Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Nie masz przyjaciół, z którymi można pogadać?

Nie mam,wszystko co mialem zostawilem mojej :jeszcze  "zonie" a teraz jestem od 2mc u mojego ojca gdzie praktycznie nikogo nie znam,moich znajomych zostawilem we wrocku a coz przyjaciol nie mam,jakos nigdy mi nie byli potrzebni,moja zone traktowalem jak przyjaciela ale widac ze na tym wyszedlem pozdrawiam marynarko

No i tu powinieneś się zastanowić. Dlaczego ich nie masz?

Pamiętamy, pamiętamy

Moja droga ja nie mialem czasu na przyjaznie, ja pieniadze robilem i uwierzmi lub nie zrezygnowalem z mojej firmy na rzecz obecnej zony,zeby z nia razem robic biznes i nie dojezdzac 400 km z sopotu do wrocka a wyszedlem na tym jak zablocki na mydle , i prosze nie doszukujcie sie we mnie jakiegos psychofaga albo bylego partnera z jakim byliscie ,czytajac wasze posty tutaj, non stop powielacie ten sam blad wybieracie podobnych mezczyzn na swoich partnerow zyciowych ,jaki i oceniacie mnie w kontekscie swoich przezyc z bylymi a to nie ta droga, to ze mam zakret w zyciu jakiego nigdy nie mialem bo stracilem kogos plus wszystko co mialem,wiec mam dola jak cholera a co niektorzy juz dawna wisza w piwnicy po takim zalamaniu,ale powiem wam ze ciezko mi i nadal jestem uzalenziony od niej ,szukam z nia kontaktu etc. To chyba nie jets normalne zebym tak ciepial i to wszystko przezywal,moj mozg normalnie nie pogodzil sie ze strata, szczerze to juz nie wiem jak walczyc z tym,mam kilka pomyslow ale nie wiem czy dobre jeden z nich wrocic do wrocka ,tylko ze bez niej to juz nie to samo miasto ehh pozdrawiam

Moja Ty, kochana Ty. Z ust mi wyjęłaś.

Marynarko, co wymyśliłaś na weekend?

Strasznie za Wami tęsknię.

Wyłamie się Kochane, byłam we Wrocławiu, 4 lata temu, może nawet równe, te sandały na mega koturnie, aczkolwiek lekkie tam kupiłam i proszę jak służą!
Warto tam jechać, ale jeszcze przed X?

Wczoraj zostały rozbite 2 szafy na starym mieszkaniu!
Ale i tak na razie jestem załamana.

DDD

Marynarka tez tak mysle,jestem teraz w miescie w ktorym sie urodzilem ale nie bylo mnie tutaj xx lat i nie chce tutaj byc co do pieniedzy zaczynam od 0 i jakos zaczac nie moge,co do wroclawia coz zauroczylo mnie to miasto ale tak naprawde nie wiem czy miasto czy kobieta a na dzien dzisiejszy mam plan gdzies wyjechac zarobic ale jak narazie to sa plany moze anglia moze niemcy ,po pierwsze musze sie uwolnic od tej milosci bo do konca zycia zostane sam a nigdy nie bylem sam moze dlatego to mnie tak doluje pozdrawiam

Dobra, widzę, że nastroje są konkretne. Naleję sobie miodzianki (wali po czaszce jak młot) i zabieram się za wiercenie dziury w ścianie pod JAJECZKO. Przeczytałam, że należy w onym jednakowoż nawiercić dziurkę, żeby procesy fermentacyjne ŁADNIEJ zachodziły.

Nooooo. Działa - oj, naczytałam się w necie, naczytałam. To lepsze niż krewetki.

Zapomniałam się pochwalić - przebiegłam dziś cały dystans! Razem z ostrym "pod górę"
Pozdrawiam Pana z RMF MAXX, który towarzyszył mi z tyłu

Marynareczko - o ile w kontakcie z exami - Twoja nazwa jak najbardziej w moim przypadku pasuje, to ja obawiam się o NOWE.

Zapomniałam się pochwalić - od tygodnia nie ćwiczę, właśnie skończyłam drugą kanapkę ze smalcem, ALE po raz pierwszy od tygodni odkurzyłam mieszkanie.

No to może nowy wąteczek?

A więc to, co właśnie napisałam na "naszym" równoległym wątku w zasadzie powinno paść TU.

Dobrze, tak trzymać.
Żeby znowu nie było smarkania w monitor. Tak to urządź, żeby się cieszyć, nie kreować nowe problemy.
Jak się przyłożysz, dasz radę. W końcu kłopotów to mamy po kokardkę, czyż nie?

Spokojnie, kochana, spokojnie.
Każda z nas to przechodziła. Ja dziś miałam refleksję, że jakbym zeszła z tego świata, to dziecko będzie wychowywane przez psychofaga i jego psycho-mamusię. To jest BARDZO DOBRA motywacja do tego, żeby o siebie zadbać. Żeby złapać dystans do pierdół i skupić się na tym, co najważniejsze.
Czy "bycie" w związku daje gwarancję czegokolwiek? No przecież my już wiemy, że NIE.
Dlatego tak ważne jest, żeby budować więzi z ludźmi, nie dać się odizolować. A jeśli już uległyśmy - NIGDY nie jest za późno, żeby wstać z kolan. Trzeba tylko się odważyć na ten pierwszy, najtrudniejszy krok.

Myway, znamy, znamy ten stan. Ja już podczas sabatu rozdysponowałam moje dziecko między koleżanki. Ja sama mam mamę chorą na raka, ojciec dziecka przepadł i słuch po nim zaginął a i tak jest ostatnią osobą, której powierzyłabym dziecko, teraz mam maksymalnie rozgrzebane sprawy lokalowo-finansowe i zapewne jeszcze to potrwa. Tak więc JAKBY CO to cienka kiszka. Musimy się trzymać, i jak pisze Niekochana, najlepiej razem. Ja mam brata i siostrę ale nasze relacje są tak odległe, że nie ma nawet porównania z tym, czego doznałam ze strony, zdawałoby się obcych, dziewczyn.
Jedno Ci powiem - staraj się (choć to trudne) panować nad stanami lękowymi. Nie dawajim sie rozkręcać. Jak czujesz, że nadciąga, nie leż w łóżku - wstań, trochę pochodź, napij się melisy. Mnie najgorzej robiło leżenie i "wsłuchiwanie się" w swoje ciało i napędzanie lęku.
Na stany lękowe podatne są takie osoby jak my - z dużą dozą imaginacji (no bo w końcu zdołałyśmy sobie wyimaginować, że śmieć to człowiek). Można sie w czarną dziurę wpędzić, jak już tak sobie wyobrazimy wszystkie najgorsze scenariusz (tak jak kiedyś wyobrażałyśmy sobie tylko te najpiękniejsze choć jedne i drugie są zupełnie nie realistyczne). Trzeba nauczyć się wyłączać ten katastroficzny film podobnie jak nie wolno nam włączać już tych nierealistycznych bajeczek.

serce dusze ciało wszystko za odrobinę poczucia bezpieczeństwa. jesteśmy uzależnione...musimy z tym walczyć tylko jak??? kiedy dziś robie jeden krok do przodu a jutro cofam sie dwa do tyłu... Myway współczuje Ci bardzo bo dodatkowo jesteś na obczyźnie bez możliwości powrotu do kraju podziwiam Ci, że mimo wszystko dajesz rade...ściskam Cię mocno

Tylko, że ON kurna, ten psychofag, żadnego bezpieczeństwa nie zapewniał - co widać po załączonym obrazku - bo tak a nie inaczej potoczyły się nasze losy To było tylko nasze pobożne i złudne życzenie.
Resztę napisałam na drugim wątku - bo tak "wesolutko" ganiamy się po nich
Miłego i spokojnego dnia
Wszystkim strachom mówimy: PRECZ

A myślisz, że my mamy inaczej? Może już rzadziej, ale też tak mamy.
I wtedy szybciutko - piszemy, co nam na wątrobie zalega i zaraz któraś w tym momencie w lepszej kondycji - zasadzi kopniaka w dupkę i wracamy na właściwe tory

DDD

Mówicie o strachu... Kiedyś przeczytałam książkę Anthoniego de Mello "Przebudzenie" i najbardziej zapamiętałam z tej książki jeden cytat, którego fragment juz tu chyba kiedyś zamieszczałam. A oto cały ten cytat:

"Ktoś powiedział, że istnieją jedynie dwie rzeczy na świecie: Bóg i strach. Miłość i strach są właśnie tymi dwiema rzeczami. Jest tylko jedno zło na świecie - strach, jest tylko jedno dobro na świecie - miłość. Czasami jedynie inaczej są określane. Niekiedy miłość nazywana jest szczęściem, wolnością, pokojem, radością, Bogiem czy zgoła czymś innym. Ale nieważne, jak ja zwał. I nie ma na świecie takiego zła, które nie pochodziłoby ze strachu. Nie ma."

Nie ważne, czy ktoś wierzy w Boga czy nie, chodzi o to, że wszystkie uczucia są pochodnymi albo od miłości, albo od strachu. Uświadomienie sobie tego pomaga radzić sobie ze swoimi uczuciami i obierać kierunek. Miłości do kogoś mamy aż chory nadmiar, ale to nie o taką miłość chodzi. Chodzi między innymi o miłość własną, a miłość własna to też odwaga, godność, wiara w siebie.

Gdy bałam się, że zostanę sama, robiłam głupie rzeczy, które jeszcze bardziej mnie pogrążały i których teraz się wstydzę. Węszyłam, sprawdzałam, kontrolowałam - okropnie się z tym czułam, traciłam swoją godność, nie byłam sobą. Teraz staram się być po tej dobrej stronie mocy, nie bać się niczego, wierzyć sobie i w siebie, bo wiem, że strach jest złym doradcą, strach paraliżuje, strach odbiera siłę i rozsądne myślenie. Mówię sobie: jestem silna, jestem odważna, dam sobie ze wszystkim radę.

Nasze myśli są bardzo istotne. Jesteśmy takie jakie sa nasze myśli o nas.
Zawsze myślcie o sobie dobrze. ZAWSZE.

A strach, jesli się pojawia, niech będzie sygnałem do zastanowienia się i zrobienia czegoś w kierunku wyeliminowania przyczyny tego strachu, czegoś co jest odważne, konstruktywne i rozsądne, niech nie będzie czymś co nas wpędza w dołki lub panikę. Nie nakręcać się strachem.

Co można konstruktywnego zrobić na wypadek, gdyby nam się coś stało? Dać dziecku numery telefonów i adresy do osób, które mu pomogą, napisać testament, porozmawiać z zaufanymi osobami o naszej woli na "ostateczny" wypadek. To nas powinno w części uspokoić.

Głowy do góry

Ten motyw pojawia się tutaj co jakiś czas. Tutaj sa same takie SIŁACZKI. Rozumiemy Cię doskonale.
Ale to nieprawda, że jesteś słaba, w tej chwili tak się czujesz. Potrzebujesz trochę czasu by odnależć tę swoja siłę. I tak będzie, znajdziesz ją tak jak wszystkie  ją znalazłyśmy i znajdujemy każdego dnia. To forum pomaga. Zobaczysz, że z dnia na dzień będzie coraz lepiej. Będą huśtawki, dołki, ale coraz płytsze i słabsze.

Trzymaj się ciepło i uwierz, że będzie lepiej.

KAREN dziękuję!!!

Ni ma czego zazdrościć
Te kilkadziesiąt czy 100 stron temu TEŻ wcale nie byłyśmy takie hop-siup i w ułamku sekundy bystre
Trening czyni mistrza!
Trenuj zatem i mierz się sama z sobą.
My wciąż się uczymy

Już drugi raz mam wrażenie, że widziałam te słowa wcześniej "Sekret" czy "Możesz uzdrowić swoje życie"?
A zatem droga Naniu - nie myśl o sobie: jestem taka słaba, taka bezradna, taka bezwolna...
Myśl: MOGĘ< UMIEM< POTRAFIĘ być silna, NIE dam się złamać, NIE dam upodlić, NIE pozwolę ranić!!! I powolutku, małymi kroczkami udowadniaj to sama sobie.
DDD

Raczej "Możesz uzdrowić swoje życie" - to czytałam bardzo dawno temu i spodobało mi się. Niestety, nie zawsze udawało mi sie to stosować w życiu - ze strachu właśnie. Teraz odświeżyłam i jest jak znalazł

"Sekret" poznałam niedawno. Zresztą nie wazne skąd. Ważne, że to naprawdę jest prawda.

Jeśli myślisz o sobie, "jestem słaba" to skąd ma przyjść ta siła????
Trzeba ją "przywołać" - JESTEM SILNA!!!! DAM RADĘ!!!

NIE ZATRZYMA NIKT MNIE!!! (tak, tak - Patrycja Markowska )

Nie ma za co, any time...

ALEEEE, jak jeszcze raz usłyszę o wieku... to nie ręczę za Siebie! Uraz zaczyna we mnie kiełkować!
Jakoś nie zauważyłam różnicy jakościowej między dramatem przeżywanym przez mnie gdy miałam te 30 lat a przeżywanym ostatnio. Nie zgadzam się na TAKIE tłumaczenie. VETO!
JEDYNE co może MI przejść przez gardło, to to, że twoja sytuacja jest zbyt świeża i zbyt mało czasu upłynęło. TAMTO usprawiedliwienie mnie dotyka osobiście...  Kurcze - zamknę się w sobie. Idę szorować, najlepiej sedes

Właśnie

Ale że od tego odmłodniejemy?
To je też idę szorować

na moj strach nie dzialaja afirmacje i zmiana myslenia, odczuwam to jako stress , bo mi wtedy dopiero doskwiera to czego nie mam. Jak sobie mowie jestem silna, a najchetniej bym padla na ryj, albo ze jestem radosna, a wewntarz wyjace male dziecko, albo ze wszystkiego jest wystarczajaco dla wszystkich, to zauwazam ze ja nie mam , milosci, domu , samochodu, rodzicow, rodziny, psa itd....

mi pomaga zaprzyjaznienie sie ze strachem, krok po kroku,  dzis jest ciezko , jakby ktos mnie cala przycisnal jakims betonem

To ja bede trzymac kciuki za ciebie , a ty trzymaj za mnie ... Niech ktos w koncu wezmie ten je...ny walec , please!

Uśmiałam się zdrowo Może Martys i psychoknur Tarantelli mieli wspólnych przyjaciół, świat taki w końcu mały...

Martys, nie przejmuj się tylko wyciągnij konstruktywne wnisoki z nauki, że niegy przenigdy nie można stawiać wszystkiego na jedną osobę, zwłaszcza gdy jest to związek kobieta-mężczyzna bo to relacja, która jest najbardziej narażona na zniszczenie jak i rozpad jest najbardziej druzgocący. To że poświęcisz komuś wszystko nie da nigdy gwarancji, że ten ktoś będzie przy Tobie aż po kres.Trzeba zostawić sobie coś na czym się w razie czego wesprzesz, jakąś część siebie, która da fundament pod proces odbudowy.

MYWAY

Bede trzymać kciuki za Ciebie obiecuje!!! a na pocieszenie powiem Ci że ja z pozoru mam wszystko własne nowiuśkie mieszkanie, świetną parcę, samochód, urodę, cudowną rodzinę, cudowne zdrowe dzieci i co????????????ale tak jak Ty nie mam miłości i też jestem na kolanach powalona przez walec!!! siedze i wyje, rozpaczam bo ogarnia mnie strach, ból brzucha z nerwow przed czymś zupełnie niezidentyfikowanym, a może przed samą sobą???a moze przed samotnością...NIE WIEM...problem,tkwi w nas głęboko w środku...

Wstręciuchy
Nania, -"...problem,tkwi w nas głęboko w środku..."
Co się TU dziś do choroby ciężkiej dzieje? Wszechogarniający strach, zgorzknienie i zniechęcenie opanowały wszystkich? To zakaźne jak zaraza jakaś?
Jest świadomość - jest.
Jest problem - jest.
Co robimy? Idziemy do kąta BUUUUczeć CZY stawiamy temu czoła?
Zazdrość zawsze mówiła - szukać w każdym nieprzychylnym zdarzeniu 3 pozytywów.
Zaczynamy: 
1) dzieci zdrowe i my też (tylko trochę pokwękujemy , bo nie jesteśmy z drewna)
2) każda jakiś kąt lepszy czy gorszy i dach nad głową posiada
3) do garnka jest co włożyć, a nie każdy może to powiedzieć (obejrzyjcie sobie zdjęcie na froncie Onetu dotyczące ukrytego głodu w Chinach, ten mały będzie mi się śnił).

Myway, kopnij się do apteki i kup jakiś ichni niemiecki odpowiednik Validolu - zrób sobie przysługę i przynieś sobie ulgę.

Ja się pytam - gdzie jest Zazdrość, co się z nią dzieje, za długo jej już nie "widziałam". Co jest grane?

A Ty karen nie dobijaj ledwo zipiących i wklej coś wesołego i niosącego nadzieję PLEASE