Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Median - dokładnie TAK.
Bez dwóch zdań!

Faaaajka, cześć. Gdzie żeś się podziewała?
Psychoknur - piękne!

Kochana, rzuć tych facetów w diabły. Ja Cię będę kochać po grób. Tylko tak do mnie mów
A Zazdrość miała przecież gdzieś wyjechać, nie?

Już tego żałuję - okres antykoncepcyjny nadal trwa!

Ja też w to wierzę
Tarantella - myślisz, że na ból gardła te tabletki łykam?

hehe tez sie z nudow zapisalem na sympatie i my dwoje , ale jka dla mnie to jungle,jakos nie umiem a moze jeszcze nie chce poznac kogos ,całe zycie wchodzilem w zwiazki tak z biegu,mialem swoja osobna prace zawodowa itd, az tutaj postawilem na jedna karte i zaufalem tal bezgranicznie drugiej osobie z ktora myslalem ze spedze reszte zycia , no niestety korekt (nie posluchalem ojca) ktory powiedzial mi : nie wierz kobiecie do konca miej swoja gotowke itd a ja oczywiscie na zywiol no i sie walnelo. A co do portali randkowych tez mam dziwne odczucia ze to taki maly dom schadzek,moze nie wszyscy czy wszystkie ale jak dla mnie ,jak ktos szuka krolewicza czy krolewne z bajki to nigdy nie znajdzie ,odnosnie Tarantello Twojej wypowiedzi co do facetów ,musze sie z Toba zgodzic mialem koleznake ktora była na takim portalu i szukala faceta ehh szkdoa pisac ,same oblesne typy, a wracajac do teatru Trantello lubie ale wole opere np Wagnera Parsifal, latajacy holender i t akei tam rozne pierdoly hahahha

Juz nie, ale mialem taki okres ze krecilem sie w kółko, ale czas stanąć na nogi,bo nic nie wywalczyłem jak grochem o ściane ,teraz już tylko do przodu

balet tez mię nie fascynuje a z oper lubie wagnera i strawinskiego i nic poza

Nania, dziekuje za pamiec!!! specjalnie juz o tym nie pisze, bo fajnie nie jest , a u Ciebie???? niby zrobilam cos dla siebie i wytrzymalam w pracy, ale mam wrazenie ze od srodka cos mnie rozwala.... ze jak puszcze wewnetrznie to mnie poprostu chyba rozniesie w drobny mak

Dziewczynki kochane, uwierzcie mi - będzie lepiej. Jest wiele do pokonania. Dla mnie najgoszy był strach i złość. Miałam takie momenty, że nie mogłam sobie znależć miejsca - chodziłam po chałupie jak zwierzę w klatce a zaraz potem totalna apatia. Trafiało mnie tak potworne wkurw*nie, że gotowam była bardzo mu zaszkodzić a zaraz potem wspominki, a za chwilę lęki - że to już tak na zawsze, że teraz to już nigdy. I taki kołowrót. Ale TO MIJA. Dla jednych po miesiącu dla innych - dłużej. Zobaczcie - każda z nas wytrzymała i Wy też dacie radę.
Mnie pomagało czytanie naszych wątków - to coś blisko ciała, włączające światło w tunelu. Tylko trochę czasu a potem będziecie lżejsze, pojawi się uśmiech, a potem śmiech. Zobaczycie.

Ja znam juz ten stan spokoju Tarantella! jestem juz niby po , ale to jakis potworny nawrot, niewiadomo czym spowodowany! wszystko mi wrocilo z  ku..a z sila wodospadu!!! boze, pomoz mi ile jeszcze , no way

Tarantelo
strasznie polubiłam Twoje poczucie humoru, cięte riposty, hymn psychofaga w innym wątku rozbawił mnie prawie do łez wiem ze to MINIE wiem ale wiem tez ze to potrwa...ja juz od roku probuje to skonczyć ale nie potrafie wystarczy pare smsow telefon i juz ma mnie w swoich sidłach...najbardziej boli własna głupota i naiwnośc...

Bo mu na to pozwalsz, bo go nie odcięłaś, bo ciągle czepiasz się tej toksyny, bo on ma ciągle z tego satysfakcję a Ty cierpienie. Ot i cała prawda. Myślisz, że nie wiem. Starczy, miła moja, rok i starczy, bo się zapętlisz.

trzymaj sie!!!!!!!!!!!!pisz jak Ci źle!!!!!!!!!!ja ide się kąpac bo rano znow do pracy jak bedzie Ci bardzo źle to pisz na maila pozdrawiam Cię gorąco!
tak jak pisze Tarantela i inne dziewczyny DAMY RADE:-)

w ogóle gdyby któraś z pań chciała tą książkę w pdf to mogę przesłać, nie wiem, czy ktoś ją oferował, znalazłam ją gdzieś w necie, pouczająca dla tych pań , u których wszystko było dobrze, partner się starał i nagle ŁUP!- zdrada, rozstanie. ja tak miałam i dobrze wiem,że kobieta kochająca za bardzo w takiej sytuacji jest totalnie rozbita i bierze na siebie winę...

ale chciałam wam powiedzieć,że jesteście bardzo dzielne i powiedzieć coś motywującego,że można...wiem,że mnie nie znacie i to wyrwany z kontekstu przykład, ale jutro mijają dwa miesiące jak nie odzywam się do mojego ex. tak zupełnie nie ma go w moim życiu. jest ciężko, ale daję radę:)

mam tylko pytanie, czy wysyłając e mail przez serwis da się jakoś załączyć załącznik?? bo próbowałam napisać do myway i zwyczajnie nie wiem jak załączyć książkę. dziękuję, niekochana. a książka "Mężczyźni którzy nie umieją kochac zrobiła na mnie wrażenie, bo mój ex zaczął się ode mnie oddalać właśnie wtedy, gdy między nami było najlepiej! znalazł wtedy na sympatii kochankę...a ja nie wiedziałam co zrobiłam źle...tak naprawdę zrobiłam źle jedno- nie zwróciłam uwagi na to, jak postępował ze swoją poprzednią dziewczyną... mogłam zauważyć,że zaczął ze mną flirtować kiedy jeszcze w najlepsze był z nią i tylko z powodu moich wątpliwości i dużej odległości zaczęliśmy romans dopiero po tym jak ona go zdradziła i związek sypeł się sam z siebie...ja dla niego byłam odskocznią od tamtej, nowa była odskocznią ode mnie...od 6 lat facet przesadza d....ze związku w związek, a my niemądre nie zauważamy,że zaczyna nas zdobywać tuż po rozstaniu z poprzednią albo i nawet przed rozstaniem...ech...

l&c wyslalam ci maila z adresem doszedl?

monia, myway,książka już wyszła miłej lektury. mnie to dobrze zrobiło na myslenie, mam wrażenie,że obwiniałam się i o to,że zostawił poprzednią dziewczynę (przeze mnie) i o to ,że mnie zostawił (też, jak najbardziej przeze mnie). Teraz mi jakoś lepiej.

Cześć cześć !:) A siedzę po uszy w gówienku, z którego za szybko nie wylezę toteż się nie udzielam znacząco. Ale zaglądam !

Stara, brzydka i beznadziejna- to jest dość typowe, tak że nie martw się, teraz zżera Cię przerażenie, wizje odwiecznej samotności i samopoczucie jak u wypędzonego z domu psa, ale to się wyprostuje w swoim czasie (jak i wszystko inne!)

Po pierwsze miłe Panie ameryki nie odkrywacie - każda tylko na własną rękę "odkrywa dla siebie" wszystkie kolejne etapy odwyku Piszę N-ty raz - poczytajcie stare posty z wątku - zobaczycie, że owszem, każda lub prawie każda, przez to przechodzi.
I nie zgadzam się z twierdzeniem, że nie ma już normalnych facetów. Pełno ich wokół nas, tylko tak okropnie skupione na swym nieszczęściu, w ogóle mało co z tego świata zewnętrznego dostrzegamy
DDD

Ktoś, kto pokocha Ciebie, zaakceptuje również Twoje dzieci. Gorzej, jeśli zrobi tak jak mój psychofag - na początku ZROBI wrażenie, że zaakceptował (żeby mnie na ten wzruszający obrazek złapać) a potem będzie dzieciaka degradował mentalnie w białych rękawiczkach. I tu potrzebna jest OGROMNA czujność.

Kochanie, na dziecko masz jeszcze kupe czasu!!! Powiem ci , ze zrewidowalam poglady na macierzynstwo. Obecny wiek statystyczny mlodej niemieckiej mamy to 40 i to z pierwszym dzieckiem, ja jako 25 latka uchodzilam tu jako maloletnia ciezarna i widze w tym nawet troche racji, dojrzale kobiety sa o wiele lepszymi matkami i nie eksperymentuja na dzieciach, tak jak ja to robilam z moim synkiem! biologia pozwala nam teraz czekac, ostatnio skarzylam sie mojej ginekolog, ze fajnie by bylo byc jeszcze mama a okazow brak, a ona mi na to , ze w  pani wieku(33) ma pani mnostwo czasu, biologicznie jestesmy w lepszej kondycjii niz nasze matki w wieku 20 lat, bo bardziej o siebie dbamy, wiec nie lam sie

TARANTELO kochana!
ten niby tez zaakceptował, uwielbiał się bawić z moim synkiem a moj syn za nim przepadał był malutki wtedy jeszcze nie mowił corka starsza przepadająca za swoim ojcem tylko raz miała okazje z nim poprzebywac na cudowych wakacjach stwierdzając ze jest b. fajny...ale co q....wa z tego jak po wakacjach fantastycznych on stwierdził ze straciliśmy dla nas cudowną szansę...tchórz jeden i nic więcej...
A ze ktoś mnie pokocha kurcze zaczynam w to watpić nigdzie nie wychodzę, nikogo nie poznaje.......

Nianiu kochana, a ja wierze , ze nawet jak poznaje samych psychofagow nadejdzie w koncu ten czas ze jeden normalny sie znajdzie. z  nie wychodzeniem i niepoznawaniem mam to samo, ale z drugiej strony jak ma byc , to sam przyjdzie, nawet jako listonosz:)

Witaj Myway!!!
jak samopoczucie dzisiaj??
Widzisz ja niestety należe do kobiet, do których wartościowi mężczyźni raczej nie podejdą, do mnie podejdzie jedynie czaruś kobieciarz lovelas ktory bedzie się testował czy uda mu się poderwać taka laskę wrrrrrrrr a taki spokojny ułożony informatyk w zyciu nie zaryzykuje bo na wstępie uzna ze nie ma szans...

Z własnego doświadczenia (długiego i wielokrotnego) kochającej za bardzo, wiem, że za każdym razem, gdy rozstawałam się z kolejnym partnerem natychmiast szukałam następnego, aby zapełnić pojawiającą się pustkę, "przerzucić' swoją wielką miłość i znowu mieć kogo kochać i oplątywać swoimi mackami jak osmiornica.

Okazuje się, ze nie tędy droga. Najpierw trzeba tę swoja pustkę wypełnic SOBĄ. Miłością do siebie, szacunkiem do siebie, swoimi własnymi marzeniami, swoimi przyjaciółmi, swoimi pasjami. I dopiero mając wszystko swoje na miejscu, zacząć ogladać się za mężczyzną, z którym zechcemy stworzyc związek, w którym sa dwie kompletne, godne siebie jednostki, a nie PAN I WLADCA  i przyssana do niego osmornica.

A więc moje drogie, ten strach "czy ktoś mnie jeszcze pokocha?" jest jednym z syndromów kkzb i to trzeba sobie uświadomić. Moim zdaniem jest to bardzo wazny punkt w zdrowieniu. Uświadomić sobie, że ważniejsze w tym momencie jest to, żeby zapełnić swoja pustkę, niż to "czy ktoś mnie jeszcze pokocha?" Jak zapełnimy, jak wyzdrowiejemy, jak staniemy prosto na nogi, wtedy być może, a w przypadku młodszych kobiet jest to wielce prawdopodobne, znajdzie się godny nas mężczyzna z ktorym ten satysfakcjonujący związek stworzymy. Poza tym, jestem przekonana, że im stajemy się zdrowsze tym mniej nas przeraża myśl, że będziemy same - to też piszę z doświadczenia (kobiety zdrowiejącej). Gdy pojawiłam się na tym forum też jednym z pierwszych pytań było "czy ktoś mnie jeszcze pokocha?". Teraz coraz mniej staje się to istotne. Za to z pewnością bardziej kocham siebie. Znalazłam tu bratnie dusze, nawiązałam przyjaźnie. Czytam, pracuję, rozmawiam z dziećmi.

A faceci? Kilku zainteresowanych olałam, bo mi się nie podobało to czy tamto.... A kiedyś uczepiłabym się ktoregoś z nich, uwodziła, kokietowała, aż by wpadł w moje sidła, wtedy bym się do niego przyssała, pozbawiła obowiązków i zagłaskała na śmierć. Śmierć związku.

Pokochajcie siebie tak bardzo, żeby to czy kocha Was mężczyzna czy nie, nie stawało się najistotniejszym pytaniem w Waszym zyciu.

DDD Kochane

Byłam taka rzeczniczką, bo nie potrafiłam sobie wyobrazić, że kobieta bez mężczyzny i bez seksu z nim może być szczęśliwa. Bo to przecież takie szczęście. Tak, to jest szczęście, ale nie jedyne na świecie. I brak tego własnie szczęścia nie powinien oznaczać, że jesteśmy nieszczęśliwe.
Szczęście jest we mnie. Nareszcie zrozumiałam sens tych słów. I tego się będę trzymać

Wydaje mi się, że do tej kwestii można podejść spokojniej - w jakiś wypośrodkowany sposób. Co innego polowanie za wszelką cenę, żeby zapchać ziającą dziurę w sobie samej, a co innego ... sama nie wiem jak to nazwać ... chęć "spróbowania" siebie na polu kontaktów z mężczyznami z NOWO_NABYTĄ_WIEDZĄ_O_SOBIE. Przyznam, że ja u siebie obserwuję zupełnie nowe reakcje.
Kiedyś, podobnie jak pisze Karen, musiałam na szybko załatać dziurę. Teraz z satysfakcją odnotowuję, że z niczym mi się nie śpieszy - obserwuję facetów z pełnym zrozumieniem tego, kto mi na pewno nie jest potrzebny, obserwuję siebie i swoje reakcje. Kiedyś wczepiłabym sie w pierwszego lepszego byle szybciej, byle był haj. Teraz te wszystkie procesy odbywają się jakoś świadomie. Piękna sprawa. Wydaje mi się, że takie całkowite potępienie w czambuł kontaktów z facetami i sprowadzenie tych kontaktów do poziomu polowania jest błędem. Między całkowitą samotnościa a całkowitą (chorą) symbiozą jest przecież cała gama innych - pośrednich kolorów. Cały sęk w tym, żeby umieć się zatrzymać. Z tym stanem wiedzy, jaki mam w tej chwili odczuwam zwyczajną ciekawość, czy potrafię ją zastosować w praktyce.
Dziewczyny, miałyśmy serię wykładów, kiedyś czas na ćwiczenia praktyczne pt. "Wejść w kontakt z płcią przeciwną i nie zatracić siebie."
Na czymś trzeba się ćwiczyć. Sama teoria to za mało.
Ja boję się czegoś odwrotnego, czego symptomy juz niestety mam - że teraz absolutnie wszyscy faceci będą dla mnie wariacjami na temat psychofaga i każdą skazę na charakterze uznam za psychofagię. Niestety dla ludzi, których nie lubię potrafię być BARDZO nie miła, taka sardoniczno-sarkastyczna, i w efekcie końcowym mogę odstraszać każdego. Tego boję się bardziej niż zatracenia.

Majestatycznie, kręcąc biodrami spacerowałam dziś po galerii (handlowej) - to z powodu tych 10 cm obcasów. Po raz pierwszy od bardzo długiego czasu po prostu szłam i patrzyłam na ludzi. Nie spiesząc się, nie poruszając się z prędkością światła.
Potem poszłam na kawę i muffinkę. Siedziałam w kawiarni i obserwowałam ludzi, ohh.... ile kkzb i psychofagów! Ale też kilku interesujących mężczyzn zauważyłam.
W sklepie z bielizną zmierzyłam gorset, taki do pończoch. Rozmiar 70D - to efekt stresu spowodowany przez "innego rodzaju" psychofaga. I wiecie co? Wyglądałam w nim jak milion dolarów!!! Ścisnął, gdzie trzeba, podniósł gdzie indziej - bajka. Możecie uznać, że to nieskromne, ale tam właśnie, w przymierzalni cichutko sobie powiedziałam: "Kochaniutka - byle kto Cię w tym nie będzie oglądał. Czekamy na kogoś wyjątkowego, kto będzie wart Ciebie całej - tej emocjonalnej, tej seksownej, tej potrafiącej kochać."
Nie wierzę, że to zrobiłam, ale zamówiłam sobie taki - czarny. Jak mnie najdzie pokusa na jakiś męski badziew - wyciągnę i przypomnę sobie, na kogo czekam.

Nie lubiłam nigdy chodzić na obcasach - wiecie, że do wolno poruszających się nie należę Ale dziś, jak płynęłam w tych szpilach i obcisłych spodniach (dzięki psychofagowi - rozmiar mniejsze), widząc zainteresowanie w oczach mężczyzn - przypomniałam sobie kochana Tarantello o "kotku". Tak - byłam wtedy miękkim, białym kotkiem. Jak na mnie - to duży postęp

P.S. Ponieważ gorset tani nie jest - będę jeść ogórki do końca miesiąca. Na przemian z marchewkami.

Jasne, że tak. Nie chodzi o to żeby wyeliminować męski gatunek ze swojego życia. Chodzi o to, że w sytuacji kiedy nie ma nikogo interesującego na horyzoncie można zająć się innymi aspektami życia, nawet czerpać z nich przyjemność, niekoniecznie trzeba wówczas- jak rzeczniczki mają w zwyczaju- popadać w paranoję, stracić chęć do życia, czuć się jak ofiara losu, uczynić upragnionego Romea jedynym tematem myśli i rozmów i - co mi właśnie bardzo przeszkadza - uporczywie nakazywać innym czynić to samo. Kiedyś takich rzeczy po prostu nie słuchałam, bo albo mnie dziwiły albo mnie śmieszyły, dziś jako baba po niemiłych doświadczeniach dostaję alergii gdy ktoś radzi mi czym prędzej wyciągać chłopa spod ziemi, tropić, węszyć i usidlać, przede wszystkim myśleć o tym, myśleć myśleć ! Trzeba myśleć. Oczywiście w przypadku odbycia z jakimś trzech randek natychmiast należy zakochać się na zabój i zaplanowanć z nim przyszłość, dzieci, kredyt i wspólny ogródek. Inaczej poznawanie, spotkania, miłe spędzanie czasu nie mają sensu.