że jesli się zaangażował uczuciowo to za pstryknięciem palców to nie minie!

A ja moimi histeriami na pewno nie pomagam mu zapomnieć!
A znasz jakąś metodę na zapomnienie? Może faktycznie tylko czas tu pomoże?

Dzięki, że opisałaś swój problem. Ja mam dokładnie te same odczucia. Nawet jeśli słyszę jego przeprosiny, słowa, że żałuje, że nie może cofnąć czasu. Że kocha, że życie by za mnie oddał! To wszystko pięknie, ale wystarczy, że sobie przypomnę, że już nie jestem jedyną w jego sercu, to po prostu ból mnie taki przeszywa!
A Twój mąż nadal czuje coś do tej drugiej? Czy dla niego to definitywna przeszłość?

On twierdzi, że to już skończone. Podobno ona powiedziała, że muszą myśleć o swoich rodzinach. Ale tak sobie myślę, dlaczego tak PÓŹNO dotarło do nich, że mają rodziny. A poza tym to ona powiedziała pierwsza, że muszą skończyć a nie mój mąż. Dlatego cały czas męczy mnie myśl, że jemu jednak nie przeszło. Zwłaszcza, że codziennie w pracy się widzą i rozmawiają. Na samym poczatku gdy się wszystko wydało, były obietnice, że on skończy prywatne kontakty z tą kobietą, nie będzie pisał maili i smsów. I może przez kilka dni tak było, ale nie mógł wytrzymać. Zaczął od nowa. Dostał od niej inny numer telefonu, żebym się nie zorientowała. Ale i tak się wydało. Za drugim razem powiedziałam mu, że nie chcę już z nim być, ma się wynosić z domu, bo znów mnie okłamał i oszukuje nadal, mimo obietnic, że skończył. Przepraszał wtedy, tłumaczył, że nie mógł wytrzymać, że musiał pisać i takie tam jego głupie tłumaczenia. Pozwoliłam mu zostać ( nadal go mocno kocham) ale cały czas gryzie mnie niepewność. Bo dla mnie "skończone" oznacza ZERO kontaktów, a tak niestety nie jest. Nie wiem czy na gg nie gruchają czule, albo czy mąż nie wysyła jej słodkich smsów. Zresztą nawet tak zwane rozmowy o niczym (muzyka, film czy inne rzeczy) moim zdaniem powinny zniknąć a wydaje mi się, że tak nie jest. Ciężko jest być odrzuconą po 22 latach małżenstwa. Nawet jesli coś było nie tak mógł ze mną porozmawiać a nie szukać pocieszenia u innej baby.

Tylko czas tutaj pomoże, tak jak pisały dziewczyny wcześniej staraj się wyrzucać to z Twojej głowy, nie zabieraj tej kobiety wszędzie z Wami, wiem że łatwo się mówi a trudniej robi ale inaczej wykończysz się psychicznie

Trzymam kciuki

smutnamonia- pisałam do Ciebie w tym wątku wcześniej.

Bardzo rozumiem, Twoją dobrą pamięć i chęć pomsty czy też niemożność zapomnienia wyrządzonej krzywdy.
Też jestem zodiakalnym skorpionem , a one tak łatwo nie odpuszczają( stąd widzę skąd u Ciebie konkretne wypowiedzi).
Muszę Cie zasmucić, ale ten skorpionowski charakter nie pomoże Ci w zapomnieniu i pogodzeniu się z taką rzeczywistością.
Ty nie chcesz mieć związku na pół gwizdka, albo na 99% , Ty chcesz mieć na 100% i koniec kropka!

My skorpiony mamy to do siebie ,ze pamiętamy. Kochana ja pamiętam jak ktoś mi zalazł za skórę 15 lat temu z dokładnością słów.

Ważne jest w tym wszystkim , że obrączki wróciły na swoje miejsca!
Ja wierzę, ze faktycznie się zagubił i żałuje. Ale tez nie ma co ukrywać, że jeśli pracują z nią to nawet jeśli bardzo chce się jej pozbyć, to mimo wszystko przypadkowe spotkanie czy zauważenie może zaburzać jego nawet największą chęć ratowania rodziny i wymazania jej z pamięci. Ale weź tu bądź mądry, rzuć pracę, jeśli jest satysfakcjonująca na rożnych płaszczyznach.

Bez wątpienia czas będzie Twoim sprzymierzeńcem. Ale nic Wam nie pomoże, jeśli TY nie będziesz pewna , że to koniec. Każda twoja wątpliwość- niepewność rozwala Ciebie,a co za tym idzie Was.

Jeśli masz jakąkolwiek wątpliwość w stosunku do tego co robi czy mówi- odejdź. Inaczej Twój konkretny charakter Cię zniszczy.

Męczy mnie i to bardzo! Chociaż nie pracują w jednym dziale, ale jednak są gdzies blisko!
Nie raz poruszałam temat zmiany pracy, ale w dzisiejszych czasach to trudne, on kocha to co robi, rozwija się w tym.
Nie chcę, żeby kiedyś mi wypominał, że coś dla mnie poświęcił.

Wiesz, nie mam na to wpływu. Nawet jeśli zmieni pracę to jak będzie chciał to znajdzie sposób, żeby się z nią kontaktować!
Muszę w końcu mu uwierzyć, jeśli chcę być z nim nadal!

A tak na marginesie, to może pomożecie mi znaleźć sposób na wykurzenie jej z tej firmy?
Wredna jestem, ale niestety mam ochotę to zrobić! Krzywda jej się nie stanie! Nie ma swojej rodziny, mieszka z bogatymi rodzicami, a pensje wydaje tylko na siebie i te swoje cholerne szpilki!

Znam ją ze zdjęć z imprez firmowych, które mi mąż pokazywał. Potem te nagrania. Ale nie rozmawiałam z nią. Tak jak kiedyś wspominałam napisałam do niej kiedyś wiadomość z prośbą o jej stanowisko  w tej sprawie, później tą samą drogą poprosiłam o spotkanie. Ale bez odzewu z jej strony! Nawet kiedyś próbowałam do niej zadzwonić ale bez skutku! Albo tak się mnie boi, albo mnie olewa!

I bardzo dobrze , że się z nią nie spotkałaś! Nie wiesz z kim tak naprawdę masz do czynienia, i nie wiadomo jak by się to
spotkanie potoczyło.
Jestem przeciwniczką spotykania się, wydzwaniania czy pisania do tej drugiej. Bo tu masz dwie strony  - jedna chce dobrze dla siebie i druga. I co ona by Ci powiedziała? że zakochała się w nim? Że jest opiekuńczy i rozumieją się bez słów? Po co Tobie dodatkowe emocje- znałabyś jej twarz z bliska, sposób mówienia, głos, który bez wątpienia by Cię prześladował.

Uważam, że owszem ona zawiniła, ale to  mąż/ partner jest w związku i to On (przede wszystkim) ma wiedzieć co się robi , a czego nie.

Co do tej zemsty- to coś konkretnego planujesz? masz jakiś wstępny pomysł- nie piszę po to, by poprzeć to ale rozumiem, że taka chęć jest. Chociaż z perspektywy minionego czasu byłabyś zła na siebie - bo gdyby to wszystko wyszło na jaw -można powiedzieć, ze zniżałabyś się do czyjegoś poziomu. A TY znasz swoją wartość!

Firma projektowa- powiadasz- skąd ja to znam. Kiedyś- o ile pamiętasz też pisałam o pewnej znajomości ( mailowej)  mego prywatnego inżyniera z koleżanką z pracy.

Projektowa firma mówicie, no tak, skąd ja to znam.

ja ze stolicy Podlasia. (B-k)

oddział firmy był tu, a tamta koleżanka była z Warszawy.
Obecnie inna firma -ogólnopolska - S...g .

Walcz z tą zemstą, wiem , że korci , ale później będziesz miała moralną czkawkę. A tak myśl, że TY jesteś czysta.

Mój mąż już zdecydował! Definitywnie zakończył tę znajomość! Nie sądzę, żeby mnie okłamywał. Widzę ile go kosztuje teraz przekonanie mnie, abym mu ponownie zaufała. Znam go dobrze i naprawdę widać, że żałuje swego postępku
Niejednokrotnie mówiłam mu, że myślę o rozwodzie. Także ma świadomość, że nie bedzie łatwo.
Wiesz, pewności nie ma nigdy, ale jednoznacznie mu powiedziałam, że jedno kłamstwo i wystawiam mu walizki!
Już nie będzie drugiej szansy!

Uwierz mi, że każdego dnia się zastanawiam, czy dobrze zrobiłam dając mu szansę. Na wybaczenie i ponowne zaufanie będzie musiał długo zapracować!

Cierpię strasznie! Przypominam sobie słowa małżeńskiej przysięgi i płakać mi się chce!
Najgorsza jest myśl o świętach! Miałabym ochotę przespać ten czas i obudzić się w styczniu! W święta jest rocznica naszego ślubu! Pierwsza, której nie będę obchodzić!

Także  jak widać nie jest łatwo! Trudność jest o tyle większa, że mąż zangażował się emocjonalnie i nie wiem czy kiedykolwiek to uczucie minie!

Co do firm, to jednak nie te same! Z różnych zakątków Polski jesteśmy, a firma mojego męża jest tylko w Pyrlandii.

A z tą przenikliwościa skorpiona to jak widać mnie trochę zawiodła, bo nie przeczuwałam żadnych sygnałów, świadczących, że mąż kręci coś na boku. Dopiero jak mi o wszystkim powiedział, to mnie olśniło, dlaczego zachowywał się tak czy inaczej!
Masz rację, że często nam się wydaje, że u innych jest idylla a prawda bywa różna!

O rocznicach pamiętaliśmy oboje, świętowaliśmy je w różny sposób. Czasem rodzinnie, bo to jednak święta, które sprzyjają rodzinym spotkaniom, romantyczny wieczór przy świecach itp....
A teraz, no cóż.......chyba pójdę z córką na sanki, jeśłi spadnie śnieg :-(

Odpisałam! Dzięki!

Moniu co u Ciebie ?Jak tam taniec?Ja już nie wracam do tematu choć najgorsze są noce.Kiedy temat pojawia się w snach ,nie mogę dalej spać .Tak bym chciała zapomnieć ,ale jak ktoś kiedyś pisał ,że rana się nie goi tylko przyzwyczajamy się  do bólu.To chyba prawda ,do bólu rzeczywiście można się przyzwyczaić,póki nie jest za silny, bo wtedy on wygrywa.Napisz mi coś o tańcu,jak tam postępy.Pozdrawiam.

smutnamonia jak sytuacja i nastrój?

bardzo sie cieszę Monia,że wszystko gra.. Trzeba ufać bo inna opcja to tylko zamiana w żandarma a to może zrujnować wszystko...

Monia nie poddawaj się i spróbuj mu ponownie zaufać .Gdyby Twój mąż Cię nie kochał ,to nie wytrzymałby tego .Skacze przy Tobie bo jesteś dla niego najważniejsza -to Sobie codziennie powtarzaj.U  mnie wszystko w porządku ,na swój sposób jestem szczęśliwa.Seks jest cudowny ,dawno przekroczyłam skalę,teraz czuję się naprawdę prawdziwą kobietą.Choć ostatnio nie miałam łatwo ,ale to z mojej winy.Wyobraź sobie ,że kilka miesięcy temu ,tu na forum odnalazła mnie była kochanka mojego męża.Musi to być kobieta tak wyrachowana i nie mająca resztek godności.Skontaktowała się ze mną jako osoba śmiertelnie chora zdradzana przez męża .Uśpiła tym moją czujność i pisaliśmy sobie prywatnie.Ona wszystko o mnie wiedziała,więc wiedziała co pisać,choć nie raz zastanawiało  mnie to czemu zawsze pisze -on Cię nie kocha.Cokolwiek bym nie napisała było źle, szczególnie gdy zaczęło się wszystko układać  .Pomyślałam ,że taka zgorzkniała  jest przez chorobę i choć nie miałam ochoty z nią pisać ,to na jej słowa tylko ciebie mam nie potrafiłam być obojętna ,mimo ,że nie była miła dla mnie.Niestety nie wytrzymała tego jak pisałam ,gdy mąż oznajmił mi ,że ona dla niego nic nie znaczy ,że kocha mnie i jest ze mną szczęśliwy ,i nie  chce odejść mimo ,że wyraziłam na to zgodę.Jej ostatni list był tak żenujący ,uśmierciła się i pisała niby w imieniu męża.Niestety nie wyszło jej to na dobre ,bo mój mąż wiedział ,że  piszę z kobietą chorą i mówił bym to zakończyła, bo to mi tylko szkodzi.Ostrzegał mnie ,że to może być ona, a po jej smsie ,którego mi przysłała anonimowo był ,prawie tego pewien .Ja uważałam,że to raczej nie możliwe ,choć jej wypowiedzi wcześniej na to wskazywały ,ale gdy widziała moją niechęć ,zmieniała styl pisania.Po jej ostatniej wiadomości mąż przeczytał wszystkie jej wypowiedzi i po przeczytaniu ostatniej i kilku innych był przekonany ,że to ona .Kiedy czytał jej wypociny  myślałam ,że pęknie ze śmiechu,na koniec powiedział ,że ostrzegał mnie wcześniej ,że to może być ona ,że mówił że jest chora ,ale nie przypuszczał ,że aż do tego stopnia .Teraz mam nauczkę ,że trzeba być zawsze czujnym ,słowa -kto ma miękkie serce ma twardą dupę -do mnie pasują idealnie.Mąż zawsze powtarzał ,jesteś za dobra ,chcesz wszystkich uszczęśliwić - miał całkowitą rację.Teraz pozostało mi się tylko z tego śmiać i wyciągnąć wnioski.
Mam nadzieję ,że Twoje postępy w tańcu są już widoczne ,może kiedyś wystąpisz w jakimś konkursie i skasujesz wszystkich swoimi umiejętnościami.Pozdrawiam .

O matko! Nina jakie egzemplarze wrednych bab łażą po świecie. Co za pinda jedna grała na Twoich uczuciach!
Niech ją piekło pochłonie!
Nie odpuszcza babol, choć miała dosadnie powiedziane, żeby spadała na drzewo!!!
Dobrze, że się udało zdemaskować jej żenujące poczynania.
Widzę, że przy niej, moja rywalka to anioł!

Wiem, że musze sobie powtarzać, że mąż mnie kocha, bo inaczej nie starałby się! Ja to wszystko wiem, rozumiem, pamiętam, ale wiadomo, że to wraca i ciągle boli.

Cieszę się, że u Ciebie coraz lepiej! Tak trzymać! mam nadzieję, że ze zdrowem też w porządku!

A moje tańce co raz lepiej, ale daleko mi jeszcze do Tańca z Gwiazdami!

Nina a może niech Twój mąż powie tej babie parę słów dp słuchu! Niech się odczepi od Was raz na zawsze! Może jak on  stanowczo zareaguje to babol odpuści? Nie mogę pojąć, dlaczego sie tak uczepiła Was. Zdaje się, że ma swoją rodzinę? To może jej mężusiowi trzeba co nieco opowiedzieć?

Pomysł z workiem treningowym bardzo dobry! Zawsze można się wyżyć trochę!
Ja się wyładowuje na tych tańcach, od  czasu do czasu idę na basen. Dwie korzyści z tego są: wkurzenie mija na jakiś czas i kondycja lepsza!

Eh! Fajny pomysł z tym rozbieranym tańcem! Może w czyn wprowadzę?

Będę trzymała kciuki za Ciebie! Oby badania wypadły pomyślnie!
Trzymaj się!

A myślałam wczoraj o Tobie!
Cieszę się bardzo, że Twoje wyniki są niezłe!

Tańce są faktycznie miłą odskocznią, a ostatnio mam znów pogorszenie nastroju. Chyba przez te święta. Absolutnie mnie nie cieszą! Wszystko robię mechanicznie, bez emocji. Doszło ostatnio trochę problemów ze zdrowiem rodziców, z moją córką, która ma ostatnio jakieś problemy emocjonalne. Ostatnio dłużej pracujemy, mała siedzi w domu po szkole z dziadkiem (moim teściem), który jest strasznie trudnym człowiekiem, no a niestety mieszkamy razem. Wiecznie jej gada: czemu się nie uczysz? dlaczego oglądasz bajki? po co idziesz do kolegi? co z Ciebie wyrośnie? I to biedne dziecko po prostu ma dosyć. Prośby, awantury nie skutkują! Wczoraj z mężem zrobiliśmy dziadkowi straszną awanturę, że psychicznie nam wykańcza dziecko. On nas szantażuje, że pójdzie do domu starców. Już miałam na końcu języka, że pomogę mu się spakować!
To jest starszy schorowany człowiek, który całe życie był trudny a na starość mu się to nasiliło. Do tego wydaje się, że ma początek alzheimera i walczy z nowotworem już ponad 10 lat). Sam mieszkać nie jest w stanie, choć jest jeszcze w miarę samodzielny.
Ech trudne to wszystko! Na koniec jeszcze mój mąż musiał wysłuchać moich żali. Ryczałam potem długo w nocy. Nie mam chwilami już siły!

Ciągle czekam aż usłyszę od męża że tamta już nic dla niego nie znaczy!

Dziękuję Ci za ciepłe słowa!
Masz rację, że w końcu musi być lepiej. Na razie zbliżam się do dna, ale mam nadzieję, że się od niego odbiję. Czas świąteczny jest trudny gdy ma się różne problemy małżeńskie, zdrowotne. Moja córka  bardzo się cieszy ze świąt - wiadomo jak to dziecko. Przy niej udaję, że ja też oczywiście sie cieszę. Ale tak naprawdę boję się, że się totalnie rozsypię w Wigilię przy stole. Bo mam świadomość, że ta Wigilia mogłaby o mały włos wyglądać zupełnie inaczej.
Druga sprawa to nasza rocznica ślubu w pierwszy dzień świąt. Nie mam pojęcia jak ten dzień przeżyję! Bo spotykam sie z całą moją rodzinką tego dnia i na pewno weźmie ich na wspomnienia - szczególnie moją mamę.

Czuję się brzydka, nic nie warta. Ciągle wydaje mi się, że nie dałam mu tego czego potrzebował, skoro inna go tak opętała. A byliśmy naprawdę szczęśliwi!
Najgorsze jest to, że tak naprawdę to nie wiem czy ta sytuacja sie zmieni, czy on kiedykolwiek sie od tego uczucia uwolni. Ma ją przecież na wyciągnięcie ręki!

Ninko! Szkoda, że nie mam Ciebie gdzieś blisko, mogłybyśmy sobie czasem popłakać razem i pocieszać się nawzajem!
Niby są osoby mi bliskie którym mogę sie wygadać jak mi źle, ale jeśli ktoś nie przeżył podobnych sytuacji to tak naprawdę nie jest w stanie wczuć ię w nasze położenie.
W myśl przysłowia, że syty głodnego nie zrozumie!

Gdybyśmy już nie miały okazji do siebie napisać to życzę Ci z okazji Świąt wiele ciepła, przede wszystkim duuuużżżooooo zdrowia, siły do walki o własne szczęście. I oby nasi mężowie wreszcie odnaleźli swój rozum, bo zdaje się, gdzieś go zgubili!
Pozdrawiam serdecznie!

Kochanie kochaniem, milosc miloscia itd ale jezeli ktos rani, zdradza, sprawa bol drugiej osobie pozwala jej cierpiec tylko ze swoich egoistycznych pobudek bo ktos sie komus spodobal - to czy taki czlowiek jest nas wart? Podziwiam sile wybaczenia i przelkniecia tej gorzkiej pigulki dla mnie ona byla by chyba za duza a nawet jakby sie udalo "na raty" to na zawsze zmienilo by to nasz zwiazek i nie wiem czy na dobre...jakis cien nieufnosci i podejrzen, niepewnosci chyba pozostalby na zawsze.

Może dla niektórych kobiet takie myślenie to przesada, ok. Ja sie tylko zastanawiam.
Jak popatrze sobie na swojego faceta i pomysle ze w tym momencie moglby marzyc o innej kobiecie, darzyc ja uczuciem co gorsza byc zakochanym to wiem ze bardzo ciezko byloby mi wybaczyc mu i ufac pozniej tak samo jak teraz. Pozostalaby rysa, ktora dokonca zycia powodowalaby uczucie niepewnosci.