Kochać swój toksyczny związek

Znam tę huśtawkę, przez krótki okres wydaje nam się, że nie damy sobie więcej w kaszę dmuchać, że to nasza wina, a potem i tak wszystko wraca - całe poczucie winy. To paskudna sprawa, ja mam nadzieję, że po raz ostatni czuję, że to nie moja wina - zwłaszcza, że dałam nam szansę - a raczej sobie - to sprawdzić w ostatnich 2 tygodniach. Nie ważne czy mam obsesję, czy jestem KZB - bo jak nie ma tego to i tak ciągle jestem nie tak - nie takiego faceta chcę co mi mówi co mam zmieniać i jak robić, żeby "było dobrze", nie chcę dziecka - jakbym chciała to bym planowała własne z krwi i kości - po co mi duże Nie chcę faceta, który o każdą błahostkę się obraża lub mnie wyzywa, a kiedy ja mówię, że mi się coś nie podoba w jego zachowaniu to "pierdolę głupoty", "jestem nienormalna", "czepiam się". Chcę w końcu, żeby ktoś mnie szanował tak jak ja szanuję drugiego człowieka...i kogoś kto nie rzuca, jak bardzo mnie kocha a nie robi sobie nic z mojego płaczu czy próby porozmawiania tylko "odwraca się plecami bo nie ma ochoty i o czym ze mną rozmawiać/ wyjaśniać". Nie chcę, nie chcę, nie chcę.
Czasami się zastanawiam czemu ludzie "dla dziecka" zostają i tkwią, bo "partner kocha" - przecież dziecko współodczuwa nastroje, nawet widzi czy słyszy rodziców - i czy na przyszłość dla jego psychiki to lepiej żyć w takim domu, czy lepiej kiedy rodzice zostaliby w partnerskich stosunkach, ale nie męczyli się ze sobą - takie mam czasami co do tego przemyślenia (mam je, bo moja koleżanka ma podobną sytuację - w sensie: "zły" mąż, dziecko, fundusze,ona) , ale to tylko przemyślenia, bo nie znam takich sytuacji i nie wiem "z czym to się je" i mam nadzieję, że nie będę musiała wiedzieć.
Nie chcę Ci pisać co powinnaś zrobić , bo 1. Ty wiesz, 2. Nie jestem odpowiednia dopóki sama się nie uporam ze swoim Potworem.
Ale przykro mi ogromnie to wszystko czytać - tyle lat, zobowiązania, manipulowanie - to dla mnie coś tak obrzydliwego w związku, coś po prostu obleśnego - nienawidzę tego , a jeszcze bardziej kiedy umiem to wyłapać i próbowałam to udowodnić, ale przecież Mistrzowi Manipulacji nie da się tego udowodnić :]... "Może to ja przesadzam" - nie wiem, nie sądzę, bo to jest właśnie szukanie ciągle i ciągle w sobie winy, ale czemu ? Skoro widzę jak kobiety próbują się zmieniać - jak ja - skończyłam z paranojami powiedziałam że więcej nie zrobię tego i tego - i nie robię i nie czuję i nie skręca mnie - a on: on uważa że jest w porządku a ja powinnam zrobić jeszcze "to to i to" i będzie świetnie. Nie tak nie będzie - wina jest po obu stronach - ja swoją zdjęłam, nie wiem jak Ty, ale skoro tu piszesz, był powrót, starasz się, to czemu ma być ciągle Twoja wina... pomyśl.

PS. Merry przez Ciebie cały czas jestem święcie przekonana, że on jak napisałaś "pociesz się od dawna w ramionach innych" Nie mogę tego wyrzucić - znaczy się nie płaczę ani nic, nawet zbytnio nie myślę o tym i w ogóle czuję się spokojna, tzn. z każdą godziną jego milczenia - zapadł się pod ziemię coraz bardziej czuję , że ja wcale go nie chce i im dluzej sie nie odzywa tym bardziej to czuje i sie dziwnie dobrze czuje, ale kurde - cały czas gdzieś tam jakbym "pamietala ze on mnie na pewno zdradzil ostatnio i teraz jest z ta dziewczyna i stad to czpeianie sie i wszystko co opisalam co bylo w osstatnich dniach" chociaz jakby gdzie wiem ze tak nie jest a ta mysl o zdradzie w przeciwienstwie do kiedys nie przeraza ani nic - po prostu jakby kolejny gwoźdź i tyle -ale tak nie myślałam po ostatnich kłótniach - w ogóle, a tu - jedno zdanie napisałaś a ja ciągle o tym myśle ! A NIE CHCE bo przeciez nie wiem jaka jest prawda...ale nie wyglądało na to kurde
PS2. Merry - przypadkiem przeczytałam o Twojej mamie wątek i jej - chyba mamy dużo więcej wspólnego niż myślałam

Niestety nie pomogę , gdybyś była z mojego miasta to i z psychologiem i pracą coś byśmy wymyśliły - myślę , że wujek google może Ci w poszukiwaniach pomóc.

A ja mam w sumie dobre info - smutną jedną , ale DOBRĄ i drugą dobrą:
1 dobra. Okazało się , że mój abonament pracowniczy do prywatnej lecznicy obejmuje psychologa a koleżanka przypadkiem wysłała mi namiary na podobno dobrą poradnię, na której stronie jest napisane , że honorują karty mojej prywatnej przychodni (a to super bo wizyta normalnie kosztuje 140 (!) zł)

2 smutno-dobra. Odkąd wyszedł ode mnie rano w środę po mojej przepłakanej nocy i do dziś się słowem nie odezwał - nie jest aktywny na portalach (wczoraj jakiś link tylko dał) na komunikatorach - kamień w wodę, JA :
* ani razu nie płakałam i nie czułam i nadal nie czuję takiej potrzeby
* jestem w pełni spokojna - 3 razy miałam takie uczucie dziwne "smutku"
* przemyślałam wszystko , ale nie tak na siłę jak zawsze, żeby znaleźć jego wady czy coś, ale po prostu kiedy myślę o nim, bo nadal myślę, to jakoś nie jest mi przykro, że się nie odzywa czy że to się skończyło, tylko cały czas wpada mi jedna myśl - że ja nie chcę takiego faceta - naprawdę nie chce - zachowuje się okropnie i traktował mnie potwornie w ostatnim czasie (nie licząc cały czas mówienia mi jak mnie bardzo kocha - słowa słowa słowa ). Jest mi przykro, bo : czuję się oszukana, zdradzona może też mimo, że w sumie jakoś tak mimo sygnałów zasugerowanych przez Merry, to inne sygnały temu zaprzeczały (np w pt napisalam mu gratulacje kochanie na portalu a to widza wszyscy i takze jedna jedyna dziewczyna ktora moglaby mnie "Zastanawiac" on to skonmentowal, do dzis ma moje zdjecia na profilu podpisane itp , no i to ze jednak ciagle u mnie siedzial - oprocz tego jak w pn i wt bylam w pracy ale zaraz po niej jechalismy znowu do mnie), czuję się wykorzystana na każdej płaszczyźnie, przykro mi że tak uparcie obarcza mnie winą, chociaż chyba gdzieś tam wie, że zachowywał się idiotycznie i miałam rację w ostatnich jego "Zarzutach" a nie on - tak w tych kwestiach jest mi przykro, ale UWAGA już nie w taki sposób jak wcześniej , że mnie zranił ja płaczę i krzyczę"dlaczego?" ale w taki sposób jakby ktoś dla kogo coś zrobiłam, oszukał mnie a ja po prostu jak zdrowy człowiek nie chce od tej osoby ani przeprosiń ani nic - po prostu nie chce z kims takim się znać. Mam nawet takie myśli, że jeśli nawet już miałby mnie zdradzić czy się z kimś w ciągu tych 2 dni poznań - to już nie czuję zazdrości, a jedyna myśl to taka, że "co z tego ze się z kimś spotyka - ja takiego faceta nie chce wiec nie mam czego zazdroscic, bo nie chce byc tak traktowana" .
Także jakoś zbytnio niczego nie analizuje, nie rozpamietuje - jedyne myśli jakie mnie nachodzą to to, że NIE CHCE NIE CHCE NIE CHCE. A jedyne co "analizowałam" to czy sięodezwie - myślę, że nie , że też już to skończył - i to mnie nie martwi, ale analizowałam przez 10 minut co bym mu napisalam/powiedziala gdyby sie odezwal, i po wszystkich analizach doszłam do wniosku ze nie wazne co powiem - i tak bedzie tak samo, wiec najlepiej byloby nie reagowac lub dosadnie napisac ze nie chce kontaktu. Ale myślę że nie będe musiała siętym martwić - nie sądzę żeby sięodezwał , nawet jak były dni milczenia to jakoś się "pojawiał" na komunikatorach czy cos a teraz nic - wczoraj pozno w nocy jeden link, także to mam z głowy.
* coś we mnie strasznie pękło, mogłam tak mówić wiele razy, ale teraz na prawdę nie czuję nic dobrego ... po prostu nawet nie chcialoby mi się mu tłumaczyc czemu nie chce go znac, skonczylo by sie jak zywkle wyzywaniem mnie od wairatek - a po co mi to ? On się nie zmieni - dla mnie to lepiej - bo nie chce takie faceta, zwyczajnie nie chce kogos kto zachowuje sie jak on, smiesza mnie juz pewne jego zachowania ktore wczensiej ignorowalam.
*Kochałam go najbardziej na swiecie, i nadal wiec go kocham, ale juz nie "musze" go mieć - więcej - nie chce.

_______________

Jednak nie. Jednak pytam się siebie co mu zrobilam, że za za każdą moją małą uwagę - czesto z usmiechem mialam zakaz seksu, co zrobilam , zeby zasluzyc sobie na zostawienie mnie placzacej w pokoju i brak checi na rozmowe - milczenie jak grob, za to ze powiedzialam ze przyrko mi ze tyle gral, co zrobilam mu, zeby po tym jak tydzien temu po awanturze przyleciec na jego skinienie z jedzeniem do pracy i nie bedac zla, -- tak mnie teraz potrakotwac mowiac wtedy jaka ze mnie zlota dziewczyna i jak mnie kocha najbardziej na swiecie, co zrobilam ze do dzis nie zasluzylam sobie na szczerosc i przepraszam. I co zrobilam zeby teraz milczec nie zalatwic nic ostatecznie - chociaz dla mnie to juz jest jednoznaczne, ale nadal trzymac moje zdj na profilach, ale milczec jak grob, nie chcecie rozmawiac, co ja zrobilam ?  Heh - ja wiem co - NIC

Powiem Ci krótko Liwia - dwie rzeczy:

1. Myślę, że gdybyśmy byli z moim partnerem małżeństwem - dokładnie powtarzam DOKŁADNIE nasze życie - relacje wyglądały by jak u Ciebie - identycznie ! Stwierdzam to po tym, jak jest jak pomieszkujemy sobie, gdy moich rodziców nie ma i też po zachowaniach w "normalnym" czasie , kiedy się po prostu spotykamy. To wszystko prowadzi do punktu 2:

2. Bierz przykład z AB89 !
A tak poważnie : zawsze będziesz się tak czuła, zawsze będą się powtarzać takie sytuacje, jeśli również zostaniesz w punkcie , w którym jesteś - nie wiem czy terapia, czy postanowienia czy pomoc kogoś bliskiego, ale jeśli NIC nie zaczniesz znowu robić - utoniesz, bo toniesz - toniesz typowo dla KKZB , chyba wiesz co będzie dalej, znasz schemat - jak będziesz się czuła przez resztę dnia, dnia następnego i że ciągle przy tym uczuciu będzie uczucie nadziei , że "a nóż widelec tym razem nagle stanie się coś co wszystko zmieni" - NIC SIĘ NIE ZMIENI. NIC. Wybacz, ale nie mogę patrzeć, jak są takie z pozoru błache sytuacje, bo wiem co sama czułam i jak to dalej działa. Zrób coś z tym.

Co do mnie - ja nie czekam aż się odezwie, bo to nie od niego zależy czy to się skończyło czy nie, jak dla mnie to miał jedną jedyną szansę - tego samego dnia co wyszedł odezwać się, przynajmniej umówić na spotkanie , jeśli chciałby coś wyjaśnić i spróbować mnie zrozumieć - nie odezwał się co dla mnie jest jednoznaczne, że nadal siedzi sobie w swoim myśleniu - więc krzyżyk na drogę. Dla mnie był to termin ostateczny. Przez niego jutro zawalę kolejny egzamin(nie mogę się skupić) , nie zdam to będę miała 2 warunek na najbliższy rok co się równa sumie = 700 zł plus czesne plus koszty poprawek - nie wiem skąd to wezmę. Mam gdzieś faceta, który kiedy potrzebował tydzień temu mimo, że się pożarliśmy wsparcia to je dostał, a sam ma mnie w dupie - to 1000 sytuacja, a zawsze boli tak samo, tylko teraz boli ŚWIADOMIE i wiem co z tym robić.
Może jest mi przykro , że na koniec on uważa , że to moja wina, ale nie jest już mi z tym "źle" , przykro, ale nie czuję się winna.
I jedyne co mnie drażni - to , to , że tego nie zamknął,pokłóciliśmy się - wyszedł i tyle... bo co napisze mi smsa za tydzień że to koniec ? Lub już się nie odezwie ? To kolejny brak szacunku do mnie i dla mnie puste słowa "kocham cie" - wkur...ia mnie że się nie odezwie nie skończy tego, nie pokasuje zdjęć itp, tylko milczy w zawieszeniu - już w ogóle żenada że chyba nie ma jaj - bo albo się czuje wine i przeprasza i jak zależy walczy, albo się mówi/ pisze nawet jesli sie jest tchórzem, że to koniec a nie takie zawieszenie - świnia - i wlasciwie tylko ta mysl mnie wytrąca z równowagi. No ale cóż widocznie jaki związek taki jego koniec.
Nie zasłużyłam na to wszystko, ale dobrze wiedziałam jak to się skończy i że on po prostu przestanie sie odzywać - i ok, niech będzie wola Pana , swoją szansę miał w dniu kłótni - jeśli został ze swoim myśleniem, to ja go nie chcę.

_______________

chociaż może on się nie odzywa bo myśli swoje, ale faktycznie już ma kogoś lub spotyka sie z kims od jakiegos czasu - to tez mnie drażni, bo po prostu chcialabym szczecze wiedziec - takie zawieszenie jest dla mnie najgorsze - zawieszenie w przenosni bo ja nie czekam na niego, tylko zawieszenie w sensie braku akcentu "koniec" - dla mnie jest skreslony ale uwazam ze nalezalo mi sie "sluchaj poznalem kogos" lub "jestes wariatka pa". Mogłabym powiedzieć - no ok, ja tak samo milczę, ale to on się obraził, on nie chciał rozmawiać "bo nie mial o czym" on się odwrócił i sobie poszedł, więc moim skromnym zdaniem to on ma focha i on powinien jak juz ochlonal sie odezwac , spotkac - ale na to go nie stac - i postawic sprawe jasno, nie bylam znim 2 tygodnie , rok tylko parę lat - i tak się nie robi nikomu a juz na pewno nie komus komu w wieczor klotni pieprzy sie ze "no ty bedziesz moja zona" lub w ostatnich dnia 10 razy dziennie jak bardzo mnie kocha.
Pajac.

W Internecie wpisując frazę o bezpłatnych krakowskich psychologach wyszukałam, że takiego można znaleźć na ul. Kopernika 21 klinika psychiatrii, tam jest wielu psychologów, podobno darmowi, także ul. Batorego, gdzie jest centrum "Dobra Nadzieja", Aleja Pokoju 2, gdzie jest przychodnia z psychologiem. Także prawdopodobnie te 3 miejsca, gdzie można uzyskać darmową pomoc.
A i jeszcze psycholog mgr Piotr Wereszczyński, do którego jest telefon : (12) 267 62 60 lub 604-632-346.
Pod tymi numerami możesz się rejestrować na bezpłatną wizytę. Nadal są wolne terminy we wrześniu, a wizyty tam są w 2 dni w tygodniu prowadzone : w środy od godziny 8 do godziny 12 oraz w piątek w godzinach od 8 do 14. Niezbędne jest skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu (czyli musisz iść do swojego lekarza pierwszego kontaktu i poprosić o skierowanie) oraz aktualne ubezpieczenie zdrowotne.

Moje drogie kobietki... Miałam wczoraj rano kryzys. Nie wiem co mi odbiło. Tragedia. Zaprzepaściłam wszystko nad czym pracowałam... Najpierw zaczęłam do Niego pisać smsy w stylu "Nie odzywasz sie to znaczy ze ci nie zalezy" itd. Po czym on zadzwonił i powiedział, że zapomniał telefonu z domu i dopiero teraz po niego wrócił (to jest bardzo dziwne, ponieważ ostatnio jakoś zbyt często mu się to zdarza!). No i zaczęliśmy gadać. Od słowa do słowa - krzyczał na mnie, denerwował się, że go męcze, że już razem nie jesteśmy to nie musi do mnie pisać - i że sama tego chciałam. Ja ryczałam jak wariat do słuchawki. No i skutek był taki, że powiedziałam, mu że załuje ze od Niego odeszłam, bo teraz jest mi ciężej walczyć samej ze sobą. Bo nie dość, że walczę ze swoimi niedoskonałościami to jeszcze muszę walczyć o to by zapomnieć o nim... A On mi na to odpowiedział "Merry ja nie mogę z Tobą być teraz, bo nie chce żeby moje życie tak wyglądało jak wszcześniej"... Jezuuuu, jak to zabolało !!!! A potem ogólnie rozmawa z Jego strony nie była przyjazna... I na sam koniec, gdy zaczęłam się już uspokajać- powiedziałam mu ze najlepiej będzie jak urwiemy kontakt do momentu, aż ja nie stanę naprawdę na nogi. Bo najbardziej rozwalają mnie właśnie Jego smsy w których doszukuje się kropli miłości, szacunku i tęsknoty. Koszmar. Nie chciał się zgodzić oczywiście, powiedział, że chce mieć ze mną kontakt- ale ja się nie zgodziłam.

Ogólnie jestem załamana. Czuje znów ten ucisk w klatce piersiowej. I zabijam to siedzeniem ze znajomymi do 5 nad ranem... Nie spie trzecią noc by nie myśleć... Brakuje mi go okropnie. I czuje się tak bezradna jak nigdy. Nienawidzę tego stanu. A On... A On wydaje się być taki spokojny i wyluzowany... .... cholera...

truskaweczka19 - a ten facet Piotr Wereszczyński jest normalnie psychologiem na NFZ i można zadzwonić od tak ? On sie czym zajmuje ? Sprawami od uzależnień ?

Ty się chyba od niego nie uwolnisz nigdy. Facet jest Tobą zmęczony, nie chce Cię, a Ty się mu narzucasz co go na pewno wkurza.
Odetnij pępowinę. Już taka byłaś dzielna.

On Cię Nie Kocha.

Nie wiedziałam że miłość może tak zniszczyć człowieka, jak Ciebie zniszczyła. To smutne. Ale trzymam kciuki za Ciebie.

Liwia- poczułam w Twoim poście wbrew pozorom dużo ciepła... I co do lampki wina i filmu- bardzo dobry pomysł. Pójde kupić jakieś tanie wino i walnę się przed dobrym filmem Dzięki... SAMA !
I bardzo dobrze mi poradziłaś by za nim nie latać. Widzisz ja teoretycznie to wiem ! Ale potrzebowałam by ktoś mi to powiedział. Koniec z dołami albo chociaż będę udawała, że jestem szczęśliwa
aporpos terapii...
Właśnie cały czas szukam po krakowie jakiś terapeutów,ale póki co mam dwa namiary do klinik i będę dzwonić w poniedziałek- bo dziś mają nieczynne. Chciałabym jak najszybciej zacząć się leczyć. Pomagam sobie nadal tym deprimem... ale nie można go zażywać na pusty zołądek a ja pierwszy posiłek (jajecznice z dwóch jajek) zjadłam na siłe piętnaście minut temu. Koszmar. Wiecie ze w ogole nie odczuwam uczucia głodu ? W trzy dni schudłam półtora kilo. Nie wiem dlaczego. Nie czuje się zestresowana tą sytuacja (może czasem) ale po prostu nie chce jeść.

Mam nadzieje, że uda mi się załatwić sobie tego psychologa... bo strasznie mnie to denerwuje, ze siedze tak bezczynie...

rozjaśniacz - On mi nadal powtarza że mnie kocha. Ja mu wierzę. Albo po prostu nie mogłabym do siebie przyjąć innej informacji, bo gdyby mi dziś powiedział "Merry nie kocham Cię już" naprawdę bym się zabiła. Nie mam innego wyjścia tylko zacząć udawać pewną siebie i zadowoloną z życia kobiete... koszmar

truskaweczka19 ale tam trzeba mieć skierowanie od lekarza rodzinnego albo psychiatry. A mój lekarz jest 150 km ode mnie i z pewnością nie dałaby mi skierowania. Wiec co zrobić ???

Zgadzam się z Aniąąąą w całej rozciągłości od siebie dodam tylko cytat z mojej ostatnio ulubionej książki ("Słuchaj swojego serca") " świat wynagradza wysiłek, nie wymówki"...

Kochana rozumiem, a czemu lekarz nie dałby Ci skierowania?
Może dałoby się, gdybyś zapisała się tu do zwykłego lekarza, w Krakowie  i poprosiłabyś Go o danie skierowania na taką wizytę. Chyba zrozumie sytuację .

Co do tych miejsc, to te co podałam, to chyba są wszystkie, gdzie jest bezpłatnie. Tam gdzie podałam adres, trzeba się wybrać albo wpiszcie w google tę ulicę co podałam i pewnie wyskoczy wszystko wraz z numerem. Dziewczyny, jak chce się poszukać, to się znajdzie .
W tych innych miejscach mogą byc inne godziny przyjmowania pacjentów, być może bardziej dogodniejsze, dla niektórych. Wystarczy zapytać.

To wspaniale, że się dowiedziałaś. I dobrze, że mieszkasz teraz w Krakowie - duże miasto, wiele możliwości, korzystaj .

Wiece co ? Zaczęłam pisać "Listy do P." na swoim komputerze. Nie mam zamiaru ich nigdy wysłać... ale wtedy powstrzymuje mnie to od pisania do Niego. Wszystkie żale wywalam jakby do Niego, ale nie do Niego
Nie wiem czy to dobry pomysł... jak myślicie ???
Poza tym mam dziś jakąś dobrą energię. Nie wiem skąd
Ps. Dziękuje wam... to jest dziwne, ale nie lubie jak się na mnie krzyczy czy wymusza coś... ale zawsze to działa

Fantasyczny. Można się spokojnie wygadać. I nikt nie przerywa , nie może wejść Tobie w słowo ,ąby odbić piłeczkę .

Szyszek- ja odeszłam ...

Nie wniosę dziś wiele do wątku, brak mi sił na pisanie, ale jedno napiszę z pełną odpowiedzialnością za słowa ,bo wiele razy różne decyzje rzucałam i mówiłam, że są na sto procent,ale zawsze kończyło się tak samo. Dziś wiem:

NIE KOCHAM SWOJEGO TOKSYCZNEGO ZWIĄZKU.

jasmi1 - żyjesz ?!

Merry - jak żyjesz ? Byłaś na spotkaniu ? Opowiadaj !   Ja napiszę, ale póki co brak mi "sił", chciałam tylko napisać na razie, że uważam, że słowa "...Nie mogę z Tobą być teraz , bo nie chcę, żeby moje życie wyglądało jak wcześniej"* powinnaś Ty skierować do niego, no ale - magia manipulacji :]
* bardzo mi podoba mi się to zdanie w "sensie" tego, że ja tak myślę w stosunku do mojego byłego i uważam jak wyżej - to Ty tak powinnaś powiedzieć:)

Liwia- jak samopoczucie ?

Kurczę, a ja nadal nie zebrałam się do psychologa, jakoś mam "opór"... tak jakbym z całych sił chciała światu udowodnić, że poradzę sobie z tym zwyczajnie sama, a tego nie wiem dopiero pierwsze dni.

Ale chętnie poczytam jak wasz wizyty i jak się po nich czujecie - może to pomoże

Ja miałam zamiast jesiennej - "depresję roczną", to może w tę jesień, która nadchodzi już został u mnie wyczerpany pakiet "poszukiwań" siebie i czas po rocznych "namysłach" działać ! hehe... Poważnie jestem jeszcze bardzo słaba - pierwsze dni - chwiejne nastroje, ale zmieniłam podejście - nic na siłę - jakby zawsze znałam zdanie "dać czas czasowi" i na siłę chciałam nim się kierować, ale teraz jakby nagle to do mnie DOSTARŁO i zrozumiałam tego sens... Oj ciężko mi, ale staram się odbudować poczucie wartości i znaleźć swoją godność,która do ostatniej rozmowy łącznie była deptana.
Brak mi wiary, że nie jestem brzydka, że jestem coś warta, że coś sobą reprezentuje, brak mi sił i motywacji do robienia czegoś, brak mi godności i szacunku do siebie samej - nie wiem w co ręce włożyć, a już na pewno nie mam kopa, że zacząć robić cokolwiek - jak na razie tylko myślenie zmieniłam i podejście - gorzej z TECHNICZNYM wykonaniem. Fe !

Godzina postu wskazuje na to, że faktycznie długoooo przesiadujesz
Jeśli spotkania ze znajomymi dają Ci jakąś ulgę i nie myślisz o P to super. Jeśli obecność Karola Ci pomaga to nie widzę nic w tym złego a może i lepiej dla Ciebie. Tylko na Twoim miejscu najpierw przeszłabym terapię i dopiero później próbowała się z kimś wiązać. Zapierasz się w poście że o niczym innym niż przyjaźń nie ma mowy ale Ty panicznie boisz się samotności a zainteresowanie Karolem może popędzić Ciebie nie w tym kierunku w którym powinnaś teraz pójść.

Trzymam kciuki

Dzięki macie racje. Nie powinnam się wypierać znajomych ale powinnam nauczyć się być sama. I tak jak nici powiedziałaś, ja nie chce teraz żadnego związku. Jestem tego w 100% przekonana i świadoma. Chce mieć blisko siebie ludzi by naprawdę nie poczuć, że zostałam kompletnie sama...
Ab89 postaram się myśleć w ten sam sposób. Możliwe ze i mi pomoże. Dziękuje wam za taką radę:)

Zgadzam się w 100% z dziewczynami i mam takie same odczucia po przeczytaniu Twojego porannego posta (heh, też wtedy jeszcze nie spałam, nie chciało mi się).
To jest czas na poukładanie sobie wszystkiego w głowie, czasem nawet pobycie samej, wyciąganie wniosków, pójście na terapię. Co oczywiście nie znaczy, że nie jest fajnie, gdy ktoś jest obok, ale to NIE MOŻE być sensem naszego życia, musimy nauczyć się dawać sobie radę także bez pomocy innych. Wiadomo, gdybyśmy znaleźli się sami na Ziemi, to chyba byśmy zwariowali, lecz sama na pewno nie jesteś i musisz czasem też dać sobie radę sama ;-).
Skoro wtedy Ci z terapii nie odbierali, to dzwoń jutro czy pojutrze, nie zwlekaj, bo naprawdę to jest dla Twojego dobra.
Czytając ten tekst też miałam wrażenie, że (może) coś czujesz do tego Karola, wiesz teraz zapierasz się, ale wydaję mi się, że często osoby kochające za bardzo łatwo przelewają uczucia, byleby nie być samotnymi, a to może skończyć się fatalnie.
Na razie nie myśl o romansikach, masz wiele do przerobienia, ale dasz sobie radę, ja trzymam za Ciebie kciuki i będę nadal regularnie odwiedzać ten wątek, żeby chociaż forumowo wesprzeć, bo do Krakowa niestety mam daleko .
Pozdrawiam .

Dokładnie . A poza tym wierzę w Ciebie i w to, że dasz sobie radę, choć jest bardzo ciężko i brakuje kogoś obok. No tak, to napisanie do P. na pewno było pewną wymówką, lecz mam nadzieję, że krok po kroczku będziesz miała na pisanie do niego coraz mniejszą ochotę .
Zasługujesz na bycie kobietą szczęśliwą .

Skoro wizyta w październiku, to powiem szczerze, że jeszcze sporo czasu, lecz rozumiem, czasem terminy sa napięte, tym bardziej, gdy wizyty są darmowe. Jest wielu ludzi, którzy pragną otrzymać pomoc w najrózniejszych kwestiach i dlatego tak to wygląda.

No coś chyba jest w tym co napisałaś, Merry, pisz wszystko na bieżąco, niech Ci się kobieto układa .
Całuje .

Czemu jestem zbyt wyrozumiała?
Także martwię się o Merry, ale wierzę w Nią i w to, że psycholog choć trochę Jej pomoże, ale oczywiście pozostały procent powodzenia to starania Merry .

Tą część mam na myśli. Merry znamy nie od dziś . Czytając jej posty widać jak jej nastroje falują.
Dziś jest lepiej za chwilke nie wiadomo dlaczego , kiedy znów przyjda przemyślenia.
Październik to bardzo odległy termin.

Ja też się bardzo o  Merry .

Chciałabym ją zmobilizować ,  aby przejęła troszkę bardziej inicjatywę pomocy sobie.

Wiem ze swojego doświadczenia , że nie powinno sie tego przeciągać w czasie powinno się działać tu i teraz. Obawiam się ,że do października Merry może uznać ,że juz nie potrzebuje pomocy, tym bardziej jeśli jej negatywne emocję i samopoczucie zostaną uśpione na dłużej.

Wahania nastroju to cholerstwo. Też w obecnej chwili tak mam. Albo ryczę, albo myślę jaki z niego gnojek, albo, że mam pełno sił i mobilizacji do walki.

Ania, może faktycznie byłam miękka, ale nie chciałam powtarzać tego co pisałam MILION razy w tym wątku i też inne dziewczyny.
Merry, teraz będzie ostrzej, bo chyba słodkie słowa nie działają i potrzebujesz terapii wstrząsowej.
Aby być w pełni obiektywną, to MUSZĘ powiedzieć, że wiele razy ostrzegałyśmy Cię. 3 lata tkwiłaś w toksycznym związku, który wyniszczał Cię coraz bardziej każdego dnia, kochasz za bardzo, a on to wykorzystywał w perfidny sposób/ wykorzystuje. Już wiele razy Cię upokorzył i to wcale niemniej niż teraz i mimo tego tkwiłaś w tym. Dlatego musisz podjąć naprawdę zdecydowane kroki, bo słowa to za mało, powiedzieć, to możesz, a sama widzisz, że masz wahania nastrojów, jak to kobiety kochające za bardzo i sama prześledź swoje posty. Raz piszesz, że Twój eks to cham, a potem, że może on zasługuje na szansę, bo nie jest taki zły. Jesteś bardzo zagubiona. Dlatego też, ja także zmartwiłam się faktem, że możesz pójść na terapię dopiero w październiku, widać, że nie dajesz sobie rady z tym wszystkim i wiadomo, że lepsza byłaby szybsza pomoc, im szybciej tym lepiej, bez żadnego czekania, zdecydowane działania i silna motywacja do walki.
On Cię upokorzył przy znajomych, nie ma za kim płakać. Nie wiem czy do Ciebie naprawdę to dotrze, ale taka jest prawda i nie ma co się łudzić. Nawet jeżeli dopadną Cię myśli, żeby go usprawiedliwiać, to przypomnij sobie, że to tylko element zgubnego uzależnienia i przypomnij sobie WSZYSTKO co Ci robił, wszystkie krzywdy i wyobraź sobie siebie z nim za X lat, Wasze dzieci, które cierpią. Taki przykład. Może to choć trochę odgoni myśli, które mają nadzieję na znowu bycie z Panem P.
I dziwię się, że wpuściłaś go do domu, no ale masz nauczkę, na przyszłość, nie wpuszczaj go, niech sobie nawet stoi, odzyskuj kontrolę nad swoim życiem, bo teraz jej nie masz.

od kilku dni zaglądam. Mam nadzieję ,że wybrała opcję dyżur w szpitalu i nie pozwoliła sobie na uśpienie nastrojów. Martwi mnie ta cisza ze strony Merry.

Merry Ty Łobuzie Kochany , ale nas tu przetrzymałaś, nie jak się będzie działo tylko co u Ciebie słychać jak minął Tobie dzień jak się czujesz . Trzy min to nie wiele.

Miło prawie zobaczyć uśmiech na Twojej buzi.
Całuję

Merry, dobrze, że u Ciebie się układa, a tak się bałaś, że będziesz z tym wszystkim sama.

super, teraz tylko do przodu

Powodzenia w dalszej terapii !

Czekamy na wieści

Merry mam nadzieję, że będzie wszystko dobrze i nie ulegniesz jakimś jego wywodom o miłości i tęsknocie. Lepiej byłoby się z Nim nie spotykać bo wszystko wróci jak bumerang do twojej głowy " Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal "
Możesz się z Nim umówić i nie pójść, dając mu info na ostatnia chwilę że masz bardziej ciekawe zajęcia idziesz do przodu i nie odwracasz się już za siebie
zrobisz jak uważasz tylko bądź dzielna i stanowcza

Trzyam kciuki

Widzieliśmy się. W sumie jak go zobaczyłam to nawet nic nie poczułam... to dziwne. No i najpierw oczywiście gadanie o głupotach a potem zapytałam go jaki ma teraz stosunek do "nas"... on powiedział, że taki jak miał i ze nadal czeka... a ja mu na to "Uważam że jest dobrze tak jak jest i wolałabym nic nie zmieniać. Lepiej zostać przyjaciółmi... bo do związku się nie nadajemy"... nie skomentował. Tylko smutno popatrzył. Ale właściwie nie wiem czy mu się smutno zrobiło. Możliwe, że jemu też przeszło. Mam taką nadzieje...
Dziwne to wszystko... a więc to nie była miłość ? Może to była obsesja ?... nie wiem...