Dramat!!

Smutnamonia dziś mąż mi powiedział ,że przez 10 lat może być dobrze a jak jest jeden dzień zły to ja od razu wpadam w depresje i się nakręcam ,wczoraj przyjechał z pracy po 32 godzinach ,zjadł obiad i chwilę posiedzieliśmy ,potem pojechaliśmy do jego rodziców i tam pomógł coś robić ,później usiadł i pogłaskał mnie po głowie ,ja tak to lubię .O 22 miałam wizytę u lekarza i tam czekał godzinę ,a gdy wróciliśmy do domu zrobił drinka i usiedliśmy,tylko on nie miał ochoty już na dotyk .To mnie zawsze boli wiem ,że był zmęczony ,a w tedy jest drażliwy i nie lubi się  tulić ,ale mi się przypomina to jak się wtedy zachowywał i mnie odtrącał  .W takich momentach to wraca ,czasami jest wszystko dobrze i jestem bardzo szczęśliwa a czasami męczy mnie to i nie pozwala zapomnieć.Gdyby tak było kiedyś jak jest teraz to byłabym najszczęśliwszą osobą na świecie ,a teraz czasami nie potrafię ,jak jesteśmy razem jest bardzo dobrze ,ale jak go nie ma ,to jakoś dziwnie się czuję .Powtarzam sobie że go nie kocham tak jak kiedyś ,że jeżeli będę musiała żyć bez niego to dam radę ,ale czasami myślę ,że chyba bym umarła.Tak bardzo bym chciała uwierzyć ,że naprawdę to ona wydzwaniała ,ale dlaczego ona po moim smsie zadzwoniła do niego i pokłócili się ,powiedziała że nie pozwoli  się tak traktować,ja napisałam jej że ma szanse zostać jeszcze pielęgniarką roku ,i że mąż twierdzi ,że to ona nachalnie wydzwania.Od tego dnia mąż się zmienił i zaczął skakać przy mnie ,głaskać ,mnie mówić ,że mnie kocha ,a sex jest cudowny i bardzo często, jak jest w domu cały czas jeździmy gdzieś razem.Nie wiem czy ta kłótnia spowodowała to ,czy poczucie winy ,że jednak mnie okłamał.Na pewno się nie spotykali potem ,ale te rozmowy bardzo mnie zraniły .Staram się mu ufać ,ale nie wiem czy tak na sto procent potrafię chyba nie .Ostatnio powiedział ,że bardzo mnie kocha i że tylko mnie i jest cały mój i tylko mój ,a gdy zapytał mnie czy ja zawsze będę jego odpowiedziałam że do puki tego nie zepsuje.Dwa dni temu zapytałam czy potrafi odpowiedzieć za co mnie kocha a co go najbardziej irytuje,powiedział ,że kocha za to że jestem ,że jestem piękna ,dobra ,tolerancyjna a irytuje go czasami moja nachalność.Tu wychodzą braki z dzieciństwa,ja chyba bez dotyku nie potrafię żyć ,ale naprawdę się staram.Chciałabym ,żeby było tak jak teraz ,i może kiedyś zapomnę .Pozdrawiam Cię ,trzymaj się mocno.Pytasz o moje zdrowie ,to zależy dużo od dnia ,są dni leprze i gorsze,ale oby nie było gorzej ,schudłam 5 kilo i to się lekarzom nie podoba ,ale po tym wszystkim co przeszłam ,nie dziwię się ,muszę więcej jeść bo moja odporność jest do bani i to świństwo tylko czeka .

Moniu postaraj się nie myśleć co będzie za jakiś czas ,staraj się żyć chwilą bo nikt nie wie co będzie jutro ,może będziecie razem szczęśliwi ,a może nie .Teraz liczy się to co jest teraz ,ja nie wracam do tematu bo mąż twierdzi ,że nie pozwoli mi się zadręczać ,że muszę zapomnieć i uwierzyć że będzie dobrze .Nie planuję bo nie chcę rozczarowań ,tak jest łatwiej na razie jest dobrze i to się liczy a co będzie ,potem tego nikt nie jest w stanie przewidzieć.Gdybym zadręczała męża oskarżeniami ,pewnie nas by już nie było ,a tak on odkrył że to beze mnie nie potrafi żyć ,że w łóżku nigdy nie było mu tak dobrze ze mną ,że teraz jest cudownie i nie potrafi się powstrzymać .Ja dopiero teraz odkryłam swoją sexualność ,zmieniłam się ,wiem czego chcę i myślę o swoich potrzebach,wymagam od niego ale i też daję.Teraz jestem pewniejsza siebie i on o tym wie i zaczął mnie bardziej szanować .Mam nadzieję ,że uda Ci się na chwilę zapomnieć ,wiem że to wraca ale postaraj się w tedy czymś zająć ,bo w moim przypadku takie zadręczanie objawia się osłabieniem organizmu a potem bólem ,a ja chcę zapomnieć o bólu.Pozdrawiam i trzymaj się mocno ,mam nadzieję ,że antybiotyki pomogły.Ja też się boję ,że za jakiś czas okaże się, że to wszystko na nic ,a może będzie jednak cudownie,pa.

Moniczko.. ja tez rozumiem twoje doły.. przerabiałam to..w moim pierwszym małżeństwie keidy wystapiła zdrada.. i właśnie z własnego doświadczenia wiem,że psychika tak działa po zdradzie, że nie dość że i tak jest ciężko to jeszcze sie nakręcamy.. Ale teraz jestes tak czy siak mocniejsza.. zapewniam Cie bo juz wiesz jak to boli..wiesz jakie odczucia wystapiły u Ciebie gdy to wszytsko wyszło na jaw... nie zcekaj na drugi cios bo on może wcale nie nadejść.. a swoją postawa pokazuj męzowi co mógł stracić gdyby był głupi... jesteś mądra..dasz radę... a jak dół Cię dopadnie to pisz.. zasypiemy go wspólnie..

Marzy mi się ten dzień w którym usłyszę, że jestem jedyna, że kocha tylko mnie! Powiedziałam mu to!
Mieliśmy wczoraj szczerą rozmowę, no i powiedziałam, że moje wątpliwości biorą się z tego, że boję się, że nigdy o niej nie zapomni.
Zapytałam, czy coś się w tym temacie zmieniło (jego uczuć do niej) w ciągu tych dwóch miesięcy odkąd przestali się widywać - niestety nic nie odpowiedział....
Wtedy powiedziałam mu, że to strasznie boli, bo jednak chciałabym mieć go na wyłączność!
I jak tu mieć optymistycznie myśli?

Wiesz, tak sobie myślę, że mężczyźni to jednak wyrośnięte dzieci, które za wszelka cenę chcą być w centrum uwagi, bez względu na okoliczności. Okres Twojej choroby był próbą dla Ciebie i dla Twego męża. To nie fair, że on oczekiwał pocieszenia z Twojej strony podczas gdy Ty biedna żyłaś z myślą, że kolejny dzień może przynieść najgorsze. On ciebie powinien podtrzymywać na duchu w tej walce a nie oczekiwać tego od Ciebie. To przykre!
Smutne jest również to, że był zły na Ciebie, że sobie nie radzisz z trudną sytuacją w jakiej Ciebie postawił. Zły, że przeżywasz zdradę, że płaczesz. A niby co masz robić? Cieszyć się i śmiać? Udawać, że nic  się nie stało?
To Ty powinnaś dyktować warunki, bo to On jest winny nie Ty!
Pokręcone to wszystko! Nie ma co!
Wiesz - zwróciłam się do terapeuty o poradę. Pytałam jak sobie z tym wszystkim poradzić. Poradził mi abyśmy z mężem spróbowali terapii małżeńskiej, bo bardzo cenna jest opinia i  wskazówki osoby postronnej. Osoby bliskie nie dadzą pełnego obrazu sytuacji w jakiej się znaleźliśmy. Faktycznie, bo jak zwracam się w trudnych chwilach do mojego brata, to słyszę, że zawsze mogę na niego liczyć, że cokolwiek nie postanowię on będzie mi pomagał. że niestety nie może mi pomóc jak mam cięższe dni.

Mam nadzieję, że nie zaraziłam Cię przez internet anginą:)
Trzymaj się ciepło i nie daj się chorobom!
Pozdrawiam!

Wiadomo, że mój mąż podjął decyzję o pozostaniu ze mną nie dlatego, że tamto uczucie  mu "przeszło". Tylko dlatego, że uznał, że to jednak ja i nasza rodzina powinniśmy być dla niego najważniejsi. No ale czy zapomni o tamtej? Tego nie wie nikt.
Terapeuta powiedział mi, że jest możliwe kochać dwie osoby jednocześnie. Tylko ważne jest jaką decyzję w sprawie tych uczuć podejmiemy.
Kurde a ja po prostu chcę żeby o niej zapomniał! Koniec! Kropka! Bez żadnych psychologicznych dyrdymałów!
Strasznie mi dziś smutno!
Byłam na ślubie kuzynki, patrzyłam jak szczęśliwi przysięgają sobie miłość i te pozostałe bzdety! Jak mi było smutno! Mnie też ktoś  kiedyś przysięgał i nie dotrzymał.............
Oj! Martini dziś będzie moim przyjacielem!
A małżonek gdzie? W pracy!

Trzymaj się zdrowo i nie daj się chorobie!
Na pewno Twój mąż jest dobrym człowiekiem, skoro tyle dla Ciebie zrobił w czasie gdy walczyłaś o życie. Być może przerosło go to wszystko i stąd ta zdrada!
Życzę Wam z całego serca, żeby się udało posklejać to połamane życie!
A jeśli chodzi o mnie, to na razie jestem w depresji i nie widzę jakoś światełka w tunelu. Coraz częściej myślę o rozstaniu, choć to bardzo boli. Bo wciąż kocham i to bardzo! Tylko nie chcę ciągle cierpieć. Mija czwarty miesiąc a ja przeżywam wszystko nadal strasznie mocno.
Mój mąż widzi, że cierpię, on cierpi również. Ciągle mówi, że to jego wina i że musi się postarać, żeby wszystko naprawić.
Tylko widzę, że nie bardzo ma pomysł na to naprawianie.
Nie wiem, może to głupie i dla wielu nic nie znaczące, ale wczoraj zapytałam, czy może założyłby z powrotem obrączkę, bo to będzie dla mnie bardzo ważny gest. Taki symbol, że mu zależy, że to wszystko coś znaczy.
On na to, że może za jakiś czas. Gdy spytałam czy aż tak go parzy to kółeczko na palcu, mówił, że nie, ale nie potrafi mi wytłumaczyć dlaczego nie chce.
Może to głupie, bo wiele małżeństw nie przywiązuje wagi do obrączki. Ale my akurat nosiliśmy je nieprzerwanie aż do naszego kryzysu. Pamiętam nawet jak kiedyś mi powiedział, że podoba mu się jak mam na prawej ręce tylko obrączkę, bo nie ginie wśród innych pierścionków. Było mi na prawdę miło, bo czułam, że wiele dla niego znaczę.
A dziś sam jej nie nosi i nie chce założyć.
To nie jest dobry sygnał! I ja mam wierzyć, że zależy mu na mnie? Takim gestem tego nie pokazuje!

bacznie obserwowalam twoje  historie,czytając z  zapartym tchem kazdy twoj wpis.po prostu  głeboko wierzyłam ,że  wam sie uda:bo ty taaaaaaaaak bardzo kochasz i tyle jestes w stanie poswiecić w imie tej milości.kiedy natomiast przeczytałam twoj ostatni wpis odnosnie  obrączki(nie obraż sie!)jakby cos  strzeliło,spadło z bardzo wysoka i  rozkruszyło sie na milion malenkich  kawalków.fakt  to nie  jest  sygnał:kocham cie i zrobie dla ciebie i córki wszystko,byłem durniem niszcząc Nas w tak prosty sposob!
niestety te prognozy nie sa obiecujące.ja tak i poprzedniczka utwierdziłam sie w przekonaniu ,że on jest  z tamtą i nie może jej "odpuscić";
oklamuje ciebie,uzywajać zaawansowanej sztuki manipulacji,moszcząc sobie cieple gniazdko na wypadek gdyby... tamtej sie nagle odwidziało!
sądzę , że powinnaś już sie otrząsnąć i wziąć sprawy w swoje ręce.pozbadz sie  zludzeń,postaw delikwenta i oznajmij mu ,że jego czas minął i wszystkie jego  dobra już wysłałas  pod adres jego "powiernicy";resztę omówicie ,kiedy ty bedziesz na to gotowa.wystaw go, zamknij drzwi i niech dostanie w łeb od sumienia ,że okazał sie takim kretynem.nie krzywdz dalej siebie i dziecka.dajesz mu to czego chce i  traktujesz siebie  jak ....(no własnie!);ni epora na emocje i przemyslenia;teraz weż sie za siebie i córke,zacznij odbudowywać jej i twój swiat wartości;to wszystko to  daleka droga-ale podswiadomie  chyba  już od  dawna sie do tego przygotowywałaś ,tylko  ze nie  dopuszczasz  do siebie tej mysli.
będzie bolało-jak cholera,aby nie upaść na samo  dno ,poradz sie specjalisty;bo widze  że sama możesz tego po prostu  nie  udzwignąć.
pozdrawiam

Dla mnie też to jest podejrzane.
Z tego co pamiętam nadal ze sobą pracują. To jeszcze mogę zrozumieć, bo obecnie ciężko o pracę, a tym bardziej komuś, gdy pracuje w jakiejś firmie wiele lat, w grę wchodzi pewne przyzwyczajenie.
Nie uważam, by trzeba było nosić obrączki, zależy od danego małżeństwa, lecz skoro ZAWSZE nosiliście, a teraz mąż nie chce nosić, to nie podobałoby mi się to. Tak niby chce odbudować małżeństwo, a nadal niewiele się stara. To tak jakbyś tylko Ty sie starała.
Oczywiście, nadal trzymam za Was kciuki, ale niefajnie mi to wygląda.

droga `SMUTNAONIA`

nie jest rzecza  ,aby ładnie pisac i wciskac  ci dyrdymaly jak to może  być pieknie.zachowuje powage sytuacji i szczerze wypowiadam sie  co do twojego/waszego problemu.nie było,nie jest i nie bedzie  moją intencja aby ciebie sprowadzic  do przyslowiowego dna psychicznego;wrecz przeciwnie -obiektywnie zwracamy  ci uwage  juz  nie tylko w "oczywiestej"kwestii waszego problemu ,ale szczegolnie  zaintresowalismy sie tutaj sprawa ,że twoj maz w szczeniacki sposob zaczal gre z toba   i wasza corka;pomijajac fakt  manipulacji i przeciagania sie z czasem , łamie ciebie i sprawdza jak daleko moze posunąc sie w  swoim pustym planie "sprawdzenia"swoich uczuć,zdecydowania sie,odkochania,zakochania ,albo jakkolwiek by tego nie nazwać.
jestesmy tu po to ,żeby cie  podtrzymać na duchu ,nie mamić ale  podac na tacy za i-przeciw.
ty jednak decydujesz,ty rozdajesz karty i ty  sama doskonale  wiesz jak  to dalej rozstrzygnąc.
nie głaszczemy cie i nie przytulamy-ale ...jestesmy tutaj ...blisko...zaraz obok;

* ateraz ode mnie-zastosowałam to kiedys i  sprawdziło sie  -wywołalo usmiech,pozytywny usmiech;
ciemny wieczor,podejdz do okna.spojrz w niebo ,obejrzyj sie  w lewo ,spojrz wysoko na te gwiazde -to ona  ode mnie dla ciebie-jestem z Tobą! glowa do góry;BEDZIE DOBRZE.
pozdrawiam

Witaj Nino!
Eh! Zdołowały mnie wypowiedzi dziewczyn na temat tej nieszczęsnej obrączki. Od razu przekreśliły jakiekolwiek szanse na odbudowę naszego szczęścia!

Nie będę męża zmuszać do założenia obrączki. Sama również ją zdjęłam.
Ja czuję, że jeśli uda się nam poskładać te nasze kruche szczęście to obrączki wrócą na nasze palce.
Wczoraj mieliśmy długą rozmowę. Powiedziałam mężowi, że widzę w sobie niepokojące objawy wskazujące na depresję i póki mam jeszcze siłę i chęć - chcę z tym walczyć.
Nie chcę pić do lustra i potem ryczeć aż ból głowy staje się nie do zniesienia, nie chcę mu wypominać ciągle jego zdrady.
Mam złe przeczucie, że zachowując się w ten sposób podcinam mu skrzydła. Wydaje mu się, że cokolwiek by nie zrobił, ciągle będę nieszczęśliwa. I chyba się trochę z tego powodu zamyka w sobie.
Przeraża mnie to, bo wydaje mi się, że już nie chce o mnie walczyć, a to chyba raczej chyba brak wiary, że się uda.
Powiedział mi, że mu na mnie zależy, że nie chce się ze mną rozstać. I tego się trzymam!

Od dłuższego czasu zastanawiałam się nad terapią małżeńską. Mąż początkowo nie chciał, bo twierdził, że sami sobie poradzimy.
Ale teraz widzi, że to nie przelewki, że  moją psychiką jest kiepsko (z jego zresztą też niezbyt dobrze - chociaż nie chce się do tego przyznać).
No i umówiłam nas na takie spotkanie w przyszłym tygodniu. Terapię prowadzi dwoje terapeutów - mężczyzna i kobieta. Ciekawe może być takie doświadczenie.  Wcześniej radziłam się trochę drogą mailową i wydali mi się bardzo konkretni a przy tym sympatyczni.
Sprawdziłam opinie o tej parze i same zadowolone słowa słyszałam.
Pokładam w tej terapii wiele nadziei.
A Wy macie doświadczenie z taką terapią? Próbowaliście?
Nino, może niepotrzebnie sobie chcesz wmówić, że mąż już dla Ciebie nie znaczy tyle co kiedyś. Przecież Twoje smutki, cierpienia wskazują, że jest dokładnie odwrotnie.
Uważam, że chyba trzeba sobie jak najczęściej okazywać uczucia, wtedy człowiek czuje się chyba jakoś lepiej, bezpieczniej.
Uwielbiam zasypiać wtulona w niego  na łyżeczkę. Wtedy mam takie poczucie, że jest dobrze - w końcu to do mnie się przytula! Mam nadzieję, że jeśli będzie przy mnie szczęśliwy to o tamtej zapomni jakoś!
Dlatego ta terapia jest dla mnie bardzo istotna, może pomogą nam wypracować jakieś metody, żeby naprawić wszystko!
Trzymaj się jakoś! Nie daj się chorobie! Zauważyłam, że jak człowieka coś fizycznie męczy to siłą rzeczy psychicznie też gorzej się czuje!

Bardzo Ci dziękuję, że interesujesz się tym co u mnie! Ja również mocno trzymam kciuki za Twoje szczęście!
Pozdrawiam!
P.S
mam nadzieję, że następne posty będą troszkę bardziej optymistyczne!

Dzięki! Takie słowa naprawdę są potrzebne! Ja też mimo wszystko staram się wierzyć, że się uda, choć to niełatwe!
Mam pytanie do Ciebie!
Pisałaś kiedyś, że Twój mężczyzna, z którym się związałaś po rozstaniu z mężem miał kiedyś chwilę zwątpienia. Pisałaś, że naprzykrzała mu się jego była. No i w związku z tym przez jakiś czas się wahał, czy być z Tobą czy z nią.
Można sądzić, że żywił do niej jakieś uczucia, które powodowały, że się na chwilę pogubił.
Ostatecznie zdecydował, że chce być z Tobą.
W związku z tym moje pytanie. Czy nie miałaś myśli, że on do niej mimo wyboru na Twoją korzyść coś czuje? Czy w ogóle wracaliście w rozmowach do tej trudnej sytuacji?
Jeśli możesz, napisz proszę!

Podobno miłości się nie wybiera.
Ale w Twojej sytuacji jednak trudno użyć tego powiedzenia,bo Twój mąż w tej sytuacji zachowuje się nie fair.Nie dlatego,że poznał inną i zakochał się.Każdemu się zdarza i każdy ma prawo kochać więcej niż jedną osobą.Nie fair jest dlatego,że prosi o czas.35 lat (podejrzewam,że Twój mąż jest w podobnym do Twojego wieku) to już nie młodzieńcze lata,tutaj już nie czas na wybieranie między długoletnim małżeństwem i do tego rodziną,bo razem z Waszą córeczką stanowicie ją,a kobietą poznaną w pracy.Na Twoim miejscu dałabym mu jasno i wyraźnie do zrozumienia,że ma się zdecydować już.Albo kocha najmocniej na świecie Ciebie albo tę drugą kobietę.Jest dorosły,więc niech podejmie dorosłą i męską decyzję.Pytanie teraz co Ty zrobisz jeśli powie,że Ty byłaś i będziesz tą jedyną ?Pozostaniesz z nim czy odejdziesz ?Mam nadzieję,że podejmiesz słuszną decyzję,trzymam kciuki za Ciebie !

Moniu ja też w was wierzę.Wiesz Twój mąż  jest szczery i dla tego nie wszystko Ci mówi co byś chciała słyszeć ,daj mu trochę więcej czasu .Nie chcesz chyba żeby kłamał ,bo ja już mam dość kłamstw i dla tego kiedy go pytałam a nie otrzymywałam odpowiedzi cierpiałam ,ale wiedziałam ,że przynajmniej jest szczery.Próbuję żyć wiedząc ,że już nie kłamie i mimo że mam złe dni to staram się by było dobrze .Dzisiaj idę na zakupy ,choć jeszcze nie jestem całkiem zdrowa ,ale jak wyjdę trochę na świeże powietrze może szybciej dojdę do siebie .Pamiętaj myśl o sobie i Ciesz się z tego jak jest ,pamiętaj zawsze może być gorzej.Pozdrawiam.

Faktycznie trzeba dużo czasu i dużo pracy, żeby mogło się to jakoś poukładać!
Zastanawiam się jaka jest definicja wybaczenia.
Ja sobie łopatologicznie tłumaczę, że wybaczyć oznacza nie mieć już żalu do osoby, która nas skrzywdziła!
A czy to możliwe?
Ja myślę podobnie jak zofia282, że jak się kocha, to zawsze będzie bolało!

Dzięki, że odpisałaś!
Twoje doświadczenia są dla mnie bardzo cenne! Uwierz mi, że nie chcę być ciągle smutna, obrażona, wiecznie wypominać, podejrzewać. Dlatego zwróciłam się o fachową pomoc, może coś konstruktywnego uda się wypracować.
Chcę, żeby było dobrze!

Witam po dłuższej przerwie!
Mamy za sobą pierwsze spotkanie u terapeuty. To nie było łatwe spotkanie!
Usiąść na przeciw obcych ludzi (bo to para terapeutów) i "wyspowiadać się" z bardzo intymnych rzeczy!
Na razie to było takie rozeznanie w sytuacji.

No cóż! Jak opowiedzieliśmy o wszystkim to na dzień dobry usłyszałam, że mózg człowieka nie jest monogamiczny. I że może kochać, być zakochanym w kilku osobach jednocześnie! Dla mnie niezły szok! Nie do przyjęcia!
Można kochać kilka osób jednocześnie, tylko najważniejsze jaką decyzje w sprawie tych uczuć podejmiemy!

Wiele łez popłynęło (moich), nie potrafię się zdystansować do problemu!
No cóż! Terapeuci widzę, że dążą do tego, abyśmy przypomnieli sobie co nas naprawdę łączy, co w sobie lubimy, za co siebie kochamy i na tym spróbować zbudować nową rzeczywistość!

Tylko dla mnie oznacza to jedno! Jeśli chcę nadal być z moim mężem, to po prostu nie mam wyjścia, muszę zaakceptować fakt istnienia uczucia do innej kobiety! I modlić się aby to uczucie mu przeszło!
Pytanie, czy na tym wszystkim da się zbudować nową rzeczywistość?
Generalnie jest mi gorzej po tym spotkaniu!
O tym też nam mówili, że jakiś czas może być o wiele gorzej! Dużo gorzej! No niby, żeby później mogło być lepiej!

I jak tu nie zwariować!

Wiecie? Znalazłam sobie fajne zajęcia, tak, żeby trochę odreagować. Zapisałam się na kurs tańca latino solo! Może być ciekawie! Może poznam jakiś ciekawych ludzi! Naprawdę mam wielką potrzebę jakiejś odmiany w tej codziennej szarzyźnie!

Wydaje mi się, że mężowi moni to nie potrzebna terapia tylko porządny łomot. On taki biedny, niepewny, żona starająca się ratować małżeństwo i jeszcze terapeuci "naukowo" usprawiedliwiają jego miłość "bo mózg nie jest monogamiczny", no poezja! Hulaj dusza piekła nie ma! Tak naprawdę, mąż ma teraz wszystko - monie, swoją ukochaną żonę i kochankę, miłość platoniczną, ale jakże wielką i głęboką. Nikt nic od niego nie wymaga, jedynym strasznym wysiłkiem jakim się wykazał to decyzja czy zostaje z żoną czy od niej odchodzi. Został, oczywiście, że został, komu by się chciało teraz pieprzyć z przeprowadzkami i wynajmowaniem mieszkania...
Gdyby mężowi moni tak źle byłoby z tymi miłościami i rzeczywiście miłość do żony byłaby silniejsza, to powiedziałby, że owszem, kocha koleżankę z pracy, ale postara się zrobić wszystko by wyzbyć się tej miłości, zacznie chodzić do psychologa, czymś się zajmie i pozbędzie się tego uczucia w imię wielkiej miłości do żony. Tak powinien zrobić, tak ja bym zrobiła, gdybym była w takiej sytuacji. A on? Siedzi i płacze jaki to on biedny i zagubiony...

Nie chodziło mi o testowanie, tylko o to, że on nigdy nie poczuł że Cię stracił. Dlatego nie docenia tego co ma w przeciwnieństwie do utraconej "tej drugiej". A to co pisałam nt. tego, że gdyby z nia był to by zrozumiał, że nie jest taka idealna to tylko moje próba uświadomienia Ci, że mąż idealizuje tą kobietę.

I co? Tego się najbardziej boisz? Że jego miłość była udawana i trzeba będzie stanąć twarzą w twarz z tym faktem jeśli okaże się prawdą? Poza tym nikt nie mówi, że Cię nie kochał. Jakby nie wrócił to znaczy, że przestał już Cię kochać, a to wielka różnica.

Ale ja napisałam tylko tyle, że gdyby rzeczywiście zależało mu na odkochaniu się to by poszedł do psychologa Z WŁASNEJ NIEPRZYMUSZONEJ woli. A łomot też mu potrzebny bo jedno nie wyklucza drugiego.
Mam wrażenie, że Twój mąż zrzucił na Ciebie ciężar jego zdrady. Jest udręczony i smutny, ale to Ty masz sobie z tym wszystkim radzić.

Wiesz, tylko miłość, a miłość to dwie różne rzeczy. Oczywiście, że można kochać wiele osób, ale kochać i pożądać tylko jednej. Pragnienie kochania i bycia z daną osobą jest zarezerwowane dla jednej, dlatego takie uogólnianie, że mózg jest monogamiczny jest super wymówką dla kogoś takiego jak Twój mąż i zdejmuje z niego cały ciężar winy.

Smutomania, wsłuchaj się w siebie i postępuj jak podpowiada Tobie intuicja. Ona wszystkich nas doskonale prowadzi... pod warunkiem, że pozwolimy dojść jej do głosu Rób swoje... Z tego, co pamiętam, Twój mąż jest dla Ciebie, tym jedynym. O taką miłość warto zawalczyć. Jakby co, rozstać się zawsze zdążycie ale wtedy będziesz miała poczucie, że zrobiłaś wszystko, żeby tę miłość uratować

Kochana Zosiu!

Przeanalizowałaś mnie bardzo wnikliwie, poczułam się jakbym odbyła sesję terapeutyczną!
Rozebrałaś na czynniki pierwsze cały ten okropny czas jaki minął od momentu gdy dowiedziałam się o zdradzie.
Uwierz mi, że wiele słów, posunięć zdarzyło się pod wpływem emocji, które niestety nie są dobrym doradcą.

Dziś, gdy spojrzę na wszystko z pewnej perspektywy widzę, że powinnam w wielu sytuacjach postąpić bardziej stanowczo!
Pewnie gdyby nie różne niesprzyjające okoliczności, powiedziałabym mężowi od razu, żeby spakował walizkę i wyniósł się z domu, aż sam ze sobą dojdzie do ładu!
Ale żal mi było córki, której życie przewróciłoby się do góry nogami! Pewnie napiszesz, że powinnam myśleć przede wszystkim o sobie, mieć godność i tym podobne rzeczy! Ale to nie jest takie proste.

Oczywiście mam do męża wiele żalu, że pewne rzeczy zrobił w ten a nie w inny sposób. Że nie potrafił długo podjąć decyzji czego chce od życia.
Faktycznie dawałam mu cały czas poczucie, że ma ten ciepły dom, wyprasowane koszule i mnie czekającą  na jego gest.
Masz rację, zapomniałam w tym wszystkim o sobie! Nie wiem dlaczego, może ze strachu, że moje życie się za chwile rozsypie?
Na dzień dzisiejszy próbujemy zbudować na nowo nasze życie, widzę żal w moim mężu, że doprowadził do takiej sytuacji. Długa i kręta droga przed nami! Mam w sobie wiele smutku i żalu, często mówię mężowi o swoich uczuciach!
Kochamy się mimo wszystko i próbujemy, a czy się uda czas pokaże!

Bardzo Ci dziękuję za przemyślenia, słowa wsparcia  jak i konstruktywnej krytyki! Doświadczenie twoje i innych kobiet na pewno są cenną wskazówką na przyszłość.
Mam nadzieję, że przeze mnie nie chodzisz dziś niewyspana?

Jeszcze raz dzięki!

To my kochające za bardzo myślimy, że oni tego chcą. Prawda jest taka - MY tego chcemy. Gubimy po drodze nasz świat, który kiedyś go porwał, stajemy się nie partnerkami tylko kucharkami, kelnerkami, sprzątaczkami i zrzędliwymi, nudnymi żonami. Zrozumiałam to tu na forum w wieku 50 lat .... lepiej późno niż wcale. 

cieszę się, że to napisałaś

i mam nadzieję, że nigdy już nie pomyślisz o sobie smutnamonia.

Wiesz, tak się zastanawiam czy nasze podejście do życia, małżeństwa nie wynika z wychowania. Ciągle słyszałam w domu, że to kobieta w swym ręku trzyma wszystko! Że jeśli mężczyzna nie pozmywa naczyń, czy nie będzie umiał uprasować sobie gatek to żaden dramat, no ale kobieta???? Ona musi wszystko!!!!

Z perspektywy czasu mam żal do mojej mamy, że moich braci nie goniła do domowych obowiązków, ale mnie oczywiście, bo jak to przecież później mężuś mógłby mieć pretensje, że żona nic nie potrafi!

Ale na szczęście mój mąż był nauczony domowych obowiązków, więc uczciwie muszę powiedzieć że na prawdę potrafi wszystko w domu zrobić. Pomagaliśmy sobie i pomagamy nadal w tym domowym kieracie.

No ale masz rację, że potrafimy się zapędzić w kozi róg. Bo przecież wszystko jest najważniejsze: dom, dziecko mąż a my same na szarym końcu!
Dopiero trzeba było dostać kopa w tyłek, żeby zrozumieć że nasze potrzeby też są ważne, że np. sobota nie jest wyłącznie od sprzątania i że warto chociażby wybrać się do kosmetyczki!

Mam sobie za złe, że w momencie gdy małżonek uszczęśliwił mnie wiadomością o swym zakochaniu to ja jak idiotka próbowałam mu dogadzać, przymilać się tak żeby broń Boże mnie jednak nie zostawił!

O zgrozo!
No ale nie błagałam, nie poniżałam się prośbami! Powiedziałam, że nie chce żeby był ze mną z przyzwyczajenia, litości czy Bóg wie jeszcze czego!

Zna moje uczucia, widzi moje  łzy  i jest mu z tym cholernie źle!

Nie wie, czy terapia nam pomoże, ale warto spróbować. Po pierwszym spotkaniu mamy oboje mieszane uczucia.
Ja tak jak Ty wyszłam ze spotkania wymaltretowana, gorzej się czułam. Nie wiem, może za bardzo oczekujemy jakiś gotowych recept, rozwiązań, a psycholog słucha, mało mówi! Nie wiem, może to jest jakaś metoda.

A co do wspólnej walki o naszą przyszłość to masz rację, że oboje powinniśmy się starać, walczyć. A ja na razie mam niezbyt miłe odczucie, że to ja bardziej się staram. Mój mąż mam wrażenie za wszelką cenę próbuje żyć jak dawnej tak jakby nic się nie stało. Najchętniej nie rozmawiałby już o problemie, choć widzi, że ja cierpię!
Strasznie to trudne!

Moniu ja nadal trzymam za Ciebie kciuki ,bądź silna i nie poddawaj się ,ty jedna tylko wiesz czego naprawdę chcesz ,a zapisanie się na kurs tańca to wspaniały pomysł ,to moje marzenie.Ostatnio byłam z mężem na pożegnaniu u kolegi i tak się wytańczyłam ,że na następny dzień miałam zakwasy .Nadrobiłam chyba stracone lata ,ale skakanie niestety jeszcze nie dla mnie .W tamtym roku mogłam zatańczyć kilka wolnych tańców ,a teraz jak powoli się rozruszam i mam dobry dzień to trochę szaleję ,no ale nie tak jak bym chciała ,ale i tak bardzo jestem zadowolona ,myślałam ,że już nigdy nie potańczę.W rocznicę dostałam od męża piękną biżuterię ,byłam w szoku ,bo to pierwszy prezent ,nie licząc 10 rocznicy wtedy sama wybierałam .Chwilami jeszcze cierpię ,ale jest już lepiej .Pozdrawiam Cię i baw się dobrze na kursie ,zobaczysz ,że świat może być piękny ,choć przez chwilę.Pa.

Dzięki! Ale mam takiego doła, że na prawdę nic mnie nie cieszy ostatnio! może ten taniec coś pomoże? Jutro idę!
Piszesz, ze dostałaś piekny prezent na rocznicę śłubu! Ja w tym roku nie będę świętować rocznicy (w święta będzie 13-ta!!), bo nie ma czego!
Przypadkiem znalazłam gdzieś wetkniętą karteczkę z męża wynurzeniami do tej lali! Wszystko mi przed oczami stanęło! Było to napisane już po rozstaniu...o tęsknocie, smutku, bólu......że życie już nie będzie takie samo............nienawidzę go w tej chwili!

No i jak tu nie wierzyć w pechowe trzynastki?
Moniu, ale będzie już tylko lepiej bedą 14, 15 rocznice. Serce po przeczytaniu czegoś takiego na pewno boli, ale czas leczy rany.  Pogadasz o tym z mężem, czy przemilczysz, że czytałaś?

Wiesz! Jego serce okazało sie być studnia bez dna w której ma miejsce na dwie miłości!

Nie chce porzucac mnie, naszej rodziny, bo twierdzi, że kocha!
Nie chciałabym, żeby był ze mną z litości!

Nie sadze , ze to litosc Moniu.
Wiem , ze mozna kochac dwie osoby naraz. Ale wiem, ze to na pewno boli, bo decyzja, ze chcesz z ta jedna BYC, nie sprawi, ze to drugie uczucie zniknie

Nie wiem, to na pewno bardzo ciezkie.
Musisz sama siebie zapytac, czy umiesz z tym zyc.
Moze umiesz.
Znam kogos , kto tak zyje od trzydziestu lat. Zawsze jak ich widze , to nie moge go zrozumiec. Bo ja bym emocjonalnie wysiadla!
A on trwa.

Wiesz, to dość skomplikowane. Mąż pod wpływem mojej reakcji na znaleziony liścik napisał do mnie list. Zresztą ja do niego też miałam już napisany od kilku dni.
To było "zadanie domowe" od terapeuty!
Wczoraj wieczorem wymieniliśmy się tymi listami! Przeczytaliśmy je oboje! Daliśmy sobie czas na ich "przetrawienie".
Co do tego liściku - tłumaczył, że to był tekst piosenki, który napisał podobno rok temu (jest muzykiem - amatorem) i że nie powinnam go tak odbierać. Tu mi się pewne fakty nie zgadzają, bo skoro rok temu, to okłamał mnie mówiąc że trwało to od wiosny.
U terapeuty jeszcze nie byliśmy na kolejnym spotkaniu, dopiero pierwsze za nami.

No cóż! Muszę przemyśleć i faktycznie ten list przetrawić! Muszę parę niejasnych kwestii z listu z nim omówić!  List był bardzo emocjonalny, bolesny niestety, coś więcej się z niego dowiedziałam, pewne rzeczy musze wyjaśnić!
Za jakiś czas, może jutro uda mi się to wszystko bardziej szczegółowo wam napisać!
Dzięki za wsparcie!

Moniś podziwiam Cię za wytrwałość, chyba sama nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jaką jesteś silną kobietą.

Trzymaj się ciepło