Panny niezaręczone czyli poczekalnia dla przyszłych narzeczonych :)

Eee, Mika, młoda jesteś to tak szybko nie opadną...

No tak, planować się planuje, ale jeszcze nie teraz Ja chciałabym móc coś tak dokładnie zaplanować, ale teraz szukam pracy, już długo i np widzę, że tu nie da się nic zaplanować, często to po prostu łut szczęścia.
Pozdrawiam

Teo, mój facet jest taki sam kiedy z nim rozmawiałam to wiecznie slyszałam odpowiedzi "kiedyś", "może za miesiąc, może za rok, a może wcale" itp. Nienawidzę takiego gadania, ale już sie przyzwyczaiłam :[ jedynie jakiś rok temu mieliśmy okazje tak naprawde na poważnie pogadać, kiedy to jeszcze miał ochote i mniej więcej wiem na czym stoje, ale teraz to już czuje sie jakbym byla w czarnej dupie no nic, chyba też mu dam czas tylko obawiam się, ze jak powiem mu, że daje mu rok czasu, to padnie pytanie "i co, jak Ci się nie oswiadcze to mnie zostawisz?" i odpowiem "tak", to dostane odp "trudno". Znam go i pewnie taka byłaby reakcja, wiec wole ten czas zachowac dla siebie i jeśli limit się skonczy to wtedy ja powiem "trudno" 

Ja dostałam takie samo pytanie i odpowiedziałam, że będę musiała się z nim rozstać w takim wypadku i dlatego daje mu dużo czasu na zastanowienie i przemyślenie wszystkich za i przeciw, żeby podjął przemyślaną decyzję.

Nie wiem, co bym zrobiła jakby usłyszała "trudno". Pewnie bym stwierdziła, ze skoro "trudno" to właściwie mam odpowiedź co będzie za rok i chyba nie ma sensu przedłużać czegoś co nie ma przyszłości.

A co do "kiedyś w przyszłości" to ja nakazałam mu planować i organizować. Skoro on ma czas i w ogóle to niech załatwia. Oczywiście w zapasie mam plan awaryjny zawsze, że jak cos nie wyjdzie, bo się okaże, że czasu jednak nie było tak dużo to żebym nie usłyszała, że nie jedziemy tam czy tam, czy nie robimy tego czy tego, bo on nie zdążył, nie miał czasu, pieniędzy. To ja wtedy wzruszam ramionami i robie to co sobie zaplanowała na taką ewentualność nie wliczając go w  moje plany. Nawet jeśli mam wyjechać gdzieś na wakacje.

Bo jest pewna granica kiedy należy oczekiwać deklaracji. Najpierw patrzy się na długość związku. Dla mnie to 2/3 lata i w górę minimum. Druga sprawa to wiek pary. Jak czytam, że jesteśmy już ze sobą 7 lat, a on się nie chce oświadczy, a potem ja mam 20, a mój partner 21... no to ręce opadają
Natomiast jeżeli czyta się, że jesteśmy parą już 5 lat, ja mam 26, on 30 i deklaracji ani widu ani słychu to to już jest nie halo.

No tak, powiedzmy za 3 lata, jakbym ja już miała 24 lata, partner 28 [a o deklaracjach cisza], to bym się martwiła No, ale teraz jak mam 21 lat, on 25 lat, to raczej nie, niby prawie 4 lata razem, ale jednak wiek taki, że i poczekać można, a i tak sobie myślę, że nawet wskazane. Oczywiście, wszystko zależy od pary W takich codziennych sytuacjach nawet dużo się widzi czy partner myśli o nas poważnie, dlatego na tym etapie ja wiele na to patrzę. Dlatego, nie uznam tego za dziwne, jakby nasze zaręczyny były np po 6 latach bycia razem

Gothka, no tak, niestety i tak bywa. Ludzie często popadają ze skrajności w skrajność, a to śluby bardzo wcześnie, a to bardzo późno, tzn zwlekają [czego przyczyną nie jest wiara czy tam światopogląd, ale jakaś wygoda]. No bo wiadomo niewierzący do ślubu nie będzie się palił, przynajmniej kościelnego. Niektórzy żyją w konkubinacie, bo tak wolą i podobno jest im dobrze. No, ale jeżeli chcemy ślubu, to mamy pełne prawo o tym mówić. Ja zawsze to mówiłam, od początku związku. Takie kwestie powinny być jasne.

A u mnie na studiach akurat dużo jest wolnych dziewczyn, w moim wieku czy nieco starszych, a jak zajęte to często jeszcze niezaręczone i nie po ślubie. Dlatego no wiadomo, nie każda chce już i teraz.

Zawsze najważniejsze jest wiedzieć, czego chcemy od życia i od tej drugiej osoby i jasno to sobie ustalić. Albo dwoje jest zgodne co do tego, że będzie chciała w przyszłości wziąć ślub albo oboje decydują się na konkubinat. Można być szczęśliwym i w konkubinacie i w małżeństwie, jeśli oboje chcą tego samego.

truskawka ale można też po nieszczęśliwym dzieciństwie mieć uraz do zakładania rodziny...

Ktoś jeszcze czeka na zaręczyny czy już wszystkie zapierścionkowane?

U mnie zamiast iść coś do przodu to tylko się cofa...
Nie mam jakiegoś obsesyjnego parcia na ślub ale po 5 latach chciałabym już czegoś więcej niż bycia dziewczyną; tej deklaracji, że wybiera właśnie mnie...
Mieszkaliśmy razem niemal całe studia. Obiecałam sobie, że jeśli nie oświadczy się do czasu mojego ukończenia studiów- wracam do domu. Koniec z zabawą w żonę. No i stało się.
W czerwcu szczęśliwie się obroniłam a potem płakałam, pakując walizki. Nie oświadczył się.

Już ponad 3 miesiące żyjemy w związku na odległość. Widujemy się 1-2 razy w miesiącu.
On został, pracuje. Ja szukam pracy.
Odnowiłam tutaj kontakty z moją najlepszą przyjaciółką, co mnie bardzo cieszy. W końcu mamy czas dla siebie, którego tak nam brakowało w czasie moich studiów. Mogę bez przeszkód odwiedzać dziadków i pomagać im. No i po prostu tęskniłam za bliskimi sobie miejscami.
Ale czasem łapię się na tym, że w kwestii swojego związku albo jest mi już wszystko jedno, albo sama nie wiem, czego chcę. Kiedy się widzimy- jest naprawdę fajnie. Nie możemy się sobą nacieszyć, czas mija zdecydowanie za szybko.
Jednak później wracam do domu i mam dość. Niektórzy patrzą już na mnie z politowaniem, że tyle lat razem i ciągle nic.
Zagryzam wargi ale w duchu przyznaję im rację. Chciałabym już czegoś więcej...
Rozumiem, że nie mam pracy ale zaręczyny to nie od razu ślub. Czy jeśli o czymś się marzy i czegoś bardzo pragnie, warto wszystko przeliczać na pieniądze? Czuję, że nasz związek zwyczajnie się cofa. Już i tak zaręczyny (jeśli będą) nie będą tym, czym być powinny: romantyczną niespodzianką, zaskoczeniem. Po 5 latach jest już tylko żal, że wciąż nie potrafi podjąć tej jednej decyzji, nie jest pewny.
Jego tłumaczenia są dla mnie nie do przyjęcia. Oczekuje, że wrócę do studenckiego miasta i znów zamieszkamy razem- i wtedy może się oświadczy
Ja nie chcę tego robić i nie żałuje decyzji o powrocie do domu. Zna mnie wystarczająco dobrze, by wiedzieć, czy chce ze mną dzielić życie czy nie. Kolejne miesiące wspólnego mieszkania nic nie zmienią.
Myślę, że rozstanie też nie byłoby dobrym rozwiązaniem. Kocham go i wiem, że cierpiałabym bardzo. Jestem w stanie wybaczyć mu ten brak zaręczyn ale czasem zwyczajnie czuję się gorsza i tak bardzo żal, że nigdy nie poczuję magii tej wyjątkowej chwili

Truskaweczko ja jestem trochę starsza od Ciebie, mam 24 lata. Mój partner jest ode mnie 1,5 roku starszy.
Widujemy się tak, jak pisałam- raz, dwa razy w miesiącu. Teraz, we wrześniu, widzieliśmy się tylko raz
On niby miał się bronić w połowie października i obiecywał, że po obronie będziemy częściej się widywać, będzie do mnie przyjeżdżał. Ale niestety, chyba mu się teraz nie uda z tą obroną i nie wiem, ile jeszcze to nasze raz, dwa razy w miesiącu będzie trwać...
A czy jest słowny... Raczej tak, nigdy mnie pod tym względem nie zawiódł.
Tyle, że nawet sam przyznaje, że w pewnych kwestiach jest po prostu do tyłu... Oglądaliśmy razem pierścionki, mierzyliśmy; kiedy wróciłam do domu pisał, że czuje, że stracił coś ważnego, że tęskni. Ale ciągle jest coś, jakiś powód, przez który zaręczyn ciągle nie ma...
Naprawdę momentami mam już dość. Jest też takie powiedzenie, że jak się chce, to szuka się sposobów a jak nie-powodów....

Dzieli nas 70 km. Dużo to nie jest ale jednak za dużo, by widywać się kilka razy w tygodniu... No i finanse, finanse, finanse... Jak się nie pracuje, to ciężko

Szkoda, bo teraz jest dla mnie najfajniejszy czas w roku; piękna jesień, kolory, zapachy. Chciałoby się pospacerować za rękę ale nie można

Zgłaszam się po niemal dokładnie roku

Gothka, a może on myśli, że macie jeszcze czas? Na pewno tak sobie rozmawialiście bardziej na luzie o dacie ślubu? Jeśli to jeszcze trochę czasu, to może uznał, że nie musi się śpieszyć. Myślę, że ten stan związku na odległość jest tymczasowy i wszystko się wyjaśni. Być może on nie zrozumiał do końca czemu tak naprawdę się wyprowadziłaś.

Truskaweczko Ja mieszkam od swojego ok.30km. Studiujemy razem, więc widujemy się często.

Mamy niedługo 6 rocznicę. I tak po cichutku miałam nadzieję, że jakaś niespodzianka mnie czeka. No ale wiem, że mój facet zrobił niedawno kilka poważniejszych zakupów, na co poszły wszystkie jego oszczędności i nie było wśród nich pierścionka. Przy czym już nieraz mówiliśmy, że tak w drugiej połowie 2015 chcielibyśmy ślub (znaczy od wakacji mówimy, że za 2 lata, więc tak wychodzi :]). Ale chyba on nie zdaje sobie sprawy, że naprawdę na salę się trochę czeka i obawiam się, że wszystko się może nieco obsunąć w czasie. Przy czym nie chcemy mieszkać razem przed ślubem i obawiam się trochę tego czasu, kiedy oboje będziemy pracować i widywać się na krótko popołudniami i w weekendy. Chociaż u nas ostatnio było małe spięcie w sprawie wesela. On generalnie nie chce wesela, tylko obiad po ślubie i tyle. Jednak ze względu na mnie na wesele się zgadza, chociaż cały czas mówi, że to na pokaz takie, na siłę, celebrowanie czegoś w tłumie nieznanych mu osób (mam dużą rodzinę)... Bolą mnie te słowa, bo dla mnie to od zawsze takie bajkowe marzenie było i mam do tego zupełnie inne podejście.

Selene, a jak sprawy u Ciebie się mają?

Yo! Zapomniałam, że tu pisałam

I co?? Pozaręczane? Chyba nie ^^

Gothka, Ty sobie odpuść już tego faceta, to nie ma sensu, naprawdę. Szkoda czasu i szkoda życia

Teo wybacz, ale nie uważam, żeby związek z moim facetem był marnowaniem czasu bądź też życia. Fakt, że narzekam na brak zaręczyn i jest nam trudno przez odległość ale to jeszcze nie decyduje o jakości mojego związku.
Najważniejsza jest miłość, przyjaźń i wspieranie się- a na to nie narzekam i nigdy nie narzekałam. Kocham go i wiem (czuję), że on mnie także.
Brak zaręczyn nie jest w moim wypadku przesądzający decyzję o rozstaniu. Fajnie byłoby, gdyby w końcu padła ta konkretna deklaracja z jego strony. Ale i tak najważniejsze jest miłość- zawsze. Z pierścionkiem i bez.

gothka już pisała czemu to zrobiła.

Teo, może przeoczyłam ten moment, ale ona chyba nie prosiła o poradę w tej sprawie? Możesz odpowiedzieć, że to jest forum i że masz prawo wyrazić swoje zdanie i to była by prawda. Ale zastanawiam się jak bez pełnego obrazu sytuacji, bez znajomości danej sytuacji w 100% możesz pisać "odpuść sobie". Może Ty na jej miejscu tak byś zrobiła. Widocznie jej nie jest szkoda "czasu i życia" na to uczucie i na pewno ma swoje powody.

Też tak uważam. Tu nie chodzi tylko o kwestię zaręczyn.. ale ogólnie podejście... nie dałabym rady cały czas tak rzadko się spotykać A raz na miesiąc czy coś w tym stylu to naprawdę rzadko.

Gothka rozumiem, że obrona itp, ale czasem też powinien przyjechać.. Ja np jak miałam obronę to też przyjeżdżałam, przecież człowiek i tak czasem powinien zrobić sobie wolne albo np jak pisałam w Warszawie w bibliotece pracę, to potem widywaliśmy się np przyjeżdżał pod bibliotekę, długo namawiać go nie było trzeba, sam chciał On też mógłby np w mieście gdzieś blisko Was w bibliotece popracować, spotkalibyście, pospacerowalibyście. Ja też niestety tak jak Teo mam wrażenie, że on pokazał Ci, że jednak ta wyprowadzka Twoja tak bardzo na niego nie wpłynęła, rzadko Cię odwiedza itp.

A przecież nic nie zastąpi spotkań w związku. Przy czym właśnie już nie chodzi o kwestię zaręczyn, bo jak pisałam, gdybyście częściej się widywali, to i na pewno uznałabym, że brak zaręczyn to jeszcze nie tragedia, że ważne, że jesteście obok. Ja właśnie bloody_mary uważam, że to nic strasznego, że np najpierw zamieszkam z chłopakiem, a potem zaręczyny. No, ale każdy ma inne podejście, dla mnie też zaręczyny nie są najwazniejsze, nie muszą być tu i teraz, ale ważne jest wsparcie, ogólnie uczucie, że zależy, okazuje to czynami różnymi, ale tu u Ciebie gothka właśnie tego ciepła jednak brakuje, bo przecież rzadko się widzicie. Masz nadzieję, że się to zmieni, ale czy masz gwarancję?  Chyba nie.

allegra napisałam do Ciebie na maila Fajnie, że studiujecie razem z chłopakiem

Teo tak- to JEST związek. Od samego początku.
Wyprowadziłam się nie dla samego strzelenia focha, że nie ma zaręczyn to ja przestaję się bawić w żonę ale żeby ułatwić nam obojgu podjęcie właściwych decyzji. Żebyśmy mogli pomieszkać chwilę osobno, bo razem mieszkamy niemal od początku związku i zastanowili, czy się pobieramy, żyjemy w konkubinacie czy rozstajemy bo osobno żyje nam się fajnie. I zrobiłabym to po raz drugi, dlatego nie pytam o opinię na temat wyprowadzki. Czasem trzeba podjąć radykalne kroki. Kwestie finansowe też odegrały znaczną rolę.
Nigdzie nie napisałam, że mamy zamiar do końca życia widywać się dwa razy na miesiąc. I nie wiem- skąd wnioskujesz, że nie cieszę się życiem? Bo ten wniosek jest już dla mnie kompletnie niezrozumiały...
Tak samo jak stwierdzenie truskaweczki, że w moim związku brakuje ciepła. Tego też nigdzie nie napisałam- napisałam natomiast, że czuje się kochana. Wsparcie jest możliwe także na odległość.

Gothko, wyjaśniło się coś?

Chyba nikt nie czeka na pierścionek, bardziej ode mnie.  Mam za sobą kompletną klapę małżeńską. Jestem po czterdziestce i teraz mam 15 lat starszego faceta. Układa się nam coraz lepiej. Mieszkamy razem, sypiamy i w ogóle żyjemy jak małżeństwo. Więc bardzo mi zależy na ślubie. Na pierścionek czekam już prawie 1,5 roku! I często sama mu przypominam żeby w końcu, się zdobył. Ale on  mówi, że mnie kocha, ale do ołtarza  nie chce. Mi bardzo na tym zależy. Dodam, że jest bardzo przystojny i oglądają się dziewczyny, kobiety, babcie.  Jest jeszcze była żona, dorosły syn i nastoletnia córka. Więc zagrożenia z każdej strony. Poza tym nie chce być tylko jego dziewczyną, co najmniej narzeczoną a najlepiej żoną. Ile czasu, się czeka i jak ewentualnie przyspieszyć zaręczyny?????