Mąż dowiedział się o romansie i chce odejść

To jest Twoja subiektywna opinia. A wynika ona z tego, że ładnie wyłapałem jak w kilku wątkach prezentujesz  myślenie jajnikami. Totalny brak obiektywizmu w ocenach.

Po co manipulujesz? Każdy może cofnąc się kilka postów do góry i zobaczyć, że na Twoją uwagę o mojej niby uzurpacji odpowiedziałem Ci kulturalnie i na temat. Wzmianka o Twoim myśleniu pochwa - dobrze, penis - źle tyczyła się tego fragmentu Twojej wypowiedzi:

czyli topowego dla Ciebie obwiniania faceta za wszystko (pewnie łącznie z przymrozkami z początku maja...).

Nie zauważyłaś, że uwaga Anemonne tyczyła się także Ciebie... A osobiste upomnienie, to dostał Twój sojusznik Arbi, a nie ja. Nota bene zresztą, to ja zgłosiłem wątek do moderacji. Dlaczego? Dlatego, że wydawało mi się, że gdy po raz 5 Wam odpowiem, że nie będę opisywał swojego życia, to zrozumiecie. Niestety, okazało się, że nie zrozumiałaś, dalej nie rozumiesz, i wciąż zaśmiecasz ten wątek dyskusją nie na temat.

Wiem co Cię boli. Każdy chce uchodzić za uczciwego, nawet gdy ta uczciwość dotyczy tylko dyskusji na forum. A trudno za uczciwego uznać kogoś, kogo nie interesują żadne fakty, a oceny dokonuje wyłącznie przez pryzmat tego co dany człowiek ma w majtkach.

ps.
Jeśli administracja zechce usunąc ostatni post Żyworódki, to proszę również o usunięcie mojego. Już wystarczy tu rozmów nie na temat.

Lupus - no teraz to mam pewne podejrzenia,  że Ty chcesz nas wszystkie mieć dla siebie Wykańczasz męską konkurencję na tym forum Szybko Panowie się poddają - my jesteśmy bardziej wytrwałe w polemice z Tobą.
Hmm.. troszkę już piszę na tym forum i już nabyłam umiejętność szybkiego domyślania się po treści postów jaki bagaż dźwiga dana osoba. Bo cóż - bardziej lub mniej świadomie winowajcy "wybielają się" szukając usprawiedliwienia dla takich samych jak oni.  I przyznam się, że to właśnie najbardziej mnie mierzi w zachowaniu osób zdradzających - ten brak cywilnej odwagi do przyznania się do błędu i gotowość na poniesienie wszelkich konsekwencji. Tak - moim zdaniem WSZELKICH. Zdradzający sprzeniewierzając się ustaleniom 'obowiązującym" w związku  moim skromnym zdaniem odbiera sobie prawo do jakichkolwiek roszczeń. Ma dwa uczciwe wyjścia: primo - zostać z partnerem/partnerką i robić wszystko, by odbudować zaufanie (biorąc pod uwagę możliwość niepowodzenia tej "akcji"), secundo - odejść uznając swoją winę za spartolenie życia innym osobom z powodu swojej delikatnie mówiąc lekkomyślności.  Mam świadomość, że dla niektórych "secundo" może wydać się wyjściem egoistycznym, ale MOIM zdaniem tkwienie przy zdradzanym partnerze w sytuacji, gdy nie ma mowy o odbudowaniu więzi  - to właśnie EGOIZM.

Kriss - moja Ty kochana. Po pierwsze - ściskam Ciebie i brzuszek.
A teraz do rzeczy, czyli Twoich przebiegłych pytań. Mam świadomość, że są hipotetyczne, ale odpowiem "do Ciebie".
Pytasz ile czasu? Ano - tyle, ile będziesz potrzebowała. Godzinę, rok, całe życie. I KAŻDY zdradzający powinien to sobie wdrukować na twardy dysk - nie ma "terminu wybaczenia". Oczekiwanie tego od zdradzonego partnera jest równie okrutne, jak sama zdrada. Jest też moja prywatna opcja "ilości czasu" - ZERO. Zdrada dla mnie osobiście oznacza skopanie mojej godności i wszystkiego, na czym moim skromnym zdaniem opiera się związek. Żeby nie było niejasności - zawsze głośno i wyraźnie to artykułowałam swoim partnerom - wchodząc w związek z takim ultrasem jak ja - godzili się na te zasady.

Hmmm... "to nic dla niego nie znaczyło" - no tu mnie z lekka krew zalała. Napiszę jasno i chętnym do refleksji: jeśli TO nic dla niego nie znaczyło, ale jednak dla tego NICZEGO zniszczył nasz związek, to ile znaczył dla niego NASZ ZWIĄZEK? Dla mnie odpowiedź jest prosta.   
Odnośnie tzw "odwzajemnienia się tym samym" - tu mam też pewnie kontrowersyjny pogląd. Bo jednak zdrada, to zdrada. Dla mnie nie ma znaczenia, że jest reakcją na to samo. Nie uznaję, bo moim zdaniem jest to sprzeniewierzenie się moim zasadom. I na pewno nie zrobię tego, aby zemścić się na wiarołomcy.
Odnośnie punktu drugiego - hmmm... gdyby to dotyczyło mnie, to nie byłoby żadnego problemu. Hormony "ciążowe" najprawdopodobniej spowodowały by, że byłabym "hipopotamową" wdową.   Takie słowa wobec kobiety w ciąży, noszącej "wspólne" dziecko - to poniżej wszelkiej skali.
Ja w ogóle uważam, że każdy z nas powinien się zastanawiać nad wypowiedzianymi kwestiami. Słów nie da się cofnąć, a jak po drugiej stronie ma się pamiętliwą jak słoń osobę (to ja) - to jesteśmy w czarnej dupie.
Kriss - mam nadzieję, że to były tylko hipotetyczne rozważania służące refleksji

ale off top:)

Kończymy? Bo widzę, że stworzyło się kółko wzajemnej adoracji:P

ha ha ha.... obrazowo

ja tam uwazam, ze norma statystyczna to:  pochwa=sprawca, penis=ofiara (zwlaszcza losu)
i generalnie lukam tu i tam za nazwijmy to "naukowo" penisem perpetratorem valiantem.. ha ha ha bo nie stracilam wiary, ze takowe sa

jest ktoś do pogadania mam dola

Samotna
Daj mu chwile pobyc samemu. Moze, jak spedzi troche czasu z dala od Was, to sie otrzasnie, zdystansuje. Zdrada tak wiele w nas niszczy, a zdrajca nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, ze najwieksza krzywde robi sam sobie. Chwila glupoty, zapomnienia...i zycie zmienia sie o 180 stopni, zycie wielu ludzi. Wiele slow padlo w tym watku o wybaczaniu. Ale tak naprawde nie dopatrzylam sie w nich niczego, poza totalnym egoizmem - wybacze, bo mam z tego korzysci, nie wybacze bo jestem za dumna/y, upokorzona/y, pokrzywdzona/y. Kazdy wypowiadal sie ze z punktu swojego komfortu psychicznego. W przypadku zdrady wybaczenie/ nie wybaczenie zatacza o wiele szersze kregi: czy zdradzony wybaczy zdrajcy, czy zdrajca wybaczy sobie, czy dzieci wybacza zdrajcy, ze sciagnal zlo calego swiata na rodzine, czy wybacza zdradzonemu, ze nie umial wybaczyc zdrajcy, czy wszyscy wybacza sobie podjete decyzje?...Caly ogrom wybaczania... Wybaczenie najwazniejsze jest dla higieny naszej psychiki. Dopoki nie nauczymy sie wybaczac,nie bedziemy w stanie pogodzic sie z konsekwencjami naszych uczynkow i ruszyc do przodu pozostawiajac przeszlosc za soba. Niezaleznie od podjetych decyzji.

dobry masz kontakt z jego siostrą? skoro on się jej radzi, to może powinnaś porozmawiać z nią również.  Szczerze oczywiście i nie za jego plecami. z troski o Wasz zwiazek... może podpowie, nawet nieswiadomie cos.. potrzebny Ci teraz punkt zaczepienia..

Witaj Samotna - może sama, może wspólnie z rodziną udałoby się go namówić na terapię małżeńską. Zdrada to straszna trauma - jak wiadomość o raku czy śmierci (moje zdanie) - widać że facet nie dał rady sam. Szkoda że wtedy nie wpadliście na taki pomysl - terapii - nieważne, nie rozeszło się po kościach, trzeba działać.

Tylko jedno mnie troszkę martwi - w Twoim poście nie ma nic o miłości do męża - jest o kredycie, jest o roku szkolnym, o zostawianiu - o miłości nie ma nic. Kochasz męża? Lubisz go? Jesteście przyjaciółmi - ale takimi najlepszymi? Mam nadzieję że nie zamordowaliście całkiem uczucia i będzie na czym budować od nowa. Czego Ci gorąco życzę.

Powodzenia.

Samotna. Jakie mieliscie relacje w ostatnim roku.... Powiedzmy od września do grudnia? Jak wyglądała wasza gwiazdka? Co was łączy? Co dzieli?

A ja Ci powtórzę to, co napisał Lupus wcześniej: zdradzając męża wyraziłaś zgodę na rozpad Waszego związku. To, co masz teraz, to są tylko konsekwencje Twoich poczynań. Wasze dzieci też cierpią w ramach skutków ubocznych. Jeśli mąż się z tym nie pogodził, no to cóż- pozostaje Wam tylko rozstanie. Są błędy, których żadnymi siłami nie można naprawić.

witam ,nie jestem jeszcze gotowa na rozstanie,nie umiem wyobrazić sobie życia bez niego ,po prostu zawsze przy mnie byl ,a ja zawsze bylam przy nim,nawet wtedy gdy byl ktoś trzeci ,mąż byl dla mnie ważny,nie myślalam o rozwodzie i byciu z kimś innym,zawsze byl mąż fizycznie obok mnie i mentalnie,tylko nie zawsze mnie rozumial że oprócz seksu potrzebuje rozmowy ,kontaktu mentalnego ,żeby pogadać podyskutować a nie tylko telegraficzny skrót dnia,gdy zainteresowal się mną ktoś inny mąż otym wiedzial,obiecywal że się zmieni i zaczniemy być razem nie tylko w lóżku ,i nie dotrzymal slowa,szybko zacząl żyć po staremu,i ja zostalam a obok ktoś szeptal że jestem warta wiecej niż mi się wydaje że potrafię  więcej i żę jestem super hiper, wiem banalane ale tego nie mówil mi mój mąż,czulam że mnie nie docenia i nie zauważa,zapytalam go wtedy jak by mnie opisal jak mnie widzi,powiedzial że jestem piękną kobietą mocno stąpającą po ziemi,tylko tyle,7 slów,8 lat malżeństwa i tylko 7 slów,i musialo mi to wystarczyć,i nauczylam się z tym żyć,a teraz muszę się nauczyć żyć z facetem który mnie nie kocha ,dam rade mojej milości starczy dla nas oboje,musi starczyć ,zstąpie nawet do piekla jeśi będzie trzeba,i uratuje ten związek,bo kocham go ,będę czekala na cud czasami się zdarzają,

witam, mądre slowa ale jak je przyjąć gdy się kocha tak jak ja ,to bardzo trudne wiem że jego odejście jest nieuniknione widze i czuje to ale będę walczyla o niego do końca,tak mi podpowiada serce i rozum,a co do bzykania z kochankiem trudno bzyknąć się przez telefon on byl z innego miasta,boje się że jeśli pozwoe mu odejść to mąż pomyśli że mi na nim nie zależy a to nie prawda,wiem to pokręcone ale tak myśle,a poza tym naprawde nie dalam mu od tamtej pory powodu najmniejszego by mógl choć na chwile we mnie zwątpić,okazywalam mu uczucie absolutnie szczerze,bez żadnego zaklamania,nie zawiodlam jego zaufania, nie dalam mu nawet cienia podejrzenia,jestem z nim szczera niczego nie ukrywam nie robie za jego plecami,dbam o niego,troszcze się ,starsm się by bylo nam dobrze rodzinnie,pozwalam mu na prawie wszystko,ukladam życie pod niego nie pod siebie czy dzieci on byl i jest najważniejszy,ciężko to zmienić,czasami myśle że żyje tylko dla niego ,a może to byl bląd,ale kocham i moge poświęcić siebie dla niego,gdybym mogla cofnąć czas...

Też tak uważam, jak Olinderka, autorka historii zwraca się o pomoc ? z każdego jej postu słychać rozpaczliwe wołanie. Przyznaje się do błędu, jest w pełni świadoma tego, jaką krzywdę wyrządziła rodzinie: mężowi, dzieciom i przede wszystkim sobie.
Nie przejmujmy roli sędziów, bądźmy doradcami, bo chyba o to chodzi na tym forum.
Myślę, że nawet status ?100% Net- kobiety? nie uprawnia do ferowania wyroków.

Nie należy ?kopać leżącego? tylko pomóc mu wstać, nawet wówczas gdy stało się to na jego własne życzenie. Tym bardziej, gdy autorka o to prosi, że nie rozumie dlaczego tak naprawdę dopiero po trzech latach mąż  przeżywa jej zdradę ( jeżeli, to jest prawdziwym powodem zachowania męża), bo pisze:

SAMOTNA, to temat do psychologa, korzystasz z porad więc poproś o wytłumaczenie, wtedy zrozumiesz, że takie zachowanie męża może mieścić się w ramach przeżyć związanych z traumą- powrót do wcześniejszych zdarzeń. Może , ale nie musi. Wstępnie, przeczytaj sobie ze zrozumieniem mój post nr 66, w części wypowiedzi skierowanej  do: KRISS.

Próby SAMOTNEJ zmierzające do nakłonienia męża do jednoznacznego określenia się, co do przyczyn jego decyzji o ich rozstaniu, nie odnoszą skutku:
cytuję:...jestem po rozmowie z mężem, definitywnie chce zakończyć związek ,nie chce ze mną być, sam nie wie do końca dlaczego nie określil się nie podal mi konkretnego powodu...?
Twierdzi też, że:?... nie ma nikogo innego, ale nie wiem...?
Moim zdaniem , jeżeli mąż robi ?uniki?  nie mówiąc jej wprost: tak, Twoja zdrada jest powodem naszego rozstania- to SAMOTNA może mieć podejrzenia, co do tego, że może obecnie istnieć dodatkowy  powód, ? łączny?.

Z wielu postów słychać wołanie pod adresem autorki historii:  WINNA....
Taka jest prawda. SAMOTNA wie o tym, że jest winna, bo zdradziła męża, wprawdzie emocjonalnie, ale to też zdrada. Okazuje skruchę, chce ratować związek, twierdzi że nadal męża kocha.
Jednakże z tego, co piszesz w poście nr 87to należy wnioskować, że źle działo się między Wami już dużo wcześniej.

Małżeństwo spełniało się Twoim zdaniem głównie na seksie, a Tobie to nie wystarczało. Jesteś osobą komunikatywną i bardzo brakowało Ci rozmów z mężem, tej płaszczyzny porozumiewania się  między dwojgiem kochających się ludzi. Z kolei mąż należy do osób skrytych i ma problemy z wyrażaniem nie tylko swoich uczuć, ale ogólnie z określaniem uzasadnienia swoich działań i decyzji.
Zatem, każde z Was szło w małżeństwie swoją drogą, mąż poświęcał się pracy, a Ciebie pchnęło w kierunku dowartościowania się jako człowieka, z którym można nawiązać dialog - chciałaś być postrzegana bezprzedmiotowo.

To nie jest z mojej strony usprawiedliwianie Twojej zdrady, tylko próbuję zrozumieć co Cię pchnęło do tego kroku.
Z pewnością Twój mąż jest dobrym człowiekiem, ale typem samotnika, dlatego brak między Wami tej łączności na płaszczyźnie emocjonalnej, którą nawiązałaś  z innym...a, prawdopodobnie  nadal go to boli.
Nie chce skorzystać z żadnej pomocy, aby odbudować związek, (w którym, już de facto przed Twoją zdradą występowały problemy), a sam też nie daje sobie z tym rady, bo jak piszesz:

Abstrahując od tego, czy jego decyzja odejścia ma drugie podłoże, a Twoje próby ratowania małżeństwa jednak okażą się nieskuteczne, to w konkluzji powtórzę za OLINDERKĄ : W końcu i tak bylibyscie samotni mimo ze obok...
Pozdrawiam.

P.s.

Daruję sobie dalsze cytowanie...powiem tylko, że nie dopisujmy do treści wątku czegoś, co się nie zdarzyło. Do zdrady fizycznej nie doszło, był to wirtualny romans autorki. Dla mnie niedopuszczalne jest dopisywanie wyimaginowanych treści do wątku autorki i myślę, że należą się jej przeprosiny!

sorry, że się wtrące... to Ty byłaś tym kochankiem, że tak dobrze wiesz czego chciał?
motywacje bywają rózne, może też tak jak Autorka nie miał z kim pogadać, a życie seksualne całkiem dobrze mu się ukladało z kim innym, skąd to możesz wiedzieć?
...no chyba, że to jednak Ty jesteś tym kochankiem i po prostu wiesz

witam spora dyskusja powstala wręcz ostrzejsza wymiana zdań,to nie ważne jak,stalo się i już,zdrada jest zdradą i to nie podlega wybieleniu ani zapomnieniu,nie placzmy nad rozlanym mlekiem,zdradzilam skrzywdzilam imusze z tym żyć i to nie jest latwe,caly czas w poczuciu winy,naważylam piwa i musze go wypić tylko jak dlugo mam je pić,tylko jeśi mąż nie chce ze mną zostać to po co je wypijać,mam dzisiaj dolek i wszystko widze w czarnych barwach,boje się dnia w którym spakuje swoje rzeczy,jak ja mam to wytlumaczyć dzieciom ,jak zacząć żyć na nowo,czy starczy mi sil,lepiej o tym nie myśleć pójść na żywiol,nie wiem ,nic nie wiem,i chyba nie chce wiedzieć,pozdrawiam

Przepraszam, ale jaki ja wyrok wydałam? Ja tylko dokładnie opisałam, jak wygląda sytuacja- samotna zdradziła, mąż się nie pogodził i odchodzi. Napisałam dokładnie to samo co olinderka, tylko inaczej. :x

Co można w ogóle w takiej sytuacji zrobić? Skoro przez trzy lata nie udało jej się "odpokutować" zdrady, a on nie wybaczył? On wyraźnie daje do wiadomości, że nie chce tego ciągnąć, nie chce z samotną być, ma dość. Mnie się wydaje, że za późno jest też na terapię małżeńską- ta powinna odbyć się zaraz po decyzji o kontynuowniu wspólnego życia. Skoro taką decyzję podjął, a ona zapewne kiełkowała w nim od dłuższego czasu, no to co, bić go, szantażować, ogłuszyć i zaciągnąć na terapię, żeby zmienił zdanie?

Dla mnie zdrada w ogóle jest zaprzeczeniem miłości, dlatego słowa samotnej o "kochaniu" męża traktuję z dystansem. "Kocham" równa się dla mnie bezwzględne "nie zdradzam"... no ale jak kto woli.

I moim zdaniem dyskusja o motywacji kochanka jest kompletnie bezsensu! Ważne, że mówił jej to, co chciała usłyszeć, a ona dała się na to złapać.

Kriss zwróciła uwagę na bardzo ważny fakt - nie ma mowy o uczuciu.Chcesz zostać z mężem bo boisz się trudności finansowych.
samotna77 - pozwól mu odejść,uszanuj jego decyzję

witam  nie boje sie trudnośi finansowych,kocham go to proste chociaż trudne do zrozumienia i zaakceptowania da was,zresztą to i tak już nie ważne,gdyż mam wrażenie że on ma kogoś,wiecznie zajęty bardzo póżno wraca i nie jest to uciekanie ode mnie ,dom traktuje jak hotel,a fuchy ma nie pokończone i rodzą się problemy, zagubil się ,coś jest nie tak on za bardzo się zmienil,ja to widze i czuje,boli mnie ale na sile go nie zatrzymam tylko czy starczy mi sil by pozwolić mu odejść,a dzieci,jak ja im to wytlumacze,ale z dwojga zlego lepiej dać mu to czego żąda,a ja i tak bylam samotna więc wielce moja sytuacja się nie zmieni;), tak jak mówicie trzeba przyjąć to na klate i żyć dalej a może jeszcze kiedyś zaświeci dla mnie slońce i będę szczęśliwa bo na razie to lipa,czy mam ja podjąć rozmowe czy poczekać aż on zechce

jak dlugo będzie bolalo mnie jego strata,czy kiedyś przestanie boleć?

dzięki za mile slowa mam wrażenie że ktoś w końcu mnie zrozumial,wie co czuje co mnie boli ,daje dobre wskazówki,dzięki wielkie za to,tego mi trzeba bylo ,to jak ibuprom na ból glowy,nie zawsze pomaga ale dziala jak placebo,pozdrawiam

rozmawiałam wczoraj z mężem o naszej sytuacji i co dalej; powiedział że nie jestem dla niego żoną od jakiś 3 lat,że wisi i lata mu to co ja robię nie istnieje dla niego i nie wiem co dalej,o finansach było jeszcze gorzej,wie że nie jestem wstanie utrzymać sie sama a co dopiero z dziećmi,zakup mieszkania potraktował jako inwestycje,myśli o tym jak spłacić kredyt ale dał mi do zrozumienia że za duży metraż dla mnie,powiedziałam że nie zamierzam się wyprowadzać i że dzieci będą ze mną,mina mu zrzedła,jest ciężko,to było wczoraj.dziś zablokował mi telefon chociaż mówiłam że moge płacić za siebie,miał rozdzielić numery ale tego nie zrobił,rachunku też nie zapłacił,sprawdzałam czy są popłacone inne rachunki i znalazłam umowe kredytową na 15 tys o której mnie nie poinformował,kredyt wziął w marcu ,a ja mu ufałam ,boże jaka ja głupia jestem ,a i zablokował mi komputer bo to on wziął na raty dla nas,więc jego własność,znalazł mnie tutaj,przeczytał i przesłał link do siostry[gosianda],a za kare że to odkryłam nie mam dostępu do jego kompa korzystam z syna laptopa,czy może być gorzej?wiem że był już u prawnika po porade,czyli dobrze to zorganizował,jeżeli ktoś chce się zemścić polecam nauke u mojego męża.BOŻĘ Z KIM JA ŻYJE,KIM ON JEST,CO MAM ROBIĆ,cały mój świat się zawalił,o co mam walczyć o kogo mam walczyć co ratować siebie czy fikcyjny związek?nic już nie wiem,czuje pustke,nawet już nie udaje przy dzieciach bo po co,i tak czują co się dzieje,TO NAPRAWDE KONIEC...

samotna chyba nawarzyłaś sobie piwa i to nieźle.zdrady nie da si wybaczyć, to zawsze tkwi w człowieku i nie ma szans moim zdaniem na rozpoczęcie nowego życia. to zawsze będzie wracać i przypominać że może się powtórzyć. nie chcę cię załamywać ale ja przechodziłem podobne zdarzenie tylko tyle że to moja żona zdradziła (mamy 1 dziecko). tego  się nie da wymazać dlatego ja odszedłem ale kontakt z dzieckiem mam wzorowy, nie rozumiem kobiet ,które piszą że kochaja i zarazem zdradzają.poza tym uważam że jeśli nie rozwalicie waszego małżeństwa to udusicie się oboje w tak toksycznym związku. pamiętaj nie ma zaufania - nie ma nic