Kochać swój toksyczny związek

Minęło mniej wiecej 2 godziny od kąd poprosiłam go byśmy się nie odzywali do siebie do poniedzialku... a już mam scisk w sercu...

Dzień Dobry Kochane !
Lato nie byłoby latem gdyby przynajmniej przez 5 minut nie pokropiło

Ja dziś napiszę 3 rzeczy:
1. do Merry,
2. co do wczorajszego spotkania, wiem, że mam NIE analizować, ale jednak chciałabym wspomagać się kontrolą nad tym co jednak się dzieje i jak to ewentualnie najlepiej rozwiązać (tak wiem - odejść, ale chodzi mi o zwykły komentarz naszych zachowań),
3. Ciekawostka z sytuacji wczoraj w domu

ad.1.
Merry, Skarbie, ja nie mogę Ci udzielić dobrej rady, bo jak wiadomo w tej kwestii nie jestem wiarygodną osobą. Jednak mogę napisać, że:
- dobrze również znam to uczucie, gdzie czujesz,że "masz kontrolę" to ty ODCHODZISZ (czy nie masz wtedy przez moment takiego małego poczucia "władzy", że to w końcu nie ON Ciebie dołuje,ale Ty go? Wiesz, rozumiesz - to TY go zostawiasz i CIERP chłopie) , ale jakie jest nasze zdziwienie (o ile odczuwasz to jak ja) kiedy on nagle PRZYTAKUJE (co jest do cholery?) i mówi, że "może masz racje", " że może kiedyś", że "wylecz się i będziemy razem" - ej halo - myślisz sobie, zrobiłam to po to, żebyś się OBUDZIŁ i zmienił !
He he , myślę, że takie "odejście" to po prostu nas kobiet KZB kolejna manipulacja, kolejne działanie, żeby go 'uzdrowić', 'zmienić', a zawsze spotka nas taka sama niespodzianka - on przyzna , że może mamy racje z rozstaniem - pomyśl o tym, bo widać, że nadal (z resztą jak ja) masz nadzieję, że on zacznie walczyć, ale dobrze wiesz, że on się teraz nie zmieni , przynajmniej nie dla Ciebie, może kiedy Ty (ja, bo to mnie tak samo się tyczy) zmienimy się, oni też się zmienią i może los nas razem 'połączy' , a może już żadne z nas nie będzie tego potrzebować, bo gdzie indziej ulokuje swoje dobre uczucia (bo miłość to DOBRE uczucie, a nie to co my sobie nawzajem z partnerami gotujemy).
PS. Niestety terapia nie jest w moim mieście, nie jestem z Krakowa Muszę szukać u siebie.

ad.2.
Wczorajsze spotkanie - oczywiście na luzie, 'niby nic', poszliśmy po CH na spacer, rozmowa przynajmniej mi się nie kleiła, bo po prostu nie lubię niejasnych sytuacji, a dokładnie w takiej się z nim znajduję (już naprawdę pomijając to, że teraz powinnam być sama w ogóle bez żadnego faceta, no ale życie na razie karze mi rozwiązać tą syt. w taki a nie inny sposób).
No i w końcu spytałam - do czego zmierzamy - on, że nie wie, że zobaczymy jak będzie, że pośpiech nam nie służy, żeby było jak jest (widzisz Merry - tak samo jak u Ciebie, czyż nie?:) ), odpowiedziałam, że ja też nie chcę na razie podejmować żadnych decyzji , bo na razie jeszcze nie wszystko przemyślałam i naprawdę też nie wiem czego chcę, a już na pewno jak to rozegrać, tylko że on mi daje sprzeczne sygnały - i mówię mu to - że po tych okropnościach co mu napisałam w liście, on się odzywa - pisze - że chce nas zbliżać, a nie pogrążać, w ogóle w niedziele - zrobiliśmy sobie seks online - jak za czasów związku - i mu mówię, że teraz mi mówisz, że zobaczymy i że jeśli mi przeszkadza częsty kontakt to on go może ograniczyć, a z drugiej strony kupujesz mi prezent nagle (co było dziwne uwierzcie mi) , ten cały seks (wygodny jesteś), plany na wakacje w październiku itd. (co do wakacji to powiedzial ze nawet tak jak teraz jestesmy mozemy pojechac i to tez moze nam pomoże zobaczyć czy to ma sens - o MERRY jak Twoje Węgry co ? )
No ja na to powiedziałam, że zgadzam sie , że potrzebujemy czasu, że spotkania są ok i rozmowy, ale czasami naprawdę mąci, rozumiecie ? najpierw się wyrywa do mnie, a potem odsuwa - rozumiem , że też ma mętlik w głowie (co pod koniec się wyjaśniło) , ja też mam, ale ja jak mam to traktuje go z dystansem, a on raz się lepi, a raz odsuwa - i to mu powiedziałam.
Później się chciał po prostu przytulić - kolejna zagrywka.
Koniec końców ja powiedziałam, że na razie jedyne co mogę powiedzieć, to że jeżeli w ogóle zdecydujemy się ze sobą jeszcze być, to naprawdę każdy powinnien powiedziec czego oczekuje w zwiazku i jesli druga osoba sie na to nie zgodzi i nie bedzie "tego czula" ze tak powinno być, to nie ma sensu wracać. Spytałam również co on na tę chwilę po tych wszystkich strasznych przejściach do mnie czuje - tak szczerze - powiedział, że wiem, że nienawidzi mówić o takich rzeczach, o uczuciach i ma z tym problem i żeby go o to nie męczyła (mimo że pytanie zadałam raz), po czym ja , że trudno-okay, i po chwili coś mi pokazał na ulicy i tak wtrącił jak juz moja uwaga nie była skupiona na nim "kocham cie" , ja sie spojarzalam on sie usmiechnal i powiedzial ze "naprawde nie lubi okazywac uczuc ale powiedzial co czuje teraz do mnie i czy juz nie bede go meczyc tym pytaniem bo on ma problem z tym", ja ze na pewno nie, ale jednak jednym z moich "warunkow" byloby szczere mowienie o tym co się myśli i czuje i nie chodzi mi o non-stop "słodzenie" , bo ja też tego nie lubię i wcale łatwo mi nie przychodzi mówienie wyznań. a nawet przytulenie (!) - na co uwagę mi zwróciła kiedyś przyjaciółka i dopiero to dostrzegłam.

Najwazniejsze chyba było to, że powiedział, że po prostu "nie wróce do Ciebie (hm on ciągle uważa, że to on ma do mnie wrócić mimo, że oboje sięrozstaliśmy i żadne z nas nie chciało się widzieć i to on pierwszy zaczął "kontakt")  dopóki nie będę czuł , że twoje paranoje się skończyły" , ja odpowiedziałam , że ja nad sobą zaczęłam pracę (bo myślę, że wywalenie na forum i szukanie rozwiązania i ocena tego, że wiem że to paranoje, a nie coś w czym mam racje jest już pracą) i wiem co mam robić, ale dopóki on nie zda sobie sprawy, że mnie ranił i źle traktował to ja również do niego nie będę chciała "wrócić". On stwierdził że on mnie źle traktuje tylko wtedy kiedy mam paranoje, a poza tym jest "okay" - no nic nie kłóciłam się, tylko powiedziałam ,ze myślę, że wie że do końca tak nie jest i że ja potrzebuję szacunku i bardzo bym chciała mieć w nim przyjaciela , co zaprzepaścił kiedyś - uzywając w kłótni moich zwierzeń przeciwko mnie - to chyba najgorsze co można zrobić w kłótni.
Podsumowałam, że teraz niech każdy nadal sobie pomyśli czego chce i jak bedziemy gotowi to dokonczymy rozmowę.
Nagle on spytal z usmiechem - "Ty to mnie kochasz , co?" (no bo ja na jego wyznanie JAK ZWYKLE nie odpowiedzialam, on mi jak  mowil "kocham cie" to ja zwykle sie tylko usmiechalam, bo ja po prostu wiem że on to wie)
Już pod domem przytulił mnie ja powiedzialam że jestesmy w kontakcie (bo mnie zaprosił na słuchanie muzyki - bardzo to lubimy) a on nagle mnie pocałował w usta - to było chyba jakby mało "zagrane" swiadomie.
Powiedzialam mu jeszcze, zanim mi powiedzial co czuje, ze jesli okarze się że po prostu za sobą tęsknimy i nic wiecej, to od razu sobie to trzeba powiedziec, bo to nie ma sensu.

EDIT : _______________________________
No i tak to wygląda na dzień dzisiejszy chociaz juz jego sms pozniej "jaki jest do mnie numer komórkowy" uruchomil u mnie juz moja leciutka machinę Nigdy nie lubilam tego pytania, a juz na pewno nie o 24 godzinie. zawsze mialam jazde, ze komus podaje, co jest dziwne bo on nie ma znajomych (mam naprawde paru) , albo loguje sie na dziwnym portalu - dziwnym bo mi sie nie zdaryzlo musiec podawac nr na zwyklym forum. Odepchnelam tę myśl , ale tak jak np teraz -wróciła ale oczywiscie zamiast pytac jak zwykle "po co ci" podalam numer on potem napisal ze sie kladzie buziaki dobranoc , pa.

WATER50 NAPISAŁA W INNYM WĄTKU: "odkad to zrozumialam nie tylko na intelekt, ale i emocjonalnie (co jest najtrudniejszym zadaniem bo nasze emocje dziwnie opieraja sie prawdzie, lubia tkwic w zludzeniach)"

I to właśnie świetny przykład - ja intelektualnie zrozumialam swoją paranoję - na przykladzie nawet tego pytania o jego numer, ale mam problem z emocjonalnym zdaniem sobie z tego sprawy - bo jest "ok" uswiadamiam sobie,me pewnie do ni czego zlego mu nie jest potrzebnny i tak sobie jest "okay" i nagle po prostu w sekunde zaczynam sie wsciekac do czerwnosci ze "moze jednak cos" i kombinuje. Walcze z tym chce to pojąć EMOCJONNALNIE CAŁĄ SOBĄ!

____________________
on chciałby zobaczyć nie bedac razem , czyli tak jak teraz czy moje paranoje sie skonczyly, a ja bym chciala zobacyzc nie bedac z nim czy on zacznie normalnie roziwazywac sprawy czy agresja - ale moim zdaniem tak sie nie da "nie byc" i sie sprawdzic.

ad.3
Moja mama teraz jest w wyjątkowo złym stanie,bo dziadek - jej ojciec z dnia na dzien co raz gorzej sie czuje, o coś się pokłóciła z ojcem , a zawsze była zazdrosna o nasze relacje i juz wczoraj włączyła te swoje "niby nic uwagi" - spytalam czy wie o ktorej bedzie tata, a ona te swoje "nooo nie wiem do mnie nie dzwonil tata przeciez w ogole jest malomowny ostatnio" (co jest nie prawda ogólnie bo to dusza towarzystwa i zawsze chetnie porozmawia , wiec jedynie prawdą w tym sensie że dla mamy) , ja staram sie nie reagować na te zaczepki , bo nie chce stawac po zadnej stronie wiec tylko westchnelam i powiedzialam , ze nie wiem co sie miedzy nimi dzieje i zeby nauczyli sie rozmawiac. Mame to chyba sfrustrowało , bo znowu doczepila sie do NADAL niewyrzuconych wacikow z MOJEJ kosmetyczki, rozumiem jakby się walały po łązience ale one były po prostu w całej mojej kosmetyczce. Potem coś znowu o naukę się przyczepiła, że znowu wychodzę , że znowu biorę samochód (sami w prezencie na 18tke zafunDowali mi kurs prawa jazdy, WIĘC DO CHOLERY JEŻDŻĘ) i że sie nie ucze do ppoprawek a to juz we wrzesniu, potem ze czemu nie wyjechalam jednak nad morze, ja jej mowie po raz juz chyba 5ty ze mam duzo pracy i chyba wole pojechac moze w pazdzierniku na cos konkretnego,a teraz nie mam na to glowy, a ona jak zwykle ze czemu, ze teraz sa wakacje, ze kiedy wykorzystam urlop z pracy....ja już tego nie komentuje.
Jak wróciłam, to robiłam kolacje, mam już gadała z tatą, wieć humor jej sie troche poprawil i ja z usmiechem (tak tak jak z moim chlopakiem - ciąąąle próbuje sie dogadać chociaz wcale ochoty z nią rozmaiwać nie mam, ale żyjemy pod jednym dachem), " to co mamo zapisujemy sie na terapie? ja na swoja ty na swoja?" a ona "a na jaka ona", ja "no mowilam Ci przeciez nie dawno - DDA masz problem, ja tez mam i moze zapiszemy sie razem" a ona ze " ona wie ze ma problemy ale kazdy ma i ze jakos sobie poradzi" ja ze no ok"ale za ja ide" a ona sie pyta "kto mi to polecil" , ja, że " z forum osoby doswiadczone po przezyciu tego co ja teraz przezywam".... no i sie zaczelo - razem z ojcem mowili na zmiane że :
"w internecie to róznic ludzie są, rozne rzeczy pisza itp.", potem że "po prostu wystarczy ze poukladam sprawy z partnerem i ba pewno bedzie ok" , potem cos jeszcze ale juz z nerwow zapomnialam (zapominanie to moj probme duzy- przez to jak probowalam powiedziec facetowi czemu uwazam ze oprocz tego "ze zasluguje" po paranojach na zle traktowanie to i tak zle sie zachowuje - nie udalo mi sie bo zpaominam duzo zlych sytuacji - taki mechanizm wyparcia - a on twierdzi ze skoro nawet nie umiem podac jednego przykladu to moja teoria jest bzdurna)
Przykro mi ze rodzice tak sie zachowali.

Nie oglądałam , ale obejrzę na pewno !

Czyli mogę podejrzewać i w sumie tak też czuję, że może tak być, że kiedy ja stanę się w końcu osobą WOLNĄ - w sensie niezależną od czyjejś kontroli - czy rodziców, czy partnera - zacznę sama decydować o swoim życiu - to prawdopodobnie moje relacje z rodzicami i babcią mogą się pogorszyć, to samo z Partnerem - czasami mam wrażenie, że on chcę, żebym się zmieniła, jak to wczoraj powiedział,ale mam takie dziwne przeczucie, że jak to zrobię to on albo już nie będzie w stanie zaakceptować mnie - bo wtedy nie dam sobie włazić na głowę i po prostu i tak bedzie na mnie "zły" bo mimo braku paranoji nagle zrobię się NORMALNA i pewna siebie - nie będzie mógł mną sterować a przez to będą kolejne kłótnie, bo zawsze jej robił po to, żebym się bała że odejdzie - ja to tak odbieram.
To samo tyczy się rodziców i chyba stąd mój wielki strach - zawsze byłam tak cholernie dumna, że mam pełną rodzinę, że moim rodzicom tak na mnie zależy, że daliby mi gwiazdkę z nieba i nigdy np. nie wyobrażałam sobie żeby się rozwiedli - dla mnie to zawsze bylo i nadal jest chyba coś najgorszego co mogloby sie stać. I teraz - mimo , że wszystko się zmenia już widzę, że nie jest tak kolorowo - jestem dorosła i widzę , że to nie są do końca zdrowe relacje, to jednak boję się utracić kosztem odzyskania siebie jeszcze bardziej ich kontaktu. Wiem juz że chcę to zrobić ale jest mi z ta myślą tak cholernie przykro - i nie chodzi o to , że zostanę "Sama" bo nie zostanę, oni się ode mnie nie odwrócą, ale będą na mnie źli, nie mili itd. - mój partner ma tę samą taktykę - to okropne.
Najbardziej nie chce zawieść ojca - że on przestanie się czuć ze mnąblisko związany, to z nim mialam jedyny w zyciu wypad "na piwo" do pubu i rozmowe - taka szczerą o rzeczach o ktorych nie wiedzialam, powiedzial mi ze moja mamę kiedys ktos zgwałcił - ja o tym nie wiedzialam, to byl magiczny wieczor - i ojciec jest wspanialy, ale chyba przez matkę zaczal podzielac 3/4 jej zdania co do mnie, a moze sam też troche za bardzo chce mi ustawiac zycie tylko ladnie sie z tym kryje...
Pamietam jak w liceum mialam "komisa" z geografii, ale zanim dowiedzialam sie ze nie zdaje "na pewno" i musze pisac w sierpniu poprawke oczywiscie latałam za babką, błafałam, chodziłam, klęczałam, i pamietam dzien "ostatniej szansy" nauczylam sie wszystko - ojciec aż przyjechal do szkoly "w razie czego juz sam z nia gadac" ale zeszlam do niego i powiedzialam ze mimo ze sie nauczylam to powiedziala ze mam za duzo zaleglosci i ze nie przepusci mnie - glupia sprawa ale pamietam jak dzis jak w oczach mojego ocja pojawily sie łzy (!!!!) powiedzial tak najbardziej smutnym glosem "zawiodlem sie na tobie" i poszedl, ja stalam jak wryta - i slowo honoru moze mnie moj facet wyzywac, moze mnie mama wkurzac, ale nic tak nie zabolalo mnie w zyicu jak te jego lzy i ze go zawiodlam. czulam sie jakbym kogos mu zabila.
Oto moje relacje

___________________________
Dzięki Tobie trafiłam na wątek wsparcia KKZB i ten post WATER 50 - MERRY -musisz to przeczytać !!
To wątek
"Kochamy za bardzo grupa wsparcia II"
cytuję WATER 50 :

eh, po prostu tak mnie "nauczyli" zbóje, że rodzina najważniejsza i w najgorszych sytuacjach życiowym to na nią można liczyć - i nie chciałabym tego stracić, ale jednak już zdaje sobie sprawę, że muszę to zaryzykować dla siebie.
Chociaż tym samym właśnie zawalił się intelektualnie, i w 1/3 emocjonalnie mój światopogląd o połówka jabłka i szcześliwej rodzinie - jak to napisała WATER50 : boli, ale dlaczego ? a dlatego , bo nie rozumiem czemu to, że wierzę w ludzi przeznaczonych sobie i w wartość rodziny jako najwazniejszej - jest nieprawdziwe. Czy jużjedynym myśleniem jest teraz "ja ja ja ja ja ja" - rozumiem że mi brakuje ZDROWEGO egoizmu, chociaż rodzice twierdzą, że jestem egoistką, ale mam wrażenie , że wszscy są właśnie tylko na siebie i swoje dobro nastawieni i dlatego jest tak be-zna-dzie-jnie !
o taka ma teoria

Rodzina jest najwazniejsza - ale tam gdzie sa zdrowe relacje a nie poswiecenie sie z rezygnacja z siebie.
Ty nawet nie mozesz decydowac czy twoje waciki sa w TWOJEJ kosmetyczce.
Wypaczone i wykrzywione pojecie wartosci rodziny konczy sie tak , ze dzieci dorastaja w takim przeswiadczeniu i strachu jak ty.
Rodziny nie stracisz , ty ich nauczysz rowniez ze masz prawo zadbac o siebie i o wlasne zycie.
Uwierz mi ze tracac swoj obaz szczesliwej rodziny nie tracisz wiele.
Bo swojej rodzinie dalabys prawdopodobnie to samo co Ty dostalas.

"zajmę się sobą i na siebie postawię i na pracę nad przejściem z intelektualnej świadomosci na świadomość emocjonalną ????"

To jest najwazniejsze, jezeli nie masz kasy na spotkanie to masz tu nas za darmo:)
warto tez poszukac u siebie w osrodku uzaleznien - grupy
sa darmowe , wystarczy poszukac.
Jezeli czujesz , ze nie masz sily na przekonywanie sie ze swoimi rodzicami i babcia - to im poprostu nie mow o swoich planach
az sie wzmocnisz troche.
Ale tez ustaw sobie mala bariere na wlasne decyzje.
Staraj sie wylaczac z ich problemow- to sa ich problemy!!!!!!!!!
I przestan sie w koncu bac dziewczyno.

................................................................................................

"oczywiście podejrzewam że jeśli zajmę się sobą to pewnie to spowoduje złość partnera na moje decyzje, nawet jesli bedzie dodawal te swoje swoje "ok jak chcesz przeciez nie jestesmy razem", no ale wiadomo do czego to doprowadzi. I to samo bedzie u rodzicow"

Przestan podejrzewac co kto i jak zareaguje - Niech twoja osoba stanie sie dla ciebie najwazniejsza!!!!!!!
jak zaczna cie takie mysli nachodzic- od razu sobie mow: przestan to twoja obsesja, nalog - mow tak sobie od razu zeby obraz z glowy zniknal.

Kiedys uslyszalam takie motto:

  " Twoja radosc i szczescie  jest moja radoscia i szczesciem , ale twoja nienawisc to nie moj problem"

te slowo nienawisc mozesz wymienic na inne ale sens ma pozostac ten sam
....................................................................................................................

Nie wiem jak z Toba ale mnie nic nie wychodzililo a wrecz cofalam sie jezeli zostawialam partnerowi otwarta furtke.
To nie pomagalo.
Bo automatycznie wracalam do jego problemow, osoby  itd. zawsze byla ta nic kontaktu.
Moje proby nie byly pojedyncze - dziesiatki takich sytuacji przerobilam .
Dopiero definitywne odciecie sie od partnera i naprawde zrozumienie , ze musze zaczac sie leczyc i skupic tylko na sobie - pomoglo.

Liwia- miło, ze napisałaś. Dzisiaj rozmawiałam z mamą i powiedziałam, jej że odeszłam, ale oczywiście powiedziałam o Węgrach. Podsunęła mi pomysł, bym owszem jechała, ale zapytała jeszcze znajomych czy ktoś nie jedzie. I okazało się, że moi znajomi pojadą razem z nami. Także stawia mnie to w lepszej sytuacji - bo nie będę z nim sam na sam- przynajmniej nie cały czas.
No a poza tym... Matka mi przypomniała o wszystkim co mi zrobił i nagle znowu poczułam taką niechęć jak przed zerwaniem. Pomogło mi to. I dobrze sie stało, że znajomi z nami pojadą. P. był zdziwiony, gdy od kolegi dowiedział się ze Oni tez jadą. Ale podobno to jakoś to przyjął (my sie w sumie nie kontaktujemy w ogole ze sobą, bo taka była umowa ).
Jestem ciekawa jak te wegry wyjdą. Po przyjedzie naturalnie bede do was pisac co i jak... no i praktycznie jak wrocimy -odcinam się, bo jade do krakowa a on zostaje w tym zasranym miasteczku

Jasmi1 - nie umie do końca zamknąc furtki. Ale tak jak napisałam do Liwii tak też zrobię. Niesamowicie dobrze działa na mnie przypomnienie sobie tego cierpienia, gdy matka mi je przypomniała dzisiaj. Nawet nie sądziłam... Bo już dziś szukałam pretekstu by napisac do Niego (np. dlatego, ze moja babcia miala udar i pomyslalam, ze do Niego napisze...) a potem pomyslałam :Nie Merry, tak zachowałaby się kobieta kochajaca za bardzo a nie zdrowa. Sama powiedzialas zebyscie sie do siebie nie odzywali, wiec sie nie odzywaj...
I podziałało. Milcze jak grób

AB89 - Teraz miałam czas więc i Tobie postaram się odpisać... A więc piszesz, że ON nie lubi mówić o uczuciach. Mój tak samo twierdził, że nie lubi do momentu, aż naprawdę czegoś nie poczuł. A to "kocham Cię" z wyskoku, to dla mnie jakaś paranoja... I to właśnie nie Twoja- tylko JEGO ! Poza tym twierdzisz, że też nie umiesz mówić o uczuciach, gdybyś nie umiała nie zwracałabyś tak uwagi na to jak On je wyraża. Myśle, że sama nie jesteś świadoma jak bardzo uczuciową kobietą jesteś ! Możliwe że się wstydzisz swoich uczuć, ale gdybyś mogła mówiłabyś o nich non stop ! I ten tekst że on musi poczekać aż Twoja paranoja się skończy. Litości co za cham ! On Cię traktuje jak psychola ! Nie daj sobie tak. Ja mojemu nigdy nie pozwoliłam się w ten sposób traktować. Zawsze waliłam "focha" gdy np. przez przypadek nazwał mnie "nienormalną". Nie wierz w to, że masz jakąś paranoje. Jesteś po prostu zazdrosna i mu nie ufasz... i to się nigdy nie skończy. Nie z tym facetem !
I ta ironia " Ty to mnie kochasz co?"... Ja pier... Chybabym się zapadła pod ziemie. Babo, on jest górą ! Nie pozwól mu by był aż tak pewny. Ma cię w garści i On o tym wie, tylko Ty jeszcze o tym nie wiesz...
I co za kretyyyyyn ! Pyta Ciebie o swój numer ? Jeśli go nawet komuś daje to niech puszcza strzale do tej osoby a nie męczy Ciebie. Błagam Cię nie wracaj do Niego, odetnij się.To są typowe zagrania. Mój były D. był taki. Typowy babiarz i flirciarz który wiedział jak zagadać do kobiety by była zarazem zazdrosna i by nie mogłąmu robić o to fochów.Trzeba było nie odpisywać ! Ja piernicze... ale byłabym zła.... grrrrrrrrrrr!!!!!!!!!!!!! Poza tym zazdrość można żywić nie tylko do partnera, ale i do koleżanek tudzież obcych nam ludzi. Według mnie czy kobieta jest zazdrosna czy nie to kwestia cechy charakteru. Którą trzeba leczyć... a Ty ją po prostu jeszcze karmisz...
Piszesz, że koleżanki ci mówią, że stałaś się smutną osobą. Mi powtarzała to całą rodzina, przyjaciele, znajomi i nieznajomi. Nawet mój szef. Że jestem osobą strasznie zamkniętą w sobie, a kiedyś taka nie byłam, że już nie tryskam energią - jakby mnie coś wyssało. Tym "czymś" był mój partner- związek z nim.
I jak tak czytam Twoje posty, to jesteś bardzo do mnie podobna i Twoja sytuacja jest mi dobrze znana czy to z mojego obecnego (byłego ) związku czy też jeszcze poprzedniego. I dzięki temu utwierdzam się w fakcie, że takim kobietom jak nam potrzebna jest pomoc i wspólne wsparcie... I wiesz co ? Czuje powoli detox od kąd  z nim nie rozmawiam, ale czuje się dzięki temu lepsza. Tą przysłowiową górą ! I jak opisujesz mi swój związek to myśle sobie, że ja nie chce być już z nim nigdy. Nawet z chęcia odwołałabym w tym momencie wyjazd. Ale jak już znajomych ubłagałam (to chyba moje tłumaczenie tylko...).
Tak czy siak... błagam Cię - odetnij się. Zamknij furtkę ! Jeśli Ty to zrobisz- mi też się uda.A jeśli my dwie to zrobimy - to wiesz jaki będzie szał na forum jak obie z tego g*wna wyjdziemy ???!!!

Ale mam dziś dola... Pierwszy raz poczułam się tak fatalnie od kąd zerwaliśmy. Wszystko było dobrze do momentu, aż mój dawny znajomy (z którym P. zabronił mi się spotykać) napisał do mnie czy nie wpadnę na grilla. No i po wieelkich namowach poszłam. Na półtorej godziny- bo dłuzej nie wytrzymałam. Źle się czułam. Non stop myślałam o P. I wracając do domu ryczałam jak szalona. I normalnie- napisałabym mu smsa, On by zadzwonił i mnie pocieszył... a nie mogę tego zrobić ;( kuźwa... Jest mi tak źle. Nagle uświadomiłam sobie, że teraz nie będę miała z kim oglądać tych wszystkich nudnych filmów (bo sama nie lubię...), nie będę miałą z kim palić grilla i do kogo się przytulić. Zatęskniłam nagle za wszystkimi rzeczami których nienawidziłam. Mam ochotę by ten ból jak najszybciej minął... i obawiam się, że to się skonczy, że do Niego dziś napiszę. A jeśli nawet tego nie zrobię to tylko dlatego by nie pomyślał że mi za bardzo zależy... Chora gra.
Jak ja się teraz czuje samotnie. Wymiotować mi się chce i boli mnie tak strasznie zołądek. Mam taką kluche w gardle.  Znowu zaczęłam słuchać piosenek o miłości i doszło do mnie, ze go kocham. Chociaż nie chce tego mówić na głos, ale takie mam teraz wrażenie. I że głupia byłam, że odeszłam... Tak teraz myślę. Boże jaka ja jestem teraz sama ;(
Czemu On nie domyśli się i nie napisze ? Litości ;( Nie będę bezsensownie pisać jak mi źle... po prostu chciałam się wyżalić... bo nie mam komu ;( ;( ;(

ależ to boli ;( ;( ;(

Najgorsze jest to, że teraz się już zaczęło moje cierpienie. Boje się tego bólu. Już mi oczy spuchnęły od płaczu. I marze by do mnie napisał. Marze by wrócił. Nie wytrzymam tego... Przysięgam nie wytrzymam ;( miało tak nie boleć ;(
Mam dreszcze i przepocone dłonie. Cała sie trzese. A On milczy... Tak jak go (IDIOTKA) prosiłam. Gdybym tylko wiedziała, ze On chce być ze mną... ale On "dla mojego dobra" nie chce... to tak boli ;( znów czuje jakbym to ja o Niego musiałą walczyć, zabiegać... jakby to mnie skrzywdzono po raz kolejny.
Idiotka ze mnie. Sama się w to gówno wpakowałam.

No to życzę, byś dalej miała dużo siły, by wytrwać w swoim postanowieniu.
Buziaki Merry :*.

gwiazdkkka - fajnie że dołączyłaś do nas i ze swoimi przeżyciami. Zawsze się ciesze jak nowe dusze tutaj docierają
Twój związek rzeczywiście zapowiada się na toksyczny. Z tego co opisałaś mogę tylko wywnioskować, że jest on niejako podobny do mojego. Jeśli jesteś jeszcze na tyle odważna i niezaangażowana to odejdź od Niego przy najbliższej okazji. Bo wpadniesz w takie gie jak ja i będziesz żałowała czegokolwiek byś nie zrobiła.

Co do Pana P. to już wiemy , że słuszną decyzję podjęłam, ale utrzymać to w sobie jest masakrycznie trudne. Jedyne co mnie cieszy, to to że za każdym razem gdy chce zrobić coś "niezdrowego" zapala mi się czerwona lampka w głowie. Analizuje i odchodzę od tej głupiej toksycznej myśli (jak np. pisanie do Niego, zamówienie obiadu w restauracji w której rozwozi itd itd.)

----
Muszę wam dziewczyny powiedzieć, że od kilku dni (od ponad tygodnia myślę) zakumplowałam się z kolegą z pracy. Nigdy jakoś szczególnie dużo nie rozmawialiśmy , ale akurat tak się stało, że byliśmy sami na zmianie i zaczęliśmy gadać ogólnie o wszystkim. I potem tak przez tydzień zamienialiśmy kilka zdań. No i tak jak byłam ostatnio w pracy (jakieś dwa dni temu) to powiedział mi coś co mną wstrząsnęło (facet który prawie mnie nie zna!!!)
-Merry Ty to się wszystkiego boisz. Masz w sobie masę lęków. Jesteś kompletnie nieasertywna. Poza tym widać, że masz niskie poczucie własnej wartości. Weź się babo, jesteś śliczną kobietą !

To były tak miłe i ciepłe słowa a zarazem przerażające... Jak ktoś z kim zamieniłam zaledwie kilka zdań, stwierdza o mnie TAKA rzecz... a więc to tak bardzo widać ? I zaczęłam się zastanawiać czego się boje... I złapałam się na kilku błahostkach np. że nie podejdę do faceta by dać mu rachunek gdy jeszcze nie skończył piwa pomimo iż za minutę kończe zmiane i musi mi zapłacic, gdy mnie ktośz pracy poprosi o cokolwiek nigdy nie odmawiam - by nie dostać opieprzu albo nie zostać "odrzucana" lub, żeby ktoś się po prostu na mnie nie obraził, boje się wymawiać swojego zdania na czyjś temat lub na jakikolwiek temat (choćbym się znała na nim lepiej niż rozmówcy- bo i w to nie wierze, ze sie na czyms lepiej znam...)etc. itd.

I czy tak postępują kobiety kochające za bardzo ???

Wróciłam z Wegier. Przyznam wprost, że to był najwspanialszy czas w moim życiu. Czułam się naprawde szcześliwa. Między mną a nim znów była chemia... Tyle, ze On na tyle zrozumiał i dojrzał że wie, ze nie mozemy wrócic do siebie (przynajmniej póki się nie wylecze). Rozmawialiśmy bardzo długo wieczorami. Był taki wspaniały i wspierający. Było jak w bajce- magicznie.
Nakarmiłam swój głód i teraz powrót do rzeczywistości i do tuzina łez. Co wieczór tam lapał mnie dół. Były momenty, że nawet załowałam, że odeszłam od Niego, ale wiem, że teraz wrócić nie moge bo schemat i tak się powtorzy. Planujemy się "kumplowac", ale nie obiecujemy sobie czy to wyjdzie. Wszystko (jak On to powiedział) zależy ode mnie. I On naprawde wierzy we mnie. Wszystko jest na dobrej drodzę- tak mniemam. Teraz czas na cierpienie a za kilka miesięcy znów bedę szcześliwa osobą ...

Merry Dzień dobry

Wiesz jak się to nazywa?
Syndrom odstawienia.
Typowy dla uzależnionych. Uwierzysz w to albo nie , ta " durna rozmowa" naprawdę działa.
I nie wypisuj ,że nikt Ciebie tutaj nie wspiera , bo nie otrzymałaś posta przez chwilkę. To co napisałaś powyżej to raczej dowód ,że nie chcesz tego wsparcia , a nie ,że go nie masz.
Tu masz możliwość wrócić do każdego posta i mielić go tak długo jak Ci potrzeba. Bo kolejne nie będę się od siebie zbytnio różnić.
To oczywiste ,że cierpisz ,ale to trzeba przejść ,żeby było lepiej ,żeby dać sobie szanse.
Z ostatniego posta wynika ,że ten facet coś pojął ,a TY?
To znaczy ,że te wszystkie rady , które tu otrzymałaś i szłaś według nich , działają! Na niego , a na Ciebie?

Teraz tego nie rozumiesz , ale uwierz starej weterance właśnie teraz zaczęło się Twoje zdrowienie . Od chwili kiedy podjęłaś decyzję . od chwili gdy postawiono Tobie tutaj diagnozę. Terapia da Tobie narzędzia do radzenia sobie z tym bólem i myślami. Nikt nie będzie Ciebie zmieniał , sama to zrobisz kiedy zrozumiesz mechanizm.
Te wszystkie dolegliwości to objawy odstawienia i  depresji.
szkoła jest ważna jak najbardziej , ale to najlepszy moment żeby zrobić coś dla siebie.

Czy jest możliwość, abyś wzięła sobie urlop?
Jeśli tak to zrób to. Wsiadaj do taksówki i jedź do szpitala psychatrycznego powiedz o swoich myślach i pozwól sobie pomóc.
Jeśli jesteś ze szczecina to za chwilkę mogę u Ciebie być.

Robisz to co wydaje Ci się ,że pomaga . a tak naprawdę jeszcze bardziej się pogrążasz.
Dajesz mu się na tacy i dajesz mu narzędzia do manipulacji Tobą.
Kiedyś postępowałam podobnie i nie wyszło mi to na dobre.
Zapraszam na mój wątek , tak to wygląda po 20 latach.
Pozdrawiam

jasmi1 - byłam troszkę niegrzeczna dla was, ale miałam takiego doła, ze gdzies potrzebowałam ulokowac swoje ogromne emocje... Teraz jestem na etapie, że muszę z pesymizmu przejść na optymizm. Znalazłam dobrą stronę z tzw. dekalogiem optymisty i mam zamiar go wprowadzić w życie. Bo właściwie mój pesymizm zniszczył nam związek. Wiecznie snułam czarne scenariusze i nie umiałam sie juz z niczego cieszyć. Teraz chce najpierw zaczać od tego. Od bycia optymistką. Od 5 wrzesnia rusze z tą terapią. Nie wiem czy to coś da, ale zobaczymy. Postaram się we własnym zakresie pracowac nad sobą. Zauwazyłam ze ryczenie ponad 7 godzin nie jest dobre, lepszy jest spacer z wesołą piosenką. Poprawił mi nastrój i dał nowe siły do działania. I najwazniejsze- postanowiłam go nie zadręczać swoimi smsami i dołami. Bo własnie chyba w tym tkwi sęk - jak narkoman ma sie leczyć narkotykiem ???
I wiem, że On nie uwaza mnie za osobę chora. Podszedł do tego jak nie On. Mówi mi ze wie, że wiele tez zależało od Niego. I nie chce mnie narażać na "powtórkę z rozrywki" dlatego zrobi wszystko tak jak bede tego chciała. Tak zebym nie cierpiała i była szczęśliwa. I wiem, że On wierzy we mnie i wie (jak to powiedział) że uda mi się bo jestem silna. Nie widze na razie swojej siły, ale postaram sie z tym walczyć.
I owszem czuje sie jak inwalidka w jego oczach choć wiem, że On tak na mnie nie popatrzyłby nigdy. To mimo to stracilam znów szacunek do siebie. I muszę z tym walczyć.
Potrzebuje chwilowo od was konkretnych rad. Jedną cenną radą ( w tym dekalogu) są słowa " Skup się nad rozwiązaniem nie nad problemem". I tak chce zrobic. Nie chce roztrząsać przeszłości. Czas stanąć prawdzie w oczy i walczyć z tym.

Jak macie jakieś pomysły na zabicie tych myśli- błagam napiszcie.

ps. Wybaczcie, ale takie targają mna emocje, raz czuje sie pełna sił by za chwile znów ryczeć w poduszkę...

Liwia- oii ta nutka optymizmu. Szukam jej z każdej strony. Jest ciężko. I wiem, że będzie, tylko się zastanawiam dlaczego my kobiety tak się całe życie męczymy na własne życzenie ? Byłam w związku toksycznym trzy lata-męczyłam się trzy lata. Teraz rozstalam się z nim i nadal się męcze jeszcze bardziej... a czytałam, że taki ból moze potrwać nawet ROK ! Ja roku w tym stanie nie wytrzymam. Mimowolnie cały czas o nim myśle. Nawet gdy rozmawiam o czymś kompletnie innym z rodzicami tudzież koleżanką. Moje myśli non stop uciekają do Niego. I zadał mi dzisiaj jedno pytanie (podczas gdy miałam tego dola i pisałam do Niego smsy to zadzwonił i chwile gadaliśmy) "Merry czy Ty byś była zadowolona jakbym teraz też cierpiał jak Ty? Wtedy by ci ulżyło ? "... Jemu oczywiście odpowiedziałam, że nie... ale w głebi duszy poczułam, że owszem ulżyłoby mi gdybym wiedziała, że on cierpi równie mocno jak ja, bo wtedy wiedziałabym, że mu szybko nie przejdzie... a obawiam sie ze jak zasmakuje wolnego zycia bez wrednej baby u boku ktora go ogranicza to stwierdzi, ze mnie nie kocha i nawet jak się zmienie to juz nigdy z nim nie bede... a na razie tylko tego chce..  Wiem, że w ten sposób nie wylecze się jesli bedę to robić dla Niego... Chyba??? Bo czy On nie mogłby być moja motywacją ???

Chciałabym cierpieć najwyzej dwa miesiące. Postaram sie to wszystko skumulowac w tak krotkim czasie
Ogólnie mam dziś lepszy humor, staram sie w ogole nie skupiać na nim.
Dzisiaj w nocy miałam sen, że P.  bije mnie pogłowie. Tak mocno okłada rękami na ulicy przy kolezance. Przyjechała wtedy policja (jedna kobieta w mundurze) i ta kobieta powiedziała, ze to moja wina, ponieważ cała wine zwaliłam na Niego... Ja próbowałam sie bronić, że to On obarczył mnie wszystkim... ale nikt nie chciał mi uwierzyć... A On był taki straszny w tym snie, taki okropny, brzydki i niedobry. Wyzywał mnie.. Tragedia...

No i kolejny dół. Strasznie do Niego tęsknie. Nie boje się przyszłości, boje się teraźniejszości. Tego co jest teraz. Że nie mogę się do Niego przytulić. Siedze w pokoju w którym wciąż czuć Jego obecność...Wiem że to ostatni dzień w tym pokoju. I tez wiem, ze conajmniej miesiąc nie zobacze P. Potem powiedział, ze przyjedzie i zobaczy jak sie urządziłam... Tak strasznie za nim tęsknie ;( Chce być z nim, a nie mogę. Nie mogę bo On mi nie pozwoli. Może i dobrze, ale na razie ja nie czuje w tym nic dobrego... Załamuje sie każdego wieczoru... Ale wiem, ze mam sobie pozwolić na to... więc pozwalam. Cały dzień mi sie zbierało i starałam się to zagłuszyć. Teraz wreszcie gdy mogę być sama... muszę płakać. Wiele płakać ;(
:(:(:(

Merry będziesz cierpiała tak długo jak TY na to pozwolisz. Tak już jesteśmy skonstruowane, że wszystko przeżywamy i musimy odchorowywać a niektórym facetom wszystko przychodzi od tak jak gdyby nigdy nic. Żadna z Nas, która cokolwiek Tobie radziła robiła to dla Twojego dobra i dawały porady z własnych doświadczeń. Nigdy nie napisała Ci, że nie będziesz cierpieć !!!!
Będziesz i to jeszcze długoooo ale zrobiłaś ogromny krok na przód i nie patrz za siebie !!!!
Nie będziesz widziała go miesiąc i całe szczęście a najlepiej jakbyś dała radę w ogóle urwać kontakt. Nie pisz, nie dzwoń inaczej nigdy się nie uwolnisz od tych cierpień.

Dalej trzymam za Ciebie kciuki bo jesteś zuch dziewczyna

Szkoda, że przyjęłaś tą wersję i piszesz o niej jakby była prawdą.

Ciężko Ci to Merry wprowadzać w życie o czym wszystkie babki tu piszą. Zadręczasz się tym myśleniem (też tak miałam) "na opak", a one do niczego nie doprowadzają tylko do nieuzasadnionego poczucia winy itd. Przeanalizuj wszystko , co tu dziewczyny radzą. AB89 i Jasmi1-to mądre babki, dokładnie znają problem i fachowo o tym piszą.

Merry , sorki ale nie sadze ze przeczytalas.
Jezeli tak to tym bardziej dziwne bo tam jest dokladnie opisany stan po "odstawieniu"
Ta literatura ma jedno do siebie do niej trzeba wracac!!!!!
Czytasz i wracasz a z dotrze do ciebie co tam pisze.
Pisalas nie tak dawno ze dopiero pierwszy raz slyszysz o tym ze KKZb jezeli sie nie leczy to nastepny jej zwiazek rowniez jest toksyczny - a to abecadlo takich pozycji
to pierwsze co w takich ksiazkach pisze.
Prosze Cie Marry, kup, sciagnic w PDF chociazby podtawe czyli "Kobieta kochajaca za bardzo"
Wtedy jest jakikolwiek sens ci doradzac.
Pozdrawiam cie cieplo.

No to Merry jak czytalac to wiesz co pisze w pierwszych akapitach tych ksiazek...
Skoro do ciebie nie dociera i odrzucasz to ze ty jestes uzalezniona to czytaj do skutku:)
Gdzies juz tu nasz kolezanka napisala ze my jestesmy niesamowicie odporne na prawde .
Poki do ciebie to nie dotrze to nic nie ma sensu. bedziesz tylko odbierala wszystko jako atak albo jak we wczesniejszym poscie:

W stylu, nagadalyscie , skonczylam z facetem i to nie moja decyzja.

Tak naprawde Merry skoro przeczytalas pare pozycji to juz wiesz , ze ty nic tak naprawde nie skonczylas:)
Otorzylas furtke
Zawiesilas cos w prozni
itd....
Twoj facet nadal bedzie toba manipulowal w takim samym stopniu jak ty nim.
Bo teraz przeciez tez "gracie"
On . wyrozumialosc i gotowosc pomocy ty chora psychicznie z odbiciami kobieta.

Marry! wez sie w garsc dziewczyno ! szkoda zycia!!!!!!!!!
Uwierz mi.
buziak!

Cieszę się, że jest coraz lepiej.
To normalne, że w Twojej głowie jest milion myśli naraz, niepewność.
Wiesz, kobiety kochające za bardzo , często się gubią, z jednej strony niby czują, że to co robiły niszczyło Je i trzeba to rach- ciach , zakończyć, lecz z drugiej strony są tak uzależnione, że mają nadzieję, że to nieprawda i wszyscy wokół się mylą i ich dawny zwiażek można jeszcze odratować.
Oby z każdym dniem było coraz lepiej,5 września mówiłaś, że masz umówionego psychologa, oby to nadal były zmiany na lepsze .

Merry, zazdroszczę Ci propozycji jasmi1 Jasmi1, chapeaux bas!

jasmi1 - a czy możesz poprowadzić terapię grupową czy nie bardzo ?

ode mnie: dla mnie 'bibliami' są "Toksyczne słowa" i "KKZB"

A i nie chwalcie mnie, ja po prostu możliwe, że rozumiem problem, a partner utwierdza mnie tylko w tym, że mimo mojej 'dysfunckji' on ma swoją również - nie mniejszą niż ja (oczywiście usilnie próbując sprawić to co partner Merry - że to ja mam problem nie on i byłoby ok jakbym była "normalna" :] - sranie w banie :] ) , więc nie uwierzę w to co uwierzyła Merry.
Nie chwalcie mnie, bo nadal nie dałam sobie szansy na odzyskanie szacunku i poczucia godności, jedyne co, to tyle, że mam oczy bardzo szeroko otwarte - nie panikuje, nie mam napadów - zaczęłam MYŚLEĆ - i co ? I obietnice, że jak ja się "naprawię" to będzie dobrze jakoś się nie spełniają - w zasadzie śmieszy mnie to co udało mi się zaobserwować - teraz jest tak, że słyszę ciągłe wymagania - coraz to nowsze - nie czepiaj sie o to to bedzie dobrze - jak bedziesz normalna to bedzie seks itd. - coś we mnie pękło w ostatnich dniach, bo widzę, że mimo swojego USZCZERBKU w głowie - zawsze chodziło o kontrolę nade mną - system nagród i kar, szantażowanie : seksem, spotkaniem, sposobem odezwania się do mnie jeśli będę GRZECZNA w jego mniemaniu - przez ostatnie dni strach było mi wyrazić swoją opinię, że coś mi się nie podoba, bo za każdym razem jak się odważyłam nawet na zwrócenie uwagi nawet w formie pół-żartu - żeby powiedzieć i porozmawiać a nie robić awanturę , to kończyło się nie miłym zasypianiem.
Musiałam się wypisać - sorry :]
Tak czy siak coś we mnie pękło - widzę oczami i słucham uszami - dzięki temu moje serce mimo, że nadal boli to jakoś już nie tak jak wcześniej - i na pewno nie jest to "przzwyczajenie do bólu" - ja po prostu WIDZĘ - wybaczcie ale strasznie mi sięto podoba słowo i co dla mnie oznacza - WIDZIEĆ - niedługo dzięki temu będę kochała chyba słowo ROZUMIEĆ

Oh wybaczcie te filozoficzną paplaninę

Przekochana jesteś

Moja Droga ja wiem, że się nic nie zmieni - tak jak Ty wiesz.
Nie wiem czy robi to jawnie - bo kiedy mu JAWNIE oznajmiam, że widzę co robi to oczywiście ma 102 argumenty o dziwno "sensowne" (to się nazywa chyba manipulacja:) ) na to, że to nie szantaż
Z seksem to wiesz "on ma rację" bo przecież nie ma ochoty na seks ze mna jak ja cały czas marudzę więc to nie szantaż tylko zrozumiałe - hahahaha. Już ogarnia mnie wybacz śmiech trochę smutny, ale widocznie się z nim z chucią również rozmineliśmy
No i czepnęłam się żeby nie było, że jestem bez winy, że mi przykro że przyjeżdża do mnie i wieczorem umawia się z kolegą na serwerze żeby pograć - no i powiedzialam ze mi przykro (najlepsze ze jak powiedzialam ze pewnie ten kolega bedac u swojej dziewczyny nie gra z kolegami, to zaraz przyszedl sms od kolegi , ze jest u dizewczyny i jutro zagraja - no ale moj mial argument ze oni dopiero zaczynaja a my to juz tyle lat razem - jessssuniu )- ale się wkurzył że czepiam sie (chociaz byly dni ze mowilam - bierz komp.bo ja mam duzo pracy wiec ty sobie pograsz ja porobie swoje ale bedziemy razem)
To on mnie zostawia ciągle - jak wczoraj - zaczął się śmiać że odkąd u mnie jest to już 10 h grał - a ja że to dużo, on że tak faktycznie i sie uśmiecha i cieszy tą grą, a ja że szkoda że jak mamy pare dni razem "mieszkania" to on grał - no to wstał powiedział że znowu schrzaniłam wieczor i znowu przeze mnie seksu nie bedzie, poszedl do sypialni zamknal drzwi i wł tv.
Wkurwiłam się nie ziemsko, że zamknal drzwi w moim domu MI do sypialni, i że jak zwykle uciął rozmowe , wyszedl, i nie chcial nic wyjaśniać. Także pierwszy raz już nie miałam dylematu - umyłam się i ... poszłam spać do swojego pokoju :]
To tylko po jakimś czasie wszedł do mnie powiedział : "to ty tak?" ja "zamknales mi drzwi do sypialni" on "ok zapamietam" i poszedl spac, ja ryczalam u siebie - na pewno slyszal bo nie zle dawalam bo mi nerwy pusciły, a on nic - rano wstalam obudzilam go - ubral sie powiedzial ze nie jedzie jak w ostatnich dniach ze mna busem tylko inna trasa, powiedzial ze nie zamknal drzwi, na co ja ze one same sie nie zamykaja tylko trzeba sie o to postarac - tak sa zrobione, a on ze zamknal bo wlaczyl telewizor - powiedzialam mu ze bzdura bo nie robil tego, u mnie w pokoju tv bylo wylaczone wiec nie przebijalo glosow - a on ze jestem ograniczona, glupia itp no i sie rozjechalismy :]
Coś we mnie pękło jak płakałam i wiedziałam ze on to słyszy i nic, po prostu nic - a jeszcze tego samego dnia cos zażartowałam ze mój mąż przyszły coś tam zrobi, a on że on będzie moim mężem - woda z mózgu

Tak czy siak skonczyło się że powiedzial mi ze nie mial wczoraj ze mna o czym rozmawiac a tym ze spalam u siebie to juz w ogóle "dziwi się że rano ze mna rozmawia" - rozmawia = jesteś ogranioczna,tak nie bylo, jestes glupia, ide, pa lecz sie.
No i tyle - znowu rozrywka

Jaką pocieszycielkę ? Eeee nie no bez przesady - jest draniem dupkiem, i zwyczajnie po prostu jeszcze dzieciakiem, ciężko opisać mi jak jest.
Wiesz on należy niestety dla mnie do tych facetów co czasami przez weekend jak tydzień temu z wyra nie chce mnie wypuścić - kupil mi/nam nowe "zabawki" - nasze życie łóżkowe jest bardzo ciekawe, i tydzien temu po prostu dzien w dzien przez caly weekend, a potem ma tak ze może nie miec ochoty przez nastepny weekend - niestety jest taki ze jedna rzecz go wyprowadzi z rownowagi ja ktos coś - i koniec nie ma Pan humorku. Powiedzialam mu ze szuka wymowki, ale wiesz słowo za słowo - "wkurzylas mnie wiec nie mam ochoty na seks" jak jest dobrze to ma zawsze (jak tydzien temu) zarzucił mi " czy zawsze musi byc seks i czy nie mozemy spedzic jednego weekendu po prostu siedzac ze soba tylko zawsze musimy sie kochac" - moze mnie zdradza,ale chyba wtedy by tak bardzo u mnie nie chcial przesiadywac... nie wiem
Ale żeby twierdzic ze juz mnei zdradza ? Nie wiem , może tak jest ale chyba ciąglę po każdym zostawieniu mnie by znowu nie wracał - ja czuję że mnie kocha ale czuję też że jest na tyle dziecinny że mysli ze zwiazek to jest dobry jak wszystko dziala na jego zasadach i wteedy wszscy sa szczesliwy no i jest dupkiem - jest tak zakompleksiony ze zeby nie okazac slabosci to - potrafi zranic okropnie byle nie pokazac ze sam zostal zraniony.
Nie wiem moze Ty masz racje ze mne zdradza itp, ale jakos nie wydaje mi sie, nie wiem , bo ciagle tylko pisze z kolegami siedzi u mnie non stop od pt wiec chyba jakos musialby sie kontaktowac. nie wiem  - moze przez fb.
Jedno jest pewne - nie pokazuje mi w ogole ze mu zalezy jesli nawet tak jest, to on tego nie umie pokazac a przez to nie pozostawia mi wyboru wierzyc w suche fakty - i w nie wierze.

PS. też to przeczytałam i jeszcze " ludzie wredni"

Ps2. On się obraża o wszystko - codziennie chce do mnie przyjezdzac jak teraz jestem sama a nawet wczoraj jak powiedzial ze cos wlasny biznes a ja sie usmiechnelam i powiedzialam ze fajnie ale najpierw musi miec jakakolwiek prace (nie ma zadnej od dawna - wczesniej ze mna - 2 lata temu - i czasami na noc jak brat mu zalatwi - 2 razy w miesiacu) to sie obraził na mnie i juz wtedy zaczal ze "zjebałam wieczor" - no cóż jeśli jego tak krytyka boli a stwierdzilam po prostu fakt ze jest leniwy, to sorry...no ale on taki jest skrytykujesz go a on juz na 3 dni sie obraża. A ja nie przepraszam - no bo za co - to był żart i trochę zdrowej krytyki :]

dziękuję za chęć wstawienia się - przypomina mi się jak moja przyjaciółka po ostatniej jakiejś "mocniejszej" akcji - tak się wkurzyła, że kazała mi dać do niego numer - i wiem, że mu by tak nagadała , że zrobiłby się malusieńki...
No właśnie gdyby ktoś to mógł z boku zobaczyć... kiedyś mu zagroziłam w emocjach, że powiem jego bratu (on go traktuje jak guru - ojca ogromnie mu zależy na jego opinii chociaż z nim też okropnie drze koty) jak jestem traktowana, ale oczywiście nie zrobiłabym tego, bo to głupie. No i co chciałam napisać ? a! że właśnie wg "toksycznych słów" które zrobiły na mnie największe wrażenie - kobiety nie zdają sobie sprawy co jest im robione , bo wszystko dzieje się "w czterech ścianach"

jasmi1 bardzo mi pomogła, dzięki niej zaczęłam patrzeć inaczej na swoją rodzinę, postawiłam pewne kroki już w walce ze skutkami tego co robi mi mama, i mimo, że wczoraj płakałam i mimo że tydzień temu dałam się przeprosić partnerowi mimo że zrobił  coś co było po prostu najgorsze na świecie i mimo ze brne w to dalej - to już z inną myślą - nie robię dobrze jest mi wstyd że daje się być szmatą, ale jestem spokojna , ja się pierwsza nie odzywam , więc jeśli on po wczoraj i dziś rano się już nie odezwie a nie odzywa się to ja spokojnie potrafię to przejść - za dużo razy to przechodziłam - nawet będzie mi łatwiej - bo coś wczoraj we mnie pękło kiedy to jużpo raz drugi nie zrobił sobie nic z płaczu w jego obecności - słyszał jak ryczę i nie przyszedł.