przegrywam

malaiduzy, czy na pewno..?
Przecież to wiązałoby się z tym, że musielibyśmy się zamknąć na nowe znajomości, na ludzi i teraz odpowiedz sobie szczerze - czy bylibyśmy wtedy szczęśliwy..???
Myślę, że nie...za to bylibyśmy bardzo ubodzy duchowo.
Poza tym pamiętaj, każda taka sytuacja uczy nas nowego doświadczenia, którego nie zdobylibyśmy w innych okolicznościach, a nic tak nie kształtuje osobowości człowieka jak właśnie zdobyte doświadczenia.
Dlatego ja wyznaję troszkę inną zasadę, a mianowicie, że czasami, aby zaznać prawdziwego szczęścia trzeba zapomnieć, że kiedyś miało się więcej...
Natomiast druga moja maksyma, która też ma w sobie pewną mądrość mówi o tym, że  czasami trzeba coś w życiu poświęcić, by następnym razem osiągnąć więcej, i ja w to wierzę...

Dotyka się dna żeby się odbić. Trzeba tylko zebrać w sobie siłę.

Najpiękniejsze są miłości, których nie ma.
Które jutro przyjdą albo nie.
Najpiękniejsze są miłości, których nie ma.
Światło z nieba nie wiadomo jak i gdzie.
(...) Najpiękniejsze są miłości, które były.
Są jak stare wino kiedy płynie czas.
Najpiękniejsze są miłości, które były.
Taka chwila przyjdzie na każdego z nas.

teraz gubię wśród swoich myśli, kiedy w końcu miłość przestanie kierować moim życiem...
spotkaliśmy się... stało się, kochaliśmy się nie potrafiłam, nie ulec, pragnęłam tego tak bardzo, że nie potrafiłam się oprzeć... czułam się jak pod wpływem narkotyku za długo przebywaliśmy ze sobą pomimo starań zachowania bezpiecznego dystansu ale to jest chyba silniejsze od nas...

tylko kiedy minęło trochę czasu On leżąc patrzył na mnie tak dziwnym, obcym, smutnym wzrokiem, którego nigdy wcześniej nie widziałam zaraz potem łzy napływające do Jego oczu i zamykające się za nim drzwi.
Dodam, że zapomnieliśmy się zabezpieczyć

hej, a gdzie w tym wszystkim jakaś rozmowa? ustalenie? dlaczego sobie Kochana pozwalasz na tego rodzaju gierki? czy mało Tobie jest cierpienia? oczywiście zrozumiałe pożądanie, tęsknota... ale nasze doświadczenie winno nas uczyć, że nigdy nie wychodzimy na tym dobrze, bo po chwili wspaniałych uniesień powraca rzeczywistość... i co teraz znowu będziesz musiała sie zastanawiać co dalej?
Cholera jasna no!!! ALBO SIE FACET OKREŚLI ALBO KOPNIJ GO( DOSŁOWNIE) W TYŁEK NIECH SIĘ OTRZĄŚNIE. a Ty przestań wreszcie siebie w ten sposób traktować bo za każdym Twoim uczuciowym podejściem będzie się to kończyło na płaczu..... Musisz się kochana wziąć w garść i  wydaje mi się, że w tym przypadku musisz uczucia odstawić na bok . Nie mów, że się nie da....... ten czas kiedy On milczy nie poświecaj rozmyślaniom o Nim lecz o sobie......
Z jednej strony doskonale Ciebie rozumiem - możesz być tego pewna, ale z drugiejs trony jak patrzę z boku to uważam, że stajesz sie ofiarą własnych uczuć, które zamiast sprawiać, że jesteś szczęśliwa unieszczęśliwiasz siebie jeszcze bardziej. 
Czy On coś konstruktywnego powiedział?

Masz rację muszę się od tego jakoś uwolnić, tylko nie potrafię
Dziś się pewnie spotkamy i zobaczymy... co ja mam teraz zrobić...

malaiduzy
Nie chcesz pytać ale chyba powinnaś, powinnaś widzieć na czym stoisz. Kilka lat temu postapiłam dokładnie jak Ty i wiesz co? następnego dnia powiedział ze mnie kocha, pragnie ale niechce ze mną być i ze przeprasza że jest skurwysynem ale może Wy tego tak nie zostawicie, nie wiem. Z własnego doświadczenia wiem,że nie można dopuszczać do takich sytuacji, bo po wszystkim znow wszyscy cierpimy jeszcze bardziej  a wpomnienia nie dają nam normalnie funkcjonować. Wiec badz bardziej dojrzała niż on, nie zatracaj sie w zbędnych nadziejach tylko się z nim spotkaj i sama wszystko zakończ, raz na zawsze.

jeżeli od razu się nie dowiedziałam co będzie to chyba coś takiego usłyszę albo i nic...

tylko się boję, że zabraknie mi siły i odwagi no ale to najlepsze wyjście.

dzień płodny, tak na całość
pigułka 72 godz. po pomoże?

a ja głupia myślałam, że ten jest inny nie sądziłam, że kiedykolwiek mnie skrzywdzi

tylko ja naprawdę nie chciałam, żeby doszło do czegoś więcej miedzy nami dopóki nie wiem na czym stoję... ale doszło i teraz czuję się z tym dużo gorzej ;/

wiem napisałam mu to wczorja ma załatwić recepte od znajomego lekarza ale jakoś mu sie nie spieszy... bo na pogotowie to chyba nie ma sensu jechac?

Ty się nie oglądaj na Niego bo w razie gdyby to nie On będzie chodził w ciązy, rodził przez ileś godzin w męczarniach, przechodził połogu i gruncie odpowiadał za to jak wytłumaczyć dziecku że ojciec to niezdecydowany, nieodpowiedzialny typ. Jeśli nie masz  znajomego lekarza to dzwoń po znajomych - oczywiście nie mówiąc po co Ci nr- i proś o numery żeby dostac się do jakiego lek. Interniści , rodzinni tez wypisują takie recepty.

Oj Kochana - daj sobie z nim spokój. Widzisz i masz obawy a On gdzie jest? może w kościele się poszedł zastanawiać?

Ty mu powiedz żeby spadał, badz konkretna i niech on tez bedzie wreszcie zdedcydowany. Daj nam znać jak poszło

wzięłam tabletkę

potem spędziliśmy razem resztę dnia, zaprosił mnie do siebie rodzina Jego była w domu, znów zrobiło się gorąco między nami.

szliśmy razem objął mnie zacząć coś podśpiewywać sobie to się spytałam czemu jest taki wesoły? a On a czemu Ty taka smutna? chwile milczałam potem odpowiedziałam, że może dlatego, że nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć, a On nic cisza... nie drążyłam tematu miałam zrobić to później ale jakoś tak mi nie wyszło...

czy czyny nie mówią nam czasem więcej jak słowa? czasem chyba łatwiej coś pokazać niż powiedzieć.

pomyślałam sobie po co mi te deklaracje? co z tego, że powie, że chce być ze mną czy nie powie tego jedno i drugie nie da mi gwarancji. Najważniejsze żeby był !

Anet,  w porządku trochę zimno za oknami ale ogólnie dobrze nawet na chwilę słońce wyjrzało zza chmur , a jak u Ciebie?

póki co czekam spokojnie na rozwój wydarzeń, cierpliwość to jest to czego się ciągle uczę
On się nie odzywa, ja też milczę

dziwnie się czułam będąc wczoraj u Niego moje fotografie ciągle na tym samym miejscu, moje kapcie wciąż są moje, moja poduszka nadal na mnie czeka, dźwięk muzyki z płyt których razem słuchaliśmy, jakby to wszystko tak spokojnie na mnie tam czekało

a i najważniejsze! jak juz myslę o nas...to nie ma tego ścisku w sercu i tego czegoś w przełyku- co blokuje przełknięcie śliny!!!

a tak wogóle...to jak meżczyzna może powalczyć o kobietę? Może mnie to spotyka...tylko nie wiem ,że to właśnie to.... Teraz przydałyby sie jakieś opinie meżczyzn.....

Mam teraz chwile wolnego, siedze i czytam rózne watki, różne historie . Nasuwa się tylko jedna myśl: nasi byli partnerzy zrezygnowali z nas, zostawili, okłamali, skrzywdzili a to nasz świat się wali, nie ich. Oni zyja normalnie, pracują, spotykaja sie ze znajomymi, poznaja nowych ludzi a my? nie jemy, nie spimy, płaczemy, nie mamy siły rano sie umalować, nie mamy ochoty wychodzic z domu, cierpimy całymi tygodniami, miesiącami a nawet latami. Nasza samoocena jest na poziomie ujemnym, nasz świat staje się pusty, nasze mysli krążą tylko wokół tego co było. Ile tak można? bo ja juz tak niepotrafie, to mnie wykańcza, zabija, wysysa ostatnia energie, odbiera resztki szczęścia, zabiera chęć do walki. Spróbujmy oswoić wspomnienia, nauczyc sie samotności, przestać idealizować byłego partnera. Zajrzyjmy do swojej duszy, gdzie jest usmiech serca? Podejmijmy największą wewnętrzna walkę ze sobą, o siebie .

Jeszcze niezapomniany tekst z Lejdis :" Jeżali faceci sa z Marsa, to niech tam k**wa wracaja "

dla wyjaśnienia- zrezygnowałam ze związku bez miłości- mówię o swoim "ByLYM",który powrócił do mojego życia ...nie wiem czemu...! Natomiast dażę miłością osobę...dzieki,której tutaj jestem.....

anet74

Ja się juz pogodziłam że go nie ma, potrafie z nim porozmawiać, nie czuje do niego żalu czy nienawiści, gdzieś w sercu pozostało tylko pragnienie bycia blisko niego, pozostały wspomnienia ale to nie brak jego osoby, to nie brak faceta który był chłopcem. Pozostało uczucie, które nas łączyło, które pielęgnowałam w sama w sobie przez pięć długich lat, to uczucie które zmieniło mnie w całości, które ukształtowało moją osobowość. Może gdy przestane karmić to uczucie wspomnieniami, może gdy przestane karmic je jego widokiem... może wtedy będzie mniejsze. Nie wiem czy kiedykolwiek umrze we mnie ono, może bedzie przy mnie zawsze.

ja zrobiłam wszystko ....by je wyeliminować. nie udało sie po 2 latach. Przestałam z tym walczyć! I tak jak napisałam...to uczucie jest MOJE ..tylko i wyłącznie! I tego mi nie zabierze....niestety dla niego!

ja mam o tyle dobrze ,ze od 3 miesięcy jak sie nie kontaktujemy nie muszę go widzieć. nie wiem nawet ,czy żyje...ale jakoś coraz mniej to mnie interesi.....chyba za bardzo zamykam sie w sobie ( razem z tym uczuciem). Boję sie ,żeby nie była to jakaś obsesja...

Kurde nie śpię od 3 dni (tzn w nocy tak posypiam tylko na godzinę co godzinę) i zastanawiam się co jest przyczyną. To że zostałam znowu sama, czy to że związałam się z Dupkiem czy może przez to że straciłam miłość mojego życia? Robię sobie taki rachunek sumienia i oto wnioski:

Jestem zołzą - to wiem. Wymagam od faceta poświęcenia, chcę być kochana, dopieszczana, chcę się czuć bezpiecznie (finansowo także) ale przede wszystkim chcę wiedzieć że można na niego liczyć np. przy naprawie cieknącego kranu Muszę wszystko wiedzieć, grzebać w telefonach, portalach co i z kim pisze, czy mnie okłamuje czy nie (syndrom oszukanej), ale nikt w tym wszystkim nie dostrzegał we mnie tego co mam w środku. I co?
Ten pierwszy był prawie idealny. Prawie bo na słowo "Kocham Cię" odpowiadał "jo tysz" co strasznie mnie irytowało. Nigdy nie powiedział pierwszy tylko zawsze ja ciągnęłam "temat". Więc zdecydowanie miałam go za co kochać i kocham nadal przede wszystko za to, że mogę na niego liczyć nawet teraz.
A ten drugi?? Dzieciak mieszkający z rodzicami, pracujący dzięki znajomościom ojca, chytry egoista, nie umiejący przybić gwoździa, zezowaty, garbaty (autentycznie), szukający w związku wyłącznie interesu - ja tobie a ty mnie - do tego perfidnie kłamiący prosto w twarz.

I powiedzcie mi, gdzie tu sens i logika? Byłam można powiedzieć na dwóch różnych planetach, zakochałam (ex1) i zauroczyłam się (ex2)  w facetach którzy są od siebie tak różni i tutaj pytanie: Kogo ja tak naprawdę szukam??

Chcemy być kochane to jasne jak słońce ale czasem za wysoko chyba stawiamy sobie poprzeczkę. Mówimy sobie że jak nie ten to inny a potem płaczemy do poduszki bo znowu nam nie wyszło. Jestem właśnie na takim etapie, bo wiem że wiele w tych przypadkach zależało ode mnie, ale chyba to jest kolejna szkoła życia. Teraz każda, nawet najmniejsza wątpliwość to zakończenie czegokolwiek. Bez analizy i przemyśleń. Im mniej się wie, tym lepiej się śpi. Dosięgam pułapu "wolę nie wiedzieć" i chyba tak jest lepiej.

Witaj anet! Też się dziwię że w tym wątku takie puchy ale to może i dobrze. Skoro nikt się nie udziela w wątku "przegrywam" to widocznie wygrywa i oby tak było.
A co do zołzy to widocznie tak jak piszesz - takie jesteśmy. Odkąd faceci podcięli nam skrzydła, zaczęłyśmy latać na miotle. Ale coraz mniej nad tym dumam. Jestem kim jestem, znam swoje wady i staram się je korygować.

aj zawzięłam sie teraz......

Bo to wszystko co się dzieje w naszym życiu to taka próba na którą zostałyśmy wystawione i sprawdzamy granice naszych ambicji, naszej dumy itd. Ja jestem strasznie uparta i zawzięta (zołzy tak mają ) i niekiedy nawet się cieszę że potrafię stanąć okoniem. Jak to było w piosence "lubię się sparzyć i spokojnie koić ból a potem mówić że tak chcę.. "
I też często wiem że przegrywam i sama dla siebie jestem tym motorem który to napędza.

"Wstałam tam gdzie nie chciałam nigdy wstać
Za ciemno żeby widzieć
Za ciemno żeby myśleć
To nie byłam ja to mógł być tylko mój cień
To był mój cień
Pomylił noc z dniem

Powiedz mi jak to widzisz
Powiedz mi
No powiedz mi jak to widzisz
Powiedz mi
Powiedz mi jak to widzisz
Powiedz mi ...

Lubię tak
Widzieć się w lustrze każdego dnia
Póki mnie nie znasz
Chcesz mnie jeszcze znać
A tam pusto
Nic
Otwarte drzwi
Przeciąg
Trzaskające okno ... "

aneta to syndrom zaczynającego się weekendu. Zrób sobie jakiś plan na te dni i postaraj się czymś zająć żeby nie myśleć za dużo.

witam . Nie wiem czy bede tu mile widziany .  ja mialem akurat odwrotne doswiadczenie . Znajdziecie mnie na watku moja historia . 2 razy kochalem. Jestem niestety niesmialy swiadomy ze nie   mam atrakcyjnego wygladu wiec teraz tym trudniej a co  do walki ? No  coz jedna jedna wylaczyla zupelnie telefon a byla zagranica a druga , byla narzeczona jak mozna walczyc jesli mieszka sie daleko i powiedziala ze poznala innego ? Tylko zeby byla jasnosc to nie jest skarga i nie uslyszala zlego slowa . Milego dnia

Mirella, tylko dlaczego taka szkoła życia przytrafia się właśnie nam? Dlaczego innym jednak życie upływa bez większych burz?

Płaczę od 2 dni, obwiniam siebie za wszystko: swoją zołzowatość, niezdecydowanie, fochy, emocjonalność, wymagania, egoizm... Nie cofnę czasu, mogę wyciągnąć wnioski z tej lekcji życiowej, ale skąd wiem, że los jeszcze postawi na mojej drodze kogoś??....

Ktoś mi niedawno doradził, żebym mniej analizowała i pozwoliła po prostu na rozwój wydarzeń. Spróbuj wyłączyć myślenie o tej znajomości (gdy nachodzą Cię jakieś dziwne myśli, skieruj uwagę na coś innego), bardziej czuj niż się zastanawiaj.

I aż chce mi się powiedzieć "Niobe, w końcu" Powodzenia z nowym facetem!

razy

KGB, tylko jak ta pewnosc siebie budowac w obliczu niepowodzen?

Ja zaczęłam sobie to tłumaczyć tak, że jeszcze nie trafiłam na tą odpowiednią osobę, przy której większość negatywnych emocji po prostu zasypia. Jeśli jestem zła na faceta to często dlatego że dał mi do tego powód a potem o impulsywność, zołzowatość  przy moim charakterze nie trudno. Kiedyś rozmawiałam ze swoim ex i prosiłam go wręcz o to, że pewne rzeczy mnie strasznie denerwują i aby tego nie robił ale on w ogóle się tym nie przejmował, więc jakby sam napędzał ten przeklęty mechanizm.

Dlatego Aga nie ma się o co obwiniać, przez to wpadasz w jeszcze większy dół. Ja wiem, że nasz charakter jest trudny, ale chyba żadna z nas nie zasłużyła sobie tym "minusem" na dostanie w policzek takim czymś jak zdrada.
KGB dobrze radzi, skup się na sobie, na tym co jest w tobie pozytywnego, zacznij o siebie dbać, wychodzić z domu. Z czasem w psychice wszystko się ułoży i będzie tylko lepiej.

Suchajcie, ja nie mam sily znow probowac, w ogole nie mam sily na cokolwiek. Zyje jak automat...
Co do wygladu, to mysle, ze nie jest zle, ale mowie to bardziej posilkujac sie opinia innych, bo sama siebie nie akceptuje. Chodzi mi bardziej o moj charakter - facet mojego zycia uznal, ze mam syndrom ksiezniczki. Probuje to zmienic, bo przy ostatniej znajomosci tez wszystko spieprzylam przez to. Moze Mirella ma racje, ze nie trafilysmy jeszcze na kogos kto nas zrozumie, przy kim bedziemy lagodniejsze...