Dramat!!

no tak, bo może monia musi się bardziej FIZYCZNIE WYZYC.......

na wrocławskiej - o 17.00 jest fajna ZUMBA!!!;)

Przeczytałam z ciekawości wszystko, prawie wszystko, stanęłam na momencie, gdy Autorka pisze o wyprowadzce męża, o tym jak miała powiedzieć dziecku, ze on niby na delegacje wyjechał.
Ten temat pozwolił mi zrozumieć jaka ja głupia byłam. Postępowałam jak typowa durna kobieta. Ja się nie dziwie, że facet zaczął się potem zachowywać podobnie jak mąż autorki (zmiany nastroju, ogólnie zniechęcenie itp)
Problem autorki był taki: mąż mnie zdradził, chcę uratować ten związek. Jak mąż się zdecydował, że chce być z żoną, to ta jednak cały czas drążyła, wchodziła tutaj codziennie, lub co drugi dzień i nakręcała się wypowiedziami innych kobiet.
Jeżeli zdecydowałaś się na ratowanie związku, to się zapomina o tym co było i żyje dalej, a jeżeli się nie da zapomnieć to się rezygnuje z dalszej walki. Ja się nie dziwię, że facet nie wytrzymał, mało kto by wytrzymał (bez względu na płeć)
Jak już pisałam byłam w podobnej sytuacji, ale to było poszukiwanie sobie kogoś przez internet, ja tez miałam pretensje, tez sie dopytywałam, też się zadręczała w ten sposób, bo też myślałam, że mam prawo wiedzieć na czym stoję. Tylko, że jak się podejmuje decyzje "wybaczam", to oddziela się od przeszłości grubą linią. Ja wiedziałam, że nie będę umiała tego zrobić, że nigdy nie zaufam tak jak ufałam na początku, dlatego to JA podjęłam decyzję o rozstaniu.
I się nie zgodzę, że faceci chca być w centrum uwagi, to kobiety wchodza na takie fora i stosują ekshibicjonizm psychologiczno- emocjonalny. Same sie nakręcamy, gdyby autorka po tej rozmowie, gdzie mąż powiedział, że z tamtą zerwał, koniec kropka i już, zdecydowała się ok, zaczynamy od nowa. To dzisiaj byłaby szczęśliwa w małżeństwie. Trudno jak się wybacza, to się wybacza i nie męczy innych i siebie swoimi dylematami, w ogóle nie powinno ich być.
Jeszcze raz podkreślę, że wiem jak się czuje zdradzana kobieta, albo taka która podejrzewa, ze jest zdradzana, bo pewności nigdy mieć nie można (fakt bez otoczki rodzinnej).

Nie bronie facetów, tylko po prostu rozumiem ich tok myślenia, a raczej teraz zrozumiałam w 100% do końca jak myśli osoba (bez względu na płeć), która znalazła się fakt na własne życzenie w takiej sytuacji jak mąż autorki

Ptaszki symboliczne, no no.
Ja Ametyst polecam na równowagę emocjonalną.
Można też szydełkować, wyszywać, haftować...zbierać znaczki, malować butelki... moc możliwości.

Przeczytałam z ciekawości wszystko, prawie wszystko, stanęłam na momencie, gdy Autorka pisze o wyprowadzce męża, o tym jak miała powiedzieć dziecku, ze on niby na delegacje wyjechał.
Ten temat pozwolił mi zrozumieć jaka ja głupia byłam. Postępowałam jak typowa durna kobieta. Ja się nie dziwie, że facet zaczął się potem zachowywać podobnie jak mąż autorki (zmiany nastroju, ogólnie zniechęcenie itp)
Problem autorki był taki: mąż mnie zdradził, chcę uratować ten związek. Jak mąż się zdecydował, że chce być z żoną, to ta jednak cały czas drążyła, wchodziła tutaj codziennie, lub co drugi dzień i nakręcała się wypowiedziami innych kobiet.
Jeżeli zdecydowałaś się na ratowanie związku, to się zapomina o tym co było i żyje dalej, a jeżeli się nie da zapomnieć to się rezygnuje z dalszej walki. Ja się nie dziwię, że facet nie wytrzymał, mało kto by wytrzymał (bez względu na płeć)
Jak już pisałam byłam w podobnej sytuacji, ale to było poszukiwanie sobie kogoś przez internet, ja tez miałam pretensje, tez sie dopytywałam, też się zadręczała w ten sposób, bo też myślałam, że mam prawo wiedzieć na czym stoję. Tylko, że jak się podejmuje decyzje "wybaczam", to oddziela się od przeszłości grubą linią. Ja wiedziałam, że nie będę umiała tego zrobić, że nigdy nie zaufam tak jak ufałam na początku, dlatego to JA podjęłam decyzję o rozstaniu.
I się nie zgodzę, że faceci chca być w centrum uwagi, to kobiety wchodza na takie fora i stosują ekshibicjonizm psychologiczno- emocjonalny. Same sie nakręcamy, gdyby autorka po tej rozmowie, gdzie mąż powiedział, że z tamtą zerwał, koniec kropka i już, zdecydowała się ok, zaczynamy od nowa. To dzisiaj byłaby szczęśliwa w małżeństwie. Trudno jak się wybacza, to się wybacza i nie męczy innych i siebie swoimi dylematami, w ogóle nie powinno ich być.
Jeszcze raz podkreślę, że wiem jak się czuje zdradzana kobieta, albo taka która podejrzewa, ze jest zdradzana, bo pewności nigdy mieć nie można (fakt bez otoczki rodzinnej).

Nie bronie facetów, tylko po prostu rozumiem ich tok myślenia, a raczej teraz zrozumiałam w 100% do końca jak myśli osoba (bez względu na płeć), która znalazła się fakt na własne życzenie w takiej sytuacji jak mąż autorki

On się decydował rok, bo ona go ciągała po różnych specjalistach bo sama nie umiała się z tym uporać. To tylko moje zdanie. Ja się nie dziwie facetowi. Za to dziwie się autorce, że skoro nie umiała się pogodzić z sytuacją od razu tego nie zakończyła. wiem, że to nie jest łatwe, ale na pewno zdrowsze

hm... napisał/a:

Ja mam książki i zumbę i clubbing kurka ostatnio. Nadrabiam zaległości.

clubbing??? to wez mnie ze sobą?  tylko, żebym jak twoja matka nie wyglądała....

hm... napisał/a:

Ptaszki symboliczne, no no.
Ja Ametyst polecam na równowagę emocjonalną.
Można też szydełkować, wyszywać, haftować...zbierać znaczki, malować butelki... moc możliwości.

No butelki to mogę malować bo po tym co wypiłam troche ich jest!!!

Żartuję!

Bo, jak tutaj już wiele razy było powiedziane, do tanga trzeba dwojga. Poza tym też nie rozumiem podejścia "zapominam/wybaczam oddzielam gruba krechą idziemy dalej". Żebym ja mogła coś takiego zrobić to wymagałabym od partnera zadośćuczynienia na 120% ! Mogło by to trwać nawet i rok! A nie że dochodze do takiego wniosku i z dnia na dzień koniec tematu. Mąż moni nie robił NIC, absolutnie NIC poza jęczeniem i mówieniem jak to jemu jest cięzko i źle... JEMU?! Śmiech na sali i żal dupe ściska...

AdaMaria napisał/a:

A ja wiesz co bym zrobila? Moze to bedzie ryzykowne....Byc albo nie byc. Tzn. Jak wroci z pracy to postaw mu torbe z jego(najpotrzebniejszymi) rzeczami i powiedz,ze pomoglas mu rozwiazac problem. Ze masz dosc tego wszystkiego! Bo ile mozna? łaski Ci nie robi! Owszem kochasz go i chcesz aby byl przy Tobie,ale jesli sie wacha i nie jest pewien swych uczuc to niech sam sobie radzi. I zobaczymy co zrobi.
Jezeli nie wezmie tych torb tylko zostanie,tzn.ze chce NA PRAWDE ciebie,a jesli chwyci torby..to coz...bedzie bolało i to mocno,ale przynajmniej bedziesz wiedziala na czym stoisz. Bo wiesz moze byc tak,ze on szuka u ciebie pomocy,a ty nic nie robisz tylko zadajesz mu pytania! A jak zobaczy,ze Ty jestes zdecydowana na to,ze on isc w cholere to moze go to zakłuć,i otworza mu sie oczy,ze moze na prawde Ciebei starcic! Albo moze byc tez tak,ze on chce odejsc ale boi sie  tego zrobic i czeka az ty sie domyslisz ,ze on nie chce....
A moze jest tez tak,ze tamta kobieta nie wie czy chce z nim byc i on czeka za jej odpowiedzia,a dopoki ona sie nie okreslila to siedzi z  Toba ,zeby nie zostac  sam jak palec.Bez zony,i "niby"kochanki.

ALBO WYSTAWIĆ MU WALIZKI I NIECH IDZIE DO TAMEJ.ZOBACZYMY JAK DŁUGO Z NIĄ BĘDZIE. JEŚLI CHCE BYĆ Z TOBĄ TO NIECH W PRACY WEŹMIE URLOP.ZERO KONTAKTÓW Z TAMTA KOBIETA.

... gdyby autorka po tej rozmowie, gdzie mąż powiedział, że z tamtą zerwał, koniec kropka i już, zdecydowała się ok, zaczynamy od nowa. To dzisiaj byłaby szczęśliwa w małżeństwie. Trudno jak się wybacza, to się wybacza i nie męczy innych i siebie swoimi dylematami

Pela napisał/a:

... gdyby autorka po tej rozmowie, gdzie mąż powiedział, że z tamtą zerwał, koniec kropka i już, zdecydowała się ok, zaczynamy od nowa. To dzisiaj byłaby szczęśliwa w małżeństwie. Trudno jak się wybacza, to się wybacza i nie męczy innych i siebie swoimi dylematami

Lecz do tego trzeba dwojga.
Owszem wybaczyła, ja też odcięłam wszystko grubą kreską i nie wracałam do tematu. I co? On dalej kręcił, nie sprawdzałam, okazał się oszustem- to oni nie dotrzymali obietnicy,że koniec z kochanką. My z Moniką zrobiłyśmy wszystko jak trzeba, to nasi mężowie od siedmiu boleści zrobili to co zrobili, nadal jechali na dwa fronty. Czemu od razu nie powiedzieli kocham tamtą, koniec z nami? Każdy jest inny i każdy postępuje jak mu serce nakazuje. Monika chciała określenia się z jego strony i w takiej sytuacji nie miała innego wyjścia jak tylko czekać. Moniko ciężko będzie, szczególnie jeśli chodzi o podział, jeszcze nie raz zobaczysz jakim facetem jej twój mąż. Konkretne decyzje i działania teraz się liczą, żadne obiecanki bo za chwilę się tak zmieni że nic nie będziesz w stanie z nim ustalić. U mnie od lutego ciągnie się sprawa podziału i polubownie nic nie umiem zrobić, zostanie w końcu sąd. Nie wyobrażałam sobie, że do tego może dojść. Poznajemy teraz ich prawdziwe oblicza, nie są to szlachetne osoby oj nie. Nie biorą pod uwagę jak będą ci wspaniali ojcowie wyglądać w oczach swoich dzieci? Udają że chcą dobrze, ale to tylko gra pozorów. Trzymaj się Monia

Wróciłam z pracy, liczyłam na zapchaną skrzynkę mejlami od spragnionych wiedzy przyszłości kobiet, a tu pusto! No jak nie to nie

Naprawdę nie chcę wchodzić w szczegóły, bo to mało istotne dla postronnych. Powiem tak jak powiedział ów Pan "Nie ważne jak mężczyzna zaczyna, ważne jak kończy". Co daje spore nadzieje na dalszą znajomość, przebiegającą normalnym rytmem.

Na Allaha, jakie zainteresowanie! Może ja założe oddzielny wątek?? Po kolei, drogie Panie, po kolei, gdybym miała wolne jak to zwykle w mym hulaszczym życiu bywało mogłabym wróżyć cały dzień Niestety szara rzeczywistość dopadła i mnie także mój czas jest ograniczony, co nie oznacza, że będę wróżyć wybiórczo! Tylko czas oczekiwania się wydłuży, ale proszę się zgłaszać

No to se pogadałyśmy!
Paskudny sprzęt!
A się napaliłam!

Witam.
Pela, ja odnoszę wrażenie, że tak naprawdę, to odgrywasz się na monii za podsumowanie przez nią, Twojej znajomości z "panem sponsorem" i przyszłościowych planów z nim związanych, że: 'to faktycznie świetny kandydat na męża', co zabrzmiało bardzo ironicznie i prawdopodobnie Cię to uraziło.
(zainteresowanych odsyłam do historii Peli opisanej w wątku pt: "Sponsor - dylemat natury moralnej i nie tylko).

W swojej i jego obronie, wobec stawianych Ci zarzutów natury moralnej przez forumowiczów, napisałaś również, że:

Pela napisał/a:

Naprawdę nie chcę wchodzić w szczegóły, bo to mało istotne dla postronnych. Powiem tak jak powiedział ów Pan "Nie ważne jak mężczyzna zaczyna, ważne jak kończy". Co daje spore nadzieje na dalszą znajomość, przebiegającą normalnym rytmem.

Mąż monii zaczął od wyznania jej prawdy, że w jego sercu jest uczucie do innej kobiety, ale deklarował się wycofać, bo rodzina jest dla niego najważniejsza. Tylko, że na deklaracjach się skończyło! I nie było już żadnej nadziei, aby ich małżeństwo 'przebiegało normalnym rytmem' -normalnie funkcjonowało.

I tego należy się trzymać. Zatem nie dopasowuj faktów do swojej TEORYJKI, bo nikt, kto chociaż pobieżnie przeczyta historię monii, nie przyjmie Twojego punktu widzenia. Dlaczego? Bo jest on całkowicie błędny!
To tak, jakbyś z ofiary chciała zrobić KATA.

Dlatego uważam jak na wstępie, że Twoje intencje są nieczyste i tendencyjne, ponieważ wyrażone opinie nie mają poparcia w materiale dowodowym. I tyle w tym temacie!

Ehh Kobiety i Wasze doszukiwanie się głupotek,ja nawet nie pamiętałam, że Autorka tego wątku coś pisała w moim temacie. nie pamiętam nicków, tak samo jak imion. (dlatego wolę sie kumplować z facetami, oni nie szukają drugiego dna tam gdzie go nie ma )odnajduje się analogie.
Tak czy siak dziękuję za uświadomienie

Witam.
Pela, ja odnoszę wrażenie, że tak naprawdę, to odgrywasz się na monii za podsumowanie przez nią, Twojej znajomości z "panem sponsorem" i przyszłościowych planów z nim związanych, że: 'to faktycznie świetny kandydat na męża', co zabrzmiało bardzo ironicznie i prawdopodobnie Cię to uraziło.
(zainteresowanych odsyłam do historii Peli opisanej w wątku pt: "Sponsor - dylemat natury moralnej i nie tylko).

W swojej i jego obronie, wobec stawianych Ci zarzutów natury moralnej przez forumowiczów, napisałaś również, że:

Pela napisał/a:

Naprawdę nie chcę wchodzić w szczegóły, bo to mało istotne dla postronnych. Powiem tak jak powiedział ów Pan "Nie ważne jak mężczyzna zaczyna, ważne jak kończy". Co daje spore nadzieje na dalszą znajomość, przebiegającą normalnym rytmem.

Mąż monii zaczął od wyznania jej prawdy, że w jego sercu jest uczucie do innej kobiety, ale deklarował się wycofać, bo rodzina jest dla niego najważniejsza. Tylko, że na deklaracjach się skończyło! I nie było już żadnej nadziei, aby ich małżeństwo 'przebiegało normalnym rytmem' -normalnie funkcjonowało.

I tego należy się trzymać. Zatem nie dopasowuj faktów do swojej TEORYJKI, bo nikt, kto chociaż pobieżnie przeczyta historię monii, nie przyjmie Twojego punktu widzenia. Dlaczego? Bo jest on całkowicie błędny!
To tak, jakbyś z ofiary chciała zrobić KATA.

Dlatego uważam jak na wstępie, że Twoje intencje są nieczyste i tendencyjne, ponieważ wyrażone opinie nie mają poparcia w materiale dowodowym. I tyle w tym temacie!

Pela napisał/a:

dzięki temu wątkowi po prostu zrozumiałam co mojego faceta denerwowało w moim zachowaniu. Co niewątpliwie jest bardzo ważną informacją, dzięki autorce i jej historii po prostu będę już wiedziała co jest wskazane, a co nie w postępowaniu z mężczyznami.
Do tej pory nie wiedziałam jakie moje zachowania są przyczyną jego konkretnych zachowań- reakcji. Jak się czyta historię kogoś innego, odnajduje się analogie.

Życzę ci by choć jeden facet w Twoim życiu przyjął sobie za szczytny cel "zrozumienia Twojego zachowania", aby choć jeden w podobnej sytuacji wiedział jak to określiłaś "co jest wskazane a co nie w postępowaniu z kobietami"
Próbujesz wgryźć się w miejsce u faceta gdzie powinien na daną chwilę być mózg ,niestety ale w większości takich przypadków , zwyczajnie go tam brak !
Piszesz tak ,jakbyś się kajała przed swoim facetem za jego popełnione względem Ciebie błędy....jakbyś nie dość była wyrozumiałą a swoją upierdliwością męczyła, zamiast wspierać w "ciężkich chwilach" popełnionych na jego własne życzenie.
Może to z mojej strony nadinterpretacja ale tak się odczuwa, czytając Ciebie.
W postępowaniu męża  Moni nie ma miejsca na wyrozumiałość ani analizę  jego zmęczenia i depresji  powodowanym ciągłym "utyskiwaniem"z jej strony.
To nie Ona się zakochała ,to nie Ona rozpiernikała kilkuletni związek dla koleżanki z pracy zatem nie w jej intencji było zastanawianiem się nad "przyczyną i skutkiem zachowań/ reakcji" męża, na jej jakże uzasadnione pretensje i  żale.
Dziwna ta Twoja analogia, która sprowadza Cię do roli winnego za coś czego nie popełniłaś.
Idź umyj panu nogi ,może w zamian utuli i pogłaszcze.

Pela napisał/a:

Ehh Kobiety i Wasze doszukiwanie się głupotek, ja nawet nie pamiętałam, że Autorka tego wątku coś pisała w moim temacie. nie pamiętam nicków, tak samo jak imion. (dlatego wolę sie kumplować z facetami, oni nie szukają drugiego dna tam gdzie go nie ma )odnajduje się analogie.

Ehh Kobieto ,czemu więc doszukiwałaś się głupoty w swoim zachowaniu względem sponsora?
Trza było nie doszukiwać się drugiego dna...tylko iść na całość!
Tak analogicznie i  po "męsku"

Teo napisał/a:

Nie no mi tu dobrze w tym wątku Może można dodać do niego jakiś podtytuł? "Gęba" moni wcale nie była taka straszna Wręcz powiedziałabym całkiem przyjemna i nawet tak mniej więcej podpadała pod moje wyobrażenia Nawet kolor włosów się zgadzał tylko myślałam, że są dłuższe

Mnie tez dobrze, aczkolwiek niech zdecyduje Założycielka
Ciekawam tej moninej "gęby", zazdroszczę podejrzenia

Wiesz Monia,że ja tez...