Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Powinnaś, dla swojego spokoju.

Bo to jest nałóg.
Jeśli Zazdrość nie opanuje swoich nałogowych reakcji, to będzie cierpiała wczesniej czy później.
Wcześniej - jesli stwierdzi, że nie da rady opanować tych reakcji i będzie na tyle świadoma, że go odstawi. To będzie bolało, ale to jest ta lepsza opcja. Bardziej będzie bolało, gdy nie opanuje reakcji i go nie odstawi. I wtedy za jakiś czas będziemy zbierać ją z gleby i składać do kupy, a potem jeszcze długo razem z nią lizać jej rany.

Jest opcja, że Zazdrość opanuje nałogowe reakcje. To jednak będzie od niej wymagać niesamowitej siły i determinacji zwłaszcza w początkach, a potem przez cały czas. Czy jest to możliwe?
Zazdrość, jest to możliwe???

Na tym polega m.in. toksyczność tych naszych związków - dajemy sobie przesuwać granice, w tym moralne. I jakoś tak nam jest to przedstawiane (z użyciem manipulacji oczywiście), że to normalne albo, że miłość wszystko tłumaczy..., albo - wstaw co chcesz.

Witajcie dziewczyny, może moj związek nie ma znamion wielce toxycznego, ale ja sama czuje sie jak kobieta kochaja za bardzo. Najgorsze jest to ze zupełnie straciłam wiare w to że jesli faktycznie stanę na nogi, zajme sie swoim życiem to uda się to naprawic :(Jak odzyskac motywację?? I czy w ogóle da sie tak zrobic by on zmienił zdanie o mnie??

I to jest chyba najgorsze. Przynajmniej moim zdaniem. Że to same sobie robimy wierząc jak idiotki, że przecież on nie mógłby....
I potem zostajemy same z tym całym szajsem, z wyrzutami sumienia.
Tego właśnie musimy się nauczyć - oceniać ich równie surowo, jak siebie, jak innych ludzi. Przykładać ta samą miarkę, a nie stosować dla popieprzeńsców taryfę ulgową.

Odnośnie badań - służę profesjonalną pomocą na prive. To mija robota

niekochana72 i  to jest własnie najtrudniejsze.Zeby sie nie bac że coś stracimy. Najwięcej co możemy stracic to swoja godność i szacunek do samej siebie. Ale do tej pory nie rozumiem dlaczego niby to wiem a nie stosuję w praktyce...

Kochanie, napisz proszę dlaczego chcesz by ON zmienił zdanie o TOBIE?
I co kryje się pod tym "zdaniem".
Witam, tak w ogóle, kochana. Przepraszam, że od tego nie zaczęłam.

Ja rownież witam Cię serdecznie napisz nam coś wiecej o Twojej sytuacji..jeśli chcesz..

Witaj Karen, mam wrażenie że bardziej kocham jego niż samą siebie. Bo zawsze dbałam bardziej o jego szczeście niz swoje. W zasadzie o swoje mało co dbałam. Smutne jest to, że ja na poczatku byłam zupełnie inna, miałam swoich znajomych, wychodziłam z nimi, on był tylko opcją... a potem stał sie całym światem i jedyna osoba która może sprawic ze jestem szczesliwa. Przestałam wnosić coś ciekawego do związku, zaczęłam byc nastawiona tylko na myslenie że jesli dam mu swoja bezgraniczną dobroc to on będzie mnie kochał i szanował. A on zakochal sie nie w tej nadgorliwej i włażącej mu do tyłka za każdym razem kobiecie na każde zawołanie (która sie potem stałam) ale w tej przebojowej, z ciekawa osobowościa, spontanicznej, zawsze wesołej i mającej tysiące pomysłow (która byłam na poczatku znajomości) Ja nie wiem jak to działa, ale troche boję sie być ta dawna kobieta, mimo że wiem że on takiej mnie własnie potrzebuje. Chyba tez dobija mnie fakt, ze troche stracił wiare w to ze uda mi sie zmienić. Mysli ze ja zawsze byłam taka jak teraz tylko po prostu źle mnie ocenił na poczatku. Moja nadgorliwość sprawiła ze on zaczal sie w tym wszystkim dusic,a ja w panice ze go strace jeszcze bardziej nadskakiwałam. Teraz kązde moje zachowanie go irytuje, czy da sie zmazać ten obraz kobiety który on ma teraz w głowie mysląc o mnie?

Boże to ja tez powinnam zrobić te badania :-((((((

Wszystkie powinnyśmy. Nawet te w szczęśliwych związkach.
Iluż widziałam żonkosiów z paniką w oczach.... Stąd moje wysoce racjonalne podejście do sprawy...
Zaufanie zaufaniem, a życie i zdrowie - bezcenne.

Witaj Patrycjo
Czytam twoje słowa i widzę: ON, ON, ON, ON... a gdzie Ty?
Ubezwłasnowolniłaś się osobiście i to paradoksalnie - wbrew jego oczekiwaniom i potrzebom i wbrew samej sobie.
CO CI to daje? Wielki dyskomfort dla siebie i obawy, że TAKIEJ on nie chce.
Co masz zamiar z tym zrobić? Skoro masz świadomość, że idziesz złą drogą?
Kochasz go? On kocha Ciebie? Możecie wspólnie ustalić CO można zmienić by zlikwidować takie twoje zachowania?
Może terapia par miałaby w waszym wypadku zastosowanie.
Pozdrawiam i życzę owocnych przemyśleń

Moja droga....to co napisałaś to dokładnie mój obraz z mojego byłego już związku. Tyle tylko, że prawdopodobnie jestem od Ciebie wiele wiele starsza.
Nie wiem jak daleko sprawy zaszły, jakie jest w tym momencie jego uczucie do Ciebie, myślę jednak, że jeśli on nadal Cię kocha to są duże szanse na zmianę Twojego wizerunku w jego oczach.

Ty wiesz jaką dziewczyną byłaś i jaką Ciebie pokochał. Miałaś zainteresowania, znajomych, energię. Trzeba do tego wrócić.

Myślę, ze przydałoby Ci się poczytać pewne pozycje z naszej biblioteczki np. "Kobiety Które kochają za bardzo"
"Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" i nie "Nie zalezy mu na Tobie", żeby sprawdzić czy nadal mu na Tobie zalezy.

Jeśli możesz napisz coś o swoim rodzinnym domu. To czasami wiele wyjaśnia.

Chce sie zmienic dla siebie ( chociaz wiem że to nie będzie łatwe, odkąd znam jego, potraciłam wiekszosc moich znajomych, wcale nie tak łatwo do nich wrócić, próbowałam). Jako że zalezy mi na nim, to poniekąd dla niego tez chce się zmienić, żeby widział ze nie jestem jakąś pusta lalą, która nie wnosi nic ciekawego do jego zycia. Zapytałam go czy cos jeszcze do mnie czuje, odpowiedział ze skoro ze mna rozmawia ( nawet jesli mówi o moich wadach i błędach) to dlatego ze jeszcze mu na mnie zależy. Ja bym w życiu nie bylabym w stanie powiedziec tylu przykrych słów osobie która kocham, więc dlatego boje się czy jemu naprawdę jeszcze zalezy...To strasznie przykre że kiedys tak świetnie sie dogadywaliśmy, mówił że jestem ta jedyna, ja tez tak czułam, nigdy nie brakowało tematów do rozmów. Teraz paralizuje mnie strach że co bym nie powiedziała to będzie to powodem do kłótni...

Patrycja.
Odłóżmy jego na bok.
Sama widzisz, że masz problem. Jeśli nie uporasz się z tym problemem dla siebie, to ten związek i kolejne również, będą porażką, bo będziesz powielać schemat. Mowię to z własnego doświadczenia, niestety trafiłam na to forum o wiele za późno. Ty masz szansę, jesli nie uda Ci się uratować tego związku, to przy zmianie postawy będziesz miała szansę na koleJny  szczęśliwy związek.
Ustal sobie, że teraz priorytetem jesteś Ty. Nie ratuj na siłę tego związku, bo na siłę nic nie wychodzi. Zajmij się sobą, bądź dla siebie najważniejsza. Przy okazji może on zauwazy, że skoro jesteś cenna sama dla siebie to i dla niego też moze z powrotem staniesz się cenna. Ale kolejność ma byc własnie taka - NAJPIERW TY.  Sensem Twojego życia nie może być inna osoba. Musisz żyć swoim życiem, musisz mieć szczęście w sobie, musisz kochac siebie. Dopiero wtedy będziesz mogla podzielić się tym z kims innym, bo inaczej zawsze będzie dochodzić do własnie takiej sytuacji - oplatasz go, bo jest dla Ciebie wszystkim, on chce się oswobodzić, bo nie dajesz mu oddychać bez siebie.

Mam młodego psa, gdy wychodzę z nim na spacer i puszczam go wolno, on ucieka, gdy biegnę za nim to on ucieka jeszcze bardziej. A gdy ja zaczynam biec w odwrotnym kierunku, to on zawraca i biegnie za mną.
Z ludźmi jest podobnie. Jak puścisz wolno to się okaże czy będzie uciekał, czy podąży za Tobą.

Karen, te książki to ja prawie znam na pamieć, gorzej z praktyką. Chociaż ostatnio nawet nieźle mi szło. Potrafiłam się powstrzymać by nie popadac w emocje tylko działac logicznie i troche sie zdystansowac, dac mu odetchnąć. Przede wszytskim skonczyłam z tym matkowaniem,ciągłym wydzwanianiem (mimo że nie odbierał) i smsowaniem jak to mi przykro ze sie nie odzywa. To juz za mną, uf. Zaczełam tez bardziej dbac o siebie i częsciej bywac poza domem. I wszystko naprawdę szło w dobrym kierunku. On zauważył te zmiany i tez się ucieszył...Problem w tym, ze to nie wystarcza by zatrzec to negatywne wrażenie, które sie w nim zrodziło, albo za mało czasu jeszcze upłynęlo? Albo juz za późno? Njagorsze jest to ze nawet mały pretekst do kłótni uruchamia w nim cała lawine złości i oskarżeń którą wylewa na mnie, która trzeba przeczekać, każda kolejną dłużej niestety i w każdej kolejnej wywleka nowe moje wady i błędy które dotychczas az tak go nie irytowały...a teraz wkurzaja ze zdwojona siłą. Abstrahujac w seksie nadal jest super, pożadanie nie wygasło, mimo ze on zawsze nadmieniał ze wyglad to nie wszytsko, ze pożada się osobowość (to tak odnosnie tego, iż wspominal ostatnio ze chyba pomylil sie co do mojej osoby i ze nie mam takiej ciekawej osobowosci jak mu siwydawalo na poczatku)

Czasami się nie da...emocje są jak zasłona dymna na oczach...jak "drugi" rozum, drugie "ja" człowieka.
Wiem to po sobie..gdy dobre przyjaciółki radziły mi co radziły..nie chciałam słuchac, a potem dostałam ostro po d....pie..I bardzo dobrze, że dostałam! Kumpele miały rację.

Dziękuję Ci kochana. Widzisz - ja się właśnie tego boję. Jak się rozwiodę, jak będę chciała wejść w coś nowego... Kurna, tak się boję, ze znów mnie "poniosą konie". DOPOWIADANIE -jak Ty to delikatnie określiłaś.... Ja kręcę filmy Ku**a, jaki piękny film o swoim małżeństwie nakręciłam....

Anhedonio, terapia par nie wchodzi w grę. Jemu nie da sie nic przetłumaczyc. Wszelkie próby nakłaniania go czegoś albo wyrażania sprzecznej z jego opinii na temat moich błędów kończa się jeszcze większa kłótnią. Jedynym rozwiązaniem jest wtedy przyznać rację, dać mu odetchnąć i w dobrym momencie poprzez czyny przestawic go na jakis pozytywny nastroj. Rozmawianie o próbie poprawy związku nic u nas nie daje a wręcz go denerwuje, bo przeciez nikt nie lubi tkwic w problemie, a juz zwłaszcza mezczyzna chce by jak najszybciej problem rozwiązać. On patrzy na czyny, jak mówie ze sie zmienie to tylko go to wkurza, gdyz podswiadomosc mu podpowiada ze jest problem. Wieć tak jak mówie, jedyna opcja to odciągna jego uwage od problemu i pokazac jasne strony mojej osoby by znów sie zauroczył jak na poczatku, tylko oczywiscie ciężko tego w praktyce dokonać:((Zwłaszcza jak mi dokłada tym, iż z każda kolejna kłótnia widzi ze jednak wiecej nas dzieli niż łączy...Ale ciesze sie że to wszystko wyrzucil z siebie, (mimo ze duża przykrośc mi to sprawiło), bo wiem ze raczej powiedział to bym sie wzięła za siebie. Boję sie tylko jak długo on to wytrzyma, i czy zdażę się zmienic do czasu kiedy jeszcze bedzie chcial ze mna rozmawiac..:(

Po tym, co teraz napisałaś - wycofuję się ze swojej wcześniejszej opinii na jego temat.
Zatem manipulacja, słowna agresja i obarczanie poczuciem winy.
Przykro mi, ale tak to wygląda.

Maxi podeslji pdf, plizeeeeeeeeeee

jeśli pozostajemy w toksycznym związku, to dlatego, że akceptujemy jego szkodliwość, wierzymy, że na nią zasługujemy. Istnieje pewien limit trucizny, jaki jesteśmy w stanie znieść. Nikt jednak w całym świecie nie szkodzi nam, nie obraża, nie poniewiera, nie wykorzystuje nas tak, jak my sami. Równocześnie limit samoponiżania równa się limitowi, jaki możemy wytrzymać ze strony innych ludzi. Jeśli ktoś poniża cię bardziej niż ty sam, unikasz go, odchodzisz, uciekasz. Ale jeśli ktoś poniża
cię troszkę mniej, niż ty sam siebie poniżasz, zostajesz. Przecież na to zasługujesz...

myway przeslij mi proszę na mój mail swojego pustego maila
mój priv mail jest napisany

ja wiem napewno, ze w moim stadium zadnen nowy zwiazek nie wchodzi w gre, mozliwosc ponownego uzaleznienia jest zbyt oczywista, jeszcze siebie nie poznalam i nie pokochalam do konca

Karen, nie czytałam "Toxycznych słow".Moze uda mi sie znależć gdzies w internecie. Wydaje mi sie że on chce naprawić, bo daje mi szanse. Inaczej kopnął by mnie w dupę i zegnaj. Myslę tez, że czeka na czyny które zmotywuja go do tego by on tez byl pewien ze warto sie starać na nowo o mnie i o nas. A problem w tym ze on chce zaskoczenia, chce poznac moich znajomych, bo zwykle widywalismy sie tylko z jego (tylko ze ja juz wiekszosc z nich potraciłam), chce zebysmy robili cos fajnego z mojej inicjatywy, chce znow czuc ze swietnie sie ze soba czujemy, chce zebym zainteresowala go na nowo moimi pasjami. Tylko ze ja tego wszystkiego juz NIE MAM. Straciłam. I nie wiem jak się odrodzic przez ten czas kiedy on jeszcze chce ze mna rozmawiac. I w tym caly problem.

Dzieki Kochane za wsparcie, jestescie cudowne

Niekochana, ale on dotychczas taki nie byl. Nigdy mna nie manipulował ani mnie nie obrazal. Totalna sielanka przez 4 lata. Przez moja nadgorliwości i brak życia własnego, po 2 latach on juz nei wytrzymuje tego ze jestem tak zalezna od niego. Dusi go to, zreszta ja sie nie dziwie, bo co jest interesujacego w osobie ktora zawsze sie podkłada. To mozna wytrzymac ale kiedys i tak bomba złości wybuchnie. Nie wyzywał mnie, mówil tylko ze stracilam swoj dawny charakter i swoje zycie, pasje, bo jedynym moim zainteresowaniem stal sie on. To wszystko prawda co powiedzial.

Patrycjo, napisz na mojego maila to wyślę Ci "Toksyczne słowa"
I jeszcze raz powtarzam, zacznij pracować nad sobą DLA SIEBIE.
Może jakiś kurs, jakieś hobby. Nie ogladaj się na niego, nie staraj przypodobać - to pułapka.
Pokochaj tą dziewczynę, którą jesteś, zrób to dla niej. On będzie, albo go nie będzie, a Ty będziesz ze sobą do końca życia.

Kochane moje - przepraszam Was bardzo, ale nie będzie dziś ze mnie wielkiego pożytku.
Jestem w czarnej dupie i już wiem, że muszę SAMA się z niej wygrzebać.
Tia... niedawno myslałam, ze już gorzej być nie może Może, ku**a, może...

Niekochana jesteś wzorem do naśladowania i radzenia sobie w najbardziej trudnych sytuacjach dla wielu z nas wiec jestem pewna ze dasz rade! bo jak nie Ty to kto???????
i zawsze mozesz na nas liczyć!!
ściskam mocno!!

o jakiego psychofaga chodzi?? coś mi chyba umknęło:-( a moze Zazdrości?
ale tak jesli tego kochana potrzebujesz to posiedź rozczochrana sama ze sobą:-) ale potem wracaj do nas!!!!bo my Ciebie tu potrzebować!

obudzilo mnie trzezwe myslenie...

no wiec mysl #1
co on mi daje? czego od niego potrzebuje?
... no wiec bezwstydnie powiem... seksu i poczucia bezpieczenstwa. On mi daje poczucie bezpieczenstwa.
mysl #2
intuicja... hmm moja intuicja podpowiada mi, ze cos nie gra.. tylko ja jestem zbyt zaslepiona by powiazac fakty w odpowiedz. Ale cos z nim jest nie tak... moja lampka kontrolna alarmowo mruga.

a potem powiazalam te dwie mysli... i gdzie tu logika? Jak to mozliwe zebym znajdowala poczucie bezpieczenstwa u boku kogas co do kogo cala moja intuicja ma juz wyrobione zdanie?

Zrobilam cos czego sie wstydze... ale zrobilam. Mam kolege Hindusa, ktory juz dawno zaproponowal mi sprawdzenie mojego bf.
Napisalam do niego maila z prosba o zrobienie tego. Moj bf bedzie sprawdzony od pierwszego oddechu po porodzie. Jego rodzina, byla zona, plotki... etc.
Jesli znajde choc jedna scieme w tym co mi mowil albo udawal.. bedzie go to bolalo. Zapewniam.

No i na koniec decyzja. Musze jakos wyluzowac. Nie wiem jak. Jak?
trzymiesieczna separacja nie podoba mi sie. To jest dobre dla malzenstw "po zawale". Ja jestem na etapie zakochania i moj zwizek nie moze byc krotszy od separacji.
Musze ograniczyc jednak spotkania ( i potrzebuje dziewczyny Waszej opini co do czestotliwosci) i zdecydowanie ograniczyc okazje do seksu.

Zdecydowalam, ze nie bede go jeszcze wyrzucac z mojego zycia ale musze cos zdecydowanie zrobic by mi na nim nie zalezalo az tak bardzo... i tu jestem cienki bolek...
no idea...
pierwsza rzecz jaka mi przychodzi do glowy to zajac czyms mysli... FORUM...
a jak nie to sobie ta reke odgryze...

EDIT:
i nie wiem jak moge wypowiadac takie rozsadne mysli gdy cale moje cialo sie buntuje przeciwko temu. Podswiadomie licze na cud. Nauczylam sie czytac w mojej podswiadomosci... i tam stoi napisane: Niech stanie sie cud. Niech stanie sie cud.
I jestem gotowa rozpoznawac ZNAKi swiadczace o tym cudzie.... Co to bedzie, co to bedzie?
Wiem! On zrobi cos takiego co mnie powali na kolana i powiem: tak, to jest dowod na to, ze nam sie uda.
Nastawilam sie na wypatrywanie znakow by nadac im range cudu.
Ot taka jestem popaprana.

Witaj w domu.

EDIT:

Też jestem specjalistką od znaków. Stoję na parterze, naciskam guzik windy i myślę, jesli przyjedzie lewa winda, to TO będzie znak że coś tam. (niestety zawsze przyjeżdża ta prawa )

Cud cudem... ja tam za bardzo w cuda nie wierzę, ale wierzę w silną wolę i determinację. I wierzę, że jak się czegoś chce to się to osiąga. I nie mam tu na mysli Twojego związku z B, tylko mam na mysli Twój spokój i równowagę, bo to jest dla mnie wykladnikiem aktualnej sytuacji. Jak jest spokój i równowaga to jest dobrze jak nie ma to znaczy, że coś jest nie tak.
Więc życzę Ci spokoju i równowagi