Wizyta w gabinecie psychologa - pytania i odpowiedzi

Problem ze złością!!! Pytania do ekspertów!

Wszystkie podręczniki o asertywności to w moim poczuciu "gadanie dla gadania", gdyż to co tam piszą ma się nijak do rzeczywistości. Gdyż mam wrażenie, iż nikogo nie interesuje co czuje. Co z tego, że powiem, że jest mi przykro z powodu..., że to mnie denerwuje gdyż..., czuje się tak ponieważ...., skoro nikogo to nie obchodzi, a każda uwaga wyrażona z mojej strony jest odbierana jako uwaga, czyli atak!!! Nikt nie ma ochoty słuchać tego co mam do powiedzenia, nikogo to nie obchodzi!

Na każdą moją uwagę inni reagują atakiem, zrobią niemal wszytsko abym tylko się zamknęła. Nie mam możliwości się wypowiedzieć, zatem jak mam wyrazić gniew, który nigdy nie jest do końca wyrażony i tylko się odkłada i gromadzi na potem? Dodam, że moją jedyną potrzebą jest wyrazić swoje potrzeby oraz pokazać, iż jakieś zachowanie jest dla mnie np. nieprzyjemne. Chciałabym dialogu, współpracy aby ktoś też wczuł się w moje położenie, a nie jedynie oczekiwał zmiany w moim zachowaniu. Tym bardziej, że inni wyraźnie dają do zrozumienia, iż swojego zachowania sami nie zamierzają zmienić wobec mnie, bo nie widzą problemu lub widzą tylko swoje problemy, swoje racje.

Czy jeśłi będąc zła, wyrażam swoją złość niepersonalnie, wskazuje na sytuację dla mnie denerwującą, wskazuje na zachowanie lub brak zachowania ze strony drugiej osoby to czy nie mogę mieć tonu adekwatnego do przeżywanego gniewu? Jesli swojego zdenerwowania nie mogę wyrazić nawet tonem głosu, to jak to zrobić? Jak wyrazić gniew aby faktycznie się go pozyc?

Czy nie mam prawa do ukazania swoich emocji, do wyrażania gniewu? (Oczywiście nie mam tu na myśli wrzasku, wyzwisk, mówienia o tym jaki ten ktoś jest beznadziejny itp.) Chodzi mi o wyrażanie gniewu w sposób odpowiedni!!!

Jakie zachowanie jest dopuszczalne jełśi chodzi o szczere wyrażenie gniewu, tak aby mieć uczucie autentyczności?

Czuje się ostatnio bezsilna wobec tego typu sytaucji. Mam poczucie, że totalnie nie wiem jak się komunikować...

Justyna takie sytuacje powtarzają się tylko wobec niektórych bliskich mi osób. Myślę, że bardziej przeszkadza mi, że otoczenie nie dowiaduje się co tak naprwdę myślę, czuje.

Mam wrażenie, że zazwyczaj byłam bierna, powstrzymywałam się od zwrócenia komuś uwagi. W czasie już trwającego konfliktu nawet przy ogromnym napięciu kontrolująca, powstrzymujaca, zawsze ja czułam się winna danej sytuacji. Zawsze starałam się zrozumieć drugą stronę, dostrzec dobre motywacje. Często obawiałam się, że jeśłi wyraże swoją uwagę to kogoś tym zranie albo stracę przychylność. Nagromadzoną agresję myślę, że prędzej skierowałabym na siebie niż drugą osobę.

Wiem, że mam już dosyć takiej postawy. Nie mam ochoty za każdym razem być winna szczególnie kiedy nie jestem. Jestem skłonna współpracować, pójść na ustępstwa. Wiem, że nie jestem idelana, popełniam błędy. Jednak bardzo mi zalezy aby moi rozmówcy potrafili uszanować moje uczucia, potrzeby.

Myślę, że obecne moje konflikty wynikają z tego, że przestałam być bierna i wyrażam swoje zdanie, zwracam uwagę jesli coś jest dla mnie niemiłe.
Strasznie mnie irytuje jeśli ktoś narzuca mi swoje rozwiązanie, nie próbując nawet postawić się w moim położeniu. A kiedy ja chcę kompromisu, czy zwyczajnego uznania  to zarzuca mi się egoizm. Wychodzi na to, że to ja jestem tą osobą, która ma jedynie żądania. Czuje się tak jakby moi rozmówcy oceniali sytaucję zawsze w kategoriach coś jest albo czarne albo białe. Zatem mogę być albo biała albo czarna, nic pośredniego.  A ja chcę aby ktoś dostrzegł po prostu mnie.

Nie jestem zainteresowana rozwiązaniami typu, że w sytuacji braku reakcji z czyjejś strony ja np. wyjdę, ogranicze rozmowy gdyż to tak naprawdę najbardziej uderzy we mnie.
To są bliskie osoby zatem nie jest dla mnie żadnym rozwiązaniem oddalanie się od nich.

Czasem czuje się jakbyśmy rozmawiali w dwóch różnych językach, próbuje mówić na różne sposoby, kończy się na tym, że ciagle gadam ale z tego nic nie wynika. Mam poczucie, że nie potrafię komunikować się z innymi, odczuwam bezsilność i to powoduje też, że próbuje coś przekazać na wszytskie mi możłiwe sposoby co może być dla innych irytujące.

Catwoman,
oczywiście istnieją placówki, gdzie konsultacje seksuologiczne są refundowane.

Jakiego specjalisty poszukujesz? Ginekologa, endokrynologa (czy innego lekarza), pedagoga, psychologa, psychoterapeuty?

Większość seksuologów jako bazowe ma wykształcenie medyczne lub psychologiczne. Rzeczywiście w jakiś sposób tworzy to dwie główne grupy pacjentów - z problemami o podłożu biologicznym lub psychicznym. Jednak podczas pierwszej konsultacji lekarz-seksuolog może przeprowadzić wstępny wywiad i przekierować do psychoterapeuty lub odwrotnie - psycholog-seksuolog stwierdzi, że konieczne są dodatkowe badania lekarskie. Warto skorzystać z tej możliwości, tym bardziej, że najczęściej osoby o wykształceniu seksuologicznym z jednego miasta znają się wzajemnie (nie jest ich wielu) i wiedzą, w których placówkach w okolicy istnieje możliwość wizyt refundowanych.

Jakiego rodzaju pomocy oczekujesz?

Nici,
trudno jednoznacznie stwierdzić, że psycholog jest dobry lub niedobry i co miałoby być wyznacznikiem takich werdyktów. Szukając opinii w internecie (a jestem zdania, że to dobry pomysł) warto zaufać innym pacjentom. Fajnie też mieć możliwość popytania znajomych lub zadania pytania na lokalnym (wojewódzkim, miejskim) forum internetowym.

Warto sprecyzować, jakiego konkretnie specjalisty się poszukuje - terapeuty z perspektywą wielu spotkań w dłuższym terminie czy jedynie kilku spotkań konsultacyjnych i diagnozy, psychologa do kontaktu indywidualnego, dla pary (małżeństwa) czy dla rodziny, dla dorosłego czy dla dziecka. Często psychologowie specjalizują się w konkretnym rodzaju pomocy (konkretnej grupie trudności) czy grupie pacjentów. Nierzadko też istotne jest dla nas, aby specjalista najlepiej był mężczyzną lub kobietą, osobą młodą lub starszą.

Mogę zaproponować kontakt do znajomego zaufanego psychoterapeuty z okolic Poznania (proszę w tej sprawie o kontakt meilowy - dobre-rozmowy@wp.pl) - będzie to jednak wciąż jedynie jedna z wielu sugestii. Często bowiem ktoś, kogo pacjenci uwielbiają dla nas okaże się zupełnie niewłaściwy lub przeciwnie - będzie się fantastycznie pracowało z kimś, kto nie jest powszechnie chwalony. Czy akurat ten terapeuta jest dla nas, najczęściej okazuje się po kilku rozmowach - pierwszych postępach, panującej atmosferze, zgodności temperamentów, stylu pracy.

Mam nadzieję, że uda się trafić na tą właściwą osobę. Pozdrawiam ciepło.

Strzała,
gratuluję odwagi, siły i wartości. Życzę osiągnięcia upragnionego spokoju i wielu szczęśliwych dni.

JustynaPiatkowska dziękuję,będę się trzymac.Pozdrawiam:)))

Decyzja należy do Ciebie, chociaż piękny kwiat trochę rozładuje napięcie. Jednak wątpię, żeby pani psycholog rzuciła tymi kwiatami za Tobą (nie kupuj doniczkowych i może lepiej nie róże )

Dziękuje ślicznie  za odpowiedz.Pozdrawiam cieplutko.

Nika76,
uważa się (i słusznie), że psychoerapia powinna prowadzić do poprawienia samopoczucia, satysfakcji z życia, relacji z ludźmi itp. Terapia jest jednak zazwyczaj stosunkowo długim (choć czas trwania zależy od wielu czynników), złożonym, wieloetapowym procesem, w którym zdarzają się wzloty i upadki. 

Okresy pogorszonego samopoczucia podczas terapii są naturalne - szczególnie w momencie, w którym obecnie się znadujesz.
Dlaczego może tak się dziać? Stajemy się bardziej świadomi w obserwowaniu siebie i swoich uczuć, które wcześniej ignorowaliśmy, wypieraliśmy, umniejszaliśmy. Uczymy się pełniej i żywiej przeżywać radość, szczęście - ale też przyglądać się swojemu smutkowi, rozczarowaniu, wyrażać złość i żal. Czasami przypominamy sobie - "rozgrzebujemy" -  niełatwe wydarzenia z przeszłości, które odświeżają w nas stare emocje. Zwiększa się też świadomość trudności - być może jaśniej zauważasz dziś małżeńskie problemy, których dotąd nie nazywałaś?

Często zastanawiam się również, jak zmienia się funkcjonowanie pary lub całej rodziny, w której tylko jedna z osób poddaje się terapii. Jedna z osób zmienia się, rozwija w innym tempie niż pozostali, inaczej wyraża emocje, inaczej funkcjonuje. Dla otoczenia początkowo jest to sytuacja niezrozumiała i zagrażająca. Zazwyczaj, z biegiem czasu, zmiana jednej osoby prowokuje stopniowe zmiany u pozostałych członków systemu - w zachowaniu dzieci, małżonka itd. - ale początkowe etapy tych przemian są trudne.

Wszystkie powyższe kwestie są naturalne i w jakimś stopniu mają miejsce u wszystkich osób poddających się terapii.

Co jednak ważne w Twojej sytuacji - wciąż, niezmiennie (niezależnie od psychoterapii) znajdujesz się w obiektywnie bardzo trudnej sytuacji. Z Twojej wiadomości rozumiem, że konflikt z mężem nadal trwa, padły słowa o braku miłości, być może możliwości rozstania. Nie czujesz się w swoim domu pewnie i bezpiecznie. W tych okolicznościach nagłe emocje, niepokój, wybuchy złości są naturalne.

Myślę, że w tej sytuacji, warto skoncentrować się (obok głębszej analizy emocji) także na życiu tu i teraz - sposobach radzenia sobie z domowymi konfliktami, uczenia się spokojnej, konstruktywnej rozmowy z mężem, treningu "bezpiecznych" sposobów wyrażania swojej irytacji, złości, a także szukania wspólnych dla Ciebie i męża celów i wartości w Waszym życiu.

Kluczowym jest również pytanie - jaki jest cel Twojej terapii? Co chcesz zmienić? Jaką zmianę uznałabyś za pozytywny skutek Twojej pracy i sukces? Do czego dążysz?
Jaki cel pracy ustaliłyście z terapeutką?

Jeśli chciałabyś podjąć próbę odbudowania relacji z mężem, utrzymania małżeństwa i rozwiązania Waszych dotychczasowych problemów - być może warto rozważyć wspólną terapię małżeńską? Jest to bardziej "konkretny i zadaniowy" rodzaj pracy. Zaletą jest również to, że oboje partnerzy są w procesie zmiany i na bieżąco mogą z teraputą omawiać związane z tym trudności.

Co czujesz, biorąc pod uwagę możliwość, że Wasze małżeństwo zmierza ku końcowi? Jest to dla Ciebie akceptowalne rozwiązanie? Jesteś w stanie zgodzić się na rozstanie i dążyć do jak najlepszego poradzenia sobie z tą sytuacją?

Nika76,
również pozdrawiam i trzymam kciuki za pozytywne zmiany.

Witam.

Może jest na forum osoba, która przebyła terapię psychodynamiczną? Wie ktoś jak wygląda taka sesja? NA czym głównie się trzeba skupić w owym nurcie? I czy to prawda, że nurt ten jest jednym z najcięższych?