przegrywam

... a może przyjmij jednak wersję realna, że poprostu jest niedojrzały emocjonalnie do budowania trwałego związku...

..to też! Wolałabym jednak wiedzieć,że nie chodzi o jego dojrzałość do związków ...a jednak o to ,że ja nie dla niego! Wiesz...taka realna prawda w oczy i kubeł zimnej wody na łeb...

nom...masz racje! Nie zrobił nic...a ja powiem Ci,,ze wcałym swoim 35-letnim życiu nigdy o nikogo tak nie walczyłąm! I chyba mu sie to spodobało..No i lux! Żadnych wyrzutów sumienia ,że przytarłam mu nosa... Pisałaś,że po 4 miesiącach jest Ci lżej... Powiem Ci,że ja nie maiałąm kontaktu ze swoim Niszczycielem- Ubotem od lipca tamtego roku do świąt BN- czyli 5 msc. Nic...zero kontaktu ( nawet nie widywaliśmy sie przypadkiem) i co "zjechał" mi święta dokładnie...mimo ,że ja postawiłam na swoim. Przez te 5 msc nie powiem abym o nim nie myslałą...ale sądziłam ,że jak wrÓci to będzie lżej...wierz mi ....wcale nie jest...jest jak było!

ale z tym wybaczaniem...coś w tym jest! Kiedy to ja potraktowałam kogoś podle a on mi wybaczył ,okazał serce,pomoc...wiecie jak sie czułam....brrrr! Nie mogłam tego zrozumieć...dlaczego tak postąpił i odplacił mi dobrem ..za zło! To bardzo niesmaczne uczucie...i myślę ,że w ich przypadku należy postąpić tak samo...wybaczyć i próbować zapomniec..

Tak trzymaj Nami....jak mnie bierze cholera i chce do niego napisać ...siadam do kompa i pisze do Was....POMAGA!!!!!

wiesz..czasami człowiek nie potrzebuje rady a zwykłego wygadania sie...i ja tutaj właśnie to robię.A zresztą przezciez tak wiele nas łączy. Chyba dajemy w jakimś sensie sobie siłę na wzajem...a przecież to ONI mieli ją nam dawać!!!!DUPKI!

wiesz Nami...ja to już nawet przeprowadziłam sie do mamy..a moja chata stoi pusta. Sama w domu bym zdebilała a u mamy...hmmm mam 2 siostry( starsze) jeszcze z nimi moge pogadać ale wiesz jak to jest...tez nie o wszystkim! Bo i ile będą mnie słuchać...to i tak trwa ponad 2 lata...każdy ma dość!!!

hmm...jak tak dalej pójdzie to może się spotkamy w jakimś szpitalu:))).Ja nie mam tu siostry a mama bawi u niej synka wiec zostałam samiuteńka:( ale za to mam WAS:)

a ja mam lepszy pomysł! Weźmiemy sie w garść i latem spotkamy sie u mnie na Mazurach i poopierdzielamy d...y wszystkim facetom!!!

JESTEM ZA! a zwłaszcza biorąc pod uwagę, że na mazurach mnie jeszcze nie widzieli:D kto wie może to będzie przygoda życia dziewczyny?:D

dokładnie!!! także Kobietki mamy wspólny własny mały cel:d do wakacji mamy być podleczone!!!

Zawsze chciałam jechać na Mazury....KGB jak praca?

taki ze mnie pawian
że najpierw ci stawiam
a potem odmawiam

mam czerwony tyłek
od życiowych pomyłek
zetrę cię na pyłek

mój ogon sprężysty
mój chód powłóczysty
mój ból zaj**isty

w ludziowstrętu napadzie
cień się na mnie kładzie
chowam się w szufladzie

palę papierosy
wypadają mi włosy
przez od losu ciosy

moja związkofobia
daje taki objaw
że umieram co dnia

nie podchodź bez kija
nie patrz mi na ryja
jesteś wstrętna żmija

jestem kawał chama
danaż moja, dana
od zmierzchu do rana

o rękę prosić mogę
a w zamian dam nogę
i kopa na drogę

pawianem być fajnie
bawię się genialnie
choć sypiam fatalnie

bujam się na lianie
aż rozwalę się na ścianie
śmieszne niesłychanie.

A oto analiza literacka utworu zwrotka po zwrotce:
Pawian wysyła sprzeczne komunikaty. Podchodzi i ucieka na zmianę. Jedno i drugie bez wyraźnego powodu. Aż oszalejesz.
Pawian robi to, ponieważ ktoś kiedyś zrobił mu kuku (mama, pierwsza miłość, długoletnia narzeczona/narzeczony...).
Pawian cierpi. Jak Humprey Bogart. Teatralnie ale po męsku, nie mazgai się.
Objawia się to np. okresami demonstracyjnej depresji i egzystencjalnych mdłości. Co czyni go jednostką głęboką i skomplikowaną.
Pawian z powodu ciągłego konfliktu wewnętrznego miewa psychosomatyczne objawy nerwicy z którymi nie chodzi do lekarza choć umiera ze strachu.
Pawian odrzuca i wyśmiewa, żeby nie zostać odrzuconym albo wyśmianym. Zazwyczaj jest jednym wielkim workiem kompleksów.
Oprócz tego, że jest twardzielem, jest też bardzo wesołym i popularnym w towarzystwie kolegą, prawdziwym bezkompromisowym luzakiem.
To, że Pawian próbuje się z kimś związać, nie oznacza, że w pewnym momencie tego nie pie**olnie krzycząc, że to nie dla niego.
Pawian okropnie, wprost skandalicznie stosuje wobec siebie tłumienie i zaprzeczanie. Nie ma problemów i nie potrzebuje pomocy...
...do pierwszego zawału oczywiście. Którym zupełnie się nie przejmie i zyska sławę i chwałę wśród chłopaków

Powyższy wierszyk opisuje objawy najbardziej popularnego typu Pawiana, choć są też typy mniej oczywiste, zakamuflowane, które demaskują się dopiero przy bliższych kontaktach. Za przedstawicielkę tego gatunku można też uznać ?femme fatale?- modliszkę, która uwodzi i rzuca, niezdolna do nawiązania dłuższego związku. Można też być bardzo zamaskowanym Pawianem - trwającym w wieloletnim, stabilnym i pozornie udanym martwym związku, gdzie nie ma bliskości, więc związek ten nie jest zagrażający a romanse na boku niezobowiązujące, bo przecież ma rodzinę.
Tak naprawdę nie wiadomo, co jest gorsze: zakochać się w Pawianie czy samemu być Pawianem. Jedno i drugie nie jest, och, nie jest łatwe ani przyjemne. Biedny Pawian. Sam nie wie, czy ucieka przed czyjąś miłością czy też przed swoją.
Czy spotkaliście się z Pawianami? Czy sami spawianiliście się kiedyś na kogoś? Czy może ktoś z Was zna sposób na oswojenie Pawiana? I czy byłoby to wskazane, czy też nasz świat byłby bez Pawianów nudny i bezbarwny jak flaki z olejem a artyści nie mieliby skąd czerpać natchnienia? I najważniejsze pytanie: co te Pawiany mają w sobie, że ludzie się w nich zakoch*ją??????????

wiersz..zaj....sty!!!!

Nami - dzięukuję jeśli chodzi o pracę to czekam na odpowiedź:).....

Anet - no tak ludzie na poziomie mojego synka który ma 6 lat nie zrozumieją uroku spokoju....:D

KGB....spoko...damy radę! moj syn tez przezył działke i świetnie sie bawił...przecież jest jezioro,woda.... Teraz ma 15 lat i świata  nie widzi za działką....

tak...nie ma czego!...10 arów Nie ma komu kosić . Ostatnio jak byłam twarda...i wzięłam sie za koszenie to myślałam,że dostanę skrętu jajników>>>>>>>

No z tym koszeniem to nie zazdroszczę ale jaka satysfakcja po.....

He he...ja też byłam z taką Małpką:)

no żeby tylko... wiesz że oni nigdy nei dorastają........:D
mam jakiś refleksyjny dzień... nie wiem po co tyle o Nim dziś myśle sam sie zjawia w moich myslach próbuję go przepędzić jutro moze będzie lepiej nie?

ha ha...dobre Sandra! Nie wiem KGB...czasami mi sie wydaje ,ze może tak same na wzajem się wpędzamy w te refleksje...jedna zacznie gadać o swoim...i tak sie wkręcamy....! Chociaż nie! Przeciez oni ciagle są w naszych głowach...tylko czasami sytuacje sprzyjają wyjątkowo. A mnie czasami jak coś rąbnie ,to zebym siedziała z Księciem Walii...to i tak będę o nim myśleć!!!

malaiduzy....też tak mam,wszystko mi niego przypomina...;(

u mnie jest podobnie,też nikogo innego nie wyobrażam sobie w przyszłości...

Ratunku......zabierzcie mi telefon......kusi mnie żeby do Niego napisać:(.A tak mi wczoraj dobrze szlo i...

http://muzyka.interia.pl/pop/news/dlacz … 1598360,50

i uczucia biorą górę....

pewnie ten czas jest potrzebny abyśmy nauczyły sie właśnie panować nad uczuciami...bo przecież nie można przestać kochać tak z dnia na dzień ...a czasami kocha sie kogoś do końca...... Nie na darmo mówi sie ,że przyzwyczajenie jest jak druga natura! I ja sobie tak tłumacze- zawsze będe go kochać ale nie możemy być razem....

dziewczyny.. jakoś tak sobie analizuje pewne rzeczy wewnętrzne... często jak piszę o sobie, albo czytam niektóre posty spotykam się ze zdaniem: " zrobiłam wszystko dla niego... rozwaliłam rodzinę, itd.." pomyślałam sobie dziewczyny jak to jest? mam wrażenie, że my same sobie zrobiłyśmy w niektórych przypadkach krzywdę... poniekąd szczęście uzależniłyśmy od osoby którą pokochałyśmy... bo widzicie cały czas zadaję sobie pytanie : jak można kochać kogoś kto zrobił nam krzywdę? to patologiczne ... już gdzies o tym pisałam, wobec tego może to wcale nie jest tak do końca? wydaję  mi się że coś sie stało w naszym wnętrzu.... że dopóki nie uleczymy swojej duszy z tego czegoś będziemy skazane na te wspomnienia ... tęsknotę.... ja tak pomyślałam, a gdyby zamiast myśleć o Nim poprostu zabrać się za siebie? zapisać na salse, aerobik - gdzieś sama , gdzies gdzi epoznam niezależne towarzystwo i co spowoduje mi jakąś radość ( w moim przypadku taniec) wydaje mi się, że im bardziej skumipy sie na sobie tym mamy większą szansę na odbudowanie samych siebie i dopiero wtedy szanse na prawdziwe szczęście.... i to wybaczenie o którym pisałyśmy.  Nikt nie zadba o nasze szczęście taka jeste prawda... mnie się wydaję, że ja własnie pozowliłam na to, ze ta osoba która dawała mi ogrom tego szczęście - jak gdyby pozowliłam na to żeby zawładnoł tym szczęściem - nie, że specjalnie ale ja jakoś podświadomie uzależniłam bycie szczęśliwym i nieszczęśliwym od bycia i nie bycia z Nim....  powoli rozumiem coraz bardziej, że związek z Nim poza chwilami szczęscia tak naprawdę był do bani.....
Czy któraś z was dokonywała takiej analizy?

masz rację KGB ja też to zrobiłam sobie na własne życzenie ale po prostu uważałam, że tak powinno być, że to daje mi właśnie szczęście nie szukałam go nawet gdzie indziej myślałam, że znalazłam szczęście właśnie w Nim... wiem już, że popełniłam wiele błędów, nie powinnam się z nim tak zatracić... powinnam zawsze kochać siebie bardziej niż Go teraz to wiem... tylko ja nie wiem czy potrafię inaczej kochać niż całą sobą oddałam wszystko a teraz nie mam nic... najgorsze jest to, że On odchodząc zabrał ze sobą część mnie i to pewnie ta pustka przywołuje wspomnienia i ten czas który wypełniał On, poczułam, że to w Nim odnalazłam siebie...

wczoraj coś zrozumiałam, że miałam szczęście przeżyć miłość i już nikt mi tego nie zabierze oraz to, że się nad sobą użalam czego nie powinnam robić a także, że powinnam zaryzykować i się z nim spotkać i wtedy już wszystko będę wiedziała... w którą stronę mam iść bo nie mogę stać w miejscu...

niestety zapowiada się trudny weekend mam zostać sama w domu... a tego nie chcę... bo zawsze wtedy On był ze mną

Antidotum tak chciałabym je znaleźć...

kurcze...analiza...! chyba setki razy..w tą i w tamtą stronę! Nie wiem ,czy mi to pomaga...ciągle wracam do punktu wyjścia..czyli do niego. Tylko ze teraz jakoś mniej boli...ale nie potrafię nadal go znienawidzieć! A tak bym chciała....pomocy....

Nami... gdzie się podziewasz? jak Twoja silna wola hmm?

dziewczyny...mam złe przeczucia co do Nami......! kurde! Gdzie ona jest?

Help!! nie zrobię nic idiotyczne  pt. dzwonienie czy sms czy mail, ale dziś czwartek , zawsze w czwartek wychodziliśmy na jakieś małe szaleństwo barkuje mi tego!!! brakuje mi jego!!!...