Przemoc psychiczna jak od niej uciec? - Netkobiety.pl

Opowiedz nam Fioleczka o tych pomocach. Ile tego masz i skąd. Opowiedz też o płaconych Ci pieniążkach przez Twojego ojca, bo zastanowiło mnie na mocy jakiego postanowienia je otrzymujesz.

Nie weźmie. Nie martw się. Powiedz, że nie masz, że chcesz umówić się na spłatę w ratach. Kurde ... adwokaci są różni. Jeśli nie masz doświadczenia, i nie znasz środowiska w którym wypowiada się opinię o adwokatach, to postaw tak jak bym to ja postawił. Na kobietę, po 50-tce. Z kancelarią gdzieś poza miastem ... Smieszne ... ale ja właśnie bym tak zrobił.

Ona Ci wszystko o opłatach powie. Powinnaś zapłacić razem z pozwem. Jednak zamiast płacić złóż wniosek o zwolnienie z opłat. Przyjmą Ci wniosek i pozew, i dostaniesz pisemną odpowiedź, która przyjdzie pocztą.

Fioleczka. Na dzień dzisiejszy powiedziałem Ci wszystko co potrzebujesz by wystartować w przygodę z samodzielnościa. Pozwól, że usunę się w cień i będę obserwował Twoje postępy. Życzę Ci powodzenia. Będę czuwał nad Twoim sukcesem w sprawie rozwodu.
Jeśli będziesz mnie potrzebowała - wołaj ... Zawsze jestem tam, gdzie najmocniej lecą niesłuszne łzy.

Liczę na to, że wciągu najbliższych dni spotkasz się z adwokatem. Wtedy wznowimy dyskusję by porozmawiać o taktyce rozwodu.

Twój ojciec kończył prawo. Hm. Chyba nie jest tragicznie zły, jeżeli mimo, że nie musi wspiera Cię finansowo. Do czego zmierzam - nie piszesz nic o swoich z nim relacjach, ale może można zwrócić się o pomoc? Nie o pieniądze! Pieniądze to nie wszystko. Napisanie pozwu nie jest BARDZO trudne. Pytałaś go o wskazówki w tej materii?
Do tego nawet nie trzeba się kontaktować osobiście, jeżeli to jest z jakichś względów niewskazane.

Anhedonia myslę,że to jest jego dobra wola po prostu,że mi pomaga. Gdy się urodziłam sam był studentem bez pracy i razem z matką korzystali z pomocy rodziny więc wie jak to jest. Też myślałam,żeby nawiązać z nim jakiś kontakt ale po 1. On ma własne poukładane życie i nie chce nagle wchodzić z butami w jego sprawy
po2. Kontakt nam się urwał jak miałam 8 lat.Z różnych przyczyn.Nie powiem może matka i ciotka też zawiniły.Wina nigdy nie leży po jednej stronie.
po 3. To dla mnie praktycznie obcy mężczyzna
Myślałam,żeby wysłac mu zdjęcie moje z Synkiem i napisać podziękowania za pieniądze,że są mi bardzo potrzebne,że jesli bd chciał nas odwiedzić to bardzo chętnie zapraszamy itd ale tu znowu boję się,że on odbierze to jako "wołanie" o kasę.Moja mama nigdy nie kontaktowała sie z nim tak po prostu tylko zawsze pytała czy przysle pieniadze.Koniec rozmowy.Mówiłam jej,żeby chociaż zapytała co u niego, poopowiadała coś o mnie itd a nie tylko pieniądze.Po drugie boję się odrzucenia.Np. ze odeśle ten list albo coś.Nie wiem jak on podchodzi do bycia dziadkiem.Moja mama ma 41 lat on 39 chyba.No więc to jeszcze młody facet oni starzeją się wolniej;)

Devil oczywiście opieka społeczne funkcjonuje wzorowo (hahaha).Pani, przydzielona na moją dzielnice urzęduje tylko we wtorki i czwartki i z tego co udało mi się podowiadywać to mam męża który jak na razie pracuje więc opływam w luksusy i żadna pomoc mi się nie należy. Mogła bym coś wywalczyć, ale z racji tego,że zamierzam iść do pracy to przecież będę miała dochód(napewno ogromny) powyliczały mi tam coś(ile na jednego członka rodziny itd) i kręcą tylko nosem na mnie.

Za to dogadałam się z mamą i w sierpniu może zająć się dzieckiem bez ograniczen a od września po swojej pracy czyli ja będę mogła pracować na drugą zmianę lub ewentualnie w nocy. Dlatego przestałam liczyć na łaskę państwa i całe dnie siedzę na portalach z ogłoszeniami i poszukuję pracy. Zaraz mały się obudzi więc przy okazji spaceru zakupimy jaką gazetę i tam też będziemy szukać.

Nawiązałam kontakt z dziewczyna, która ma znajomego adwokata opisałam jej po krótce moją sytuację i teraz czekam na odpowiedz.Ponad to znalazłam w sieci ciekawie wyglądającą kancelarię w Zgierzu pod Łodzią. Jeśli dziś do wieczora nie dostanę odpowiedzi od tej dziewczyny to dzwonię tam.W grę wchodzą jeszcze Pabianice, też tam jest pare kancelarii, które muszę obdzwonić.

Wiem.Najtrudniej zrobić ten krok, który raz na zawsze zakonczy pewnien etap w moim życiu.
Zastanawiam się ile czasu minie od złożenia pozwu do rozprawy. Mam nadzieje,że to się nie będzie ciągnęło latami.Chciała bym odetchnąć pełną piersią i poczuć znów radość życia.

Witaj Fioleczko!
Trzymam za Ciebie kciuki! Na pewno Ci się uda i będziesz mogła spokojnie żyć.
Ja jestem tu "nowa",myślałam że jak opiszę swoją historie to będzie mi lżej, ale nie umiem nawet wracać do tego myślami. Nie rozumiem jak można znęcać się nad osobą z którą się mieszka, której kiedyś mówiło się że się ją kocha. Mój mąż nie dość że się znęca nade mną psychicznie to jeszcze czerpie z tego dziką satysfakcję, moje łzy, moje nerwy równa się jego radość. Ktoś kiedyś powiedział, że łzy to też krew - tylko z duszy. Najgorsze jest to, że nie mam dokąd pójść, bo w moim rodzinnym domu nie miałam lepiej. Tkwię między młotem a kowadłem, a uderzenia tak bardzo bolą...
Czasem myślę, że zapomniał o mnie Bóg. Nie mam już nadziei, samej tak trudno się z tym zmagać!

Witam Was dziewczyny.Chciałabym podzielić się swoimi przeżyciami.Zacznę od początku.12 lat temu poznałam wspaniałego chłopaka od razu wiedziałam,że to ten jedyny.Na początku było pięknie z czasem jednak zaczął być bardzo zazdrosny,wypominał mi moich byłych(mój błąd,że mu o nich opowiadałam-ale nalegał)i przy tym wyzywał mnie od różnych.Za bardzo go kochałam żeby odejść.Później urodziłam córkę.Nadal mnie wyzywał i nawet bił a później udawał,że nic się nie stało.Ale ja świata poza nim nie widziałam.Oczywiście nie zawsze było źle ale gdy tylko o coś się pokłóciliśmy to byłam ku... szma... i td.Znosiłam to dalej bo mówił że mnie bardzo kocha.Po 3 latach urodziłam znowu córkę.Trochę się zmieniło bo zaczął więcej przebywać w domu a tak to często siedział u mamusi i pił z kolegami.Później wyjechał za granicę do pracy.Było dobrze do czasu-znowu wyzwiska i czasami dostałam po twarzy.Mimo to zdecydowałam się na ślub.Myślałam,że to coś zmieni ale nadal mnie wyzywał i bił.Aż w końcu poznałam kogoś i chyba zakochałam się.On mnie rozumie,dobrze nam się ze sobą rozmawia.Zdecydowałam się odejść od męża -tyrana.Niedługo przyjeżdża z pracy nie wiem jak zareaguje na to że to koniec.On był pewny ,że go nie zostawię.Oczywiście nie powiem mężowi ,że kogoś poznałam bo nawet nie wiem czy z nim będę.Ale to właśnie on mi pokazał że nie można tak żyć.Nie wiem czy chcę wchodzić w nowy związek-boję się.Boję się ,że skrzywdzę dzieci odchodząc od męża,ale nie mogę tak dłużej żyć.To jest wszystko w skrócie bo zabrakło by dnia żeby opisać to co przeżywałam.Czy jest ktoś kto mnie rozumie?Czy dobrze zrobię kończąc ten związek?

Czy ktoś mi poradzi czy dobrze robię rozbijając rodzinę?Potrzebuję waszej porady,wsparcia ,opinii.

Czy dobrze robisz rozbijając rodzinę przez odejście od tyrana??? A Ty chcesz wychowywać dzieci w domu gdzie mąż znęca się nad żoną? Nad tobą? To on rozbija tą rodzinę przez swoje znęcanie się a Ty odchodząc zrobisz wielką przysługę sobie i dziecią. One przecież widzą co się dzieje. Zasługujesz na męża który będzie cię traktował z szacunkiem.

Tak, naprawdę mnie skrzywdził i dopiero teraz to zrozumiałam.A rzeczywiście dzieci wszystko widzą i słyszą bo wyzywa mnie przy nich nie hamuje się mimo iż prosiłam żeby tego nie robił przy nich.Wiem ,że on będzie w szoku gdy mu powiem,że odchodzę.Nie wspomniałam,że jestem na jego utrzymaniu ,ale właśnie poroznosiłam swoje cv i szukam pracy.Często mówi,że bez niego zginę,że jestem nikim.Nieprawda mam zawód,nawet dwa-technik ekonomista i technik administracji,ale pracy szukam w każdym zawodzie nie wybrzydzam.A do pracy to on mi nie pozwalał iść,bo twierdził,że go zdradzę.Zresztą nigdzie nie wolno mi było wychodzić.Mówił,że to z miłości do mnie.Były dni,że naprawdę było dobrze,był czuły i delikatny.Ale podczas zwykłej kłótni wpadał w jakiś szał no i byłam wtedy zerem.Dziękuję Wam za wsparcie,dobrze jest komuś się zwierzyć.

Rozbicie rodziny przez odejście od tyrana tylko takim fatalnym w skutkach się wydaje. Tak naprawdę to ratunek dla dzieci, dla całości. Ile razy My z rodzeństwem namawialiśmy rodzicielkę przez lata do odejścia, do rozwodu. Bezskutecznie, jak kulą w płot. Bo to dla waszego dobra, bo musicie mieć ojca.

Problem jest taki, że męczył i męczy, póki może. Kiedyś bił, a teraz stwierdził (niegłupi skubany), że skoro ślady po uderzeniach widać, przerzuci się na coś, czego nikt nie udowodni. Potęgował to alkohol, ale od kogoś takiego tylko się zawijać. Życie jest długie i zdecydowanie lepiej żyć samemu, albo z dziećmi, niż z takim tyranem.

Jeśli nie odejdzie partner od takiego toksycznego humanoida - odejdą dzieci.

Skąd się bierze to znęcanie? Wydaje mi się, że to między innymi przez pozwolenie, przez przesuwanie granicy emocjonalnego gwałtu. W końcu się stwierdza, że wszystko jest dozwolone i działa.

Mój mąż też pije,nawet dużo między innymi o to się też kłóciliśmy.Ale bije i wyzywa także gdy jest trzeźwy.Kiedyś powiedział,że jeśli go zostawię to zniszczy mnie i zabierze mi dzieci.Ale już się go nie boję.Wierzę,że w końcu będę żyć normalnie i ktoś doceni moje starania.Bo niczego mu nie brakowało-miał wyprane ,ugotowane,posprzątane i dzieci zadbane.Nigdzie się nie szlajałam siedziałam w domu jak przykładna żona.Ale najwidoczniej to było za mało.
kochałam go do szaleństwa-ale coś wygasło,wypaliło się.
Mówił,że docenia to ,ale później znęcał się.Więc co to za chora miłość.Namawiałam go,na wizytę u terapeuty,ale odmówił-powiedział,żebym sama się leczyła.A najgorsze jest to,że po takich wyzwiskach ciągnął mnie do łóżka bo to według niego były toprzeprosiny.No i udawał,że nic się nie stało.

A czy mam powiedzieć prosto z mostu,że go już nie kocham?Czy może lepiej zrobić to delikatniej?W końcu gdzieś na dnie serca pozostanie -nie wiem jak długo.przeżyłam z nim 12 lat-nie da się tak szybko zapomnieć=były też chwile dobre.To będzie trudna rozmowa ,bo on nie umie rozmawiać poważnie,zawsze uciekał.Wiem,że się nie spodziewa,że odchodzę.za dwa tygodnie wraca=boję się

Wiem,że już nie byłam przykładną żoną,ale przez tyle lat starałam się.Co z tego,że on wyjechał i zarabia na rodzinę jak później mi wypomina wszystko,że musi mnie utrzymywać,a gdy chciałam iść do pracy to mówił,że mi za mało pieniędzy.Nawet ostatnio gdy wyjeżdżał wydzielił mi pieniądze i powiedział,że na dzieci wystarczy bo mnie nie będzie utrzymywał.A na drugi dzień zadzwonił i udawał jakby nic się nie stało-jak zawsze zresztą.I wtedy przestałam do niego pisać i dzwonić.On dzwoni raz w tygodniu i pyta się tylko o dzieci.Wiem,że próbuję się teraz tłumaczyć.A co do tego mężczyzny to poznałam go gdy rozszedł się z żoną ,ma synka.Przeczytałam wątek LIL i jestem w szoku.Ale decyzji o rozstaniu raczej nie zmienię.Nie wyprowadzę się również z domu,żeby nie burzyć spokoju dzieci,niech idą normalnie do szkoły.A czy on się wyprowadzi tego nie wiem,ale wątpię -nie raz powiedział,że w tym domu to on na wszystko zarobił i ja nic nie dostanę.No bo i nic nie chcę tylko chcę spokoju i dobra dzieci.I tak żadko przyjeżdża-mniej więcej raz na miesiąc na parę dni.
Nie wiem czy jest jeszcze niebieska karta -jeśli tak to gdy znowu mnie pobije -założę.Kiedyś zadzwoniłam na policję,że znęca się nade mną psychicznie.Przyjechali spisali jego dane porozmawiali z nim a mi kazali rano przyjechać złożyć oficjalne doniesienie i założyć niebieską kartę.Ale oczywiście nie zrobiłam tego bo go kochałam.A on później przy kłótni tylko śmiał się ,że nic mu nie zrobią,żebym sobie dzwoniła.No i więcej nie zadzwoniłam.
Nie napisałam,że mieszkam na wsi,więc nie tak łatwo znaleźć pracę i pogodzić ją z wychowaniem dzieci zwłaszcza,że nie mam nikogo do pomocy.Ale nie poddam się i pogodzę jedno z drugim i będę teraz chociaż dobrą matką bo żoną już nie.

Devil- dziękuję za porady ,za to ,że ktoś ze mną jest.Przyjmę nawet krytykę liczyłam się z tym.

Dziękuję Malwina 69 za wsparcie.Będę pisać pozew to na pewno poproszę o pomoc.Odezwę się jak porozmawiam z mężem.

Coś mi nie wyszło z tą edycją-powinno być The devil napisał:
pokręciłm i nie wiem jak skasować

napisałeś devil,że gdybym była sama to pierwszy napisał byś uciekaj.A teraz mam nie uciekać?Ja nie jestem z tym mężczyzną związana,czasami spotykamy sie..A czy coś z tego wyjdzie ,nie wiem.Najpierw muszę uporządkować swoje sprawy.A długa droga przede mną.
Nie próbuję się tłumaczyć,wiem,że źle robię spotykając się z nim.

Teraz też możesz uciekać tylko, że mąż bedzie szukał przyczyn. A jeśli bedzie szukał - to znajdzie

I to jest dla Ciebie okazja. Niezależnie od tego czy coś wypił czy nie ...

Za nim się rozwiedziesz i podzielisz majatek , za nim narobi większych problemów postaraj sie równiez o rozdzielność majatkową w trakcie trwania zwiazku małżeńskiego , ponadto jak najbardziej rady forumowiczów, alimenty jak najbardziej na siebie i dziecko. Możesz wystapić o alimenty wstecz od poczatku ciaży.

Wróciłam. Trochę muszę nadrobić tu na forum.Nie miałam czasu.Dużo myślałam i działałam. Jutro druga wizyta u adwokata.
Dobrze,że założyłam ten wątek, bo własnie musze spisac całą historię związku i jutro "spowiedź". Coś czuję,że nie obejdzie się bez łez...

Można ? .... Można !

A co za różnica, czy to normalne czy nie? Przyniesie Ci ulgę? No to NIE, nie jest normalne, straszenie to też znęcanie i manipulacja sytuacją. Bądź po prostu konsekwentna w tym co robisz.
Złożyłaś pozew do sądu?
Bo w sądzie też różnie może być. Można sprawę zawiesić, można prosić o mediacje, dużo różnych można...
Nie daj sobą pomiatać. Jeśli masz jakiś cień wątpliwości, pozwól by czynami udowodnił swoją zmianę, jeśli ona nie nastąpi, to wiesz, że rozwód będzie nieunikniony. I może to dotrze do zakutego łba twego męża, gdy zobaczy, że jesteś konsekwentna. Nie bój się, strach to najgorszy doradca. Powodzenia

A teraz dzwoni,płacze ,że się zmieni,że nie chce się rozstawać.Nie dociera do niego ,że ja mam dosyć.dalej prosi żeby jeszcze raz spróbować-ale takich jeszcze raz to już było mnóstwo i była poprawa ale na chwilę a później to samo.On twierdzi ,że mnie kocha-we mnie miłość wypaliła się już-za długo czekałam na lepsze jutro.Jak go nie było i nie dzwonił czułam,że odpoczywam psychicznie a teraz gdy się pojawił znowu to samo.

Wychodząc z założenia, że już zrobiłaś krok do przodu.. nie marnuj tego... nie uginaj się..to ważne... niech widzi,że umiesz być stanowcza i byle łzy, byle obiecanki cacanki nie zmienią Twojego zdania... trzymam kciuki..

witam.długo mnie nie było i bardzo dużo się zmieniło.więc tak-mąż feralnej niedzieli przyjechał pijany do domu,mnie nie było,dzwonił żebym przywiozła mu klucz.Gdy przyjechałam z córką siedział z sąsiadem i rozmawiał.ńagle wbiegł wściekły do domu i zaczął grzebać w szufladzie z nożami,zaczęłam uciekać(ponoć z krzykiem),mąż gonił mnie po wsi z największym nożem jaki był w domu.gdy uciekłam daleko wrócił się i zaczął przebijać opony w naszym aucie,a w środku siedziała przerażona córka.Gdy wróciłam po chwili do auta po dziecko zaczął znowu mnie gonić.Uciekałam z córką na rękach i dzwoniłam na policję równocześnie,w końcu zrezygnował z gonitwy i stał wyzywając mnie.Nikt mi nie pomógł,dopiero jakaś kobieta jechała autem i zabrała nas.Weszłam do domu z policjantami,mąż zaczął się rzucać więc skuli go i zabrali na izbę wytrzeźwień.Byłam w szoku-nie wiem co by było gdybym nie uciekła.Tego samego dnia spakowałam się i wyprowadziłam z domu.Na drugi dzien gdy go wypuścili,dzwonił przepraszał chciał się spotkać porozmawiać.W końcu zgodziłam się bo groził,że się powiesi.Poszłam na spotkanie z siostrą.Okazało się ,że sąsiad powiedział mu,że do mnie przyjeżdża jakiś gach.Wspominałam wcześniej,że poznałam kogoś,ale tylko rozmawialiśmy ze sobą w biały dzień i to koło domu,nigdzie nie chowałam się bo i po co skoro traktowałam go jako kolegę,nic złego nie robiliśmy po prostu rozmawialiśmy.No ale sąsiedzi wiedzą lepiej.Mąż zrozumiał w końcu,że go nie zdradziłam i chce wrócić,ale ja już po tym nie potrafię.Z tamtym mężczyzną zakończyłam znajomość,nie chcę znowu takich chorych akcji,wolę wogóle nie utrzymywać kontaktu z żadnym mężczyzną dopóki się nie rozwiodę,dla dobra dzieci.Ale mąż nie daje za wygraną cały czas prosi,że się zmieni,że nigdy nie dotknie mnie już,że był pijany i dlatego tak zareagował.Ja już mu nie wierzę,boję się go.Owszem wychodzę na spotkania gdy chce się widywać z dziećmi.Oczywiście córka po tym co widziała na początku nawet nie chciała wyjść do ojca,teraz już się przełamała,ale muszę chodzić z nią do psychologa ponieważ bardzo się po tym zmieniła.Narazie nie mam gdzie mieszkać,jestem u siostry,nie mogę tam mieszkać bo dzieci mają za daleko do szkoły a na zmianę szkoły jest za wcześnie ,za dużo zmian,ale mam nadzieję,że się ułoży,ale do dawnego domu nie wrócę.Na razie mam sporadyczny dostęp do internetu,ale jak tylko będę mogła dam znać.aha-na razie składam pozew o alimenty ,mimo iż dał na dzieci przed wyjazdem do pracy,kupił wyprawki do szkoły.Ale nie mam pewności,że będzie dawał cały czas mimo iż zapewnia,że da.Jestem wykończona psychicznie,sama potrzebowałam pomocy lekarza specjalisty-bo inaczej załamałabym się całkiem a mam dla kogo żyć,mam dwoje wspaniałych dzieci.Czasami zastanawiałam się czy nie dać szansy mężowi,twierdzi,że teraz zrozumiał jak mnie przez te wszystkie lata traktował,ale chyba nie potrafię już.
Dodam,że po tej akcji z nożem pojechał do pracy i gdy się napił dzwonił i wyzywał mnie od różnych,nawet groził,że mnie załatwi i tym podobne.Później dzwonił i przepraszał,że to po wódce wyzywa,że już nie będzie.Teraz dzwoni i mówi,że nie pije,ze zrozumiał.Ale ja wątpię,żeby on zrozumiał.

Zagląda tu ktoś jeszcze?U mnie narazie bez zmian,mąż w pracy.A ja jestem w trakcie załatwiania mieszkania w miejscowości ,gdzie moje dzieci chodzą do szkoły.Możewszystko jakoś się ułoży,na razie w to jakoś nie wierzę,że może być lepiej...

Witam.Na razie wielkich zmian nie ma.Jestem w trakcie załatwiania stancji.Załatwiłam już pracę jak tylko przeprowadzę się.Ale mój stan psychiczny to ruina.Mąż cały czas dzwoni,prosi o jeszcze jedną szansę.Powiedziałam,że do domu nie wrócę na pewno.Powiedział,że pomoże mi w wynajęciu stancji dopóki nie zarobię pieniędzy.Nie mam pojęcia co ja mam ze swoim życiem zrobić-nie widzę na razie żadnej przyszłości przed sobą,najważniejsze są teraz dla mnie dzieci.Zrobię wszystko żeby im było dobrze,żeby miały spokój.Nie wierzę żeby mój mąż zmienił się-a on twierdzi,że zrozumiał co mi robił przez tyle lat,że dopiero teraz wie co stracił i chce mnie odzyskać.Nie wiem co zrobić.
Myślałam,że decyzja o odejściu jest łatwiejsza,wydaje mi się,że było by prościej gdyby mąż zrezygnował ,nie prosił.

Staraj sie nie zwracać uwagi załamana32 na te prośby. Do wielu rzeczy - w tym złych, jesteśmy po prostu namawiani.
Musisz byc asertywna a nawet lekceważąca w tym przypadku. Pomysl, co było by gdybyś przeżywała każdą rozmowe telefoniczną w której akwizytor wciska Ci telefon, odkurzacz, czy ubezpieczenie. Do tego wszystkiego, proponuję Ci "odnaleźć" przyjaciółkę, która zna lub pozna Twoje problemy. I mów ... dużo mów .... wtedy będzie odczuwalnie lepiej.

Ustawa nie powstrzyma oprawców, tak jak kodeks karny nie powstrzymuje przestępców. Wiele jest ustaw, które na codzień przechodzą nam przez palce .... Najlepszy sposób to wyizolować sie od przemocy i leczyc długo gojące sie rany.

Mówią .. że strach ma wielkie oczy duszku8. Jesli czujesz, ze doznajesz psychicznej przemocy, powinnas pomyslec o tym sie sie odizolować od źródła. Samo straszenie nic nie powinno Ci utrudnic. By zabrac dziecko, trzeba miec argumenty, a wsadzanie do więzienia też samo w sobie nie jest łatwe. Ty sama powinnaś przeliczyć, kto z Was ma wiecej argumentów i najważniejsze ... - jakie to są argumenty. Przemysl sobie ...