Dramat!!

Dziewczyny, ja sie pogubiłam.. raz tutaj prowadzimy wątek Moniki, raz na zakręcie....
czuje się na rozdrożu;)

Załóżmy nowt watek pt "Dramat na rozdrożu czyli monia na zakręcie"

Mam nadzieję, że u Was nie padnie zdanie: "nasze nieszczęście polega na tym, że mamy dzieci....."

nawet nie umiem i nie chcę zastanawiać co autor, czyli mój mąż, miał na myśli...

Monia, ja Twoja imienniczka, bardzo to przeżywam, bo mam to samo, tylko co może Ciebie zdziwi, zazdroszczę Tobie takiego obrotu sprawy, a dlaczego? bo wiesz na czym "stoisz", ja żyje w zawieszeniu....

ankinom napisał/a:

Mam nadzieję, że u Was nie padnie zdanie: "nasze nieszczęście polega na tym, że mamy dzieci....."

nawet nie umiem i nie chcę zastanawiać co autor, czyli mój mąż, miał na myśli...

Monia, ja Twoja imienniczka, bardzo to przeżywam, bo mam to samo, tylko co może Ciebie zdziwi, zazdroszczę Tobie takiego obrotu sprawy, a dlaczego? bo wiesz na czym "stoisz", ja żyje w zawieszeniu....

Ja sobie nie zazdroszczę, ja wegetuje, ja nie mam chęci żyć!
Zabrał mi sens życia, wiarę w człowieka....

Święta prawda Teo!
Wkurza mnie to jego "rozmemłanie"!
Ciągle mnie przeprasza a ja mu na to, że niech mnie przestanie przepraszać i niech w końcu cos postanowi!
To tak jest, że mężczyżni maja problem z podejmowaniem jakichkolwiek decyzji życiowych!
Kobiety sa bardziej konkretne!
Ale to tak zawsze było, że ja decydowałam o wszystkich poważniejszych decyzjach domowych, nawet takich banalnych jak np. remont. On wiedział, że trzeba go zrobić, ale to ja zawsze konkretne działania podejmowałam. Może teraz to zaczyna pokutować, no i sama się pewnie przyczyniłam do takiego rozmemłania....

newkobietka napisał/a:

Monia przeczytałam cały Twój wątek (zajęło mi to prawie cały dzień heh) i jestem w szoku, jak to wszystko wyglądało. Widzę, że u ciebie sprawa też jest świeża z jego odejściem, 3maj się kobieto! /jesli przetrwałaś ten rok to przetrwasz i kolejne! Teraz może by tylko lepiej!

No troche tego czytania było!
Miło mi, że przez to dałaś radę przebrnąć!
Widzisz jakią szarpaninę miałam przez ten rok. Niby teraz wiem na czym stoję, ale wcale nie jest mi lepiej!
Strasznie to wszystko jeszcze świeże! Mam nadzieję, że  kiedyś się szczerze będę śmiała! Teraz to dla mnie abstrakcja!

Trzymam kciuki również za Ciebie! Oby Twój mąż się opamiętał i szczerze żałował swej głupoty!

Nasze małżeństwo zawsze było zgodne, bez większych burz, choć wiadomo jak to w małżeństwie kłótni nie brakowało. Ale nigdy nie było cichych dni, zawsze dochodziliśmy do porozumienia. Kocham męża bardzo i życia sobie nie wyobrażam bez niego.

Jak powinnam postąpić? Wywalić go z domu? Niech mysli na neutralnym gruncie? Ale to by była straszna rewolucja dla mnie i dla córki! Mąż i córka świata nie widzą poza sobą!

Ja naprawdę gotowa jestem mu wybaczyć tę poniekąd zdradę,

Są we mnie tak skrajne emocje, że nie wiem jak długo to wytrzymam!

Staram się żyć normalnie, musze wstać do pracy, zając się córką, ale czasem mam ochotę wykrzyczeć mężowi mój ból, rzucuć w niego talerzem. Niestety znieczulam się czasem wieczorami alkoholem, ale wiem, że na dłuższą metę to nie pomoże... 
Pytałam męża, czy ma mi coś do zarzucenia, czy w małżeństwie mu czegoś brakowało, ale twierdzi, że wszystko jest w porządku!

Ja teraz próbuję być dla niego bardziej atrakcyjna, jakies nowe ciuszki, makijaż, tak jakbym chciała, mu się bardziej podobać.
Wiem, że to nie jest metoda, ale co mi szkodzi..pewnie pomyslicie, że to głupie, ale z drugiej strony ja tez lepiej sie czuję, robie to w pewnym sensie tez dla siebie.

Bardzo bym chciała wierzyc, [...]Nie wierze, [...]

To jest straszne jakie ja mam w głowie mysli.
Moje zaufanie do męża bardzo podupadło, chociaz doceniam jego szczerość wobec mnie - powiedziałam mu o tym.
Jak mam wierzyć w jego słowa?

Najgorsze jest to, że zaczynam przeglądać jego telefon, kieszenie w poszukiwaniu jakis "dowodów".
Idiotyczne to i upokarzające!
Raz sobie mówię, że pokaże mu jaka jestem silna i ze nie jest pepkiem świata a raz popadam w skrajna depresję i ryczę histerycznie.
Mąż jest teraz jak do rany przyłóż...ciągle stara się we wszystkim pomagać - chociaż zawsze był pomocny...ciągle mnie przeprasza za krzywdę jaką mi zrobił...

A ja mu na to, że ma przestać mnie przepraszać i zdecydować czego chce od zycia! I z kim to życie chce prowadzić!

naprawdę sobie nie radzę.

Doradźcie mi tylko jeszcze,  czy powinnam unikać seksu z nim?
Nie ukrywam, że targają mną różne sprzeczne uczucia. Kochaliśmy się od czasu jak się dowiedziałam o jego "zdradzie" wiele razy, i to z niesamowitą namiętnością (choć nigdy jej nie brakowało). Ale czy powinnam?
Z jednej strony to jednak upokarzające

Nie zmuszam sie do seksu z mężem. Wynika on z mojej miłości, namiętności do męża.
Nigdy nie robie tego z jakiś powinności!
Tylko targaja mna po prostu różne uczucia, myśli....

Nie wiem....

Oj nie mam już siły!
Prawie codziennie zamęczam męża pytaniami co dalej!

Dobił mnie wczoraj wyznaniem, że przeszło mu przez myśl, żeby rozwalić się samochodem na jakimś drzewie! Ale się opamiętał!!!!!
Mnie też się powoli żyć odechciewa! Trzyma mnie teraz tylko córka...:-(

Wkurza mnie to jego "rozmemłanie"!
Ciągle mnie przeprasza a ja mu na to, że niech mnie przestanie przepraszać i niech w końcu cos postanowi!
To tak jest, że mężczyżni maja problem z podejmowaniem jakichkolwiek decyzji życiowych!
Kobiety sa bardziej konkretne!

sama się pewnie przyczyniłam do takiego rozmemłania....

poniekąd to moja wina.

Ale nie mogę o mężu powiedzieć, że jest pantoflarzem i że tańczy zawsze jak mu zagram.

To nie tak. Ma swoje zdanie, tylko po prostu ja czasem musiałam brać sprawy w swoje ręce.

Jestem skołowana!
Nic już nie rozumiem! Mąż cały czas jest w rozterkach, a z drugiej strony zachowuje się tak jakby wszystko było jak kiedyś.
Wakacje w sierpniu cały czas aktualne, inne plany też. Obiecał, że za rok kupi mi samochód!
Może to jest jakaś podświadoma odpowiedź z jego strony?
Cały czas powtarza, że gdyby odszedł, straciłby wszystko co ma najcenniejszego!

Tak na dobrą sprawę to ja uważam, że mnie zdradził, choć może nie fizycznie! Ale zdrada emocjonalna również potrafi boleć.
Zrobiłam mu straszną awanturę, że jak może do mnie się przytulać
Będę wredną suką, niech widzi, że ma w domu kobietę z "jajami".

Najgorsze jest to, że kompletnie nie wiem jak miałabym córce o tym powiedzieć!

Trudno być atrakcyjną, uśmiechniętą i zadowoloną z życia kobietą, kiedy się świat na głowę zwalił!
Ale staram się! naprawdę! Jak pisałam wczesniej: nowe ciuszki, makijaż..itp.

No i upadłam już chyba bardzo nisko!

Niech wie że chcę walczyć o moją rodzinę i że nie odpuszczę tak łatwo!
I teraz myślę czy dobrze zrobiłam! Pewnie nie.....

ja wiem, że to moj mąż jest winien, Po prostu szlag mnie trafił j

Nie sądzę, żebym była tak wyrachowana, żeby to ciągnąć.

Tylko, że błądzę jak ślepy we mgle i moje działania nie zawsze są przemyślane!

Może moja wiadomość skłoni ją do poważnych rozmów z moim mężem i zmusi do podjęcia ostatecznych decyzji!

Niby nie chce rozbijać rodziny, ale jednak furtkę otwartą mu zostawiła!

A tak to tylko snuję domysły!

Nie mam wyjścia! Muszę czekać na rowój wydarzeń.
No i rozmowa jak najbardziej!

Mam nadzieję, że odpisze!
Jeśli chodzi o jej rozmowę z nim to miałam na myśli to, że moja wiadomość obudzi tę "śpiącą królewnę" i ją wstrząśnie na tyle, że da mu kopniaka w tyłek! W końcu to nie ja nabroiłam!

A mój mąż dostał ultimatum, został mu tydzień do namysłu! Tak naprawdę to nie mam zamiaru tego robić, tylko jemu wystawię walizkę za drzwi. Ale widzę, że jak mówię o moim odejściu to bardziej go to wstrząsa. Ostatnią noc kochaliśmy się z taką namiętnością, jakby miał świat się zaraz skończyć. Nie pamiętam takiego ognia już od dawna, zaryzykuje że nigdy tak nie było! Chociaż zawsze było bardzo namiętnie!
Trochę okrutnie powiedziałam, że muszę się nim nacieszyć póki go mam, żebym miała co wspominać!
Powiedziałam mu, że niestety mała bardzo przeżyje gdy będzie ją odwiedzał tylko co jakiś czas, jeśli podejmie decyzję na niekorzyść naszej rodziny.

Nie mogę już funkcjonować normalnie!  Rozmawiamy prawie codziennie o tej całej sytuacji. Wczoraj jak zapytałam czy już może ma jakieś przemyślenia,  on odpowiedział, że jeszcze nie. Wtedy się wściekłam, i powiedziałam, że jakim cudem w tydzień ma się nagle coś zmienić. Że nie wierzę, że jego decyzja będzie na moja korzyść.
Już wczoraj miałam ochotę mu ciuchy spakować, ale siłą mnie powstrzymywał.
Już nie daję rady! Cholernie mnie to boli, że stawia na jednej szali rodzinę a na drugiej tę...nie chcę używać brzydkich słów....
Serce pęka..

Czy jest wśród Was jakaś kobieta, która wygrała podobną batalię?

Czy będzie umiał o niej zapomnieć? Ale muszę postawić na moim!

Więc musi zwalczyć tą fascynację (bo ja tego miłością nie nazywam) i uświadomić sobie kto jest dla niego najważniejszy!

Kocha mnie, nie jestem mu obojętna, i wiele mamy wspaniałych wspomnień i chwil spędzonych razem i tego muszę się trzymać.
Powiedziałam mu, że powinnam go znienawidzieć, to byłoby łatwiejsze, ale kocham go i chcę ratować to małżeństwo.

Absolutnie nie ma mnie zaklepanej!

Ja też myślę, że ona nie jest bez winy.

Ciekawe, że ci rozwiedzeni panowie zawsze obwiniają swoje kobiety o rozpad małżeństwa. Tacy oni biedni...Sory, może trochę rozgoryczenie przeze mnie przemawia!

Mimo wszystko mam nadzieję, że moje zycie jakim cudem sie odrodzi. Nadzieja zawsze umiera ostatnia :-(

Teraz biję się z myślami, czy mnie nie znienawdzi za to, że tak ostatnio go naciskałam, aby się określił!

Przed nami jeszcze długa droga, to, że podjął taką decyzję, to dopiero początek wielkiej walki o nasze szczęście.Sory, że tak chaotycznie pisze, ale emocje sa we mnie ogromne!!!

Wiele jeszcze przed nami, faktycznie myślenie i rozpamiętywanie wykańcza!

czuję cały czas strach, przerażenie i niepewność.
Wczoraj zainicjowałam sex z mężem, ale to był sex bardzo dziki, wręcz brutalny. Mąż był wystraszony trochę, ciągle pytał, czy nie sprawia mi bólu. Ale to ja prowokowałam do tego, powiedziałam mu potem, że chciałam poczuć, że pragnie mnie po prostu tak jak dawniej.

Ja jestem cały czas przerażona, nie chcę nic zepsuć swoim smutkiem, pesymizmem. Mąż mówi, że jestem taka zrezygnowana, że nie ma we mnie nadziei. Mam ochotę mu ciągle gadać, że to wszystko jego wina.

Czyli jednym zdaniem, jak się nie obrócisz to i tak d..a z tyłu!To tak na dobrą sprawę powinnam się z nim rozstać, bo szczęście nigdy nie wróci?

Ale obiektywnie sądzę, Dopadła mnie depresja!

A ja wariuję!

Mąż nie powinien oglądac mnie ciągle smutnej i zapłakanej. Bo jego poczucie winy będzie ciągle rosło i nie będziemy mogli się z tego otrząsnąć!

Oczywiście, że jest lęk o to, czy ponownie nie będzie mnie oszukiwał. Jestem typem depresyjnym i po prostu ciężko mi z tym problemem. Łapię się na tym, że rozpamiętuję te wszystkie bolesne chwile, które mi zafundował.

I dlatego, że kocham pragnę ratować to małżenstwo!
Podobne myślę, że powinnam być super, żeby wiedział, że mógł stracić świetną kobietę!
Muszę być silna!

Ale muszę wierzyć, że jeśli między nami jest jednak uczucie, to warto walczyć....

Pewnie nie raz bedę miała huśtawki emocjonalne

Ja cały czas mam wątpliwości, czy warto walczyć, chociaż kocham go jak wariatka! Nawet nie wiedziałam, że aż tak mocno!
Boję się, że nigdy o niej nie zapomni!
Najgorsze, że gdy mi powiedział o wszystkim to tak jakby swój ciężar zrzucił na mnie. Co prawda nie spali ze sobą (podobno), ale ja i tak czuje się zdradzona. Istnieje coś takiego jak zdrada emocjonalna.

Ciekawe, że jak facet zawiedzie, to my widzimy problem w sobie. Staramy się lepiej wyglądać, zmieniamy się dla niego, żeby tylko nas jeszcze chciał!
Głupie to i bez sensu....

edno jest pewnie! Na pewno nie zacznę biegać w szpileczkach, bo tak się jemu podobają!
Moja rywalka lata w niebotycznych szpilkach, ale ja nie będę się do niej upodabniać, żeby mój mąż mnie mocniej kochał!
Widziały gały co brały!

A przy okazji zauważyłam w oczach męża coś w rodzaju zachwytu!!!

I właśnie chyba dlatego podświadomie robimy różne rzeczy, staramy się się lepiej wyglądać, znaleźć nowe hobby. Wtedy chyba własnie im uświadamiamy, że mogą wiele stracić!

Cholerna kasa!

dwie pensje. Gdybym została jednak sama z dzieckiem to wesoło by nie było!

Nawet jak przez kilka lat nie pracowałam, zajmując się dzieckiem, nigdy nie miałam poczucia, że żyję na koszt męża.
A co do toksycznej matki, to faktycznie życie Ci spaprała! Mój Boże, jak wielki wpływ mają rodzice na przyszłość swoich dzieci!

Minął tydzień, a ja nie mam odwagi zajrzeć w biling jego telefonu. Ale bardzo chciałabym sprawdzić, czy mówi prawdę.
Targają mną te same uczucia, lęki co Ciebie. Też się boję, że nie będzie umiał o niej zapomnieć.
Wczoraj znów mieliśmy cudowną, namiętną noc. Potem strasznie mocno mnie przutulał, a ja zaczęłam płakać.
Powiedziałam, że targają mną sprzeczne emocje. Raz wydaje mi się, że wszystko będzie ok, że szczęście wróci, a raz widzę tylko czarną dziurę!
Milczał przez dłuższą chwilę a potem zapytał - "czy Ty mnie jeszcze kochasz?"
Ja mu na to - " kocham Cię jak wariatka, nawet nie wiedziałam, że aż tak"
On - "czy jestem wart takiej miłości?"
A ja - "nie myślę, czy jesteś tego wart, po prostu Cię kocham"

Dlaczego uważasz, że ją wciągam do naszego łóżka?

Ja wiem, że zadręczam się tymi myślami o tej kobiecie, że w każdym jego telefonie, czy wyjściu z domu widzę zagrożenie. Kocham męża bardzo, ale nie potrafię zapomnieć jak mnie skrzywdził, jak przekreślił tyle wspólnych, wspaniałych lat.
I nigdy nie będzie już tak jak kiedyś! Przez niego! Zaprzepaścił wszystko! Oj nie wiem co robić dalej! Serce boli!

Twojemu dziecku też jest bardzo ciężko. A pewne ustalenia pozwoliłyby żyć spokojniej, najgorsze jak dzieci widzą rodziców szarpiących się między sobą o wszystko!

Ostatnio jak w złości powiedziałam mu, że pewnie stanęłam mu na drodze do szczęścia, odpowiedział mi, że nie mógłby być beze mnie szczęśliwy.

A powiem Ci, że czasem mówię mężowi, że mam ochotę na jakieś szaleństwo, na coś czego jeszcze nie próbowałam, na nowe znajomości. On wtedy jakby był trochę wystraszony, pyta czy chodzi mi o facetów. A ja robię niewinną minkę. Na moje pytanie czy się boi, że zacznę "używać życia" mówi, że zraniona żona może być nieobliczalna, że mogło zmienić się moje podejście do wielu spraw.
A niech się boi i myśli! Może choć trochę poczuje się tak jak ja się czuję!
Dodam, że przygodne romanse nie interesują mnie, ale powkurzać go trochę mogę!

Znowu mam okropnego doła!
Ja nie wiem, czy uda mi się jakoś podźwignąć z tego kryzysu! Ale nie radzę sobie z problemem.

Kurde, ale mimo wszystko mam wielki problem. żeby nie myśleć!

Właśnie w tym problem, bo ja potrzebuję rozmów, zapewnień, że będzie dobrze, itp.itd. Mówi mi tak, oczywiście, ale chciałbym usłyszeć, że jestem ta jedyną kobietą w jego życiu, że tamta już nic nie znaczy.

Ale tak sobie myslę i troszkę się buntuje na to, że koniecznie muszę być silna.
Właściwie dlaczego? Żeby jemu było łatwiej?

dziś się dowiedziałam, że były między nimi jakieś czułości, pocałunki...nienawidzę go!!! Łudziłam się, że nie! Jakie to banalne! Kategorycznie zaprzecza, że był jakiś sex!! W tej chwili czuję do niego obrzydzenie!

wcześniej mi nie powiedział bo jest podłym tchórzem! Nie ma na świecie uczciwych facetów! Mam ochotę się zemścić!

W końcu jest dorosłym, zdrowym facetem. Że kobieca intuicja mi mówi, że nie znam całej prawdy.
No i w końcu powiedział, że były czułości, pocałunki! Jak ja go w tej chwili nienawidziłam!
Zabrał mi to co było przeznaczone tylko dla mnie!

Po prostu mam prawo wiedzieć na czym stoję! To chyba oczywiste! wiedział jak zareaguję! Idiotyczne!

Już czuję się sponiewierana, odebrał mi najcenniejsze rzeczy i dobitnie musze powiedzieć mu, że w jego rękach jest nasza przyszłość! Właśnie szczerość jest nam potrzebna!

Musze w to wierzyć, bo zwariuję!

Z dumą patrzyłam jakiego mam przystojniaka. Wszyscy wokól byli zachwyceni jego metamorfozą. Niejedna osoba w żartach mówiła: Monika ty teraz uważaj, bo ci go jakaś sprzątnie!

Nie jest miło usłyszeć, że własny mąż oszalał na punkcie innej!

Kurde ale jestem na siebie wsciekła!
Wczoraj miałam jakąś potworną deprechę, chyba przez tą pogodę!
Dopadł mnie kryzys, bo co próbuję o wszystkim nie mysleć to samo wyłazi!
Oglądam film a tu zdrada, odpalam neta - zdrada, o żesz kurde!
I zaczęłam ryczeć jak idiotka, najgorsze że przy nim.
I nawijam, że nie umiem wybaczyć, że ciągle myślę, że cierpię, że jak mógł... itepe itede...jak durna jakaś.........
A on w te pędy pocieszać zaczął, mówi, że cierpi, bo ja cierpię, bo mnie skrzywdził i tak se cierpieliśmy....
A w cholerkę z takim życiem!
A miałam nie wracać, odciąć sie od tego a tu doooopa!!!

Wiadomo mam nawroty, najgorzej wtedy jak troszkę więcej wypiję, co niestety jeszcze mi się zdarza. Ale obiecuje sobie, że z tym skończę, bo to nie jest dobra terapia!
Ja tez się boję, że przez moje zjazdy i deprechę mogę zniszczyć to co próbujemy posklejać. Bo facet w końcu nie wytrzyma presji i pójdzie w cholerkę! Poprosił mnie ostatnio, żebyśmy już tego nie roztrząsali! Muszę się trzymać, bo inaczej w końcu małżonek pójdzie w diabły!

Ale niektórymi trzeba po prostu wstrząsnąć, uświadomić co mogą stracić!

Dzięki za zaufanie, ale czy jestem mądrą kobietą?

A poza tym jaki sens ma to odgrzewanie kotletów?
Animus miał chęć na odwet, bo śmiałam nie zgodzić się z jego wypowiedziami.
Ale nie udało mu się mnie wzruszyć, bo ten rozdział zamknęłam na klucz.

Zazdrość zwycięzyła moją miłość?

Potrafisz manipulować faktami, ale Ci którzy znają moją historię popukają się tylko w czoło czytając co tu wypisujesz..

Poza tym, czego chciec teraz od Monii? W obecnej chwili pozostaje jej juz tylko cieszyc sie szczesciem w nowym zwiazku, bo jak sama pisze, jest szczesliwa. I to sie widzi. Stary zamknela, zakonczyla, wyciagnela wnioski na przyszlosc i mam nadzieje, ze nie da sobie zepsuc dobrego nastroju i wiary w to, co bedzie.

Monia go z tego co czytałam właśnie doceniała, bardzo kochała, więc przepraszam bardzo, ale to nie ona go wepchnęła w ramiona innej kobiety, "wepchnął się" sam.

"To nieźle musiałaś go wkurzyć, że mu się chciało takiej analizy dopuścić XD"
Nie. To ON SAM się wkurzył. Różnica niby drobna, ale istotna - pozostawia odpowiedzialność tam gdzie ona powinna być. U Animusa.

A tak przy okazji, hymn o miłości to jedna z tych szkodliwych bajek, w które nie powinno się wierzyć. Jest życiowo nierealny, nie daje miejsca na normalne ludzkie uczucia, do których mamy prawo, a do tego stanowi doskonałe pole do manipulacji.
Zdradziłam cię? Ale miłość nie pamięta złego, więc o co się wściekasz? Zastałeś mnie w łóżku z innym facetem? Miłość nie zazdrości!
Przyłapałeś mnie na kłamstwie? Miłość wszystkiemu wierzy! Zdradzam cię notorycznie, chociaż wiem, że to cię rani? Miłość wszystko przetrzyma!

"nie miała/nie dawała, że mimo tej całej miłości i wsparcia, on jednak poszukał innej?"
Nie była inną. Nie: nie była taka, jak ta inna, tylko fizycznie, nie była inną.

Przeczytaj wątek - pan nabrał pewności siebie kiedy zrzucił 30 kilo. W związku z tym zmieniło mu się postrzeganie świata, który nagle okazał się pełen możliwości. Tylko ta nudna i wciąż ta sama żona...

Teo napisał/a:

truskaweczka19 napisał/a:

Monia go z tego co czytałam właśnie doceniała, bardzo kochała, więc przepraszam bardzo, ale to nie ona go wepchnęła w ramiona innej kobiety, "wepchnął się" sam.

No właśnie... Pytanie, czemu? Czego Monia nie miała/nie dawała, że mimo tej całej miłości i wsparcia, on jednak poszukał innej?

tak jak u Ciebie Teo?
czego nie dawłaś, że twój były poszukał innej?

Natolinko,

jednak warto sie ogladac do tylu. Warto przeanalizowac i zastanowic sie co bylo nie tak. Warto - bo to co bedzie jest wynikiem i konsekwencja tego co bylo, a nie chcemy powtarzac bledow, pawda?
Wiec jesli zyje sie swiadomie warto przeanalizowac posiadany material zanim sie go odlozy ad acta. Chociazby po to, zeby nieswiadomie nie krzywdzic w przyszlosci (chocby nawet niechcacy).
Dla dobra wlasnego i innych, ktorym z nami kiedys bedzie po drodze.

Nie przerobienie lekcji od zycia jest lekkomyslnoscia.

Anhedonia i Animus.

Nie rozumiecie nadal. Watek zalozyla Monia w trudnych dla siebie chwilach, bo potrzebowala wsparcia. Wtedy tez potzrebowala pewnie pomocy w podejmowaniu decyzji (zostac czy opuscic meza) i rozumialabym, gdyby wtedy znalazl sie ktos z hm..., analizą, jako glos przeciwnym temu czy innemu krokowi. Wtedy moze coskolwiek by skorzystala. Obecnie Monia nie zglasza tu zadnego problemu i cieszy sie ze swojej sytuacji i nowego zwiazku, wiec jakikolwiek komentarz jest po prostu wsciubianiem nosa w nie swoje sprawy i nieswoje zycie, na dodatek krakaniem jak ta czarna wrona. Jest to niesmaczne i niezyczliwe, w mojej ocenie, choc moze sie myle.

Ponadto, wszyscy tu jestesmy niejako goscmi Monii. Czy bylibyscie skorzy tak samo komentowac poczytania gospodyni, gdyby rzecz sie odbywala w realu?? Chyba zabrakloby odwagi, prawda? O, chwała internetowi!!!

Animus, o teorii moge podyskutowac, ale na jakims ogolnym watku, bo tu to uwazam to za offtop po prostu. Nie patrzmy na konkretnych ludzi jedynie przez pryzmat naukowych teoryjek, bo mędrcy tez czasem sie myla..

I jeszcze. Anhedonia - czy Animus kogos skrzywdzil. Nie, ale w moim odczuciu troche probowal. Probowal zburzyc jej zadowolenie obecnym zwiazkiem i zasiac ziarno watpliwosci.

To tyle moi komentarzy w tym watku.