Dramat!!

Widzisz MoniuCo, słuchać albo czytać, albo słuchać tego, co się czyta, czyli otwierać się na coś lub zamykać. Ale to "słuchanie" lub "otwarcie" zawsze jest właściwością słuchającego, a nie piszącego lub mówiącego.

Ucz się dystansu do siebie, może kiedyś będziesz umieć. Tylko nie twierdź, że umiesz, kiedy się dopiero uczysz.

A psychologia uczy, że chętnie słuchamy tego, co zgodne z naszymi poglądami, a niechętnie tego, co odmienne. Ot i cała psychologia.

Gdy cel zmienny jest, jakże go osiągać inaczej, jak tylko trudem cudzym.

A teraz dla Ciebie i MarkaP moje rozumienie nadziei, według archaicznego i zapomnianego ideału, wyrażonego przez Adama Asnyka:

Miejcie nadzieję!... Nie tę lichą, marną
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera,
Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera.

Miejcie odwagę!... Nie tę jednodniową,
Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska,
Lecz tę, co wiecznie z podniesioną głową
Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.

Miejcie odwagę... Nie tę tchnącą szałem,
Która na oślep leci bez oręża,
Lecz tę, co sama niezdobytym wałem
Przeciwne losy stałością zwycięża.

Przestańmy własną pieścić się boleścią,
Przestańmy ciągłym lamentem się poić!
Kochać się w skargach jest rzeczą niewieścią,
Mężom przystoi w milczeniu się zbroić.

Lecz nie przestajmy czcić świętości swoje
I przechowywać ideałów czystość;
Do nas należy dać im moc i zbroję,
By z kraju marzeń przeszły w rzeczywistość .

Miejcie nadzieję!... Nie tę lichą, marną
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera,
Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera.

Zmierz trud, zaspokoisz swoją ciekawość.

Zmierz i nie myl miary z oceną.

Jasność nie prowadzi oczu zamkniętych.

"Jasność nie prowadzi oczu zamkniętych".
Mój mąż go nazwał kaznodzieją bzdur nie bez powodu.

Nie może odpowiedzieć jaśniej, bo by musiał powiedzieć: "Gdyby Monia zdjęła z barków swojego męża odpowiedzialność za rozstanie i przerzuciła ją na swoje, poczułbym się wtedy lepiej". A do tego się nie przyzna.

Pomarańczowa:
"To , co mamy dzis , jest niczym innym jak konsekwencja naszych czynow badz Nieczynow :-)) z wczoraj.
Oczywiście. W części. Istnieje też cały szereg niezależnych od nas czynników wpływających na to "co mamy teraz".

Ok. W porządku.
Dwa proste pytania, na które proszę abyś odpowiedział wyłącznie tak/nie oraz liczbą.
Czy uważasz, że Monia ponosi odpowiedzialność za odejście swojego byłego męża?
Gdybyś miał oszacować (oczywiście na podstawie tego, co zostało tu napisane) jej udział procentowy w tym odejściu, ile by to było?
Liczba od 1 do 100.

Zamiast odpowiedzieć, zadałeś mi kolejne pytanie. Na które nie da się normalnie odpowiedzieć, więc teraz Ty nie odpowiesz mi, bo nie spełniłam warunku, więc za Twój brak odpowiedzi ja będę odpowiedzialna. Brawo.
Nie stać Cie nawet na tę odrobinę szczerości, o którą prosiłam.
Musiałbyś wyjść z mętnej wody i stanąć w świetle dnia. Nie byłoby gdzie się schować. Zgroza.

Czrna Kotko, Moniu,

z Animusem jest tak (w mojej subiektywnej ocenie):
w jednych wzbudzi chec zastanowienia sie,
w innych wzbudzi niechec.
Macie prawo nalezec do tej drugiej grupy.
Mnie osobiscie wypowiedzi Animusa pobudzaja do myslenia. Zawsze wole sie zastanowic nad cvzyms, zanim temu czemus zaprzecze. Dlaczego? Bom inaczej sama siebie bym zubozyla o cos, czego moglabym sie dowiedziec.
Ponadto pojawiajaca sie niechec lub brak zrozumienia moze byc drogowskazem i pokazywac kierunek, ktorego z jakiegos powodu NIE CHCEMY zrozumiec.
Tak jak napisala TEO - w skrocie:L kazdy widzi po swojemu i komentuje to co widzi :-)

Tak, to prawda, nie jest nudno :-)
Ale trudno jest spotkac osobe, z ktora sie doskonale rozumiemy i nie chodzi o zgadzanie sie, nie to mam na mysli!!!
Tam gdzie jest zgoda nie musi byc zrozumienia.

Animus, to nie było pytanie z cyklu "czy przestał już bić pan swoją żonę", Kotka zadała w sumie proste pytanie, na które można odpowiedzieć tak/nie. Więc nie zapędzaj się w filozofiach

Poza tym wydaje mi się, że ten wątek po reanimacji wzbudza taką sensację, bo odkopuje przeszłość, która podobno jest już zamknięta. Mam wrażenie, że tu bardzo wiele osób trzyma trupa w szafie i ktoś właśnie go tknął i znowu zaczęło śmierdzieć. Te trupy też są pochowane na innych wątkach w tym "na zakręcie". Słodzimy, kamuflujemy, pchnimy i udajemy, że nie ma trupa, ba! Szafy też nie ma! I czasem ktoś coś wspomni, ze jednak mu śmierdzi i się podnosi wielka fala i krzyki, ze "nie prawda!"
Ot, taka refleksja

Witajcie netkobietki. Ja mam kilka uwag do wypowiedzi Aminusa i jeśli pozwolicie, to je tu przedstawię. Jeśli nie, to już za późno i jedynie możecie mój post zignorować.

Animus
postanowiłam zabrać głos w i to pod wpływem komentarzy do twojego komentarza.
Ewolucja niekonsekwencji i anatomia straty hmmmmmmm..... i nie wiem czy to troska, sarkazm, czy zwykła ignorancja......
Czy nie uważasz, że kobiety (żeby nie było to mężczyźni również, ale rzadziej) mają predyspozycje do "kochania za bardzo", do współuzależnienia od partnera ? Życie jest pełne tego przykładów i forum. 
Piszesz, że z etapu I -kocham męża bardzo, nic na etapie VII - nie zostało a raczej miłość autorki okazała się przesadzona.
Jesteś rozsądnym facetem i nie dostrzegasz ewolucji w myślach i odczuciach zdradzonych ludzi? I dziękować Bogu, że jest ta ewolucja! Gdyby nie ona, żaden zdradzony, oszukany, by się nie podniósł! Do końca życia tkwiłby w poczuciu bólu, straty, upokorzenia. Miotałyby nim okrutne uczucia rozgoryczenia, zawiści. Jeśli sobie uzmysławiamy, że bez partnera żyć potrafimy i nie jest on nam niezbędny w łapaniu oddechu to czy to jest "zdrada" miłości. Czy twoim zdaniem, jeśli dochodzimy do wniosku, że przestajemy odczuwać gorące uczucie miłości, "przywiązania", to popełniamy grzech lub przestępstwo ?
Ja także byłam zdradzaną żoną. Wiele razy zdradzaną i to różnego rodzaju zdradami. I wiem, że "po", przechodzi się przez różnego rodzaju etapy, podobnie jak w żałobie. Zmieniają się nasze postrzegania sprawy/sytuacji (poprzez analizy) i zmieniają odczucia! I jest to naturalny ciąg naszych doświadczeń, przeżyć, myśli, odczuć, wizji i światopoglądu. Bez tego nikt by nie ruszył z miejsca jakim jest odczucie upodlenia, upokorzenia, zawiedzenia.
Wymieniasz wiele etapów Moni, ale przez takie i podobne nim etapy, przechodzą ci po przejściach! Te etapy to ich marsz do uleczenia, do podniesienia się z traumy, do wolności i szczęścia.
I doczytałam do etapu XI.......rozumiem Monię. Ja też stawałam się wiedźmą pod wspólnym dachem z mężem, który nie odszedł, ale wyraźnie mnie już nie kochał. Zgadzam się z tobą, że jest taki etap i przyznaję, że stajemy się "wrednymi sukami" ( a może tylko chciałybyśmy nimi być). Tak dla poinformowania cię......okropne to uczucie być u boku człowieka, który zdradził dotykiem, słowem, czynem i okropna jest świadomość, że myślami jest przy innej.
Kolejny etap.......dzieci ........one nie zawsze rozumieją sytuację. Ja pochodzę z rodziny rozbitej i dla mnie było niepojęte jak może rozpaść się coś, co jest całością. Nie rozumiałam, ale nie histeryzowałam i zaakceptowałam decyzję rodziców. Moje dzieci chciały rozpadu swojej rodziny. Rozumiały więcej niż ja a może rozumiały inaczej jak ja i zapewne były rozsądniejsze i doroślejsze ode mnie. Ale........ale są dzieci, które obwiniają rodziców za ich rozstanie, zdrady małżeńskie a  swój ból zamieniają w złość/agresję przeciwko rodzicowi, który "jest pod ręką" lub jest słabszy. Najczęściej "obrywają" matki.
Rozumiem jak trudno powiedzieć dziecku, że rodzina się rozpada a jeden rodzic "idzie w świat" bez ukochanego potomka.
W temacie dzieci i kasy - rodzimy będąc żonami. Mamy więc świadomość, iż stwarzamy dziecku możliwość posiadania również ojca, który obdarzy je miłością, opieką i poświęci swój czas i energię na wychowanie. Będzie też finansowo je zabezpieczał, tworząc poczucie bezpieczeństwa. Przy rozstaniu kobiety pytają, jak ja sobie poradzę i zapewniam cię, że nie myślą o sobie a o swoim dziecku. One sobie poradzą! poradzą gdy będą same!, ale one zostają z dziećmi, na które "kochany tatuś" skąpi i jeszcze własne skąpstwo przerzuca na matkę ich dzieci. Słyszałeś o alimentach w wysokości 250 zł na dziecko lub niewiele większych? Słyszałeś o odwoływaniu się rodzica od zasądzonej kwoty? A może słyszałeś o "alimenciarzach"? Jeśli nie, to wyjaśnię, iż to osoby, które zapomniały zupełnie, że ich dzieci muszą jeść i nago nie chcą chodzić ani pod mostem sypiać.
Rozrywka dziecka czy jego edukacja, to dla takiego rodzica coś, bez czego da się żyć. No i problem ma kobieta z nakarmieniem i odzianiem swoich pociech. Ona podzieli się tym co ma i zrezygnuje z tego co powinno być jej. Włosy sama pofarbuje, sama podetnie, zrezygnuje z kosmetyków, kupi ciuszek w lumpeksie. Kino, teatr, wycieczki czy inne ich własne uciechy, to dla tych kobiet abstrakcja! Twój komentarz po jej słowach, "cholerna kasa" nie jest więc uzasadniony jak i następny, o wyrachowaniu i walce o miłość. I Monia jest świadoma i szczera. No nie jest wesoło bez drugiej pensji a jeszcze smutniej jest bez alimentów na pozostawione dzieci.......i taka jest prawda! bo dziecko nie tylko traci rodzica, ale i pogarsza się jego byt i matka jest tego świadoma.
Ja też nie odchodziłam od męża, bo kochałam (współuzależnienie) bo bałam się, że sobie bez niego nie poradzę (sobie to każda poradzi, tylko dzieci nie). Godziłam się na wiele ze strachu o dobro swoich dzieci. Eks nie płaci alimentów i nie jest zainteresowany losem swoich pociech. I nie ja jestem wyrachowana, podła!
Dzisiaj obejrzałam na YouTube występ syna i od razu pojawiła się myśl, jestem dumna! i od razu pojawiła się myśl, że ojciec i sukcesem syna (porażkami to normalka) nie jest zainteresowany. I zabolało! I nie dlatego, że kocham, wzdycham, tęsknię ( bo tak nie jest) Zabolało nie mnie kobietę, ale matkę! I zabolało po raz s e t n y !
Etap XLV i twój komentarz : dwoje na huśtawce emocjonalnej i poniżej przytoczone słowa Moni : pewnie nie raz będę miała huśtawki emocjonalne. Po pierwsze, napisała o sobie i napisała co czuje i przewiduje. Po drugie, nic nie ma w tej wypowiedzi o mężu a ja z tego co pamiętam z jej wątku, odniosłam wrażenie, że jej mąż huśtawek nie miał a jedynie szeroki rozkrok, w którym tkwił długi czas. Aby rozjaśnić dodam, że ów rozkrok był między łożem żony a kochanki.
Przy etapie LVI i ja sobie przypomniałam jak każde wyjście męża do klopa, podsuwało mi myśl, że siedząc na tronie szepce jej do telefonu czułe słówka, uśmiecha się do papieru toaletowego mając w pamięci jej obraz. Każde jego spóźnienie wprawiało, mnie i w rozpacz, i w złość, ale żeby to rozumieć trzeba przejść przez etap, o którym tu nie napisałeś, a mianowicie przez etap "0" - ZDRADZANA I OSZUKIWANA przez współmałżonka. I dokładnie jest tak jak napisałeś - PAMIĘĆ KONTRA SZCZĘŚCIE.
LVII - to prawda oczywista i dotyczy szeeeerokiej rzeszy ludzi, prawda ?
LIX - sadyzm ? Ja się doczytałam, że zbolała żona chce aby małżonek poczuł empatię i poczuł chociaż w części podobne  emocje jak ona. Dlaczego zdradzeni tego chcą? Aby zdradzający wiedział jaki ból zadał i jak okaleczył myślą, mową, uczynkiem! A jak pozna ten ból to może będzie wiedział jak pomóc w gojeniu się zadanych ran.
Rozumiem, że nie rozumiesz tego. A skąd to wiem? Z twoich słów z pierwszych postów na forum, gdzie piszesz o sobie, " mam zupełny brak zdolności empatycznych".
No i etap LXX. Poważnie dostrzegasz w jej zachowaniu zabijanie miłości do niej? Heloł! a nie wpadłeś na myśl, że to on zabił w sobie to uczucie ( i nieważne w jaki sposób ). A nie wpadłeś na to, że to on zabija w niej miłość i szacunek, zdradą, kłamstwem oraz brakiem uczucia do niej? Oczekiwałbyś czego? No pogubiłam się w twych intencjach i rozumieniu tematu.
Etap LXXIII...... ????....... idiotyczna szczerość?...... ponownie nie wiem o co ci chodzi i co chcesz osiągnąć tą insynuacją.
W następnym etapie również przedstawiasz swój punkt widzenia, człowieka z zupełnym brakiem zdolności empatycznych. Donoszę ci więc, że zdradzany szuka potwierdzeń, że zdradzany już nie jest! Potwierdzeń na to, że jego partner-złamas (ze złamanym kręgosłupem moralnym), złamasem już nie jest. Dziwne? ......ale prawdziwe! No i dodać muszę, że nie szukamy dowodów zdrad, by wariować, tylko by móc odbudowywać zaufanie. Oczywiście, że błędnie myślimy. Przecież to zdradzający powinien pracować na zaufanie a nie zdradzany! I wierz mi, że nagle zauważa się zdrady wokół. Tak, nagle je dostrzegamy! Nie dostrzegałyśmy ich wcześniej. Stałyśmy się wyczulone! I tak: zapewne pan z bujną czupryną nie zauważa łysych. oczywiście dopóki sam włosów nie straci. A jak straci, to nagle dostrzega, że nie jest na świecie sam i w dodatku już rozumie kompleksy właścicieli świecących się głów.
LXXVIII - och! jak do tej pory to najwspanialsze twoje wnioski. Tak dokładnie stało się u w moim przypadku. Mój eks sam nie chciał za cholerę pójść. Psuł mi zdrowie a pójść nie chciał. Pogoniłam go w diabły i muszę ci powiedzieć iż była to najlepsza decyzja w moim życiu. Od niej zaczęło się moje wracanie do "zdrowia i równowagi" i dziś wiem co to dobre samopoczucie, uśmiech, radość i optymistyczne patrzenie na świat.
Ostatni zauważony przez ciebie etap - moja odpowiedź brzmi: ani mądra ani głupia. Małżeństwo ratuje kto kocha lub kto jest współuzależniony. I uwierz mi, że długą drogę trzeba przejść, by przełknąć smak zdrady, upokorzenia......no tak.......zrozumieją to ludzie po podobnych przejściach lub wrażliwi, z tak zwaną empatią.
Ponownie zajrzałam do pierwszych twych wpisów na forum i aż się przelękłam twoich rad i oczywiście wysnułam wnioski, może zbyt daleko idące wnioski. I przytoczę tu twoje porady dla Niki, której mąż mówi wprost, nie kocham cię toksyczna kobieto (!)
O zgrozo! radzisz jej , "

Na tym kończę uwagi do twych wywodów.
Do wywodów innych osób na temat zdradzonych/zdradzających dodam, iż moim zdaniem zdradzają ci, co nie mają moralnego kręgosłupa! Na swoją "wadę postawy" znajdują jednak zgrabne lub mniej zgrabne usprawiedliwienie, zrzucając odpowiedzialność na zdradzanych. I tyle mam do powiedzenia na temat "złamasów".
aaaaaaaaaaaaa       zapomniałam o najważniejszym, a dotyczy to tych na rozdrożu -  w życiu mamy możliwość wyborów. Możemy odejść gdy nam z małżonkiem "nie po drodze" i możemy jako ten ''złamas" rogi przyprawiać. ja od męża (j m) rogi otrzymałam w prezencie. Zawiesił je ogromne (metrowe) w salonie na głównej ścianie . Dzisiaj już z uśmiechem na ustach na nie patrzę i cieszę się, że więcej mi takich prezentów sprawić nie będzie miał okazji.

Dziwna? Takich ludzi szukać.

witam;)
widzę że dobrze trafiłam. poruszacie ciekawy temat który mnie zainteresował. z ciekawością przeczytałam wasze posty i w dużej części co z niektórymi się zgadzam. pozdrawiam;)

ja, nauczona doświadczeniem moni i innych osób z tego forum wiem, że gdyby mój mąz przyszedł i powiedział - zakochałem się w koleżance z pracy, to zrobiłabym wszystko, by przez to nie przechodzić. nie znalazłam tu na forum żadnego opisu, który potwierdziłby, że jak się zakochał.. to się odkocha i zacznie znowu kochać zonę
zakochał się w kim innym, nie kocha mnie

założenia
" Nie pozwolę mu odejść"
"pozwolę mu odejść"
będzie walczyła o naszą miłośc
bede udawał, że mam to w nosie

są bez sensu
bo to on jest na rozdrożu i to on podjał decyzję

ja moge ją tylko przyjąć
i jedyne co moge zrobić - to ją zaakceptować
bo nie mam na nią wpływu
nie da się zmusić kogoś do kochania lub nie kochania

i ta akceptacja trwa długo
jest trudna
boli

ale prędzej czy później jest konieczna

więc lepiej prędzej niż póxniej
chociazby dla szacunku dla wspólnych lat i by nie zostawić z tego zgliszczy...

sluu - no własnie nie ja uratowałam
dałam mu szansę  - temu naszemu związkowi

dałam szansę męzowi i sobie

ale ja musiałam spęłnić tysiąc warunków i przezyć tysiąć żyć.. a mój mąz także
on musiał zaakceptowac uczucia i ból, który mi sprawił
ja musiałam zaakceptowac uczucia ni ból, który mi sprawił
ja musiałam zmienić zdanie o nim i o sobie
on musiał zmienić zdanie o mnie i o sobie
ja musiałam przestać być wyjątkowa i jedyna
on musiał przestać był prawy i uczciwy

musieliśmy zaakceptowac to, co ta zdrada z nami zrobiła
pogodzić się z tym, że się wydarzyła, że nie możemy jej zaprzeczyć
nie możemy jej cofnać
przekreslić,
uciec od niej

Animus pozwól, że jako prawnik ocenię Twoje wypowiedzi w tym wątku.
Niestety nie mogłem się doszukać Twojego wątku, więc zastanawiam się co Ty na tym forum robisz.
Przypuszczam, że wszystkie pisane tutaj posty oceniasz przez pryzmat swojego ego.
Domyślam się, że Twoja miłość kopnęła Ciebie w albo mówiąc krótko i dobitnie .
Nie wiem na jakiej podstawie wydajesz o Moni taką opinię . To jest zadziwiające co Ty robisz.
Ja jak i wiele osób nie doczytałem się w jej wątku tego, że ona chciała rozwodu i do tego dążyła oraz innych namawiała do rozwodu.
Natomiast doczytałem się tego, że starała się walczyć o związek. Ty chyba nawet nie wiesz co to oznacza "walka o związek" i do czego jest zdolny partner/ka któremu na nim zależy.
W przypadku Moni to ona miała o co zawalczyć i walczyła. Mieli córkę i mają, mieli dobrą kochająca rodzinę i już jej nie ma.
Powiem Ci szczerze. Trafiłem tutaj przez przypadek. Trafiłem na wątek nie Moni, ale inny, w którym ona też zabierała głos.
Nawet sobie nie wyobrażasz jakie otrzymałem wielkie wsparcie i od niej też.
Nigdy, ale to nigdy nie namawiała mnie do rozwodu. Namawiała mnie do walki o związek, do jego ratowania.
Nie znam jej osobiście. Znam ją tylko z forum.
Dla mnie jest bardzo, bardzo mądrą kobietą o nieposzlakowanej opinii i dlatego proszę nie pisz takich bzdetów, że to ona doprowadziła do rozpadu i w konsekwencji zakończenia związku.
Chyba, że starasz się zaistnieć na tym forum jako psycholog -dobra rada .
Jeżeli tak to uważaj, bo mogę podrzucić Ci parę kotletów i może się zadławisz.
Jednocześnie informuję Ciebie, że wszystkie Twoje posty będę bardzo dokładnie analizował, ponieważ bardzo często są krzywdzące, ba nawet obraźliwe.
Więc zastanów się chłopaku co czynisz i przemyśl parę razy co chcesz napisać i dopiero po tym napisz..
Monia w tym miejscu bardzo Ci dziękuję za to co zrobiłaś, będąc w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Pomogłaś mi uratować mój związek, który teraz naprawdę kwitnie.
Ja między innymi Tobie zawdzięczam to, że teraz z żoną czujemy się o co najmniej 20 lat młodsi
.
Wiem co przeżyłaś i wierz mi facet myśli inaczej, a kobieta inaczej.
Dopiero trzeba zrozumieć mentalność drugiej strony oraz rozmawiać z partnerem ( co nie raz wbijałaś mi w głowę ) aby go zrozumieć.
Niestety Animus chce udawać doświadczonego psychologa i dawać rady.
Moje prywatne zdanie jest takie, żeby zajął się sobą, bo ma poważne problemy ze swoim ego.
A może to jest człowiek o innych orientacjach seksualnych i nie na widzi kobiet.
Zapamiętaj jedno. Ty dla mnie zawsze, ale to zawsze byłaś i będziesz .
Natomiast jak czyta się takich "mądrych" to tylko się zastanawiam czy oni wcześniej z rozpaczy nad sobą nie  walili w .
Animus Monia uznała swój wątek za zamknięty, więc uszanuj to.
A tak na marginesie to przed napisaniem postu powinieneś zapoznać się z historią wątku a nie wydawać "autorytatywnej" opinii o osobie .
Dla mnie to świadczy o Twojej niedojrzałości emocjonalnej nad czym mocno boleje. Wyrządzasz swoimi wypowiedziami wiele krzywdy.
Dlatego powtarzam, że wszystkich na tym forum oceniasz przez pryzmat swojego "ja".
Nie tędy droga.
Życzę Ci jednak wszystkiego najlepszego i żebyś się ogarnął.

Monia to dla Ciebie

Pozdrawiam Ciebie serdecznie i z całego serca życzę powodzenia i trzymam qciuki.
Spójrz w lustro i przyjrzyj się sobie.
Co zobaczysz?
Zobaczysz piękną, wartościową kobietę, która ma taką samą córkę i życie przed sobą.

Jak to dobrze,że tu weszłam.Poznałam dzięki temu kogoś takiego jak Lexpar:)

Lexpar....normalnie zaniemówiłam

Dziękuję

p.s walentynki w piątek, ale już dziś możemy poświetować

Mussu, nie wiem czy w piątek będę miał możliwość
Dlatego wolę wcześniej, wybacz

No nie tak do końca.
W małżeństwie nikt na ma panować nad partnerem.
Małżeństwo to partnerstwo i jeszcze raz partnerstwo rozumiane w szerokim tego słowa znaczeniu.

Mussu I bardzo się cieszę .
Nawet nie wiesz ile ja Tobie, Moni i jeszcze wielu innym zawdzięczam.
U mnie też nie potrzeba świętowania, bo to jest  na porządku dziennym.
Każdego dnia się przytulamy, dajemy sobie buziaki etc.
Żałuję, że nie trafiłem na forum wcześniej i straciłam tyle czasu.
Jednak cieszę się tym co mam o oby tak dalej.
Wielkie dzięki  tym co dali mi kopa w doopę i powiedzieli co mam zrobić.
Jestem Wam bardzo wdzięczny i bardzo szczęśliwy.

Oj dziewczyny, zawładnełyście moim sercem ????

Małżon­ko­wie po­win­ni wys­trze­gać się kłótni, jeśli nie dość się kochają, aby się pogodzić. 
Małżeństwo to diament szli­fowa­ny całe życie. POZDRAWIAM

Dla mnie pretensje do kochanek i usuwanie ich z otoczenia zdradzacza jest jednak  bezsensowne. Owszem, wtrącila się, jest winna. Ale uważam, że gdyby nie pojawiła się  ona, to mogła być  inna. I jeśli teraz ona zniknie, to czy problem nie pojawi się w osobie kolejnej współpracownicy czy kobiety? Gdzieś kiedyś czytałam, że mężczyźni zdradzają najczęściej w pracy, bo najmniej zachodu.
Więc moim zdaniem jedyną drogą do sukcesu jest zmiana jego myślenia i podejscia do Ciebie. Czyli powrót do ekscytujących początków, w których cała reszta świata nie istniała lub była całkowicie aseksualna. Musicie być dla siebie niezmiennie atrakcyjni, intrygujący, choć i odrobinę niezależni. Zaklepane, według mnie, tak nie pociąga, natomiast odrobina niepewności , na zmianę z jawnym pożądaniem,  ciepłem i porozumieniem jest chyba skuteczniejsze.
Zawsze jest szansa, że to ona sie z tym źle poczuje i sama odejdzie z pracy.

Ale kombinujecie...

Ustawianie sytuacji relacji osób trzecich to koszmarnie nieskuteczny sposób. Warto zająć się sobą i wypełnieniem tej przestrzeni i pustki, jaka powstała w wyniku zaniedbań. Zaniedbanie to ten rodzaj działalnosci, którego nie da się nadrobić inaczej, jak tylko zmianą w każdym teraz. NIe trać czasu na kombinowanie i intrygi, zajmij się naprawą swojej relacji z Mężem.

Jestes Osobą i On jest Osobą, a nie przedmiotem. Ma wolę. Wybiera Ciebie. Doceń to.

Kasia, a ja powiem - uważaj. Większość osób sparzyło się nadmiernym zaufaniem do partnera który zdradził. Tak naprawdę nic nie wiesz, tylko to czym Cię Twój mężuś nakarmił. Nowe odkrywanie siebie, wspaniały seks, szczególne zabieganie faceta o żonę, miodowy miesiąc, motylki itepe to normalne dla każdej pary po ujawnieniu zdrady, niestety jest to najczęściej tylko przykrywka. Nie mówię że u Ciebie też tak jest bo może jest tak jak sobie wyobrażasz, ale powtarzam - uważaj.
Fajnie że, że dbasz o relacje z mężem, że pojawiają się chwile, jak mówisz, kiedy czujesz radość i szczęście. Mnie się jednak wydaje że ta Twoja radość i szczęście biorą się z tego że mąż Cię nie zostawił, że został z Tobą, że czujesz zwycięstwo nad rywalką, nie dlatego że Ty się zmienłaś, że zmieniło się Twoje podejście do życia, że "ekspresowo dojrzałaś". Nie da się dojrzeć ekspresowo i to w takich warunkach jak Twoje. Wybacz że podcinam Ci skrzydła ale znam życie.  Uważaj.