Dramat!!

hmmmm jakby to podsumować : ŻYCIE

Jedno jest pewnie! Na pewno nie zacznę biegać w szpileczkach, bo tak się jemu podobają!
Moja rywalka lata w niebotycznych szpilkach, ale ja nie będę się do niej upodabniać, żeby mój mąż mnie mocniej kochał!
Widziały gały co brały!

rób to dla siebie a nie dla kogoś bo jak sama napisałaś jest fajnie, też lubię zjeść nie powiem ale kiedy mam się wciskać w rzeczy albo kupować większe to już nie jest tak fajnie hihi. Więc się ograniczam, ale nie przestałam się ruszać bo fajnie się czuje patrząc w lustro. A jak wstajesz rano z dobrym nastawieniem i wychodzisz z uśmiechnięta duszą to na zewnątrz też widać Twoje piękno

my kobiety musimy być silne, mężczyźni myślą że jak nas zostawią - zdradzą to nie damy sobie rady - nie powinno być tak. Powinniśmy im pokazać że damy sobie radę, że jesteśmy silne, piękne. Powinni wiedzieć co tracą. Jesteśmy wyjątkowe.

Niestety wszystko sprowadza się do pieniędzy. Ile bym nie pracowała to na nic mi nie wystarczy. Wszystko tylko zlecenie, albo na chwile albo na pół etatu. Kredyt do płacenia niestety. Nie ma ani na ciucha, ani na fryzjera. Na nic. Po prostu jest okropnie. To były na wszystko ma oczywiście najpierw ciuch, telefon coś tam, a zobowiązania na końcu. Ale na szczęście nie moje do końca. Tylko przed rozwodem zawsze jest jakaś nić ryzyka, że w końcu do mnie przyjdą o jego się upomnieć. Bo taki jest. Zdechnę kiedyś, nigdy nie zarobię, nie mam do niczego motywacji. Jestem zdenerwowana i rozkojarzona, wiecznie w stresie.
A najgorsze jest to, że pracodawcy to by chcieli, żeby dobrze wyglądać a jak nie mam to skąd mam wziąć.
W ostatniej pracy na przykład "No wiesz jak tam pojedziesz to wypadałoby założyć jakąś garsonkę"..."Ale ja nie mam..". I nie mogłam sobie kupić, bo mi pensja ledwo na życie wystarczyła. O takie są realia. I nikt mi już nigdy nie powie, że moje ubrania są jego (mąż owy potargał lub nie i wyrzucił na śmietnik moje ubrania, najlepsze i nie mam już nic, nigdy tego nie zapomnę, zrobił to z zemsty, bo oskarżał mnie o coś czego nie zrobiłam, nie przyszło mi do głowy żeby grzebać w śmietniku. A obecny partner mówi, że nie ma czego wspominać, bo było minęło. A mnie to wcale nie przekonuje, nie mam i pewnie do końca życia mieć nie będę).
Czemu nie przejedzie mnie tramwaj?

Trochę na przeżycie. Ale nie dam sobie powiedzieć już nikomu, że mam coś dzięki niemu.
Mój eks opowiadał babci, że ja taka rozrzutna jestem. A mieliśmy z malutkim dzieckiem 350 zł tygodniowo na wszystko. A jak przyszło zapłacić czynsz to...
A teraz nie jest chyba lepiej. Wszystko poszło do góry.
Fajne rzeczy w sklepach są, chciałoby się mieć choć jedną rzecz. Nieraz babcia przyniesie coś fajnego ze szmatexu, nieraz niefajnego. Ale nauczyłam się odmawiać jak mi coś nie leży. Nie wybrzydzam, ale nieraz takiego coś chce mi dać, że wstydziłabym się to ubrać. Długo odmówić nie potrafiłam, chowałam do szafy i zużywałam po domu co jeszcze w miarę było, potem zaczęłam wyrzucać, wcześniej jakoś mi tak głupio było.

Największe szczęście to niezależność finansowa, ale żeby mieć coś swojego to znów kasa. Pieniądz robi pieniądz.

A w poprzednim związku z pensji płaciłam wszystkie opłaty i praktycznie cała pensja szła na to. Więc już nic dla siebie z niej nie miałam. Więc jak coś zakupiłam za inne pieniądze no to było jego. Nawet moje majtki.
I tak powstało małżeństwo w zasadzie z woli matki, bo dziecko, trza ślub brać. A po co? Po kilku latach powiedziała, że przecież ona mówiła, żeby tego nie robić, że on się nie nadaje. Taka jest, że się w żywe oczy wyprze wszystkiego. Aż mnie mdli. Ni chce mi się z nią gadać. A najdziwniejsze jest takie fatum. Jak o czymś matce powiem to się zaraz pieprzy. Także nawet nie wie gdzie mieszkam. Wiele razy chciała przyjść, ale nie wie gdzie i się nie dowie.

Ona mnie strasznie zniszczyła. Czułam się nikim jako dziecko. Nic nie miałam. Komputer dostałam jak miałam 15 lat, ale bez internetu. Rower też jakoś wtedy. Ciucha zero. Ona sobie kupowała. A jak ojciec dawał alimenty to mówiła, że nie może mi nic kupić, bo wszystko przejadam. Powiedziałam ojcu daj jej na opłaty a resztę mnie, żebym mogła sobie kupić coś do ubrania. Ale skąd. Nie chciał mi wtedy dać na spodnie, a nie miałam nic, tylko jakieś śmieszne z których się wszyscy w szkole nabijali. Wyglądały jak bryczesy i jeszcze te brzydkie buty. Pamiętam jak dziś -buty nie musza być ładne, tylko wygodne.
Potem jak sobie coś kupiłam to uczepiłam się tego, i chodziłam bez przerwy. Prałam i chodziłam. Odpowiadało mi bo dobrze się w tym czułam, bo mi się podobało. I teraz mało co ubiorę, musi mi się podobać, muszę się dobrze w tym czuć.

ale trzeba miec nadzieję,że los sie odmieni, że Tobie tez wreszcie będzie lepiej w życiu.. ja rozumiem, że odbierasz to jak banał..ale kiedys mój wielki przyjaciel mi powtarzał coś co pamiętam do dziś" a skąd wiesz,że jutro nie spotka Cie coś co odmieni twoje życie na zawsze? spodziewaj sie tego, bądź przygotowana...pracuj nad sobąwierz w siebie...a nie załamujesz się.." sprawdziło się.. jak było mi baaaaaaaaaaaaaaaardzo źle stanął na mojej drodze ktos kto odmienił moje życie...   myśl pozywynie.. będzie Ci lżej... mamy w sobie tyle siły że nawet się tego nie spodziewamy na co może wystarczyć....

Trzymajcie się dziewczyny ,jesteśmy silne skoro tyle już przeszłyśmy to kiedyś chyba spotka nas nagroda.Zawsze myślałam że jestem słaba ale teraz wiem że to nie prawda skoro tyle już zniosłam .Mi bardzo pomogły dziewczyny  w temacie jestem zdradzana żona ,ich doświadczenia opisywane po zdradzie bardzo dużo mi dały .Dowiedziałam się że obojętnie jaką decyzję podejmę i tak będzie bardzo bolało,staram się myśleć o tym coraz mniej by nie zwariować,dużo piszę na forum i to mi pomaga ,o chorobie też zawsze dużo mówiłam i było mi lżej .Na temat zdrady rozmawiam tylko na forum i z siostrą bo nikt o tym nie wie,nie chcę by dzieci się dowiedziały nie radzą sobie jeszcze z emocjami od mojej choroby ,wiedzą że choroba w każdej chwili może wrócić.Dobry temat to też    kochające za bardzo zajrzyj  tam to pomaga .Moją historię opisuję na 14 stronie 'jestem zdradzana żona'.Potrzeba dużo czasu ,ja też chciałam by mąż od razu przestał ją kochać ale tak się nie da i to jest najsmutniejsze.Cierpliwość się opłaciła ,mąż jest ze mnie dumny widzę jego podziw i czuję że naprawdę mnie kocha.Ja jestem z nim ale nie kocham go już tak bezwarunkową miłością teraz myślę też o sobie i uczę się żyć tak bym poradziła sobie bez niego.Mąż był dla mnie jedynym mężczyzną jakiego miałam i kochałam,tak bardo mu zaufałam i oddałam swoje życie w jego ręce.Nie znałam innego dotyku i dla tego tak się przestraszyłam gdy dowiedziałam się o zdradzie,zawsze czułam się przy nim bezpiecznie,teraz już tak nie jest wiem że mimo wszystko pomagał by mi  ale ja uzależniłam się od miłości i od niego.Teraz uczę się że on nie jest wszystkim że ja też się liczę,bo do tej pory robiłam tak jak on chciał nigdy nie odmówiłam mu sexu nawet gdy byłam zmęczona wiedziałam że ma duże potrzeby ,dla mnie najważniejsza była czułość i miłość .Mimo to że sexsu mu  nie brakowało; jestem młodsza od niego 8 lat ; to i tak mnie zdradził ze starszą o demie.Mówił że kiedyś powiedziałam mu że kto by go jeszcze;chciał tak na żarty;to on postanowił sobie to udowodnić.Po 40 u mężczyzn chyba brakuje dowartościowania ,potem zaczął brnąć w to dalej podobało mu się że ona taka silna i wie czego chce nie ważne było że ma męża i małe dzieci  bo dla niej to nie miało znaczenia ona miała ochotę i tylko to się liczyło.Tak się czasami zastanawiam czy ona ma jeszcze serce ?Pomimo to że jest pielęgniarką i wie że byłam chora z premedytacją zabierała mi go i dzieciom,kiedyś napisała do męża ;na co ty jeszcze czekasz aż ona uschnie,;wtedy właśnie było podejrzenie nawrotu ,i ona ma pomagać chorym?Smutnomonia ta twoja rywalka chyba zdawała sobie z wszystkiego sprawę bo gdy by było jej przykro przesłała by ci przeprosiny i nie pisała by już z nim a ona jest po prostu kolejną kobietą bez zasad .To wszystko co pisałaś to tak jak byś pisała moje myśli tak dokładnie się czułam ze wszystkim nawet jeżeli chodzi o sex .Mam nadzieję że wam się uda tylko myśl przede wszystkim o sobie bo ty jesteś najważniejsza.Kiedy mąż mi tak powiedział  gdy odkryłam zdradę pomyślałam że chyba nie potrafię gdy on cierpi ,teraz potrafię bo to nie ja spieprzyłam swoje życie tylko on i niech radzi sobie sam  bo ja już dosyć się poświęciłam.Czas pozwolił mu zapomnieć ,zakochać się na nowo we mnie i zrozumieć że to ja jestem najważniejsza.Teraz jest dobrze lepiej niż kiedyś ale ta rana nadal boli.trzymajcie się ciepło.

Nino!
Ja też uważam, że "przyjaciółka" mojego męża święta nie jest. Chociaż on uważa, że ona nie jest winna niczemu, że nie prowokowała, nie dawała powodu.
Ale z drugiej strony nie powiedziała kategorycznie do niego "spadaj, bo masz żonę".
Tydzień temu zakończył tę znajomość. Obiecał, że nie będzie się z nią kontaktował na stopie prywatnej (bo w firmie od czasu do czasu się widzą).
Minął tydzień, a ja nie mam odwagi zajrzeć w biling jego telefonu. Ale bardzo chciałabym sprawdzić, czy mówi prawdę.
Targają mną te same uczucia, lęki co Ciebie. Też się boję, że nie będzie umiał o niej zapomnieć.
Wczoraj znów mieliśmy cudowną, namiętną noc. Potem strasznie mocno mnie przutulał, a ja zaczęłam płakać.
Powiedziałam, że targają mną sprzeczne emocje. Raz wydaje mi się, że wszystko będzie ok, że szczęście wróci, a raz widzę tylko czarną dziurę!
Milczał przez dłuższą chwilę a potem zapytał - "czy Ty mnie jeszcze kochasz?"
Ja mu na to - " kocham Cię jak wariatka, nawet nie wiedziałam, że aż tak"
On - "czy jestem wart takiej miłości?"
A ja - "nie myślę, czy jesteś tego wart, po prostu Cię kocham"
Przytulał mnie długo, a mi udało się spokojnie zasnąć.

I tyle....ale ckliwie wyszło!

Dlaczego uważasz, że ją wciągam do naszego łóżka?
To chyba normalne, że przeżywam to wszystko. Mam udawać że nic się nie stało? Nie da się tak szybko zapomnieć!

Smutnomonia masz prawo przeżywać to wszystko ,ale postaraj się dużo o niej nie mówić szybciej zapomnisz a i on może łatwiej zapomni na to potrzeba czasu ,ja zauważyłam że gdy o nią pytałam to się denerwował mówił że to nie jej wina.Pytając wciąż o niej przypominasz mu ciągle ,ja jestem też bardzo szczę śliwa gdy jestem w jego ramionach czuję  wtedy że jest naprawdę ze mną ,na początku kazałam mu patrzeć sobie w oczy żebym była pewna że o niej nie myśli.Przestałam o nią pytać i jest lepiej ,ona nie zasługuje na to by zajmować moje myśli,teraz mniej boli nie trzęsę się już ,staram się jeść nie pozwolę by zniszczyła moje zdrowie.Staraj się myśleć o szczęśliwych chwilach to naprawdę pomaga ciesz się gdy jesteś z nimi ,nie myśl co będzie bo nikt nie jest wstanie tego przewidzieć Człowiek dużo może  znieść a na rozstanie zawsze będzie czas, na razie można próbować.Ściskam cię bardzo mocno .

Ja wiem, że zadręczam się tymi myślami o tej kobiecie, że w każdym jego telefonie, czy wyjściu z domu widzę zagrożenie. Ale na Boga, dlaczego mam się zachowywać jakby wszystko był super, świetnie, jak kiedyś?
Mąż próbuje żyć dalej, najchętniej w ogóle zachowywał by się, jakby nic nigdy się nie wydarzyło. Ale widzę, że czasem zamyśla się, wpada w jakąś melancholię, czyli cały czas myśli o tamtej.
A ja mam być miła, uśmiechnięta i udawać, że jest ok? On nabroił, a ja mam wszystko składać, kleić i głaskać po głowie, bo jemu ciężko? A kto mnie pogłaszcze po głowie? Dlaczego kobiety muszą taki ciężar dźwigać. Kurde w imię czego?
Kocham męża bardzo, ale nie potrafię zapomnieć jak mnie skrzywdził, jak przekreślił tyle wspólnych, wspaniałych lat.
I nigdy nie będzie już tak jak kiedyś! Przez niego! Zaprzepaścił wszystko!
Nie wiem czy powinnam ten związek ratować! Dopadło mnie zniechęcenie! Bo jakoś z jego strony nie widzę wielkich gestów!
To, że mamy czasem namiętne chwile nie oznacza, że wszystko jest super!
Oj nie wiem co robić dalej! Serce boli!
Pozdrawiam Cię Nino serdecznie! Ty też jakoś się trzymaj!

To jest tylko Twoje dziecko?

hm...
Na razie to widzę, że dziecko - podobnie jak swojego psa (w innym wątku) - traktujesz jak przedmiot będący Twoją prywatną własnością. Wykorzystujesz niecnie dziecko do zemsty na byłym partnerze i jego rodzicach. Aż się chce rzec: A fe.

No własnie czytam i jestem w szoku.

Zasada jest taka, że jak ktoś nie wie o co chodzi to się nie wypowiada.
Widzę, że nie tylko wobec ex męża, ex teściów, dziecka i psa jesteś agresywna... Coś tam jeszcze chyba pisałaś, że jak Twój obecny nie robi tego co chcesz to go szantażujesz brakiem obiadu... Przepraszam za pytanie, ponoć kobietom się go nie zadaje, ale: ile masz lat?

Smutnamoniu, przeczytałam właśnie niemalże cały wątek , praktycznie ze łzami w oczach. Wiem, że jestem młoda i jeszcze niewiele wiem o życiu, ale tak było.
Moim skromnym zdaniem albo Twój mąż faktycznie się zamotał i jest co odbudowywać albo po prostu został z Tobą, bo rodzina, dziecko, bo nie chce wszystkiego zaczynać od nowa. To po prostu zabrzmiało mi jak przyzwyczajenie. Ja bym bardziej oczekiwała słów: " Wybieram Ciebie, bo zrozumiałem, że nie umiem bez Ciebie żyć, jesteś Tą Jedyną". Oczywiście jednak nie neguje Twojej decyzji, według mnie dobrze, że byłaś twarda i postawiłaś ultimatum, obawiam się, że gdyby nie to, to jego niezdecydowanie ciągnęłoby się znacznie dłużej.
Fajnie, że teraz robisz coś dla siebie, ale pamiętaj też, że teraz główny odpowiedzialny za starania się jest Twój mąż - on nawalił i nie skacz koło niego za dużo, niech on się wykaże.
Pozdrawiam

Truskaweczko!
Masz naprawdę wiele racji w tym co piszesz! Ja cały czas nie jestem pewna z jakich powodów tak naprawdę ze mną postanowił zostać!
Wielokrotnie podkreślałam mężowi w naszych rozmowach, że nie ma być ze mną z litości, ze względu na spędzone lata, czy wreszcie ze względu na córkę. Ostatnio jak w złości powiedziałam mu, że pewnie stanęłam mu na drodze do szczęścia, odpowiedział mi, że nie mógłby być beze mnie szczęśliwy.
Masz rację, że to nie ja powinnam wokół niego skakać, tylko on wokół mnie. Wcale nie zamierzam być milutka, ciągle uśmiechnięta bez względu na sytuację. Nie jestem ze stali i niestety czasem zobaczy moje łzy, chociaż trudno mi ostatnio płakać, popadam raczej w jakąś melancholię.
Ciężko jest naprawdę!

Kobiety robicie jeden błąd litujecie się nad facetami którzy was zdradzają a te kobiety winicie za to że mąż zbłądził koło się zamyka faceci górą a baby zawsze winne jeśli facet próbuje zdradzić to jak nie z tą to z inną nie ważne że zmieni prace
fajnie mieć usprawiedliwienie bo co bo facet to taki nieborak to kobiety się narzucają powybijajmy wszystkie kobiety bo zagrażają facetom i im małżeństwom
przestań o niej myśleć czy warta tego czy nie zastanów się najlepiej co tak naprawdę dzieje się z twoim facetem związkiem
bo jak z tą nie wypali to znajdzie inną mój facet kręcił z innymi udając że jest wolny ale nie w naszej miejscowości tylko tam gdzie go nie znano i nabierał babki z jedną udało mi się zamienić kilka słów i wież mi babka była w szoku i zaraz skończyła z nim znajomość i powiedziała mu co o nim myśli

dam ci prosty przykład nie szukajcie winnej trzeciej osoby tylko w was bo nie rozwiążesz problemu tylko zamieciesz pod dywan
wy wszyscy jesteście winni tej sytuacji przecież on jest dorosły a ona go nie zmusiła do tego to tak trochę jak usprawiedliwienie ja go nie chciałem zabić to koleżanka mi kazała kto dostanie wyższą kare on czy koleżanka
czego wasza przysięga jest mniej ważna teraz ?  bo to my dorośli podejmując decyzje i realizując je nawet biorąc pod uwagę czyjeś rady w 100% odpowiadamy za to nie trzecie osoby

A ja tu widze wiele sprzecznosci w postepowaniu Twojego męża...wywija kota ogonem aż miło...

Znowu mam okropnego doła!
Ja nie wiem, czy uda mi się jakoś podźwignąć z tego kryzysu!
Mijają 2 miesiące odkąd spadła na mnie ta wiadomość. A ja cały czas się czuję, jakby to było wczoraj!
Ponad tydzień temu małżonek zakończył znajomość z ową panią, obiecał, że nie będzie z nią się kontaktował (poza służbowymi sprawami).
Sprawdziłam jego biling ostatnio (w nocy jak spał) i faktycznie tego numeru nie było w połączeniach.
Ale kurcze jakoś później dostał smsa z biura obsługi, że było logowanie na konto abonenta. No i nie mogłam kłamać, że nie sprawdzałam.
Ale nie robił mi wyrzutów, tylko powiedział, że strasznie mu przykro, że do tego doprowadził.
Idiotycznie się czuję, bo nigdy w życiu nie szpiegowałam mojego męża.
Ale nie radzę sobie z problemem. Chociaż mąż jest jak do rany przyłóż to i tak nie jest łatwo.
Ciągle myślę o tych smsach, długich rozmowach, spotkaniach....to jest silniejsze ode mnie!!!
Poradźcie coś!
Szukam pocieszenia w alkoholu.....jestem na dobrej drodze, żeby się uzależnić!

No pewnie masz rację! Urlop niedługo, to może coś się uda wykombinować! Kurde, ale mimo wszystko mam wielki problem. żeby nie myśleć!

Masz wiele racji! A co do wiary w jego szczerość? Jeśłi uwierzę, że jest szczery, będzie to znaczyło, że ponownie zaufałam!
A na to potrzeba czasu!

smutnamonia...alkohol nie jest rozwiazaniem.Zanim sie zorientujesz uzaleznisz sie, skrzywdzisz rodzine.Pijesz bo podswiadomie myslisz, ze twoj maz zbaczy jak bardzo cie skrzywdzil tym co sie stalo. Przeciwstaw sie temu, wlasnie niepiciem pokazesz jak bardzo jestes silna

Może jednak da się coś zrobić?
Mam nadzieję, że po urlopie będzie lepiej, jedziecie gdzieś razem?

To fajnie. Odpoczynek wszystkim się należy.
A ja nigdzie nie jadę. Czasem myślę, że już nigdy, nigdzie. Co za beznadziejna sytuacja. Jakie to szczęście mieć na urlop. Przepraszam, że o sobie.

To chyba naturalny odruch dla takiej sytuacji, trochę się podłamać.

A może Moniu wylej swoje żale, tak jak nam tu, mężowi w liście? Że chcesz usłyszeć, że "jesteś tą jedyną kobietą w jego życiu, że tamta już nic nie znaczy". Bo trudno oczekiwać, że on zgadnie jakie słowa są dla Ciebie ważniejsze, a jakie mniej ważne.
A silna masz być dla siebie a nie dla niego. I psycholog dla obojga też nie zawadzi.
3maj się

Tylko co Ci przyjdzie ze słów, które nie będą szczere? Bo mąż powie Ci wszystko co będziesz chciała usłyszeć...
Mi się wydaje, że za dużo masz na głowie. Wygrałaś walkę o małżeństwo, a teraz powinnaś w spokoju leczyć rany. Za dużo chcesz na raz, już, natychmiast! Ma się deklarować, przyrzekać i wszystko ma wrócić do normy w trybie natychmiastowym. A Wasza norma jest już zupełnie inna i powinniście związek zbudować na nowo od początku. Może powinnaś gdzieś wyjechać z koleżankami? Na babski wyjazd? Oderwać się od tego, odpocząć, spojrzeć innym okiem na to wszystko, nabrać dystansu. "Umyć się" z tego całego brudu i oczyścić.

A z tym się zgadzam bez zastrzeżeń
Tylko, ON nie duch święty i nie zgadnie KTÓRE słowa są dla Moni AKURAT najważniejsze, a które mniej Mówisz Moniu, że się stara, więc chodzi Ci tylko o to, że nie używa TYCH słów jakich oczekujesz a nie innych. On nie czyta w myślach...