Wizyta w gabinecie psychologa - pytania i odpowiedzi

Szanowna Pani,
psycholog jest właśnie od tego, by rozmawiać o wszystkim - również o dręczących Panią wątpliwościach. Proszę się nie dać utwierdzić w przekonaniu, że terapeuta to alfa i omega i zawsze wie, co robi. Ma Pani prawo wyjaśniać na bieżąco wszystkie niejasne dla Pani kwestie.

Ponadto - psycholog (a tym bardziej psychoterapeuta) jest zawodowo przygotowany do radzenia sobie z wszelkimi wynikłymi w czasie spotkań z pacjentem sytuacjami. Musi liczyć się z ewentualnością zaistnienia trudnych pytań, a nawet pretensji czy rozmaicie wyrażonej agresji klienta. W przebiegu terapii czy poradnictwa nic nie jest dziwne, co więcej - każdemu drobnemu zdarzeniu nadaje się pewien sens i wartość.

Pani pytania i wątpliwości czy uwagi pod adresem terapeuty mogą mieć także dodatkowe znaczenie diagnostyczne. Nade wszystko zaś - jeśli psycholog zadaje pytania dziwne czy po prostu głupie, tym bardziej należy to wyjaśnić.

Jeśli więc zada Pani pytanie, a psycholog się obrazi czy uzna to za nietakt, będzie pewne, że nie trafiła Pani do profesjonalisty.

Doris2727,
dlaczego zrezygnowałaś z kontaktu z psychiatrą?

Witam,
Trochę trudno mi o tym pisać bo sprawa jest niesamowicie idiotyczna.Ludzie z reguły dążą do osiągnięcia zdrowia, ale ja od ok. 5 lat chciałabym być chora na anoreksję.. mam świadomość licznych destrukcyjnych konsekwencji, ale to nie daje mi spokoju, staram się do tego dążyć. Dlaczego? Bo jak dla mnie wiążą się z tym  trudności z przytyciem oraz bycie chudym, na czym od dawna bardzo mi zależy. Wiem że to nienormalne, ale czy powinnam się z tym udać do psychologa?

Przede wszystkim dziekuję za tak szybką odpowiedz.
Mam 20 lat. Jak dla mnie to również wydaje się niemożliwe wmówienie sobie tego typu choroby, jednak ten temat dość długo nie daje mi spokoju więc chciałam się dowiedzieć czy wszystko ze mną w porządku. Chodzi mi to po głowie od momentu kiedy  pierwszy raz się odchudzałam i trochę się w tym zapędziłam. To co prawda tylko 8 kilo, ale zniszczyłam włosy, paznokcie, musiałam brać hormony (przez pół rok unie zauważyłam że nie mam okresu), nie mówiąc juz o senności i ciągłym zmęczeniu. Świat praktycznie przez 24 godziny na dobę kręcił się wokół jedzenia/niejedzenia. a przy tym wszystkim nadal sądziłam że jestem gruba ( 171cm 50 kg) a jak nie dałam już rady i zaczęłąm tyć to znowu byłam w innym świecie tym razem niesamowicie przerażona. I od tamtej pory co chwile są jakieś diety itp. niestety rzadko skuteczne, i myślenie o tym wszystkim.
Tak wiec mój wcześniejszy post był napisany tak raczej z ciekawości o co w tym chodzi.
może wiąże się to z tym że bardzo chcę wrócić na psychoterapię i szukam ku temu powodu

W porządku. W takim razie to ostatni post na ten temat w tym wątku.
Problem z psychoterapią jest taki że właściwie nie mam konkretnego powodu żeby tam wrócić, a myślę że mało kto przyjmie mnie na fundusz z powodu ''bo mam na to ochotę''.
Moje proporcje ciała są na pewno nie takie jak trzeba, z tym że znacznie od tego czasu przytyłam.
Dziekuję za uwagę.

Po dzisiejszej sytuacji z koleżanką, którą opisuje w innym temacie swoim sama zastanawiam się nad terapią u psychologa. Kiedyś jak pisałam miałam problemy z opanowaniem emocji, zwłaszcza gniewu, złości i byłam wtedy dość nieobliczalna, bardzo krzyczałam, darłam co się da itp. Teraz jest ok, jakoś dałam radę... Ale... Ja zawsze miałam mało koleżanek i teraz poczułam się samotnie. Wydaje się, że nie popełniam żadnych błędów w relacjach, a jednak ludzie jakby ode mnie "uciekają". Mniemam, że problem może być we mnie i po dzisiejszej akcji z koleżanką tym bardziej mam odczucie, że powinnam iść do psychologa, bo inaczej mogę sobie z tym nie poradzić.
Czy to dobry pomyśl, czy taka wizyta może pomóc w moich problemach ??
A przyznam, że teraz zrodził się z tego powodu problem, bo boję się poznawać nowych ludzi, boje się wyjść i 80 % wolnego czasu spędzam w domu nic nie robiąc , a w autobusach czuję na sobie dziwne spojrzenia i nie wiem sama czy to moja paranoja czy jest tak naprawdę. Od niedawna tak mam.Przez to coraz mniej spraw mnie cieszy. Mam chłopaka i robi co może, by wpierać mnie, ale to niewiele pomaga. Dlatego myślę o wizycie. Po prostu boję się, że sama nie dam rady, dlatego pytam Was expertów czy iść do psychologa czy może już do psychiatry , jak to rozegrać , na co się szykować.???
Nie chce zmarnować sobie życia przez lęk. Jest taka dziwna prawidłowość, że mimo wszelkich oporów przed zapoznawaniem ludzi , to na studiach na początku starałam się bardzo, by poznać miłe osoby, żeby polubili mnie. To nie było desperackie, po prostu uśmiechałam się, byłam uprzejma, mówiłam o sobie - mimo że w środku mnie kryła się dziewczyna, która bała się tych kontaktów. Po prostu próbowałam się przełamać. Niby pięknie, ładnie, ludzie rozmawiali ze mną bardzo miło, traktowali mnie super i już się cieszyłam. Zapoznałam przede wszystkim parę koleżanek, z którymi zaczęłam chodzić na przerwach , gadać, mamy swoje numery. Było miło, były tematy do rozmów, czułam się jak nigdy , więc i otworzyłam się więcej przed nimi. A potem nagle gdzieś po 2 miesiącach one przestały ze mną gadać, a jak już to niechętnie, nadal trzymają się razem, ale już nie ze mną, a ja nie mam zamiaru się narzucać. Porobiły się takie grupy, ale ja nie jestem w żadnej z nich, nie darzy mnie jakąś szczególną sympatią i sama zastanawiam się dlaczego tak jest Na początku nie przejmowałam się, bo myślałam, mniejsza z tym i tak mam przyjaciółkę poza studiami i 2 koleżanki, z którymi czasem się widuję, ale po tym co dziś się stało, to sama nie wiem. Dlatego zaczęłam myśleć, że to naprawdę moja wina, bo skoro już tyle osób się odsunęło i moje kontakty walą się to musi być coś nie tak. Jeżeli teraz gadam z kimś na studiach, to z dwoma chłopakami właściwie. Nie mamy swoich numerów ani kontaktów , ale lubimy pogadać, więc sądzę, że oni darzą mnie jakąś sympatią. Często jesteśmy razem na przerwach, czasami jak mnie nie widzą, to mnie nawet szukają, sami zagadują dużo , no git, ale chciałabym mieć koleżanki. Dziewczyna, która obraca się w towarzystwie dwóch chłopaków to pewnie zostanie uznana za jakąś dziwną, ja chcę też mieć koleżanki.
Ta sytuacja na tyle mnie dołuje, bo myślę, że coraz mniejszy sens poznawać nowych ludzi, bo i tak skończy się tak samo. Miałam tyle złych doświadczeń, że coraz mniej wierzę w powodzenie. Inni spotykają się razem po studiach , a ja ?? Czuję się jak taki wyrzutek na zasadzie, że co z tego, że kogoś poznam, zżyję się, jak potem ta osoba odepchnie mnie od siebie ija będę cierpieć. No bo nie oszukujmy się , jeżeli ja pokładam nadzieję w znajomości, mam nadzieję, że będziemy po szkole spotykać się, to jest mi przykro jak potem jest inaczej.. że z kimś zżyłam się, a tu nic...

Też tak sądzę, że psycholog. Wiem, że nie pomoże w żadnym problemie JEDNA wizyta, ale mam zamiar, żeby było ich więcej. Jestem naprawdę zdeterminowana. Wcześniej nie byłam i nie szłam do psychologa, bo jakoś sama sobie radziłam ze swoimi problemami i to nieźle, choć niektóre może bagatelizowałam. Teraz jednak widzę, że są problemy, z którymi sama po prostu nie dam sobie rady. No i teraz dużo złego zwaliło się na mnie w jednym czasie, za dużo jak na mnie, dlatego naprawdę mi się przyda, może wtedy coś się odmieni, zacznę inaczej patrzeć na wszystko i będę szczęśliwsza .

a ja się właśnie boje wizyty u psychologa... nie wiem czy chcę tego aby ktoś mnie prześwietlał, oceniał ale przede wszystkim coś narzucał i nie zrozumiał...

zresztą jak można komuś zaufać, jak się tyle razy na ludziach sparzyło? jaka mam mieć pewność, że znowu nie zostanie coś wykorzystane przeciwko mnie?

w ostatnim czasie sobie zdałam sprawę , że coś powinnam zrobić ze sobą, bo to, co zbudowałam teraz rujnuję... czuję się jak takie tornado... wszystko niszczę wokół siebie, reakcje moją ciężko przewidzieć ani w która stronę powieje...

nie wiem może wizyta u psychologa to oznaka pewnej słabości? zawsze musiałam być silna, podporą dla innych, nauczyłam się zakładać "kolorową" maskę na twarz; w środku krzyczeć a na zewnątrz się uśmiechać i mówić ze jest wszystko dobrze... no ale ile można wytrzymać w pseudo radości...

przepraszam ze piszę metaforycznie ale ciężko mi się połapać ale przede wszystkim mówić...

ps. kiedyś, raz byłam u terapeutki, na wieść o tym że podjęłam naukę języka hiszpańskiego usłyszałam "poszłaś na hiszpański?zwariowałaś?"

Noon,
decyzja o otwarciu się przed, obcym w zasadzie, człowiekiem może wydawać się zagrażająca. Jednak dotykanie tej intymności w gabinecie, docieranie do problemów, próba zrozumienia ich przyczyn wynikają nie z wścibstwa psychologa, a z Waszej wspólnej decyzji o współpracy. Profesjonalnej współpracy, choć w szczególnej tajemnicy i zaufania wynikających z prywatności dotykanych sfer. Pacjent i terapeuta podejmują wspólną misję osiągnięcia celu. Czy to oznaka słabości? Raczej odwagi i siły w podjęciu decyzji o zmianie, próby zrozumienia i ciężkiej pracy nad sobą. Każdy krok, każde postanowienie będzie bowiem Twoim - na pewno nie narzuconym przez terapeutę. Nie jego rolą jest proponowanie rozwiązań czy zabranianie czegokolwiek.

Przyczyny stereotypów dotyczących pomocy psychologicznej leżą głównie w społecznych i rodzinnych mitach, o których mówisz. "Każdy powinien radzić sobie sam", "Trzeba być dzielnym, twardym", "Lęk, płacz, bezsilność do oznaka słabości, na które nie można sobie pozwolić" - a to nieprawda. Trudniejsze momenty są drogą rozwoju każdego z nas. I tym właśnie zajmują się dobrzy terapeuci - mądrym wspieraniem rozwoju. A decyzja o terapii jest oznaką mądrości i inwestycją w siebie.

Sytuacja, o której wspomniałaś - agresywna krytyka ze strony terapeutki apropos nauki języka - jest przedziwna i bezpodstawna. Podejrzewam jednak, że może być bezmyślnym chlapnięciem, nieco jednocześnie wyrwanym z kontekstu. Skoro doszło do niej jednak już na pierwszym spotkaniu, wniosek jest jeden - nie do tego gabinetu warto wracać.

Nic dodać, nic ująć. Przyznam szczerze, że sam napisałbym to samo, ale już nie trzeba...

Powiedziałbym nawet, że usilne próby poradzenia sobie z czymś, co nas ewidentnie przerasta, są pewną oznaką słabości. A czasem przyznanie się do słabości jest dowodem wielkiej siły. Umiejętność sięgania po pomoc i korzystania z tej pomocy jest jednym z przejawów ludzkiej dojrzałości. Wielcy, milczący twardziele sprawdzają się dobrze w amerykańskich westernach, w życiu codziennym nader często młodo umierają na zawał serca.

No właśnie. Jak wynika z relacji Pacjentów, nader często terapeuci zachowują się przedziwnie albo nawet zupełnie nieodpowiedzialnie. Być może przydałyby się jakieś szkolenia pt. "Jak wybrać terapeutę?"...

Pani Justyno - od wielu miesięcy z entuzjazmem i wielką przyjemnością czytam Pani posty. I muszę to wreszcie powiedzieć - jestem szczęśliwy, że również do zawodu psychologa trafiają Osoby gruntownie wykształcone, profesjonalne, rozsądne, odpowiedzialne i mocno stojące na ziemi. Że nie wspomnę o pięknym, czystym i poprawnym języku, jakim Pani pisze (no i właśnie o tym wspomniałem...). Wróżę Pani błyskotliwą karierę w zawodzie, czego również najszczerzej życzę, biorąc pod uwagę, że to niełatwy kawałek podłogi.
Pozdrawiam serdecznie

Przyznam, że ja też jestem już trochę zagubiona, czy zrażona co do psychologów. Zastanawiam się na co przede wszytskim powinno się zwracać uwagę przy wyborze terapeuty?

Mam swoje doświadczenia, wrażenia...

Zastanawiam się co jest ważniejsze, terapia z psychologiem, który jest empatyczny i mam poczucie, że on mnie rozumie? Jednocześnie jego wypowiedzi też są dla mnie zrozumiałe, jednoznaczne? Nie ma w wypowiedziach "dziwnych podtekstów". Mam poczucie zaufania. Jednak poza poczuciem, że  na wizycie mogę się wygadać i poza lepszym samopoczuciem nie widzę konkretnych zmian, które przekładałyby się na konkretne zmiany w moim życiu, w decyzjach itp. Chociaż to akurat może być odczucie subiektywne, że nie ma postępów.

Czy ważniejsze jest aby terapia przekładała się na konkretne zmiany w moim życiu, zmiany w podejmowaniu decyzji, zmiany w dokonywanych wyborach, czyli aby przekładało się to na rzeczywiste efekty, mierzalne efekty? "Nawet jeśłi miałoby to boleć?" Czyli sytuacja taka trochę paradoksalna bo z jednej strony widać, że terapia przynosi efekty jednak często kosztem dobrego samopoczucia. Czyli poczucie, że nie zawsze sie rozumie co właściwe psycholog od nas chce, poczucie, że on nas nie rozumie. Poczucie, że  "gadamy po chińsku", bo reakcja psychologa jest dla nas totalnie niejasna. Poczucie, że czasem po wizycie chce nam się płakać, innym razem ogarnia nas wściwkłość, a innym razem odczuwamy brak zaufania? Zdarzają się też dobre momenty i ogólnie wrażenie, że są postępy.
Czy te wszystkie zmieniające się odczucia w czasie terapii są czymś normalnym co świadczy o zachodzących zmianach? Czy prawdziwa zmiana zawsze wiąże się z "kosztami", czyli wymaga "złamania" pewnych nawyków co przeważnie jest "bolesne"?

Czy jednak taka "huśtawka" nie do końca jest dobra?

Czy kiedy na terapii odczuwamy dyskomfort to sygnał aby zmienić terapię, czy może to "trudniej" jednak w ostatecznym efekcie oznaczać lepiej?

Za bardzo nie wiem na jakiej zasadzie wybrać specjalistę aby to faktycznie był dobry wybór.

z_głowa_w_chmurach,

ja nie narzekam, nie użalam się nad sobą, staram się normalnie funkcjonować; skupić się na najbliższych, przyjaciołach, nauce, zainteresowaniach... jednak to co czuję, myślę to jest moje... nie obwieszczam wszech i wobec jak mi czasem ciężko; chociaż nie powiem ostatnio czuję że mnie to przytłacza... 

poruszam tu taj sprawę która mnie nurtuje, chyba właśnie po to jest to forum aby poznać opinie innych...

przez 20 lat dawałam sobie sama radę, i mogę dalej tak ciągnąć ale ku czemu to prowadzi? zastanawiam się czy coś z tym nie zrobić, ale muszę wiedzieć, że to ma sens... nie chce wywracać swojego życia do góry nogami po to tylko by znowu się przejechać, być ocenianą czy niezrozumianą; nie chce być dla kogoś biznesem...

a może też boje się poznać siebie...

chyba nie zwłaszcza jak się było ofiarą molestowania, próby gwałtów, dzieckiem z rozbitej rodziny z niespełnionymi marzeniami, tzw. czarną owcą w rodzinie i otoczeniu, przedmiotem oszczerstw i ataków... a to tylko szczyt góry lodowej...

próbuje uciec sama od siebie, buduje kolejne mury aby się odciąć, może kiedyś mi się uda

Anhedonia,

nie zrozum mnie źle;, ja nie chcę się licytować z tobą czy kimkolwiek na problemy

bardziej chodzi mi o fakt strachu... przed przeszłością, sama sobą, odkrycia "nowej" siebie i właśnie brak zrozumienia...

a co jeśli po wizycie u psychologa znienawidzę się jeszcze bardziej?

Tylko , że ja w żadnym kawałku swojej  wypowiedzi nie  powiedziałam, że narzekasz czy użalasz się nad sobą.
Próbowałam przedstawić , jak wygląda wizyta u psychologa , że nie ma on za zadanie , lustrować Cię i wypytywać tylko sama zdecydujesz co chcesz mu powiedzieć.

noon mam takie wrażenie, że chciałabyś być samowystarczalna, chciałabyś nie potrzebować nikogo aby uporać się z problemami, jednak nie jesteśmy samowystarczalni i czasem potrzebujemy pomocy kogoś.

Jesteśmy zwierzyną stadną i większośc naszych potrzeb zaspokajamy poprzez relacje z innymi ludźmi.

Według mnie niesaomowitą siłą i odwagą jest poprosić o pomoc, przyznać się przed samym sobą, że tej pomocy potrzebujemy. Nie ma sensu tracić siły i energii na niepotrzebne zmaganie się ze samym sobą (nieumiejętne próby bycia silną, nieumiejętne próby zrobienia czegoś) kiedy to się nie sprawdza. Kiedy wyraźnie widzimy i już wiemy, że to się nie sprawdza. Mamy oszukiwać się, że w ten sposób coś osiągamy (oszukiwać się, że postepując tak jesteśmy silni) kiedy w rzeczywistosci marnujemy czas? Siłą jest niepotrzebnie się męczyć, czy siłą jest znaleźć rozwiązanie?

eneya;
"noon mam takie wrażenie, że chciałabyś być samowystarczalna, chciałabyś nie potrzebować nikogo aby uporać się z problemami, "

dokładnie tak...

Wojciech Imielski,
burza myśli... chyba za dużo aby pisać

ok... a tak poza tematem... ku czemu służy to forum? można uzyskać tu jakąś pomoc lub wsparcie?

Anhedonia,
"Zależy o jaką pomoc i wsparcie Ci chodzi. Jeżeli chodzi o rozmowę, wyjaśnienie wątpliwości i odpowiedzi na dręczące pytania to jak myślisz? big_smile"

chyba odpowiedziałaś juz na pytanie a czy komuś to pomaga? ma sens?

"O jaką zatem pomoc konkretnie Ci chodzi?"

chodzi mi o fachową ocenę sytuacji, o szczerość, i jasność

JJ,
widoczne zmiany skórne są dość realną przyczyną zaniżonej samooceny, nie upierałabym się więc przy psychologu. Pierwszym krokiem powinien być dermatolog. Czy wizyta taka będzie skuteczna? Statystyki są bardzo optymistyczne. Tak jak aktywny trądzik jest przeciwskazaniem do zabiegów kosmetycznych i prób pozbycia się go na własną rękę, tak właściwe leczenie może w kilka tygodni uzdrowić cerę całkowicie. Nie ma innego sposobu niż sprawdzić samemu. Może Ty zarejestrujesz dziewczynę w przychodni?

Czym zajmuje się Twoja dziewczyna? Wspomniałeś, że większość czasu spędza w domu. Czy uczy się, pracuje? Ma jakieś hobby? Może to jest tu problemem większym niż sam wygląd - choć jedno może wynikać z drugiego. Myślę, że warto zadbać przede wszystkim o tą codzienną aktywność - obowiązki i kontakt z ludźmi - a także sport, wycieczki, rozrywki w grupie itp. Mam nadzieję, że kiedy zaczną znikać kolejne problemy (kompleksy, onieśmielenie), będzie rosła jej pewność siebie i radość z życia.

to może jak nie do dermatologa to dziewczynę zabierz do DOBREJ kosmetyczki jest to przyjemne z pożytecznym

JJ
"Taa... tylko że makijaż nie będzie wieczny, a jej rozpacz wróci sad"

nie miałam na myśli makijażu tylko zabiegi w gabinecie kosmetycznym np. mikrodermabrazja, kwasy -dobra kosmetyczka już będzie wiedziała co zrobić z buźką i na pewno doradzi 

moim zdaniem to wpierw trzeba spróbować innych środków a potem ewentualnie do psychologa się wybrać

znowu odbiegam od tematu wątku... sorki

szczerze mówiąc to sądzę, że problem z trądzikiem to szczyt góry lodowej...

jeżeli twoja dziewczyna z tym nie będzie chciała nic zrobić to ty też nie wiele zdziałasz... przecież nie weźmiesz jej za rękę i na siłę nie zaprowadzisz do gabinetu... przede wszystkim ona musi tego chcieć...

uważam również, że wszelkie naciski z twojej strony wywołują reakcję odwrotną; a mianowicie dajesz jej do zrozumienia że faktycznie coś jej twarzą jest nie tak, że może jej się wstydzisz i dlatego tobie tak na tym zależy bo z tego co piszesz wnioskuję, że tobie bardziej zależy niż jej... 

a tak w nawiązaniu do tego co wcześniej powiedziałam dziewczyna może potrzebuje wsparcia, rozmowy... usiądźcie, porozmawiajcie z jakiego powodu tak naprawdę nie chce iść do dermatologa albo czy ma jakiś inny problem, który nie wie jak rozwiązać a "a tym co widzą wszyscy" chce pokazać jak jej ciężko...

ale to tylko moja ocena sytuacji

Rozmowa była i to nie jedna. Zawsze jest to samo. Jakiś rok temu delikatnie zaproponowałem dermatologa, ale stwierdziła że za nic w świecie nie pójdzie więc nie naciskałem. Kupowała różne maści ale to nie przynosiło żadnego efektu, a teraz jest coraaz gorzej z jej samopoczuciem. Prosiłem żeby udała się do lekarza, sądze że urzyłem już wszystkich możliwych argumentów ale w odpowiedzi tylko słysze że nigdzie nie pójdzie. Co do przyjaciółki to ma jedną, która też miała takie problemy ale jej rodzice zafundowali jej kosztowne leczenie które poskutkowało. Oczywiście rozmawiałem o tym ze swoja dziewczyną i powiedziała mi że tylko zazdrości swojej przyjaciółce ładnej buzi i figury. Co do nacisków - próbuje ją wyciągnąć z domu: przykładowo na piwo, do kina, na lody, cokolwiek... i prawie za każdym razem mi odmawia (głównie zależy to od nastroju w danym dniu). Mogę poprosić jej przyjaciółke żeby z nią porozmawiała ale czy to coś zmieni? Obawiam się też że moja dziewczyna się na mnie za to obraźi, że rozpowiadam o jej problemach. Raz była na imprezie ze znajomymi i porozmawiała z koleżanką o swoich problemach, a ta jej doradziła psychologa. Zaproponowałem jej dzisiaj jakieś aktywniejsze wakacje (idąc właśnie za radą udzieloną mi na forum) ale powiedziała że nie ma na to ochoty bo to nic nie zmieni i wciąż będzie się wstydziła. Rozmawiałem z nią ostatnio i mi powiedziała że po zastosowaniu tak wielu sposobów na trądzik już nie ma siły na dalszą walke i się już poddała. Ogólnie sytuacja wygląda teraz tak że ja proponuje jakiekolwiek rozwiązania, a ona każde neguje. Wcześniej starałem się nie naciskać bo była zajęta maturą i jakoś sobie z tym radziła ale teraz to naprawde mnie przerasta. Wiem że jak odpuszcze to się rozstaniemy, ale jak naciskam to też nie jest za dobrze bo może właśni myśli że się jej wstydzę. Wiem że pisała o trądziku na innym forum, ale naczytała się że lekarze innym dziewczynom nie pomogli i teraz sama tak myśli + to że się wstydzi tam iść. Także jestem już zagubiony bo wyczerpały mi się wszystkie pomysły jak jej pomóc bo jak ma dobry nastrój to naprawde dobrze spędzamy czas, a tak jest fatalnie

Agnieszka666,
bardzo mi przykro, że padłaś ofiarą tak strasznej napaści.

Praca z psychologiem zależna jest od tego, czego sama czujesz, że najbardziej potrzebujesz, co jest w tej sytuacji najtrudniejsze, z czym nie możesz sobie poradzić, czego się obawiasz. Pierwszym krokiem jest zadbanie o zdrowie, zabezpieczenie się przed tymi najbardziej fizycznymi konsekwencjami - urazami, chorobami ciała. Ważne również aby podjąć mądrą decyzję w sprawie zgłoszenia przestępstwa. Psycholog powinien znać podstawowe procedury prawne, ale przede wszystkim pomóc zrozumieć i zaradzić obawom przed ujawnieniem zgwałcenia.

Terapeuta jest przede wszystkim osobą, której możesz bez obaw opowiedzieć o wszystkim, co się zdarzyło, jak się z tym czujesz, kogo obwiniasz, czego się boisz, jak gwałt wpływa na Twoje życie - emocje, stres, relacje z rodziną, znajomymi, codzienną aktywność, plany na przyszłość. Masz pewność, że informacje te pozostaną poufne. Z czasem Twoje wspomnienia, odczucia będą się zmieniały, a terapia podążała w tym kierunku, wspierając Cię w powrocie do zdrowia i spokoju.

Anieszka666,
myślę, że w podobnych sytuacjach z pomocy należy skorzystać tak szybko, jak to możliwe. Na pewno świeżość wspomnień jest bardzo bolesna, ale właśnie na tym etapie wsparcie i pomoc są niezbędne. Szczególnie, że do tej pory nie zdecydowałaś się nikomu jeszcze opowiedzieć o tym, co Cię spotkało.

Dlaczego postanowiłaś ukryć swoją krzywdę przed rodziną? To nie jest sytuacja, którą można porównować z żadną inną, która kiedykolwiek Was spotkała. Zostałaś ofiarą brutalnej napaści. W żadnym stopniu nie było w tym Twojej winy, prowokacji czy błędu. Nie mogłaś zapobiec temu, co się stało. Rodzice nie mają podstaw by Cię oskarżać. Opowiedzenie im o porwaniu i zgwałceniu na pewno byłoby rozmową niezwykle trudną, pełną silnych emocji, ale czy masz podstawy podejrzewać, że ich reakcją nie byłoby przede wszystkim pełne przejęcia "Co możemy zrobić, jak ci pomóc"? Być może chciałabyś zacząć od rozmowy z jednym tylko z rodziców, lub z siostrą, ciocią, przyjaciółką czy inną bliską osobą?

Całkowitą winę za zdarzenie ponoszą mężczyźni, którzy się go dopuścili. Porwanie, przetrzymywanie, zgwałcenie ze szczególną brutalnością i pobicie są przestępstwami zagrożonymi najwyższą karą. Podejrzewam, że nie zrobili tego po raz pierwszy, ani po raz ostatni. Zgłoszenie sprawy, rozpoznanie sprawców pozwoli ukarać ich bestalski czyn, ale też uchronić kolejne ofiary. Będzie też dla Ciebie ważnym krokiem w zrozumieniu tego, co się stało i radzeniu sobie z lękiem w przyszłości.

Powiedziałam o tym zdarzeniu przyjaciółce. Ona bardzo mnie wspiera ale powiedziała że sama sobie z tym nie poradzę i że jeśli ja nie powiem tego rodzicom to ona to zrobi. Co mam zrobic w tej sytuacji. Nie chce mówić o tym rodzicom bynajmniej nie teraz. A przyjaciółka jeszcze chce żebym zgłosiła to na policję ale ja nie chce bo mam rodzinę w policji.

JustynaPiatkowska,
powiem ci szczerze, że nie mam pojęcia co mogłaby mi taka wizyta dać, co mogłabym dzięki niej osiągnąć. Generalnie jest mi źle samej ze sobą  ;( dużo o tym napisałam w wątku "jak żyć codziennie" ale szczerze mówiąc, nie wiem na ile by taka wizyta pomogła. W ogóle od czego zacząć? Nie mogę się w tym wszystkim połapać

Enya,
pojęcie "terapia" - "zastanów się nad terapią" używane na forum, czy w czasopismach kobiecych nie jest dość precyzyjne. Mam wrażenie, że często oznacza raczej "zastanów się nad spotkaniem z psychologiem", a jakie wynikną z tego kolejne dzialania to już kwestia czasu i decyzji tegoż psychologa oraz pacjenta.

Psychoterapia prowadzona jest w różnych nurtach teoretycznych i w jakimś stopniu do tej właśnie orientacji specjalisty zależy, w jaki sposób będzie prowadził terapię, na czym się koncentrowal, do czego dążył, jakie nadawał tempo.

W sytuacji konfliktu w związku (rozważanie rozstania, rozwodu) dobrym rozwiązaniem - w moim odczuciu - jest nie terapia, a konsultacja psychologiczna. Wiąże się to z mniejszą liczbą spotkań i polega na analizie konkretnej sytuacji. Choć psycholog nigdy nie powinien jednoznacznie sugerować pacjentowi "rozstańcie się/ nie rozstawajcie się", to pytaniami, swoimi interpretacjami odpowiedzi pacjenta może nakierować na istotne kwestie, pozostawić pod rozwagę inne spojrzenie na sprawę. Rozmowa taka jest też szansą otwartego wyrażenia emocji, wątpliwości, co samo w sobie często pozwala na nowo spojrzeć na problem. Niejednokrotnie dla pacjenta istotna jest informacja, czy dane zachowania (np życia seksualnego) są popularne, zdarzają się innym ludziom, czy są zaburzeniem - konsultacja może więc pełnić rolę informacyjną.

Jeśli w sytuacji konfliktu w związku obie strony deklarują chęć walki o relację, a zagrożeniem dla niej jest zaburzenie konkretnej sfery - np. zazdrość, nieumiejętna komunikacja - istnieje możliwości terapii małżeńskiej. Jest to cykl spotkań (najczęściej trwający kilka miesięcy) z parą, w których dążymy do jak najskuteczniejszego zaradzenia danemu konfliktowi, często z wykorzystaniem "zadań domowych", treningów. Przeciwskazaniem do terapii systemowej (całej rodziny) lub partnerskiej jest jednak alkoholizm jednego z partnerów, choroba psychiczna, trwająca obecnie przemoc czy inna forma silnej zależności (ekonomicznej, emocjonalnej).

Terapię indywidualną polecałabym osobie, której rozstanie z partnerem wynika nie bezpośrednio z interakcji między nimi, a np. z niewyleczonych trudności z przeszłości - bycia ofiarą przemocy (także psychicznej), gwałtu, pochodzenie z rodziny alkoholowej czy przemocowej, niskie poczucie wartości, liczne nieudane związki, zranienia, depresje czy ogólne poczucie nie radzenia sobie ze sobą. W tych bowiem sytuacjach źródło leży w psychice pacjenta (a nie relacji) i objawiać się będzie w każdym kolejnym związku.

Czy zawsze trzeba znać cel swojej terapii? Często pacjenci przychodzą z jasno określonym "niech TEN problem zniknie". Jest to ważna deklaracja, jednak w każdej psychoterapii cel można postawić sobie dopiero po wielu spotkaniach, dotarciu do realnych źródeł trudności (wybuchy agresji, których chce się pozbyć pacjentem są tylko konsekwencją innych trudności - np atmosfery w domu rodzinnym dzieciństwa - i wierzchołkiem góry lodowej), niejednokrotnie cele są też przeformułowywane na kolejnych etapach pracy. Myślę jednak, że trafnie ujęłaś, że zawsze wyznaczniekiem poprawy i sukcesu terapii jest subiektywne odczucie pacjenta o powrocie do dobrego samopoczucia, stabilności emcjonalnej, życiowej oraz samodzielnego (już bez pomocy i wsparcia psychologa) radzenia sobie z codziennością.

Enya,
choć odpowiedzialność za krzywdzenie (przemoc psychiczną, ekonomiczną, fizyczną, seksualną) ponosi oprawca, niemal zawsze związki takie tworzą się na zasadzie komplementarności - wzajemnego dopasowania osoby o skłonnościach przemocowych, z osobą z predyspozycjami do bycia ofiarą.

Pierwsza pomoc w takiej sytuacji polega zawsze na analizie doznawanej przemocy - jakich zachowań dopuszcza się agresor, jakie jest zagrożenie dla zdrowia i życia ofiary, czy agresja nasila się (od jak dawna trwa, czy ma okresy wyciszenia, czy jest rekacją na konkretne wydarzenia), jakie są jej skutki dla pacjentki - i opracowaniu planu bezpieczeństwa. Kolejne kroki wiążą się z uzmysłowieniem kobiecie, że to, co dzieje się w jej związku nie jest normą, nie powinno być dopuszczalne, jest karalne.

Decyzja o odejściu należy oczywiście do kobiety, pracuje się jednak nad jej fałszywymi przekonaniami "widocznie zasługuję na takie traktowanie", "nie poradzę sobie bez niego", "przecież się kochamy". Można tu mówić o współuzależnieniu - utrwalanemu przez kolejne życiowe doświadczeniu schematowi związku, dostosowaniu się do życia w relacjach patologicznych i z czasem coraz silniejszej niemożności wychodzenia z nich.

W większości przypadków cenna byłaby terapia długoterminowa, ponieważ osoby o podobnych predyspozycjach i doświadczeniach przez całe życie wchodzą w związki z partnerami dominującymi, przemocowymi - za każdym kolejnym związkiem wierząc "tym razem będzie inaczej", a potem "przy mnie się zmieni". Często pierwszym źródłem są relacje między rodzicami w domu dzieciństwa, atmosfera wczesnej młodości, pierwsze doświadczenia z mężczyznami, niskiej poczucie wartości, zależność.

Także przemoc psychiczna doznawana po raz pierwszy (epizod krótkiej relacji z partnerem dominującym, poniżającym) pozostawia trwałe ślady (choćby nieświadome poczucie zagrożenia, stresu, poczucie winy), które należy odszukać, wyrazić, zracjonalizować, przepracować i przeformułować.

Enya,
trudno jednoznacznie zakwalifikować, co jest przemocą psychiczną, a co nie. Różne mamy progi tolerancji, różne temperamenty. Agresja słowna nie pozostawia widocznych śladów, które można ocenić. Jednocześnie agresor (a często i otoczenia, rodzina ofiary) bagatelizuje skargi ofiara "Nie dzieje się przecież nic strasznego, bardzo o ciebie dba, jedynie czasami jest nieco zbyt apodyktyczny".

Przemoc psychiczna to wszystkie zachowania, które godzą w poczucie wartości ofiary, umniejszają zasługi, zdolności, wzbudzają strach, permanentny stres, pozbawiają poczucia bezpieczeństwa, odbierają kontrolę. Każdy przypadek należałby rozpatrywać indywidualnie, ale do najczęstszych aktów należą niezaprzeczalnie: ciągłe krytykowanie, wyśmiewanie, wytykanie i podkreślanie błędów, niezaradności ("nie poradzisz sobie z tym, jesteś za głupia, nigdy nic ci się nie udaje"), bezpodstawne oskarżanie ("to przez ciebie mi się nie udało"), grożenie, poniżanie, żądanie posłuszeństwa, niszczenie lub odbieranie osobistych rzeczy, wmawianie choroby psychicznej ("jesteś wariatką, reagujesz jak wariatka, ciągle płaczesz, wymyślasz"), izolowanie od rodziny i przyjaciół (my kontra oni), zabranianie własnej aktywności, nadmierne kontrolowanie, podkreślanie własnej mocy ("beze mnie sobie nie poradzisz"), nie pozwalanie na wyrażanie własnego zdania, grożenie odejściem ("inne kobiete są lepsze od ciebie, na pewno tak by się nie zachowały"), brak wsparcia emocjonalnego, empatii, uzależnianie poprzez kontrolę nad pieniędzmi, mieszkaniem, dziećmi, planami na przyszłość.

Oczywiście każde z tych zachowań można określić na kontinnum - od "zdarzyło się tylko raz" po "zdarza się bardzo często".
Wielu sprawców jest też osobami inteligentnymi, o dużych umiejętnościach dostosowania się do wymagań społecznych, których działania nie mają spektakularnego charakteru - nie podnoszą głosu, nie wyzywają, nie biją, manipulują nie pozostawiając śladów.

Myślę, że istotne jest:
Jak często zdarzają się podobne zachowania?
Jeśli zdarzają się bardzo sporadycznie: czy wiążą się z kłótnią, trudnym wydarzeniem (np utratą pracy), kiedy każdemu zdarza się podnieść głos, powiedzieć coś przykrego - czy nie można ich racjonalnie wytłumaczyć?
Czy sprawca miał kiedykolwiek podobne przejawy w stosunku do innych - rodziny, byłych partnerek, współpracowników?
Czy ofiara czuje, że zachowania te wpływają na jej życie, nastrój, samoocenę, codzienną aktywność - czy ma wrażenie, że gdyby partner zachowywał się inaczej, jej życie byłoby inne, o wiele prostsze, lepsze?

Często warto porozmawiać z kimś obiektywnym z zewnątrz - koleżanką, psychologiem czy choćby anonimowymi użytkownikami forum. Często taka ocena - "Nie pozwalaj na takie traktowanie, to niedopuszczalne, jak ty to wytrzymujesz", - na którą nie ma wpływu znajomość ze sprawcą czy zależność emocjonalna przez współobecność w sytuacji - jest bardzo trafna.

Anieszka666,
nerwy i wściekłość rodziny na pewno wynika przede wszystkim ze strachu o Ciebie. Trudno im też uwierzyć, że mogło spotkać Cię coś tak złego - to ich sposób obrony. Na pewno jednak postąpiłaś słusznie, opowiadając o tym, co się stało, a także podejmując terapię.

Bardzo ważna jest jednak również współpraca z policją. Choć wspomnienia są bolesne, Twój wysiłek może pomóc ukarać sprawców i uratować inne kobiety. Jeśli rozmowa z policjantką, co zrozumiałe, jest dla Ciebie zbyt trudna, możesz opisać zdarzenia odręcznie na papierze lub na komputerze. Może to okazać się łatwiejszym dla Ciebie rozwiązaniem, a zeznania takie, które podpiszesz i dostarczysz policji są równie wartościowe jak informacje zebrane w przesłuchaniu. Możesz też prosić, żeby w rozmowach na policji czy w sądzie towarzyszył Ci psycholog.

To wniosek zupełnie nieuprawniony.

Szczerze powiedziawszy, nigdy nie słyszałem takich komentarzy.

Czy faktycznie Pani psychoterapia ma zmierzać do jak najszybszego "zapomnienia"?

Szanowna Pani,
w sądach bywa różnie, powiem Pani jednak, że ja, w trakcie mojej naprawdę dość bogatej praktyki sądowej tylko raz spotkałem się z sytuacją, w której świadek został źle potraktowany (przez sędziego). Specyficzne podejście do świadków mają czasem prokuratorzy (taka już ich rola), ale Pani jest osobą pokrzywdzoną i w związku z tym przysługuje Pani szczególny status.

Ale ostateczna decyzja oczywiście należy do Pani.