Prawo Przyciągania a odzyskanie eks...

niestety nie ma jednoznacznej odpowiedzi jak go odzyskać.. napewno sie nie narzucać. ja próbuje małymi kroczkami... i widze nas razem.. nie ma innej opcji

A jak mu o sobie przypomnieć, gdy w grę wchodzi odległość i brak kontaktu ?

No wlasnie! Co wtedy? Od 6tygodni milczy- i On i ja. Zmienil numer to wiem. No i jak to rozegrac? Przyznaje- nie ma dnia i nocy bym nie myslala o nim, czas najwyzszy przestac ale to takie
trudne.

Moi drodzy, na razie przeczytałam pierwsze dwie strony wątku,,,być może odpowiedź na moje pytanie już gdzieś jest, jeśli tak zignorujcie ją kiedyś doczytam...Powiedzcie mi czy po wielu latach, jak mi sie wydaje szczęśliwego związku, z śłubem w tle kiedy druga osoba  odeszła z powodu fascynacji kimś innym to też może, choćby czysto teoretycznie mieć zastosowanie? Czy ta teoria daje szansę powodzenia jedynmie jeżeli przyczyna tkwiła tylko i wyłącznie wenątrz związku. Czy psychologia odpowiedziała już na to pytanie? Gdyby ktoś był w stanie mi odpowiedzieć będę wdzięczna.

Hej przeczytalam rowniez to i bardzo mi sie spodobalo i chce odzyskac siebie ,zeby pozniej pokazac bylemu ze stracil taka osobe jak ja?.Tylko czytalam to i troche sie pogubilam?Zaczne od poczatku .Ja jestem za granica ,a chlopak ,juz moj byly w Polsce ,wyjechalam za granice w listopadzie 2012 i juz teraz w licpu mialam zjezdzac do Polski ,wiec zostalo tylko pol roku ,pisze tylko ,bo dlugo wytrzymalismy ,tzn ja bym mogla do konca wytrzymac tylko jemu przechodzi czy juz przeszlo ..Napisal mi to tydzien temu ,ze nie chce mnie wiecej ranic ,ze juz mu uczucie przechodzi i to nie ma sensu ..Na poczatku wiadomo pisalam dlaczego ,prosilam ,zeby mi tego nie robil ,ze nie poradze sobie bez niego ,ze nie ma sensu zyc itp ..wiem bylo to glupota ,bo on mi nie ok bd dalej razem ,bo widze ez za bardzo cierpisz tylko zapewne mial dosyc tego mojego jeczenia i mowil ,ze poradzisz sobie ,jestes silna kobieta ,itp ,a ja dalej mu pisalalm ,ze bez niego nie dam rady ,rano w poniedzialek napisalam ,ze nie radze sobie ,on pow ze nie wie co ma mi odp ,ze przeprasza ,ale musial tak zrobic ,ja mu juz pow ,ze nie bd sie zalila ze to bylo ostatni raz i mam taki zamiar zrobi?Rowniez wazna  rzecza jaka chce tu napisac jest to ,ze sam mi zaproponowal zeby miec kontakt ,bo powiedzial ,ze chce miec kontak  ,ze mna i to ode mnie zalezy ,to ja mu na drugi dzien powiedzialam ,ze ok chce ( chociaz w glebi duszy wydaje mi sie ,ze to zly pomysl chyba ,bo bd cierpiala bardziej ) ..no ,ale mu powiedzialam ,ze nie bd pisala pierwsza do niego ,bo nie chce zeby czul ,ze sie narzucam ,on odp ,ze na pewno tak nie pomysli i ze moge rowniez pisac pierwsza,ja mu odp ok ,ale nie napisalam pierwsza,bo powiedzialam sobie ,ze nie napisze ..no i on w preciagu tego tyg pierwszy napisal  3 razy ,i ostatni raz to byl czwartek ,normalnie zakonczylismy rozmowe i do tej pory on sie nie odezwal i ja rwniez nie i wydaje mi sie ,ze dobrze zrobilam,ale chce sie Was zapytac co teraz ? co mam robic ,,wiem juz skupic sie na sobie ,nie myslec o on moze etraz robic i z kim ,ale jak sam pierwszy napsize co u mnie ,to co odp ?

Choc nigdy wczesniej tego nie robilam na takich portalach, tym razem postanowilam jednak tez cos napisac od siebie
Moja sytuacja wyglada po krotce tak:
Przez ostanie prawie 4 lata doslownie latalam sobie po tym swiecie jak na skrzydlach... bylam juz po paru ciezszych rozstaniach ale tym razem spotkalo mnie cos na prawde wielkiego. Spotkalam ta swoja wymarzona polowke... a raczej tak sie czulam przez te wszystkie lata bycia razem. Nigdy nie spodziewalabym sie ze to sie mogoby skonczyc (tzn wiedzialam ze tylko smierc nas kiedys moze rozdzielic...) Wiem i nadal to czuje ze oboje bardzo sie kochamy. W czasie bycia razem wszystko co mnie otaczalo zmienilo sie na lepsze. moja kariera zawodowa zaczela rozkwitac w szybkim tempie, dzieki mnie oczywiscie ale tez dzieki duzemu wsparciu z Jego strony. Choc bywalo tez zle, bywaly glupie klotnie o blachostki zwlaszcza po dluzszym czasie mieszkanie razem. Bywaly tez roznice/konflikty kulturowe, itd... ale zawsze jakos radzilismy sobie. Prawda jest ze on jest czlowiekiem skrytym z ktorym trzeba sie postarac zeby nawiazac kontakt, nie jest tez zbyt rozmowny czy wylewny. Moja praca zmusza mnie tez czasem do paru miesiecznych wyjazdow... moj pierwszy raz byl 2 lata temu kiedy musialam wyjechac do innego kraju na 3 miesiace... ale wtedy nic sie miedzy nami nie zmienilo, odwiedzil mnie tez w miedzy czasie. w sumie to bylo nawet lepiej po moim powrocie... wiecej motylkow w brzuchu... potem okazalo sie ze czeka mnie nastepny wyjazd, na poczatku mialo to byc tez na 3 miesiace jednak pozniej okazalo sie ze bedzie to jednak 6 miesiecy... musze dodac ze okolo 2 miesiace przed moim wyjazdem oswiadczyl mi sie poznalismy nasze rodziny, itd... jednym slowem sielanka... we wrzesniu 2013 roku wyjechalam ( zeby nie bylo latwiej tym razem poza Europe wiec doszla duzo roznica czasowa) i tu sie zaczelo sypac. ja zamiast skupiac sie na pracy ktora mialam wykonac, zaczelam skupiac sie na ogromnej tesknocie... chyba zaczelam go meczyc tym az do bolu... bo on chcial zyc a ja mu nie dawalam przez ta moja ciagla tesknote. odwiedzil mnie po 2 miesiacach i bylo ok... na swieta z racji ze sama je spedzalam dzwonil, ba wyslal nawet przepiekny list milosny. planowalismy rodzine, dzieci, itd czulam i wiem ze oboje bylismy szczesliwi. no i niestety... po swietach jakies 3 tyg ja mialam gorszy okres znowu niesamowicie tesknilam i zaczelam narzekac... i wtedy nigdy nie zapomne tego dnie kiedy mi napisal ze juz dluzej nie moze i to koniec... powiedzial ze sie meczy, ze byl w depresji i chce wszystko zaczac na nowo... ze ten zwiazek nie ma przyszlosci ze nie pasujemy do siebie i ze dzialamy na siebie toksycznie, gubiac swoja wlasne "JA"... wiec ja standardowo zaczelam blagac, prosic, grozic ze sie zabije, itd.... trwalo to jakies 2 tyg. potem sie troche uspokoilam napisalam mu nawet list wyjasniajacy ze rowniez uwazam ze tak dla nas bedzie najlepiej... z tym ze ja wierze w "NAS" i wierze ze jestesmy na tyle silni ze osobno bedziemy umieli sie odnalesc i ze powinnismy dac sobie szanse... tyle ze on nie chce dawac niczemu szansy... nie chce nawet sprobowac w przyszlosci... nie widzielismy sie juz ponad miesiac, ja za 2 tygodnie wracam.... mieszkamy razem wiec wracam do "naszego" mieszkania, pozwolil mi na to az sobie czegos nie znajde... tyle ze bedziemy sie widziec tylko przez pare dni bo zaraz on wyjezdza na prawie miesiac (tez inna strefa czasowa, wiec u mnie dzien u niego noc..) wiem ze nie pojawil sie nikt inny, wiem tez ze jestem dla niego bardzo atrakcyjna fizycznie i intelektualnie ( on dla mnie tez) i on zawsze wierzyl w nas... co sie dokladnie stalo w jego glowie nie wiem... czulam ze byl bardzo smutny, powiedzial mi tez ze mial za duzo wolnego czasu na analizowanie i myslenie i wtedy doszedl do takiej decyzji... i ze decyzja juz zostala podjeta w jego glowie i ze on nie zamierza juz analizowac ani nic zmieniac. ja nadal czuje ze sie kochamy i ze to ma sens. wierze w nas. czy ktos mi moze poradzic cokolwiek? kiedy wroce nie chce zaczynac rozmow na ten temat, w jego glowie to skonczone a ja nie chce go jeszcze bardziej odpychac. on mowi ze chce zostac tylko przyjaciolmi, tyle ze on nie jest raczej dobry w podtrzymywaniu kontaktu... wiem ze jak sie juz wyprowadze to koniec. pozostala mi juz chyba tylko cicha nadzieja ze jak mnie zobaczy to cos w nim peknie...wiem ze nadal teskni bo sam mi to powiedzial, jednak powiedzial tez ze jest mu bardzo ciezko, ale ze musimy przez to przejsc... nie wiem albo bedzie juz tak utwierdzony w swojej decyzji ze pokaze mi juz tylko obojetnosc jak wroce co jest bardzo mozliwe. czy ja w ogole powinnam jeszcze wierzyc ze mozemy byc razem szczesliwi? poradzcie cos prosze.

Z tego co mi sie wydaje to chodzi mu o to ze zamknelismy sie na innych ludzi troche... dwa ostatnie lata byly dosc ciezkie dla naszego zwiazku. on dojezdzal do pracy, wiec w tygodniu nie bylo czasu zeby cos zrobic razem, w weekendy byl zmeczony, wiec spedzalismy je w domu... malo wychodzilismy do ludzi, brakowalo nam ogolnie rozrywki poza nami samymi, itd...
jednak tydzien przed moim wylotem przeprowadzilismy sie do miasta gdzie on pracuje, wszystko mialo sie zmienic... mielismy odzyskac zabawe. jednak on przyznal ze bycie tyle czasu samemu zmusilo go do myslenia duzo... i w koncu doszedl do takich wnioskow... jak do tej pory jest przekonany do swojej decyzji i powiedzial ze tak ma byc. nie probuje juz go do niczego namawiac bo to nie ma sensu, a znam go na tyle dobrze ze wiem ze on swoich podjetych decyzji nie analizuje i nie zmienia.

jednak dla mnie to nie ma sensu, wiem ze jego uczucia byly prawdziwe i wiem ze nie oswiadczylby mi sie pod wplywem impulsu. wiem ze tak czul. jedyne co mi przychodzi do glowy to praca nad swoimi wadami i pokazanie mu sie jako ta wesola osoba ktora kiedys poznal i sie zakochal. bedac tak daleko przesadzilam z marudzeniem i skupianiem sie nad tym jak bardzo nie chce tutaj byc .... zamiast zajac sie praca (w koncu po to tutaj jestem) i dac mu zyc. to byl duzy blad ktory zmusil mnie do poniesienia konsekwencji. jedyne co mi pozostaje to gleboko wierzyc ze jednak jak mnie znowu zobaczy to jego uczucia odzyja i moze cos sie w nim zmieni. moja wiara w nas jest tak silna ze moj mozg nie przyjmuje do wiadomosci ze mamy sie rozejsc. jednak jakas czesc mnie bardzo sie tego obawia.

Sluchaj ja zrobilam tyle scen bylemu ze on nie chce ze mna gadac teraz... ale pierwszego bylego rowniez udalo mi sie przyciagnac chociaz mial inna...tamta go zostawila o czym nie wiedzialam bo pol roku nie mialam z nim kontaktu.Pewnego dnia napisalam do kogos zeby on mnie odblokowal bo mam sprawe do niegoI on zaproponowal spotkanie I chcial byc znowu ze mna ????? A tez mega cierpialam.Oni zawsze praktycznie chca wracac jak im przypomnimy stare czasy itp itd...tylko nie mozna na to czekac trzeba isc do przodu

Czy komus z osob ktore opisywaly tutaj swoja sytuacje udalo sie odzyskac ex ? bo ucichlo cos

Czy to prawo może zadziałać nawet, gdy dziewczyna mówi mi, że już nigdy mi nie zaufa i wie, że do siebie nie wrócimy, nieważne, czy za miesiąc, czy za rok? Pomóżcie, proszę. Czy w ogóle (jesteście kobietami, liczę na Waszą szczerość ) takie zdania jak "nie zaufam Ci już", "Nigdy nie wrócimy" mają rację bytu? Jako przykład mogę podać, że kiedy moja była straciła zaufanie wobec najlepszej przyjaciółki, naprawdę wszystko się skończyło. Minęły 2 lata, a ona nigdy nie spróbowała odnowić kontaktu. Czy ktoś taki może ulec prawie przyciągania? Jeśli chcecie wiedzieć więcej, tutaj baardzo obszernie opisałem moją historię - "Odzyskanie zaufania kobiety i ocena sytuacji"
Proszę, pomóżcie.

Według mnie PP opiera się na ponownym wykreowaniu swojego wizerunku jako osoby atrakcyjnej. Nie istnieje według mnie przyciąganie spowodowane myśleniem o kimś. Idea PP to przestanie zaprzątania głowy swoim/swoją ex i skupienie się na własnym rozwoju, własnym szczęściu. Człowieka zatopionego w bolesnych wspomnieniach od razu można poznać. Podobnie można na pierwszy rzut oka poznać kogoś, kto jest szczęśliwy sam ze sobą, szczęśliwy wśród ludzi. O to chodzi. Do tego dochodzi wątek psychologiczny pod tytułem "dlaczego on/ona jest beze mnie tak szczęśliwy/szczęśliwa, radosny/radosna?". To poszukiwanie odpowiedzi na to pytanie sprawia, że nasze/nasi exowie zaczynają widzieć nas zupełnie inaczej niż w momencie zostawienia. Pojawia się ponowne zainteresowanie. Chęć pogoni za przysłowiowym króliczkiem. Wątpliwości, które każą zastanowić się, czy zostawiający/zostawiająca dobrze zrobił/a odchodząc. A nam, jako tym zostawionym cały ten proces daje możliwość trzeźwego osądu sytuacji, minionego związku. Daje nam możliwość odbudowania poczucia własnej wartości zachwianego byciem zostawionym/zostawioną. W PP nie ma żadnego kosmicznego, nadprzyrodzonego pierwiastka przyczynowo-skutkowego. Zamiast tego jest operowanie na fundamentalnych mechanizmach psychologicznych. Tak myślę.

misslonelyheart - właśnie stawanie na głowie w moim przypadku działa zupełnie odwrotnie - tylko ją do siebie zrażam, mówi mi, że ma dosyć ciągłych telefonów i zapewnień, że tylko ona się dla mnie liczy.

arw
a utrzymywalas z nim jakis kontakt ?
Widywalas go ?

Fevers zgadzam się z Tobą w 100%
Dziewczyny dajcie spokój bądźcie szczęśliwe i zycjcie ich już nie ma,może jak zobaczą jak żyjecie jakie jesteście szczęśliwe to zrozumieją co stracili ja nikogo nie przyciagnelam,chyba sie nie da jak ktos nas nie chce

Temat jest mi doskonale znany,przeczytałam cały wątek,widziałam film i czytałam książkę

Koralina, na tym poprzednim też mi zależało, aczkolwiek dobrze się zachowałam: twarz przy rozstaniu zachowana, potem zero kontaktu, życie dalej (wychodziłam ze znajomymi, zaczęłam się nawet z kimś spotykać itd), napisałam do niego tylko po to, żeby oddał mi konsolę (obojętnie jak), a on zaczął namawiać mnie na kawę, i jeszcze chciał dojeżdżać gdzie tylko będę chciała Pomyślałam sobie wtedy jaka byłam głupia, że płakałam po rozstaniu, zamiast potraktować to jako chwilowy kryzys, który minie - i tak też się stało

Dobrze,że urwałaś kontakt nie jesteście razem a on do Ciebie pisze i myśli,że wszystko jest ok a Ty się łudzisz. Nie rób nic pod niego rób wszystko dla siebie! Kiedy będziesz szczęśliwa sama ze sobą zobaczysz czy PP odpowiednio zadziała powodzenia.

Czemu miałabyś żałować? Moim zdaniem to sytuacja win win Rezygnując z kontaktu czekają Cię dwa rozwiązania: albo z czasem Twoje uczucia względem niego się osłabią, a co za tym idzie przestaniesz cierpieć i tęsknić, lub alternatywne, może uda się Wam zejść. Jakby się nie stało będzie dobrze, a to wszystko rezultat jednego działania

a jak mam przyciagnac swojego kolege, spotykalismy sie jakies pare miesiecy temu nie trwalo to dlugo bo moze ze 4-5 miesiecy i sama nei wiem czy chodzilismy ze soba czy nie bo nigdy mnie sie o to nie zapytal ale regularnie co tydz w weekend do mnie przyjezdzal, ale po jakims czasie stwierdzilam ze nie czuje do niego to co powinnam wiec nie bede mu robic nadziei i lepiej bedzie sie nie spotykac, ale teraz od jakiego czasu zaczyna mi go brakowac i chciala bym na nowo sie z nim spotykac tylko nie dawno sie dowiedzialam ze on sie z kims spotyka, caly czas o nim mysle, a gdy pojawi sie na fb to tylko czekam zeby napisal do mnie ale niestety nie pisze, gadamy ze soba raz na tydz albo 2 tyg, powiedzcie mi jak mam go na nowo do siebie przyciaganc

roznie to bywa czasami ja pierwsza zagadam do niego a czasami on, ale nigdy mi nie zaproponowal spotkania

Opowiem krótko swoją historię....Poznałem rok temu naprawdę bardzo fajną dziewczynę...można powiedzieć że to było to z obu stron....sama do mnie pisała, ja zaproponowałem spotkanie..i zaczeliśmy się spotykać.....mieliśmy oboje taka samą pasję i było wszystko cudownie. Ja na początku nie starałem się pokazywać że mi na niej bardzo zależy bo wiedziałem że jak za szybko zaczne mówić o uczuciach to czar pryśnie....sama zaczeła do mnie pisać że jestem fajnym człowiekiem, że czuje sie przy mnie dobrze i że sie z każdym dniem do mnie coraz bardziej zbliża. No i stało się po około 8 miesiącach spotkaliśmy się, obraziłą się o jakąś nie istotną w ogóle rzecz a na drugi dzień powiedziała mi że mnie nie kocha, i oczywiści gatka w stylu że dla swojej przyszłęj żony bede wspaniałym męzem i takie tam standardowe teksty....no cóż załąmałem się, ale po jakimś czasie odpuściłęm....wkoncu napisała zebyśmy się spotkali.....zgodziłem się i było bardzo miło..powiedziałą mi ze już myslała ze ją wykresliłem z zycia i się strasznie o to martwiła. No cóż myslałem ze zrozumiała i przemyslała sobie pewne rzeczy no ale znów potem wymówki że nie ma czasu sie spotkać bo ma sesje bo coś i coś.....rozmawialismy co jakis czas, no i potem przyszedł ten dzien gdy mi napisała smsa że niestety ale dalej mnie nie kocha.....od tego dnia się do niej nie odzywam. mineło od tego czasu już półtora tygodnia.....nie wiem co mam o tym myśleć ale gdy przedwczoraj przeczytałem to tłumaczenie nagle zdałem sobie sprawę że nie ma co się załamywać a byłem w fatalnym stanie jak pewnie większość z Was. Ogólenie teraz nabrałem dużego dystansu do Niej. Byłem dla niej wporządku ale wszystko zaczeło się psuć jak zaczołęm pokazywać że mi na niej zależy. Naprawdę uważam że jest spoko dziewczyną i zależy mi na niej bardzo bardzo....no ale cóż....miejmy nadzieję że czas pokaże co dalej będzie.....Nie wiem co takiego się stało że w jednej chwili wszystko się zepsuło...Mam tylko nadzieję że zrozumie że może jednak nie warto było podejmować takiej decyzji.....zobaczymy czy w ogóle zatęskni jak nie będe się z nią kontaktował......

Cenaaa dzięki za słowa otuchy i to jak mam sie zachować:) zobaczymy jak to będzie..na razie staram się wypełniać czas maksymalnie czymś pożytecznym aby nawet nie mieć czasu mysleć o tym.....siłownia, basen i hobby...i koniec użalania się nad sobą:D Trzeba znać swoją wartość...Jednak będąc szczery to czasem do mnie wspomnienia i wspólne chwile wracają...Niby chce o tym nie myśleć a jednak cały czas taka nadzieja że napisze, że zadzwoni..

Osoba trzecia nie jest żadną przeszkodą jeśli z góry będziemy trzymać się określonego planu.

Ale ktoś wyżej wcześniej zauważył, że odezwie się JEŚLI coś jeszcze czuje. Mój były powiedział, że już nie czuje tego co na początku, ale wyciągnęłam z niego, że tęskni kiedy mnie nie ma, że byłby zazdrosny, gdybym kogoś miała itd. Mimo wszystko brak uczuć to chyba najgorsze co można usłyszeć. Wiem, że autor wspominał o tym w pierwszym poście, aczkolwiek myślę, że w przypadku kobiet to inaczej działa - często mówią coś, czego tak naprawdę nie myślą...

Ja z kolei wróciłam myślami do pierwszych tygodni po rozstaniu (dokładnie 3), kiedy to odnowiliśmy kontakt (gdzieś wcześniej już o tym wspominałam) Było fajnie, bo to on zainicjował rozmowę, często gadaliśmy, to akurat głupie, ale "lajkował" na Fejsie zdjęcia i muzykę, którą wrzucałam, i bardzo chętnie przystał na spotkanie, a nawet zaproponował obiad następnego dnia. Niestety ja na tym spotkaniu zaczęłam serię swoich niefortunnych zdarzeń, a mianowicie już wtedy zapytałam, czy myślał o zejściu Przy okazji ostatniej naszej rozmowy powiedział mi, że to stało się za szybko, że był trochę zaskoczony, że być może gdyby minęło więcej czasu, i spotkalibyśmy się na kawę to wyszłoby tak "naturalnie"...

Co o tym myślicie?

A u mnie wybral inna....tydzien sie namyslal, powiedzialam od razu,ze nie musi sie namyslac, ja odchodze...Ale nie chcial tak. Ze dlaczego itp. Potem zaprosil na obiad, a potem znow odwolal. Ucielam kontakt, wyrzucilam z Fb( ale nie zablokowalam), numer tel , z Whatsapp, zewszad. A on teraz przyslal ponownie zaproszenie do znajomosci na Fb i zobaczylam, ze mnie obserwuje. Dziecinne...nie wiem, czy mam przyjac, bo narazie psychicznie jestem w strasznym dolku.

Wiem, masz rację. Staram się. Choć przyznam, że fakt, że niedługo miną dwa tygodnie od ostatniego kontaktu trochę mnie dołuje... za kolejne dwa ma urodziny - złożę mu życzenia, ale obawiam się, że przez ten czas on się nie odezwie

Arw, a jaki był powód rozstania? Co on mówił?

.

Ależ proszę     też tu zaglądałam w poszukiwaniu POMOCY. Co zrobić? co robię żle, nie tak. I otworzono mi oczy.   

nie, nie powiedział tak. myslę że czuł coś cały czas skoro teraz wrócił.widać potrzeba było czasu by sobie wszystko przemysleć.

Arw, to dobrze, u mnie niestety padło, że już nie czuje tego co na początku...

Bunny, mam ten sam dylemat Nasz wspólny przyjaciel ma niedługo urodziny. Powiem szczerze, że wolałabym nie iść na tę imprezę

Jeżeli chodzi o pójście na imprezę, to nie widzę w tym problemu. Baw się dobrze, najlepiej daj się podrywać innym facetom, tak żeby on to widział. Jego samego traktuj obojętnie. Trzymaj go na dystans. Nie zaczynaj z nim żadnych rozmów, a już na pewno nie o was. Baw się dobrze w towarzystwie innych ludzi. Niech on zobaczy, że nawet bez niego potrafisz bawić się dobrze i jesteś atrakcyjna dla innych facetów.

Nic tak nie działa na wyobraźnie jak obojętność. I właśnie ta obojętność jest potrzebna. Ale przede wszystkim z Twojej strony. Może ona trwać miesiąc, pół roku, roku, a może nawet dłużej. Jeżeli jednak z biegiem czasu nic się zmieni, to ta obojętność pozwoli Ci z niego wyleczyć. Ale może okazać się, że właśnie dzięki temu on coś zrozumie, zatęskni. Tak czy inaczej będziesz wygrana.