Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Każda Cie tu przytuli, gdy bedzie potrzeba. Ale i opier..i jak trzeba.
Spier..j Kochana, gdzie pieprz rośnie.

A wiesz dlaczego tak mówię?
Bo wysnułam jeden bardzo ważny wniosek z moich dotychczasowych przeżyć:
Kobiety, które kochają za bardzo, niezależnie z jakich przyczyn, NIE MOGĄ wiązać się z partnerami, w których zakochały się szaleńczo.
Dlatego, że u nas natychmiast pojawia się syndrom uzależnienia, zupełnie przez nas niemożliwy do skontrolowania.

Dla nas jedynie udane związki, to takie, gdy na początku łączy nas przyjaźń, więź pozwalająca spędzać fajnie czas, oparta na wzajemnych potrzebach dobrego kontaktu z drugim człowiekiem. I TYLKO TO.
Bo, gdy poczujemy szalony pęd miłosny, który oprze się wszystkiemu, dostajemy niestety "małpiego rozumu". I już nic, KOMPLETNIE NIC nie jest prawdziwe w takiej relacji. No niestety. Taka natura, taka karma.

Mądrze gada - dać jej wódki.
Ja właśnie obalam kolejną miodziankę, jak za pół godziny zacznę pisać wierszem proszę mnie wylogować.

Katia - napisałam do Ciebie posta, nie wiem, czy zauważyłaś. Str. 134 wątku, post 4403.
Czy możemy kontynuować naszą rozmowę?

Zazdrosc kocham Cię ! Tak, widzę dokładnie Twój przekaz(bo czytałam Twoje posty-zaimponowałaś mi, mądrzej jak moja psycholog)NAIWNOŚĆ ok. Tak zgadzam się naiwność i głupota. Mój mąż manipulując  "starym" facetem przed którym grał kilka lat rolę obrotnego też jest głupi i naiwny? ja tego tak nie widzę .Kiedy psychopata czegoś chce od swojej "ofiary" uwodzi ją i stwarza pozory, to jest teatr i rola na Oskara.

Jest o 6 lat ode mnie starszy. Mieszka za granicą. Zajmuje się tym, co jest moją pasją od pewnego czasu.
Był wyobrażeniem moich najskrytszych pragnień i marzeń, a poza tym drogą, która pozwoliłaby mi wreszcie realizowac się w pracy.
Miał być również wybawieniem z moich kłopotów finansowych i szansą na dostanie się do tzw. "wielkiego świata".
Skrzywdzony przez los jak ja, o podobnych przejściach.
Nasza znajomość przed pierwszym spotkaniem trwała ok roku - przez internet.
Wszystko, co było potem - po pierwszym spotkaniu- było iluzją i nieistniejącą rzeczywistością wyobrażoną przeze mnie.
Byłam gotowa dla tych wyobrażeń rzucić całe moje dotychczasowe życie, bo wierzyłam, że nic lepszego nie ma poza tym.

To tak w wielkim skrócie.

Sorki coś zgubiłam pisząc to więc napiszę jeszcze raz. Zgadzam się byłam naiwna i głupia.Mój mąż manipulując "starym" facetem przed którym grał rolę obrotnego, namawia go na wspolny biznes więc ten facet też jest głupi i naiwny? ja tego tak nie widzę. Psychopaci wiedzą co Cię rusza jak wpłynąć na twoje emocje jak z tobą rozmawiać by osiągnąć swój cel - to jest naiwność ofiary czy talent i bezwzględność oprawcy ???

Ależ ja też nie mam problemu z moim wiekiem! Żadnego!
To nie mój problem, ewentualnie tych co by chcieli "posmakować" co ten wiek oznacza!
A smakuje............... Hmn, hmn... cierpko-gorzko-słodko-winnie

Ehhhh........... cały dzień szukam odpowiedzi na pytanie "Co zrobić, żeby nie kręcić tych pieprzonych filmów"
Któraś ma jakieś propozycje?

Ja już nie kręcę. Oddałam pałeczkę scenarzyście (czyli nowemu życiu). Niech napisze nowy scenariusz, bo na starym już mi sie klisza przeciera. A czarno-białych filmów z napisami nie mam ochoty więcej ogladać.

Wypierd*lić kamerę.

I to jest jednocześnie i pocieszające - cały świat się nie poznał a my do tego doszłyśmy (co prawda własną krwawicą ale jednak) a z drugiej strony - ten cały świat nam nadal nie wierzy, że ten milusiński, no, może trochę zagubiony ale FAJNY GOŚĆ to walnięty na umyśle psychol.
Uwierzył Ci ktoś?
W moim otoczeniu jest taki szmerek - no, kurna może łajdus, może młode dupy lubi ale żeby zaraz socjopata? Ta Tarantella to musi mieć też nieźle narąbane, że taką teorię ukuła, ale może jej z tym lżej niż być tak poprostu zdradzaną starą dupą.
Nie masz tak?

Oj nakręciłam sobie taki film, że jak zobaczyłam go po raz pierwszy na żywo na lotnisku, to ugięły mi się nogi w kolanach.
Teraz tez mi się uginają - na samo wspomnienie mojej ślepoty.
Nie wyglądał źle, nie mogę powiedzieć, ale dlaczego wtedy dodalam mu 20 cm wzrostu, to już tylko Bóg jeden raczy wiedzieć

Jestem okrutna, wiem, ale to tylko potwierdzenie tego, że oczy duszy, a oczy "rzeczywiste" były całkowicie niekompatybilne
Nie mówiąc o całej reszcie, bo przecież wygląd to najmniejszy, jak nie żaden, problem.

Ale konkretnie gdzie?

Ohh... czyli nie dość, że 20 cm mniej, to jeszcze niesmaczny... Współczuję..

Oj Niekochana Niekochana...he he

A to dla Zazdrości, uczyła nas tego jeszcze parę m-cy temu, może zapomniała o tej prawdzie?

W każdym związku są dwie połówki. Jedną połówką jesteś ty, a drugą twój syn, twoja córka, twój ojciec, matka, przyjaciel czy partner. Z tych dwóch połówek odpowiadasz tylko za swoją połowę. Nie odpowiadasz za tę drugą. To nieważne, na ile bliska, jak ci się wydaje, jest ci ta osoba, czy jak bardzo ją kochasz. Po prostu nie ma możliwości, abyś mógł odpowiadać za coś, co jest w głowie drugiej osoby. Nigdy nie wiesz do końca, co ona czuje, w co wierzy, z jakich wychodzi założeń. Nie wiesz o niej niczego. Nie potrafimy zrozumieć takiej prostej i w gruncie rzeczy oczywistej prawdy. Ciągle próbujemy przejąć odpowiedzialność za drugą połowę i dlatego związki są oparte na lęku, nieszczęściu, walce o władzę.

Dziękujemy Don Miquel Ruizie. Piękna teoria, tylko jak ją w stosować w życiu? Jak uszczęśliwiać siebie sobą? Ja póki co odzwyczajam się uszczęśliwiać siebie kim innym ale nadal nie doszłąm do tego wyższego pułapu. A jak utknę po środku i nie będę w ogóle potrafiła NICZYM się uszczęśliwić, bo już nie będę chciała KIMŚ a jeszczę nie będę wiedziała jak SOBĄ? To dopiero będzie kicha.

Ty się weź uspokój bo nas w końcu zbanują i przerzucą na www.0-700

Dziewczyny - czy kkzb jest w stanie stworzyć luźny związek oparty na seksie, wspólnych zainteresowaniach, zwykłym lubieniu się? Takim bez wspólnego mieszkania, wspólnych planów. Dwa zaprzyjaźnione ale niezależne byty.
Czy zaraz odpalamy kamerę i kręcimy ten film....

no tak..skądś to znam...Czy Ty nie miałaś czasem "niedostępnego" w jakimś sensie ojca?
Nie ma czegoś takiego jak szansa dostania sie do wielkiego świata i lepszych finansów "płynąc" na własnych emocjach i uczuciach..tzn. może i jest to możliwe ale trzeba być chyba bardzo sprytną lisicą, a nie glodną miłości czekająca na swojego księcia-wybawce. No trochę obcesowo napisałam może, ale sama dostałam mocno w tyłek przez takie coś...straciłam sporo, bo możliwość realizacji swojej największej pasji..ale to już długa historia..

Jest. Pod warunkiem, że żadnej z tych trzech rzeczy nie zamieni w kochanie. Najlepiej, gdyby tylko dwie z tych rzeczy wystepowały. Trzecia to już za dużo. Kombinacja dowolna.

Tak, jak się wyleczą w zakładzie psychiatrycznym.
Gwarancją nie jest nawet to.
Muszę się chyba wybrać do biblioteki, bo znów mam głód mądrych książek. Tym razem już nie o psychofagach i posranych związkach z nimi tylko o rozwoju własnej osobowości. Słyszałyście o czymś takim jak UWAŻNOŚĆ?

trochę off topic...:)
Słuchajcie..facet się na mnie chyba obrazil...hihi... Cholera, żeby to czasem nie był koniec znajomości. Prosić się go nie będę, ale w założeniu miał być lekki "prztyczek" w nos a nie wiem czy nie przegiełam. Gadaliśmy przez sieć, aż go nagle poinformowałam że musze wyjsć, bo znajomy podjechał..A była 23.00..Po co może podjeżdzać znajomy o takiej godzinie? :). W odpowiedzi dostałam jakąś ironiczną odpowiedź i dziś CISZAAA! nawet nie odpowiedział na moją wiad.

Taki mały manipulacyjny foszek?
A co Ty, qurde, nie możesz ze znajomym o 23.00 sie umówić? Taaaak, zastanawiaj się, "cóż on sobie o mnie pomyślał". Paszła parcha! Jak sobie pomyślał to ma problem.
I to nie jest Twój problem ani powód do przepraszania i tłumaczenia się. O! To są właśnie TE momenty, w których dajemy ciała. Powolutku, niezauważalnie dla samych siebie robimy z siebie niewolnice tego co ONI sobie pomyślą, tego CO oni teraz zrobią (bo kurna milczy i co z tym zrobić - NIC.)

Naprawdę byście chciały?
OK, będę udawać, że Wam wierzę.

Wiecie co - ja na początku, w tej fazie godowej, to potrafię być twarda. Potrafię nawet manipulować jak jakiś cholera psychofag   A jak się zabujam - to wtedy wypełza ten cholerny szczeniaczek... Jak z reklamy Velvet... Kładzie się na grzbiecie, pokazuje brzuszek w geście - zaufałam, bierz mnie. I po zawodach.

Tak może być, bo gdy kiedyś w żartach powiedziałam: "nie dotykaj mnie" to usłyszałam: "jeszcze sama przyjdziesz"..haha..męskie ego rozrośnięte do granic niemożliwych.

przywołałaś mnie do porządku:)...nie odpowiedział- trudno. Poczekamy, zobaczymy, pożyjemy...

Witajcie dziewczyny
Właśnie powróciłam z weekendowego wypoczynku - ocena 4+... Nisko uznacie... No cóż gdyby nie pewne "wyjątki" ocena była by wyższa, ale i tak jest nieźle. W wielkim skrócie opowiem Wam co mnie się przydarzyło :

**SOBOTA**
Na 19 wbijam się do domku kumpeli i wpadam wprost w jej ramiona składając jej urodzinowe życzenia. Witam się z gośćmi i starymi znajomymi. Spotykam również Grześka - drugiego jubilata (psychofagowego przyjaciela), któremu na wstępie mówię "Nie lubię robić takich rzeczy, ale kończę naszą przyjaźń. To jak zachowujesz się w stosunku do mnie pokazuje w rzeczywistości, iż nie masz bladego pojęcia o przyjaźni między dwojgiem ludzi, o szacunku, którego sam wymagasz i próbujesz uzyskać, a nie dajesz. Mogę rozumieć, że masz gorszy dzień itp, ale ja nie jestem workiem treningowym abyś mógł się na mnie codziennie wyładowywać. Sorry ale psychicznej męki nie zdzierżę. Może kiedyś zmienię zdanie, ale na razie mówię NARA". Po czym odeszłam do towarzystwa. Impreza rozkręcała się na całego, wino, muzyka, tańce, grill i rozmowy mogły jak dla mnie trwać bez końca. Grzesiek naturalnie chciał ze mną pogadać, ale ja omijałam go szerokim łukiem (powiedziałam mu co chciałam i jak dla mnie temat był zakończony). Jednakże nie to było atrakcją wieczoru...

Była gdzieś godzina 22 i nagle na tylne podwórko wchodzi... R!! i wita się ze wszystkimi podając rękę. Ja aby nie wyjść na wredną sukę (znajomi wiedzą, że to koniec, ale przyjęli info, że się przyjaźnimy -> patrz zamierzchłe czasy) również podaję mu rękę i mówię "Cześć, życzę miłej zabawy", po czym wracam do towarzystwa. Wszystko z taktem i spokojem (niby po co się denerwować - myślę, mogę również i jego omijać łukiem). Starałam się nie myśleć, że on jest w pobliżu i mi się przygląda, tańczyłam, piłam i się śmiałam- tak tego mi było trzeba.

W końcu w pewnym momencie uciekam do środka domu po kolejną butelkę wina i podchodzi R. "Cześć, fajnie Cię widzieć"-Ja milczę. "Wiesz to miło, że się spotykamy"-Ja mocuje się z korkociągiem. "Chciałem Cię wcześniej uprzedzić, że będę na imprezie... Ale nie dało się. Wiesz kumpluje się z Grzechem i temu mnie zaprosił"-Ja nalewam sobie wina do kieliszka. "Możesz coś w końcu powiedzieć"-syknął lekko podirytowany, na co ja w końcu odpowiedziałam "Czy nie zdałeś sobie sprawy, iż nie mam zamiaru wchodzić z Tobą w jakiekolwiek konwersacje? To co do mnie mówisz spływa po mnie dokładnie w ten sam sposób jak to wino po Tobie" i wylałam kieliszek czerwonego wina na jego spodnie (beżowe!!), po czym zabrałam butelkę i ruszyłam ku wyjścia i nagle dodałam "Już wiem, przez kogo Grzesiek stał się taki zepsuty" i wyszłam. Reszte imprezy bawiłam się z ulgą.

**NIEDZIELA**
OK potworny kac, również moralny... Przyznaję, że nie mogę uwierzyć, że potrafiłam tak się zachować względem Grześka i R. No dobra - ustaliłam sobie plan względem Grześka, ale R się nie spodziewałam. Zaczęłam analizę - możliwe, że wino dodało mi energii, pewności siebie itp. W ciągu dnia słyszę od znajomych, że dawno mnie tak uśmiechniętej i pełnej życia nie widzieli. Że cieszy ich taki widok. Odpowiadam uśmiechem i słowami "To zasługa dziewczyn kkzb" wznosząc jednocześnie toast za Was. Oni oczywiście dopytywali się o co chodzi, ale milczałam jak grób (po co im wiedzieć). W tamtym momencie zdałam sobie sprawę, że wróciła mi ochota na uśmiechanie się i że czuje się bardziej pewna siebie. Naturalnie gdzieś tam we mnie siedziała jeszcze obawa przed złością R, pojawiła się również myśl, że może go zraniłam...

Później rozmawiałam z kumpelą (jubilatką) i mówiłam jej, że względem Grześka nie chciałam tak postąpić, ale sam nie dał mi wyboru, bo szantaż nie jest dobrym rozwiązaniem problemu, a ponadto to jak mnie traktował irytowało i jednocześnie bolało. Przyznała mi rację, jak również powiedziała, że R bardzo tęskni za mną, że stara się nawiązać kontakt, ale ja nie odpowiadam, że on gubi się i nie wie co ma robić. Że chciałby naprawić to co złe i byśmy mieli ze sobą dobry kontakt. Hmm... Jej słowa jakie miłe, ale odpowiedziałam jej, że na razie nie chce się z nim kontaktować, żę teraz pragnę w te wakacje skupić się na swojej osobie i sama się odnaleźć, bo już dawno zgubiłam gdzieś tą optymistyczną, wesołą dziewczynę. Przyznałam natomiast, że jeśli będę gotowa odezwę się do niego kiedyś i porozmawiam nawet przy kawie, jednakże na ten moment ta sytuacja jest bardzo odległym punktem na moim planie działania i proszę aby to uszanowała a nie starała się na siłe z Grześkiem prowokować sytuację do spotkań.

**PONIEDZIAŁEK**

Ogólnie uważam, że bawiłam się dobrze... Czas spędzony ze znajomymi dobrze wpłynął na moją osobę. Dziś w drodze powrotnej dostałam SMSa od R "Potrzebujesz czasu-postaram się to zrozumieć i uszanować. Proszę jednak byś nie skreślała mnie całkiem, aby odrobina przyzwoitej znajomości dwojga dorosłych ludzi została zachowana. Byśmy mogli żyć w zgodzie i jeśli się kiedyś spotkamy porozmawiali przy piwie/kawie. Życzę udanych wakacji, czekam na sygnał w postaci SMSa/telefonu. Uwierz chce naprawić wszystko, bo wiem że warto. Pozdrawiam R." Czyżby słowa przekazane przez kumpelę dotarły do niego, przez co mógł wreszcie coś pojąć? Sama nie wiem... Ale dziś o tym myśleć nie będę bo za bardzo zmęczona jestem wiem natomiast, że zachowanie w sobotę uświadomiło mi, że potrafię być (nadal!!) wredna i choć może zachowałam się chamsko to jestem z tego powodu happy, bo przynajmniej raz nie zrównał mnie on z ziemią a ja pokazałam pazurki

*******

Zauważyłam, że wiele postów tyczy się sytuacji Zazdrości. Ja należę do osób mało zapoznanym z tematem (kkzb), w końcu dopiero rozpoczynam moją wędrówkę. Ale uważam, że decyzja Zazdości dotyczącej rychłego ślubu jest jednakże zbytnio przesadzona i lekko podejrzana. Mogę zrozumieć, że ten facet daje jej szczęście, poczucie stabilizacji i oparcia, ponadto dobrze dogaduje się z jej dziećmi oraz ją stawia na pierwszym miejscu. Ale może to wszystko mrzonki aby zamydlić oczka? Może po ślubie będzie znacznie inaczej?? Sama nie wiem... W tym wszystkim zauważyłam, że Zazdrość stała się inną osobą! Gdzie podziała się ta pewna siebie kobieta, która nie raz potrafiła tupnąć nogą i nieźle dać do myślenia nie jednej z nas? Gdzie podziała się kobieta, której stwierdzenia dawały powody do zastanowienia się drugi raz? Czyżby zatraciła się w imię miłości? Czyżby oddała całą siebie dla niego? Jeśli tak - przykro mi ale zginęłaś... Szczęście to jedno, ale zaprzedanie duszy, swojej osobowości i charakteru dla miłości to drugie... Mówi się, że miłość jest niebezpieczna - chyba mamy na to wiele dowodów. Ale możliwe, że się nie znam, że mogę się mylić... Możliwe, że wyciągam złe wnioski - ale ja po prostu tak czuje...

a jesteś pewna, że oni na własnych hormonach nie "jadą" w takim przypadku?. Spotkałam sie z opinią faceta, że my kobiety za dużo wymyślamy, za dużo kombinujemy i zastanawiamy się. A może idą w zaparte, bo myślą że jakoś to będzie i nieco z tonu spuścisz..a może rzeczywiście ich to przerasta? Panowie lubią uszczęśliwiac kobiety, bo wtedy czują się spełnieni (stąd może romansowanie różnych znanych ludzi z pomocami domowymi:)...
Nie odbierz tego jako krytyki..

Każdy człowiek niepogodzony z sobą , niedowartościowany nie potrafi stworzyć szczęśliwego związku. W nowym partnerze szuka brakującej części siebie. Szuka tego co mu w danym momencie brakuje. Patrzy w partnera jak w lustro, jak nie widzi tego czego oczekuje, co sobie wyobraził , jest nieszczęśliwy. Jeżeli w poprzednim, nieudanym związku (w pierwszym za wzór bierze rodziców) był poddany partnerowi, całe swoje życie, starał się spełnić oczekiwania i potrzeby swojego partnera, to w kolejnym, tego właśnie będzie szukał. Ideałem wyda się wtedy każdy, który będzie dbał o jego potrzeby, odwrócone role wydadzą się idyllą. Ale niestety do czasu, bo sam nie dba o siebie, a zostawia to w innych rękach, i nigdy nie będzie miał dość, stale będzie chciał więcej i więcej. A obraz w lustrze coraz bardziej będzie zniekształcony. Uznając że ma za mało tego dbania, zacznie się zamykać, odsuwać od partnera, i w końcu stanie się swoim partnerem z pierwszego związku, albo ojcem wokół którego kręciło się życie matki. Podczas kolejnych związków te role mogą się zamieniać lub powielać, dopóki nie zda sobie sprawy z tego że szczęście zależy od tego kto chce je osiągnąć, od nikogo innego.

Ależ kochana jestem pewna, że tak jest w większości moich przypadków. Nawet jakby na torturach się do tego nie przyznał, to jestem pewna, że w większości przypadków tak właśnie jest. Zmęczy się myszka i sama przylezie. I wtedy jest tragedia, bo ja kurna nie lezę. I jest szarpanina. Ja się wkurzam i odpuszczam. On błaga i powrót. I potem sielanka. I znów... Tak właśnie po jakimś czasie wygląda większość moich związków. Aż w końcu nadchodzi dzień, gdy mówię DOŚĆ. I następuje KONIEC.
Bo zawsze ja kończę związek. Jejku... naprawdę zawsze.

Ciekawa jestem skąd taka reguła..schemat niejako. Nie zastanawiałaś się? może takie same osoby ciągle przyciągasz?
Mój schemat: to szaleństwo i małpi rozum na moim punkcie a po ok. 2 miesiącach jakby lekkie ochłodzenie i to w momencie kiedy zaczynałam się angażować.

No dobrze..a co byś zrobiła z faceta który by tak samo brzuch odsłonił (bez "skojarzeń":) .i tymi maślanymi oczkami ufnie jak piesek stwierdził, że cały jego świat to Ty i tylko Ty? Bo ja najpewniej zrobiłabym z takiego faceta wycieraczkę:)