przegrywam

podepnę się i ja do tego wątku.

Mój mnie zostawił dosłownie parę dni temu. Czuję sie jakby mi ktoś dosłownie wyrwał serce z klatki piersiowej. Nieobecność i cisza bolą teraz o wiele bardziej niż to wszystko, co mówił i robił, kiedy był, a co sprawiło, że nie jesteśmy już razem.

Ale to już drugie rozstanie. Poprzednim razem rozstaliśmy się na cztery miesiące, które dla mnie trwały cztery stulecia. To ja odeszłam, w zasadzie zniknęłam uprzednio obsypując go stekiem wyzwisk ale po tym, co się wtedy stało nie mogłam jednocześnie zostać i zachować do siebie szacunku- albo jedno albo drugie. Nie zrobił absolutnie nic żeby mnie zatrzymać, nie zawalczył ani jednym słowem, odniosłam wręcz wrażenie, że właśnie to było mu na rękę.
W tym czasie właśnie tego chciałam - żeby pożałował. Żeby zrozumiał, co stracił...
W końcu wrócił. Skruszony, zmieniony, z obietnicami i słowami, których nie powiedział nigdy wcześniej. Zrozumiał, co stracił, przepraszał, obiecywał, że zrobi wszystko, żeby odbudować moje zaufanie, mówił, jak bardzo nie chce mnie stracić i jak puste były jego dni i noce beze mnie. Uwierzyłam.

I proszę bardzo - 3 miesiące później znowu ryczę, mimo że przed jego wielkim powrotem bylam juz w stanie normalnie bez niego funkcjonowac

znów nie wiem co robić? nie wiem jak to będzie wyglądało... jest dziwnie nawet bardzo
kilka dni temu miał urodziny upiekłam mu Jego ulubiony tort, złożyłam życzenia zaprosił mnie na kawałek tortu, weszłam okazało się, że trafiłam na rodzinny obiad więc odwrotu już nie było posiedziałam chwilę i z tego jak siedziałam przy stole z rozmowy wywnioskowałam, że szykuje później jakieś spotkanie dla znajomych więc postanowiłam szybko zjeść i uciekać On nie protestował i gdy się ubierałam zaprosił mnie na grila w sumie nie wiedziałam czy to robi jedynie z grzeczności czy naprawde chce żebym była za jego namową zgodziłam się przyjść. Było mi głupio, ponieważ dawno nie widziałam Jego znajomych i w sumie nie wiedziałam jaka będzie ich reakcja ale było wporządku nie zachowywalismy się jak para chodź siadał przy mnie dbał aby niczego mi nie brakowało poprostu troszczył się później kiedy zostawalismy sami zbliżał się do mnie a ja nie potrafiałam trzymać Go na dystans, pare razy się pocałowalismy i przytuliliśmy było miło. Na koniec odprowadził mnie do domu i podziekował za miły wieczór. Potem znów wróciło wszytsko do normy tzn. utrzymywaliśmy jedynie kontakt telefoniczny "kolezenski"
Wczoraj zaprosił mnie na obiad zgodziłam się a nawet bardzo ucieszyła, poźniej wybralismy się na spacer nawet nie przytulil ani nie złapał mnie za reke... zaczął padać deszcz wiec zaprosiłam Go do siebie na kawe, zgodził się, gdy weszlismy do mnie ja poszłam zrobić kawę a On połozył się na łożku i gdy weszłam spojrzałam na Niego to musiałam przy nim usiąść i Go przytulić poczułam się tak jakbyśmy nigdy się nie rozstali i właśnie tu było Jego miejsce On mnie też mocno przytulił chciał pocałować pomimo Jego wielu prób i wewnetrzej walki samej ze sobą nie uległam więc poprosił, żebym się chodź przy nim położyła i przytuliła zrobiłam to Jednak On znów poszukiwał mych ust ja nie wytrzymałam łzy zaczeły same napływac do oczu i mu powiedziałam, że z kolegami sie nie całuje i, że Go kocham i nie może tak tego wykorzystywać jeżeli nie chce ze mną być a On nic milczał... potem znów zaczęlismy sie wtulać w siebie ale dalej byłam twarda. Jednak później uległam Jego ustom i dotykowi Jego rak za którymi tak bardzo tęsknie i tak pragnę, lecz gdy miało dojść do zbliżenia znów się odsunełam pomyślałam, że nie mogę pomimo, że bardzo tego pragnę i powiedziałam mu to spytałam się jak się czuję będąc tu teraz ze mna powiedział, że jak dawniej gdy się spytałam czy by chciał, żeby tak było milczał, spytałam czy chodzi mu jedynie o sex i to co czuje jest jedynie pożadaniem powiedział, że nie tylko więc się spytałam co czuje cisza póżniej powidział, że kiedy się rozstalismy obiecał sobie, że nie powie mi, że mnie kocha pomimo, że będzie to czuł chwilę leżeliśmy potem znów zaczął całować i dotykać moje ciało aż wkoncu uległam... znów się kochaliśmy ja to zbliżenie potraktowałam jako wyznanie miłości chyba piekniej nie mozna tego wyrazić... lecz On chyba nie ;/ minął kwadrans po stosunku a On zaczął się zbierać... nie wytrzymałam poleciały mi zły i powiedziałam co o tym sądzę, że dostał czego chciał i teraz już może isc... a On ze wczesniej się umowił i że jest spóźniony to powiedziałam, że mógł wczesniej isc a czekac az mu ulegne na co On, że nie, przytul mnie mocno i posiedział, chwile i powiedział, że naprawdę musi iść...

Ehh... co ja głupia robię będąc z nim widzę wciąż faceta z którym byłam i którego kocham ale jeżeli On już taki nie jest jeżeli to jest inny człowiek, który może mnie krzywdzić z taką premedytacją ... Jedna połowa chce wrócić druga nie nie powie, że kocha bo sobie obiecał, że tego nie zrobi, kogo ja oszukuję? chyba sama siebie...
Pewnie to głupie ale ja czuję, że On mnie kocha tak jak ja Jego tylko dlaczego nie chce tego otwarcie przyznać...?
musiałam to z siebie wyrzucić... i przyznam, że jest mi już trochę lzej...

A ja Ci powiem, i to co mi się wydaje po przeczytaniu tego co napisałaś

ten Pan nie myśli głową (przynajmniej nie tą większą) egoizm ;(

A czym łatwiej "mu się oddasz" tym mniej będzie Cię szanować

bo jak sądzę nie jesteście razem .... ale nie czytałem od początku

tylko ten jeden post i to mi chyba wystarczy

mała........  mam do Ciebie dużą sympatię ( wirtualną jak narazie).
Po 1. wiem co czujesz.....kochasz kogoś kim on był.... jedna kwestia on nigdy taki nie był to TY STWORZYŁAŚ SOBIE TAKIE WYOBRAŻENIE O NIM na podstawie tego co on w tobie zakotwiczył
Po 2. ŁUDZISZ SIĘ!!!! Mała powiedz szczerze czy jeśli ktoś kocha to tak sie waha to tak zwleka to nie wlaczy? Mała to naprawde jest jasne.
Po 3."szczerze to jeżeli okaże się aż takim dupkiem to będę sie tylko cieszyć, że już z nim nie jestem" - ale on już okazał się dupkiem:)- czy naprawdę nie widzisz że on wykorzystuje Cie dla zspokojenia swoich potrzeb? jak się poczujesz jak pewnego dnia to on będzie oporny? jak pewnego dnia to on odepchnie Twoje usta? czekasz na to? naprawdę chcesz sie z tym zmierzyć.?

Mała, owszem masz nadzieję.Owszem wierzysz ale bardziej we własne złudzenia niż nadzieję ktorą on mógłby Tobie dawać...........  Nie umiem Tobie teho wytłumaczyć i nie wytłuamczę, bo sama musisz to przejśc i zrozumieć. Naprawdę miałam podobnie ale nigdy nie jest tak aby kogoś nauczyć na naszych błędach...........
Chciałabym aby Ci się ułożyło, wiesz dobrze, ze Ci kibicuję........ ale powiem Ci szczerze, facet któremu zalezy na kobiecie nie zachowuje się w ten sposob ( i sądzę że dobrze o tym wiesz) a jeśli jemu nie zależy na Tobie jako na partnerce  to po co Ci to wszystko? dla łeż? dla bólu? dla katuszy tęsknoty? po co??? im szybciej sobie odpowiesz na to pytanie tym szybciej poczujesz maksimun cierpienia ( wynikiem rozczarowania) a im szybciej poczujesz to cierpienie tym szybciej uda się zapomnieć, a im szybciej zapomnisz tym szybciej będziesz miała szansę na nowe zycie. jestem z Tobą myślami.

Mała.......... wszystko da się wyklarować..... ale tylko za obustronną wolą dwóch stron. Czujesz się winna ok. ale ja wiem jedno jeżeli Cie kocha to powinniście to ustalić i koniec kropka a nie życie w stagnacji z miesiąca na miesiąc tak? jesteś uparta podobnie jak ja to dobrze . Ja bardzo pragnę ocalić tak serdeczne osoby jak Ty przed zderzeniem z dołkiem........ ale wiem że realnie się nie da tak poprostu........
Jeśli będzie dobrze Kochana będe świętować wraz  z Toba.
Jeśli będzie źle...... możesz zawsze płakać w mój rękaw i będę płakać tak jak Ty....... bo doskonale Ciebie rozumiem :*
na szczęscie jestem juz poza etapem złudzeń.

ehh... i co znów nie dałam rady...
nie chce mnie stracić ale nie jest gotowy na powrót, kiedyś podejmie taką decyzje ale sam nie wie kiedy, wtedy kiedy to poczuje a kiedy to poczuje?
a najgorsze jest to, że gdy Go widzę to miękne i wszytskie teorie jakim jest dupkiem idą w łeb
znów zaczynam czuć się winna
nic nie poradzę, że powrót do mnie kojarzy mu się z powodem naszego rozstania i sądze, że to Go blokuje
i ten zapach Jego perfum wciąż Go czuje fuck ;/
jedynym rozsądnym wyjściem teraz wydaje mi się zerwanie kontaktu ale sama nie wiem czy dam radę... chyba muszę jeżeli chce coś zmienić
ile bym dała, żebym mogła wymazać z Jego pamięci powód naszego rozstania
i przyszedł czas się poddać
bo jeżeli nie potrafi być już ze mną to ja nie jestem wstanie już nic zrobić
tak jak jest też zostać nie może bo mi to nie odpowiada
bo albo wszytsko albo nic
tylko zebym potrafiła się tego trzymać
dziś ostani raz z nim porozmawiam i znikam z Jego zycia

do KGB

KGB  czytałałam wszystkie Twoje posty jeteś już dużo silniejsza bo od rozstania upłynęło już troche czasu i potrafisz wspierać tych wszystkich ,którzy tego potrzebują... nie udzielałam się tu aktywnie, ale cały czas śledziłam Wasze wpisy...moja sytuacja jest bardzo podobna do Waszych brakuje mi chęci siły i słów zeby to wszystko opisać...a z drugiej strony tak bardzo potrzebuje Waszego wsparcia i spojrzenia na tą sytuację z boku, chociaz tak naprawde sytuacja jest jasna ale do mnie chyba jeszcze nie dociera...tak w największym skrócie:poznałam go gdy się rozwodziłam był cudowny, miły dobry kochany po kilku miesiącach mówiłmi ze mnie kocha częst za często nie byłam wtedy jeszcze na to gotowa i mowiłam mu ze z tego raczej nic nie bedzie a on twierdził ze musi mnie otworzyć było cudownie, był fantastyczny sex trwało to rok pojechaliśmy na cudowne wakacje wróciliśmy z nich pokłóciliśmy się o jakąś błahostke a on stwierdził ze tak naprawde to on nic nie straci jak sie rozstaniemy ze od poczatku twierdziłam ze to był układ a układy się konczą. zależało mi na nim powiedziałam mu ze go kocham i ze jestem gotowa spróbować..olał to wtedy bolało jak cholera myślałam ze umre. uznałam ze miał taki cel zebym go pokochała a on ze mnie wtedy zostawi. pozbierałam sie trochę a on z nienacka po m-cu napisał ze na mną tęskni. dałam się nabrać wróciłam ale to nadal był układ sex i czasem rozmowa i wciąz zadnej poważnej rozmowy. w grudniu przeczytałam w jego telefonie smsy od" kolezanek" tłumaczył sie ze to tylko kolezanki ze on bedąc ze mną czuł sie samotny a w smsach nie było nic strasznego...znów myślałam ze mi serce peknie...w konsekwencji swieta i sylwester osobno...w lutym znow było kilka spotkań było cudownie myślałam ze wreszcie cos do niego dotarło ze moze bedzie chciał jednak cos ze mną stworzyć ale tak naprawde było cudownie tylko wtedy gdy był obok jak wyjezdzał ja cierpiałam nie ufałam juz takjak na początku m-c temu chciałam to zakończyć i tak tez zrobiłam nie walczył nie zawalczył ani raz .jakies lakoniczne nic nie znaczące smsy az w koncu nie wytrzymałam napisałam ze ten m-c chciałam zobaczyć czy zatęsknimy za sobą czy coś do siebie czujemy czy się wreszcie przed sobą odkryjemy ale usłyszałam ze nie udało sie, razem to zepsuliśmy ze on nie jest na nic gotowy po takim długim czasie on jest nie gotowy i ze nie rozumie czemu akurat teraz ten temat poruszyłam...naprawde kobiety są z marsa a kobiety z wenus...ktoś patrząc z boku uznałby ze mam wszystko i zebym zapomniała o Piotrusiu Panu a ja wciąż zyje złudzeniami, mylnymi wyobrazeniami o nim. BOLI.

cześć kochane Kobietki. Przepraszam,  ze późno odpisuje ale wyjechałam na szkolenie i nietstey 14tego miałam wypadek samochodowy, wyglądało to poważnie ale zakończyło się na szczęście jedynie wstrząśnieniem mózgu i już chwała Bogu jestem w domu. O szczegółach powiem jak dojdę do siebie.

Nikita...Boli i będzie boleć ale  z czasem będzie do Ciebie docierać coraz więcej to jak w beznadziejnej sytuacji postawiłaś samą siebie, wierząć że On jest tym o kim marzysz...... bo on wcale taki nie jest..... musisz to przejsć i naprawdę się da.

Mała Tys ie trzymaj i zacznij wreszcie życ .......... bez niego...... to chyba już czas najwyższy?
całuje was Kochane.

świetna jest! Odkąd usłyszałam ją w radio mam ustawioną w telefonie jako dzwonek

hejka byłam w szpitalu, wczoraj przetransportowano mnie do domu ale czuje się jakby bolała mnie każda część ciała każda kostka.... masakra ważne że żyje i nic nie połamałam.
nIkita widzę że nasze historie są bardzo zbliżone. 1282322 to moj nr gg jak bedziesz miała ochote pisz

KGB kochana wracaj szybko do zdrowia, mam nadzieję, że już się lepiej czujesz :*

mirella nie uwierzysz ale czytając Twój post doskonale wiem jak sie czułas i co czujesz teraz. Współczuję, ale jutro będzie lepiej..... znasz już to uczucie przecież. Ja też znam dlatego,
po 1 "proszę Boga niech nigdy więcej nikt nie trafi w moje serce"
po2 "mówią, że miłość wiecznie trwa..... niech trwa beze mnie"

Trzymaj się Kochana..... przejdzie wiesz o tym, że przejdzie:)

Wittajcie kochane.... czytam Cię Mirella ...i aż Ci zazdroszczę. Głupia jestem ...co? Mineło tyle czasu i przecież tak sie "trzymam"- niby już nic...a jednak! Jak ja Ci zazdroszczę tego ,że mogłaś sie z nim  spotkac , przez chwile porozmawiać...zobaczyć....wszystkiego! Boże! Ja nawet nie wiem ,czy on zyje...a przecież Go kocham! Pewnie myslałyście ,że u mnie juz wszystko ok!...że sie "podniosłam" Ku....wa mać! Nie mogę tego zrobic od 3 lat! To tkwi w mojej pie...nej głowie i wraca jak cholerny bumerang! Ciągle mieszają mi sie uczucia( jeżeli wogóle są) z miłości ...do nienawiści. Tylko ...jakby to juz nie boli- bo przecież to już tyle czasu....ale czemu ciągle jest? Przezciez jestem juz sama...nie ma ze mną żadnego faceta ( chce odetchnac,unormalizować sytuację, wyzerować liczniki)...tylko niech ON JUŻ ZNIKNIE - z mojej głowy...............proszę

gdyby wszystko było ok ...cześciej bym tu zaglądała...a tak ....co mam powiedziec...kurde- jest jak było! I co mam z tym zrobić?

ja nie cierpie z tego powodu ,że jego nie ma....tylko ogólnie jakos tak kiepsko sie czuje ( psychicznie) i wszystko mam po prostu gdzieś...nic mi sie nie chce a najbardziej nie chce mi sie ludzi...nawet do listonosza nie wychodze-  he he...!! Normalnie bagno kompletne.....

Anet u mnie dokłądnie tak samo ogólna załamka i choćby nie wiem co się w tym momeccie wspaniałego wydarzyło to i tak pewnie kompletnie by mnie nie wzruszyło taki ogólny totalny dół...czasem marze zeby zakonczyc definitywnie ten etap w swojej głowie i zacząc zyć ale nie wychodz:-(

Kurcze Anet nie ma w Twoim życiu nic co chociaż troche dawało Ci jakąs radość nie wiem praca?rodzina?przyjaciele? cały czas masz taką totalną załamke czy tylko chwilowo??jejku tak trudno mi cokolwiek radzić bo sama jestem w rozsypce i sama nie wiem od czego zaczynać dzień on sam sie za mnie zaczyna...

skąd jesteś Anet ? jak małopolska to chętnie sie spotkam pogadać

Mazury kochana ...niestety

o matko to drugi koniec Polski:-(((( ale moze w wakacje sie wybiore:-)

Anet trzymaj sie kochana cieplutko odzywaj się tu czasem jak bedziesz chciała pogadać, i myślę ze jezeli ludzie Ci bliscy uważają ze stać Cie na wiele i ze mozesz wszystko tzn. ZE TAK JEST! tylko musisz wykrzesać z siebie tę siłę która gdzieś w Tobie drzemie...pozdrawiam Cię cieplutko ide kąpać mojego synka:-)

Anet dzięki za zaproszenie :-) a Tobie jeśli przed latem wpadłby do głowy szatański pomysł odwiedzenia grodu Kraka to ja tez zapraszam! na pocieszenie powiem Ci ze moja siostra kiedyś stwierdziła ze gdyby mój los spotkał ją to ona by się z tego nie podniosła a ja jakos daje rade i Ty tez dajesz! więc głowa do góry i bierzemy życie za rogi!!!!

anet nie wiem czy jest mi czego zazdrościć, ale w twojej  sytuacji to naprawdę byłoby może chociaż na chwile zbawienne. Nie wiedzieć czy on nawet żyje?? Ja bym chyba umarła z takiej niepewności. "My" mieszkamy blisko siebie, nie mamy wspólnych znajomych ale nasze rodzeństwo pośredniczy w tych kontaktach. On rozmawia z moją siostra, ja z jego bratową a nawet z rodzicami, którzy dzwonią do mnie co jakiś czas i pytają jak żyję. Nie powiem - bardzo jest to miłe, ale potem dopadają mnie myśli, że przecież mogło być tak fajnie. A tu zonk.
Widzicie, jakie wszystkie mamy skoki nastroju. Ja przed wczoraj pisałam że nie chce mi się żyć ale co mam zrobić? Żyję sama, samotna i czekam sama nie wiem na co. Nie szukam nikogo, bo jeśli mi się nie uda będę miała do siebie żal, że znowu znalazłam sobie Romea ze spalonego teatru.

Kochane, dzisiaj Wielki Piątek - dzień w którym Jezus umarł na krzyżu. To jedyny dzień w roku w którym spełniają się życzenia. Idźcie do kościoła i wypowiedzcie życzenie między godziną 15.00 a 15.15 i pomódlcie się. Trzeba wierzyć że będzie lepiej.

Zmykam do pracy.  Całuję.

Ja jestem nad wrogo nastawiona więc zgrzeszyłabym idąc i prosząc o to co mam na myśli......... poza tym, nie wierzę w takie rzeczy jak koncert życzeń do Jezusa. Jedyne o co można prosić to o siłę w wiarę. Ale postanowiłam kiedyś, że nie będę rozmawiac o religii więc juz milczę:D.

Śnił mi się dzisiaj.... wróciło znowu wszystko, ale mniej boleśnie.... zwykłe refleksje, ale meczące.

...

Nie, nie zamierzam do niego wracać.

W skrócie moja historia wygląda mniej więcej tak:
Mieszkaliśmy razem 4 lata, odkrywałam jego romanse i kłamstwa aż w końcu wyprowadziłam się na dobre - w czerwcu minie dwa lata. Szybko poznałam kogoś i wydawało mi się że się zakochałam. On przepraszał, błagał, nagle chciał ślubu, dziecka ale ja byłam już w innym świecie. Walczył prawie pół roku, a ja dawałam mu na to nadzieję a potem rzucałam nią w kąt. Potem zrozumiałam że tylko jego kochałam, i  że oszukuję samą siebie, ale mimo tego trwałam w tym galimatiasie prawie półtorej roku.

Od trzech miesięcy jestem sama a nasze stosunki wyraźnie się ociepliły ale na dość jasnej stopie. Ja na nic nie liczę, wiem że to już nie wróci, zamknęłam tą furtkę i skupiam się na czysto koleżeńskich stosunkach. Wiadomo że nie da się odciąć stuprocentowo ale mnie się to udaje, bo to co najlepsze i to co najgorsze mamy już za sobą. Teraz jest ta faza równowagi do której w końcu dotarliśmy i chyba się z tego cieszę. Chyba już mi tak  kompletnie nie zależy na niczym, że wszystko co się dzieje traktuję jako coś co jest i już.

Witajcie....Ja dopiero jakoś tak dochodze po tych świętach. Myslałam ,że będzie gorzej ( jakieś tam rozmyslania i inne duperele...) ale podobnie jak KGB- pierwszy raz  (hmmm chyba od 3 lat!) nie zlozyłam mu życzeń...i powiem szczerze jakos to po mnie "spłynęło". Chyba bałam sie, że znowu coś sie zacznie ( jak to było na Boże N) i wolałam tego nie robić. myśle ,że to jest juz naprawdę dobry "objaw". Zastanawiam sie tylko, czy on liczył na to ...czy po prostu jest to już "zapomnienie"? No ale pewnie tego nigdy sie nie dowiem....A oprócz tego to powiem Wam ,ze strasznie "zachorowałam" w pierwszy dzien świąt! Moja koleżanka zawsze tak mówi jak sobie nieźle popije. Więc idąc jej tokiem rozumowania ( i nawet chyba ładniej to brzmi) to ja też strasznie zachorowałam i drugi dzień swiąt...przeleżałam! I dobrze- przynajmniej nie było możliwości sie rozczulać. KGB kochana ...cos nie mozemy sie złapać na gg...!

A ja mam dzisiaj kryzys.... Niby tydzień fajnie zleciał, szybko, w pracy dużo się działo a tutaj znowu objawy tego samotnego weekendu dają się we znaki. Kurcze, dlaczego te gorsze dni ciągle wracają? Codziennie chodzę na spacery z psem i nie ma dnia abym nie myślała o tym "jakby było fajnie gdybym teraz kogoś miała..." A tak, łażę sama jak łazęga, gadam do psa a w domu siedzę w tych pustych ścianach jak jakiś trędowaty odludek i sama siebie dobijam.
Majówka zaczyna się od jutra a tu dupa. Może w niedziele jak pogoda dopisze jakiś grill z okazji moich 30 samotnych urodzin a do tego dużżoooooooo piwa. Na trzeźwo tego nie przeżyję.

anet74 bardzo dobrze zrobiłaś że nie złożyłaś mu życzeń. On pewnie czekał na wiadomość od Ciebie, ale po nich nie ma się czego wielkiego spodziewać. Mądre słowa ktoś powiedział, że nie ważne jak kto zaczyna tylko jak kończy. Ja podpięłam to pod każdą dziedzinę życia i sprawdza się w 100%! Mój ex nr 2 też mnie olał, nie stać go było nawet na sms-a o treści "ws" i tym pokazał właśnie tą wielką miłość do mnie. Dobrze że się nie nabrałam na te jego gierki i chyba tylko z tego mogę być dumna

Ja wzięłam urlop w pon rzutem na taśmę, bo okazało się że nikt ode mnie z biura nie chciał, ale tez się tego boje. Jak będzie pogoda to spędzę je w ruchu, zabiegam się na śmierć

Aga jak te kontakty z nim sprawiają ci przykrość to po prostu nie odpisuj mu i tyle. Im mniej wiesz, tym lepiej śpisz.
A na forum jesteśmy tu właśnie po to, aby czasem po marudzić