przegrywam

ehh... znów zaczynam się czuć strasznie... już naprawdę nie wiem o co mu chodzi... ostanio się spotakliśmy i myślałam, że wszytsko się ułoży powiedział, że chce abym była jego partnerką a nawet tak się zachowywał jakbyśmy byli razem ale jednak chyba nie jesteśmy... bo co jutro On wyjeżdża i jednak nie chce żebym z nim jechała a niech sobie siedzi tam sam Jego wybór !
Dziwni są Ci faceci czego On chce gdy jestesmy razem widzę, że cieszy się jak dziecko, że jest mu dobrze, że lubi ze mną przebywać, że pragnie być blisko mnie dotykać całować przytulać patrzeć na mnie, ale właśnie to "ale" i nie wiem o co chodzi
dać sobie spokój próbowałam i mu powiedziałam, że nie powinniśmy się widywać to On powiedział, że wcale tak nie uważa
czuję, że nic odemnie nie zależy a nie chce tak się czuć
wytrzymujemy około tygodnia aby się nie spotkać ale czemu mamy się przed tym powstrzymywać? czy to coś złego?
nie odzywałam sie jakiś czas do Niego to zaczął pierwszy no i zaproponował to ostanie spotkanie... tylko co teraz? znów mam czekać?
kurde widzę, że On chce tego co ja tylko dlaczego się przed tym powstrzymuje? w sumie ja robię to samo ale to On odszedł i mówił, że nie wie co dalej...
a ja głupia siedzę i myślę, myślę i siedzę i tak cały czas i wiecie co nie mogę dojść do żadnych rozsądnych wniosków

Może i brutalne ale prawdziwe... Tylko ja myślałam, że już będzie ok ale jednak słowa niczego nie zmieniły... chodź sądziłam, że tak będzie
żebym nie czuła się winna byłoby mi łatwiej a tak ja się łudzę On mi daje nadzieję... On nie chce żebym odeszła ja też tego nie chce tylko ja chce wrócić ale On trzyma mnie na dystans... wiem postąpiłam okropnie ale ile można pokutować za swoje winy?
a najgorsze jest to, że nigdy Go nie zrozumiem bo nigdy nie byłam w takiej sytuacji...
wiesz Mirella ja myślę, że On tęskni tylko jakoś to znosi tak jak ja... czuję, że jestem coraz bliżej, już nasz temat nie kojarzy mu się tylko z tym dlaczego sie rozstaliśmy bo powoli tamtą sytuację zamazują nowe wspomnienia
może powinnam się odciąć ale kiedy jest mi dobrze kiedy jesteśmy razem i widzę, że spotkania nas do siebie zbliżają, ale najgorsze jest to, kiedy pomyślę, że następnego razu może już nie być...

wróciłam dziesiec minut temu ze spacerku, mieszkam na wsi, pelno zieleni, takie swieze powietrze, lubie te spacery.Biore pieska i wędrujemy polną drogą... to mnie tak...oczyszcza? Przez chwile czuje dziwna ulge ze wszystko sie ulozy.
Roznie te moje''terapie'' wyglądaja.... po pierwsze-nie biore telefonu, aby czasem nie podkusilo zadzwonic.
Czasem pełna spokoju po prostu ide.... mowie do mojego psa, rozmawiam z nim.... czuje sie lekko.
A czasami przez łzy nie widze nic, płacze, pytam Boga Dlaczego?Prosze, wrecz blagam go, zeby zmienil cos, zeby cos ruszylo, zeby stalo sie cos co wyjasni cala ta sytuacje.wtedy czuje ze ktos mnie slyszy, ze ktos rozumie moja rozpacz, ze ktos idzie i placze ze mna.
Czasem taki spacer sprawia doslownie fizyczny ból,bo mijam miejsca gdzie opalalismy sie, całowali, gdzie szeptał milosne wyznania, wygłupy, kłótnie, itd i czuje ze to ejst ten sam czas, to samo miejsce, tylko ejgo brak, tak rozpaczliwie pragne zeby byl tu teraz w tym miejscu ze mna, zeby mowil slowa takie jak kiedys......

malaiduzy i sama widzisz, jest fajnie gdy jesteście razem, a potem? Ból, tęsknota, pytania na które nie ma odpowiedzi. Strzelamy sobie w stopę tymi spotkaniami - ja też tak mam - i uwierz mi, lepiej się żyje w niewiedzy. U mnie mijają dwa lata i były to lata hmmm... "ciężkie". I może ktoś powie że mamy przez to doświadczenie, będziemy wiedzieć co robić kiedy nie daj Boże, znowu nas spotka to "coś" ale guzik prawda. Nic z tej szkoły nie wyniesiemy. Te całe życiowe batalie niczego nas nie nauczą. To my musimy nauczyć się z tym żyć i patrzeć TYLKO I WYŁĄCZNIE NA SIEBIE i wybrać to co jest dla nas najlepsze, a uwierz że TO co siedzi nam w głowie na pewno tym nie jest.

dianula nie słowa tylko czyny. Nie możesz go kochać za to że mówił "kocham", tylko za to czy dał ci tego dowód. Żyjemy marzeniami o Nich, idealizujemy w naszych oczach a potem płaczemy że się skończyło bo nie było tak jak ułożyłyśmy to w głowie. Czas przyzwyczai nas do bólu albo i wyleczy rany.

a ja nie wytrzymałam zadzwoniłam mama mnie dobiła pytania co z nami i czy przyjdzie na imprezę rodzinną... i On spytał się kiedy jest i że by przyszedł ale raczej nie będzie Go to ja sie spytałam dlaczego nie chciał żebym z Nim jechała to powiedział, że chciał ale ja powiedziałam, że się będę uczyć i to znaczyło, że nie chce jechać ale kiedyś zawsze tam się uczyłam i spędzałam z Nim czas... wyszło jak wyszło nie spędzimy razem tego weekendu i chyba muszę wziąć sprawy w swoje ręce bo z tego co mi dziś powiedział to On też nie czuje się zbyt pewnie i nie wie czy ja bym czegoś chciała a to jest dziwne heh może patrzy na mnie przez pryzmat siebie?
ehh niech to wszystko się wkońcu jakoś ułoży bo dłużej tego nie zniose !

mirella nauczyć się można ale czy serce tego posłucha? raczej nie !

mam nadzieje ze ja rowniez sie poddam, ze po prostu nie bede miala sily nawet myslec o nim, albo ze w koncu on sie zlamie i zdecyduje ......

Jest taki cytat: "W chwili, kiedy zaczynasz zastanawiać się, czy kochasz kogoś, przestałeś go już kochać na zawsze."
Wiesz, ja podczas mojego pięcioletniego związku, był taki czas, że budziłam się rano i myślałam o dniu kiedy się wyprowadzę. Wiedziałam że to nastąpi, bo moje uczucia były za bardzo zmiksowane. Kiedy to co czujemy przeplata się z przyzwyczajeniem, wdzięcznością, przywiązaniem i ciągłym strachem co dalej, to sygnał że na nasza "miłość" woła o pomoc. Że to chyba nie tędy droga. I naszedł ten dzień, kiedy właśnie się wypaliłam.

Witajcie kochani, przez ostatnie kilka dni sama zastanawiam się czy moje uczucia do niego kiedykolwiek sie wypalą? Byłam ze znajomymi w górach, był też ktoś komu na mnie zalezy, była najbliższa kumpela a mimo to brakowało mi znów tylko JEGO. Samotność czy twarzystwo, noc czy dzień, poniedziełek czy nie niedziela - mysle o nim cały czas. To jak narkotyk, biore inne ale potrzebuje tego jedynego by poczuć tą jedność w sercu i duszy, by zapomniec o wszystkim innym. Czasami budze się i nie dostrzegam żadnych zmian...

samasamotnaznow Dzisiaj coś rzucam cytatami więc odnośnie twojej sytuacji też coś mam: "Czasem jest pełno ludzi po to, aby głębsza była samotność."
Nie jesteś jedyna. Po rozstaniu tak jest, że cokolwiek robimy, gdziekolwiek jesteśmy i choćby nie wiem jak piękne to były miejsca i znajomości brakuje nam tej właśnie jedynej osoby. Ja tam miałam jakąś godzinę temu, kiedy wychodziłam z psem na spacer pomyślałam że do szczęścia brakuje mi tylko jego towarzystwa. Ale co zrobić. Naprawdę uczę się doceniać każdą chwilę, każdy dzień i cieszyć się z tego co jeszcze przede mną; z tego co  nieznane. Więc j/w głowa do góry.

Ja tam dalej dostaję dygotek. Mało tego - mam już objawy desperacji i gdy kogoś poznaję to zmuszam się do tego, żeby mi się spodobał, nawet jeśli do końca tak nie jest. Na szczęście tak jest tylko przez pierwszych kilka minut i nie powoduje to poważnych życiowych konsekwencji

coś mnie dzisiaj dopadło.... nie mam nostalgicznego nastroju ani nic w tym rodzaju ale wciąż mi siedzi w głowie...... no nie wiem robię coś i mi się przypomina....... tak o poprostu wcale tego nie chcę, wcale nie myślę o nim intensywnie poprostu przy wykonywanych czynnościach zaczyna mi się coś wspominać. Macie też te stany?

ehh... kupując buty myślę czy mu się spodobają, robie obiad myslę czy by mu smakował, nakładam bielizne myślę o tym, że ta najabardziej mu się podobała, itd., ... takim myślom nie ma końca i nie wiem co by sie musiało stać abym o Nim nie myślała? chyba musiałabym stracić pamięć, tym bardziej, że nadal jest obecny w moim zyciu...

wydaje mi się, że przestałabym o Nim myśleć, żebym pokochała kogoś innego ale czy kiedyś to nastąpi?

Ale co zrobić, żeby pozbyć się naszego eks z serca?:( Ja chyba o nim nigdy nie zapomnę, nigdy nie przestanę myśleć, nigdy nie stanie się mało ważny. Czy to oznacza, że już nigdy  nie otworzę się na nową znajomość?:( Chcę zapomnieć, chcę go odsunąć na dalszy plan, ale nie umiem

Może za malo sie staramy? niby chcemy by zniknęli z naszego zycia ale w głebi serca wciąż marzymy że wszystko poukłada się jak w pięknym love story...

dokładnie ale życia to chyba jednak nie komedia romantyczna, chodź żeby napisać historię mego związku i uciąć ją jak film na ostanim współnym wieczorze na koniec dodać napis i żyli długo i szczęśliwie można by pomysleć, że wszytsko się ułożyło
a dziś co? znów siedzę sama chodź chciałabym aby On był przy mnie...

Malaiduzy
Zadaje sobie codziennie to samo pytanie : czy przestane go kochać? nie mowie że dziś czy jutro, chciałabym wiedzieć że wylecze się z tej miłości , bo nie ma go już od dawna a ja do dzis z nim rozmawiam  . Boje się że braknie mi siły by znów  odbić sie od dna...

Aga30
U mnie apatia do byłego trwała ok dwóch miesięcy , niestety pozniej niechęć do byłego  zamieniła sie w niechęć do całego świata. Przestało mi zależeć na czymkolwiek. Praca, znajomi, uczelnia... nie ważne przestały byc zajęcia, kolokwia, praca magisterska , w pracy nie wykazuje najmniejszej chęci do działania. Mogłabym siedziec całymi dniami w domu, najchętniej w piżamie i bez makijazu zwinieta w kłębek pod kołdrą. Człowiek nie może tak zyć gdy na niczym mu nie zależy...

Witajcie kochane! Stęskniłam sie za Wami.... trochę chorowałam..nic takiego -tylko grypa ale jeszcze podle sie czuję! U mnie hmmmm..jest jak było! Bez dołów tam żadnych ale...kurcze ....coraz bardziej upewniam się w tym ,że to uczucie we mnie zostanie. Tylko już mnie to nie boli....wiecie co? chyba tak na dobre uświadomiłam sobie to ,że przecież "ON" nigdy nie spotka nikogo takiego jak ja, nikt nie da mu tego,co ja bym mogła mu dać ...i tak właściwie to on ma problem i niech z nim zyje...skoro tak chciał. Myślałam jeszcze niedawno ,że ten ból będę odczuwała zawsze ale dla pocieszenia dla wszystkich WAS KOCHANE- ból mija...uczucie zostaje. Bedzie lżej- zobaczycie! Ja jestem "weteranką" w tej kwestii! Borykam sie z tym od 3 lat. Tylko wiecie co pomaga? Brak kontaktu! jeżeli mogę Wam coś radzić ...to właśnie TO! To jedyny sposób! Pozdrawiam i odezwę sie poźniej....

Witajcie! Mirella to dobrze,ze Wy potraficie po takim czasie się spotkać imoże ...trochę udawać ale mimo wszystko macie tę odwagę. Ja ...zreszta on też ...odcielismy sie zupełnie od siebie mimo,ze wiem iż jego ta sytuacja dręczy tak samo jak mnie. Nie wiem dlaczego ludzie ,którzy mogliby być ze soba szczęśliwi-nie mogą być razem? Zarówno ja jak i on ...wiele w zyciu przeszliśmy...może ta zachowawczość z naszej strony doprowadza do tak idiotycznych sytuacji. Jestem przekonana,że gdybym teraz ( po prawie 5 miesiącach) do niego zadzwoniła lub napisała- od razu by sie odezwał. Ale pytanie - po co? Ja juz przerabiałam wiele z jego strony...no cóż,któreś z nas może musi być bardziej upatre a drugie bardziej uległe. A my chyba jesteśmy tacy sami ...i raczej nic z tego nie będzie!!!! Trochę mi żal...bo mogło być super!

Dziewczyny u mnie było tak samo, ale to jednak moja upartość zadecydowała o odwrocie. Dzisiaj, taki piękny dzień, słońce grzeje jak w Egipcie a ja myślę o tym co ja robię? Jestem sama, nie mam chęci żeby gdzieś wyjść przez co  nie mam możliwości poznania nowych ludzi i myślę o tym jak on spędza ten dzień. Taka beznadzieja mnie dobija. Urlop w takim stanie to głupia sprawa ale jak mus to mus.
O powrocie nie mam szans nawet myśleć, już nie dałabym rady, ale czemu ten stan trwa w nieskończoność...

Ale powiem Wam dziewczyny, że zauważyłam pewną zależność w tych naszych relacjach damsko-męskich.  Po rozstaniu z nim miałam kogoś a On walczył. Potem się poddał. Później role się odwróciły i On pokazał że teraz ma to gdzieś. No to powiedziałam dość. A teraz kiedy jesteśmy sami, żadne z nas nawet nie wspomni o tym ani słowa. Jesteśmy już chyba już pogodzeni z takim stanem rzeczy, że każdy sobie ale musimy wiedzieć co u nas słychać bo bez tego ani rusz.
Podejrzewam jednak, że gdyby w tym momencie ktoś pojawił się w moim życiu, On dałby sygnał że mnie kocha. Jestem tego pewna na 100%. Tylko co z tego... To co piękne już za nami....

Aga, jakbym słyszała moje koleżanki które w kółko powtarzają mi, że jeszcze do siebie wrócimy. Gdybym nie wiedziała o nim tyle ile wiem.... Szkoda gadać.

A co do urlopu to jest to póki co jedyna myśl którą wybiegam w daleką, bo aż sierpniową przyszłość. Razem z moją przyjaciółką wybieramy się na wakacje do Włoch Żyję tylko tym wyjazdem, mam nadzieję że nabiorę do tego wszystkiego dystansu...

Wolny czas doprowadza i mnie do szału:) więc lepiej nie planowac urlopu bo tam pozostanie tylko myslenie i myslenie, no chyba ze jakas wciagajaca ksiązka lub przystojny kelner czy ratownik

A co do samotności....Kiedy pierwszy raz "poluźniliśmy nasze więzi" czułam tę samotność tak strasznie.....co Wam będę mówić! Nigdy wcześniej i nigdy juz później ( jak na razie) tego tak nie odczuwałam...a teraz też jestem sama i nie chcę być na razie z kimkolwiek. Wcześniej też próbowałam...zapomnieć! ale nie dało się- więc po co krzywdzić siebie i innych? Takie bycie z kimś "zamiast" jest przecież męczące nie? Może po prostu trzeba sięgnąć dna,wyzerować liczniki...i zacząć od nowa? Może dopiero wtedy wszystko sie poukłada...????

Sięgnęłam już dna, straciłam więcej niż mogłam, nie wiedziałam kim jestem i dalej nie wiem czego chce. Straciłam jego i przede wszystkim siebie, zgubiłam gdzies chęć do życia, ogarnęła mnie wszechobecna apatia, niechce mi się chcieć, niezalezy mi na czymkolwiek. Liczniki się zatrzymały, wciąz pamiętam jak było mi dobrze gdy wiedziałam że jest, że czeka gdzieś na mnie. Teraz co pewien czas musze zaczynać wszystko od początku,niby krok do przodu ale cały czas stoje w miejscu. Bycie w związku przestało byc prirytetem, wogóle priorytetów mi brak w tym momencie... chociaż cała otoczka wokól mnie jest piękna i kolorowa, przeciez się smieje, chodze na silownie, basen i do kosmetyczki, wieczorami na imprezy... a w głebi duszy totalny haos czy da sie go poskromic???

w znaczeniu dosłownym zwymiotowałam. napisałam mu maila z życzeniami. nie wiem po co tak zrozbiłam chyba musiałam wyrzucić to z siebie.

nie błysnę-jestem właśnie 7 tygodni po rozstaniu-dostaje schizów (walenie serca, myśli, kręcenie w głowie, myśli, ze go kocham)-dopiero jak go widzę , ale nie widziałam go ze 3 tygodnie więc luzik. jeśli to będzie nam dane, to może będziemy razem, powtarzam sobie 'maybe next lifetime".
oczywiście, sprawa sprawie nierówna-współczuję Wam i podziwiam, ja bym padła chyba, zarżnięta przez własne nerwy. nie jestem kłębkiem nerwów, jestem jakimś KŁĘBEM, POTĘŻNYM KŁĘBEM NERWÓW. podziwiam, wierze w Was dziewczyny. szkoda, ze nie ma środka na czyszczenie myśli-ale z drugiej strony porażka nas hartuje, wiemy czego szukamy u następnego faceta, wiemy, ze nie wolno tak szybkjo ufać itd. są plusy, trzeba widzieć.
na ten temat tyle.

mam nadzieję, ze dostanę szczere odpowiedzi-otóż powiedzcie mi, co sądzicie o takim facecie.
byliśmy razem 3 lata, po 2 latach coś się spier... najzwyczajniej (raczej moja wina=nerwy, kłótnie).
ostatnie 2 miesiące to masakra. kłótnie, kłótnie no i nie zgadniecie kłótnie. zrobiliśmy sobie 3 tyg przerwy. umówiłam się z nim, że 3 kwietnia się spotkamy i porozmawiamy o tej przerwie, co nam dała itd.
2 kwietnia dzwoniłam ze 3 razy aby się umówić-nie odbierał. zero, nic.
3 więc po południu podreptałam jak głupia do niego, stałam pod bramą 20 minut, wyszedł, powiedział, że kocha mnie ale już nie tak jak kiedyś (a da sie tak?) i że nic już nie widzi. i że zaraz musi iść bo z kumplem sie umówił na Play Station pograć.zachowałam zimną krew, powiedziałam, że jak się odmieni, niech da znać, podziękowałam za cudowne dni, noce, uśmiech. on tez. i odszedł. zero kontaktu. do widzenia. zero walki o nas. zero życzeń na święta. czekać na niego? (chyba nie, ale powiedzcie coś..)
od paru mcy wiedziałam, ze chyba lepiej się rozstać ale się bałam samotności. może musimy odpocząć dojrzeć , ale kochane, czy WARTO CZEKAĆ?

jak wspomniałam napisałam mu wczoraj maila z życzeniami odpisał mi : szkoda Twojego pisania każdy mail od Ciebie ląduje w koszu bez czytania.....
jestem w szoku naprawdę. podejrzewam, że napisała to ona.

KGB Weź nie pisz do niego. Nie ma żadnych okoliczności pisania maili. Żadne urodziny, imieniny, śmierci itd. Ten człowiek nie istnieje a to o czym myślisz to tylko twór twojej wyobraźni. UWIERZCIE DZIEWCZYNY! IM MNIEJ WIEMY TYM LEPIEJ ŚPIMY więc przestańmy się katować i dodatkowo zadawać sobie ból - czy przeczyta, czy odpisze, czy wykasuje... Kasujemy liczniki i jedziemy nową trasą w nową podróż.

bo dobrze znam jego styl pisania........ zresztą w lutym to on pisał do mnie, dołaczał jakieś kwiaty ze zwykłej kultury. Jest dupkiem niewątpliwie, ale napewno nie pisze w taki sposób.

mirella napisałam bo mnie to zabolało........ chciałam z siebie wyrzucić emocje więc życzyłam mój wszystkieo dobrego myslalam że sie oczyszcze

nie zna mojego nr tel mam ochotę w poniedziałek zadzownic na jego służbówkę i zapytać............... boję sie jednak kolejnego ciosu..... może jest mi potrzebny?
poprostu jestem rozbita , ze ktoś kto zapewniał mnie jak ważna zawsze będe w jego życiu( bez względu na okoliczności bycia razem czy osobno) może tak napisać.Pamiętam nasze rozmowy na ten temat........ pamietam jak płakał mówiąc mi to.... czy mogłam aż tak być ślepa i nie zauwazyć że kłamie?
znowu wróciła do mnie agresja

Ani się waż! Przestań się już nakręcać, wiesz że to nic nie zmieni a Ty za to bedziesz w rozsypce. Jeśli natomiast tego maila napisala ona, to widocznie widzi w tobie konkurencję i chyba obawia się o swoją pozycję. Pomyśl sobie, że to ona będzie miała kiedyś więcej nieprzespanych nocy niż ty właśnie z takiego powodu.

wiesz, tak analizując mnie samą, mam takie coś , że po ostrym kopie pozytywnych rad itd jestem zadowolona kilka dni, potem coś jakby się zaciera. oduczam się tego. walczę z tym, ściągam właśnie pozytywne mp3. i ide do psychologa w poniedziałek.
ostatnie 3 wizyty odwoływałam, już mam dość

jak najdzie Cie ochota, by dzwonić, pisać, zacznij robić  coś dziwnego, nagle wybiegnij, desperacko tańcz, wróć jak Ci przejdzie - hehe ja stałam w  deszczu ostatnio 20 min bo miałam ochotę iść w miejsce gdzie on jest, a wiem co on robi w pewnien dzień po południu. Nigdy już mnie to nie najdzie hehe

jak sobie pomyślę, że on juz pewnie o mnie nie mysli, ma swoje zajęcia, kumpli, ma mnie głęboko, może już nigdy się nie odezwie, to myslę- "to dlaczego ja mam być tą emocjonalną ofiarą?"
musze się pozbyć go z głowy, bo juz gdzieś czeka ten prawdziwy, dla mnie! i chcę go uczciwie kochać,a tamtego wymazać. fakt faktem , za każdym razem, gdy si e1sza odezwiesz czy coś-przegrywasz. on wie, ze ma pilota do Twoich emocji. a obojętność najbardziej wkurza.

KGB dla pocieszenia powiem ci że nie ty jedna miałaś z takim draniem do czynienia. Obiecanki?? Skąd ja to znam! Kochana, mój ex nr 2 był we mnie zakochany na zabój, inne dla niego nie istniały, każda w jego oczach była beznadziejna.... ale tylko przy mnie tak twierdził. W rzeczywistości umawiał się z kilkoma na raz. Jednej nawet wyznał swoją miłość, wyżalił się że jest z zołzą i że kocha tylko Ją i marzy o tym by z nią być. Ja to wszystko przeczytałam i tak jak ty, kiedy dowiedziałaś o jego zaręczynach, tak ja wtedy miałam kołatania serca i przez dwa dni chodziłam jak na haju. Doganiałam swoje serce ale szybko mi się to udało. Różnica była taka że ja go nie kochałam, co nie znaczy że ten incydent mnie nie zabolał.
Ale się nauczyłam mam nadzieję raz na całe życie. Nie słowa tylko czyny i basta!! Obiecanki niech sobie wsadzą między bajki...