Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

O mamo, to aż tak? A nie warto się grupować i przegrupowywać w ramach jednego wątku?
Rany, zachowuję się jak KKZB - partnerka chce mnie porzucić a ja się jej czepiam za nogawkę chociaż każdy ma prawo do własnego życia i własnego wątku.
Ale jakoś smutno ... będziemy Was odwiedzać albo przynajmniej podglądać przez dziurkę od klucza

EDYCJA:

To nie my, to żadna z czarownic, SŁOWO!!!

EDYCJA 2:
Nie no, jest Twój wątek. Nawet weszłam ... ale szkód nie narobiłam

To ja już nic nie rozumiem ale sie nie wysuwam, bo znów dostanę po łapach.

prosze wiec o przywrocenie watku do obecnego dzialu, nie bedzie on grupa a moim watkiem prywatnym i ten dzial mi pasuje gdyz chodzi o rozwod , zdrade itd.

nie ma !!!! Kurde musicie mnie zaadoptowac

Sama zauwazylas ze watek jest zbyt rozbudowany i wiele osob jest w niego zaangazowanych, to mialo byc rozwiniecie, ale skoro tak sie nie da ... to co zrobic

Czuj się z nami dobrze, kochana

Myway ja mogę się z Tobą "podgrupować".

A ja jestem i pewnie będę w najbliższym tkliwa - ostrzegam. 
Mam pewne problemy natury zdrowotnej, ale nie dam się

Tak więc przyjmijmy, ze to DZIŚ taki kiepski dzień, bo np pogoda do dupy...
Jutro będzie nowy dzień Lepszy

W Krakowie strasznie duszno, i też gorąco.
Przeczytałam tą 'Nałogową miłość" i bardzo mi sie podoba, ze tam na końcu sąwskazówki - jak się ratować. Co robić, jak sobie pomóc.
Kurcze, łeb mi pęka.

Myway - wydaje mi się, że to właśnie jest najgorsze - gdy nie odpuszczają pomimo upływającego czasu. Ja czasami sie obawiam, że mnie to tez czeka ze względu na chorobę jeszczemęża
Kobieto - zobacz, ile Ty już przetrwałaś! Nic Cię już nie złamie.
Pamiętam, ze ex wywiera wpływ na Waszego syna. Ile mały ma lat? Radzi sobie z tym?

Oj, pięknie to napisałaś... To ja teraz się zdrzemnę, a przed snem pomyslę, co miłego mogę jutro dla siebie zrobić

Ja pierdziu, myway. Żyć nie umierać - dalej może być tylko lepiej. A nie myślałaś o powrocie do kraju? Masz tu kogoś, coś? Sama mam dziecko z obcokrajowcem ale też wiem, że "wywóz" niemieckiego dziecka może nie być taki łatwy.
Te psychofagowe hieny zostawiają na długo dziurę w mózgu. Fakt, ale jak sobie człowiek zda sprawę z PRAWDY - że to chory stwór i że zwyczajnie miałyśmy pecha do charakteropaty, to staje się trochę lżej. Nie odbierasz już tego jako porażkę tylko jako pecha. Każda by się dała nabrać. Kiedyś moja terapeutka powiedziała mi cenną rzecz - nie wolno się pani obwiniać - socjopaci i kłamcy to takie plemię, które wkręca nawet specjalistów, więc pani też nie miała narzędzi, żeby to stwierdzić. Nie miałyśmy szans, moja droga. Działałyśmy w dobrej wierze, bo normalni ludzie tak działają a oni działali w złej wierze i plaster im na drogę. Kiepsko, że musisz ciągle za sprawą dziecka kolegować się z tą toksyną. Dlatego pytam o powrót. Widzisz te hieny mają wspólny mianownik - to są emocjonalne lenie. Im dziecko dalej tym kontakt słabszy i słabszy i słabszy. Ojciec mojego dziecka już w ogóle chyba zapomniał, że je ma. Szkoda mi syna, bo to takie życie bez ojca jest życiem duchowego inwalidy. Dlatego z chęcią weszłam w związek z psychofagiem, który chełpił się świetnym kontaktem z dziećmi i młodzieżą. Życie wykazało coś zupełnie odwrotnego - pełzająca agresja w stosunku do dzieciaków, zaniedbywanie ich elementarnych potrzeb ... co tu będę gadać, użył argumentu "dobry wujek", żeby mnie złapać a potem stopniowo niszczyć mnie zdradami a małego totalną negacją i olewaniem jego istnienia. Dążę do tego, żeby Ci zasugerować maksymalne odsunięcie się od psychofaga, a dalej może życie zrobiłoby swoje. Ja jestem szczęśliwa, że ojciec mojego syna zniknął i nie ma wpływu na jego wychowanie, bo to co on teraz wyprawia to dzieciaka mogłoby tylko pokrzywić.

Dla mnie w naszym syndromie przerażające jest jedno - nadchodzi moment, kiedy widzimy i wiemy już wszystko - zdrady, okrucieństwo, sadyzm, kłamstwa ... ale ani drgniemy. Nasz lęk przed zmianami jest silniejszy od zwierzęcego instynktu ratowania siebie i potomstwa. Nazywamy to nadzieją, ufnością ale tak naprawdę to jest strach. Trwamy w tych związkach, dajemy się obrażać, maltretować psychicznie, znieważać, przesuwamy swoje granice wytrzymałości na obłęd i czekamy albo, że ktoś podejmie decyzję za nas albo że w nas nastąpi to COŚ, co nas uwolni z jego sideł. Jak zahipnotyzowane, kurde. To jest dla mnie zagadka.

Kurcze, myślałam, ze nasz kraj nie najlepiej sobie radzi w "naszych" sytuacjach, ale widzę, że Niemcy to jeszcze gorzej...
No niewesoło masz, kochana.  Na sprawy formalne nic nie poradzimy, ale duchowo będziemy wspierać.

Dlaczego ja mam wrażenie, że te wnioski dotyczą mnie personalnie?
A jeżeli dotyczą mnie w 100% i ja jestem skłonna to zaakceptować, czemu wszyscy mówią, że TO nie tak. Że powinnam mieć nadzieję na związek. PO co?

nie da sie , ja moge korzystac z seksu jak facet, nie jestem szczesliwa

Seks seksem. Mi raczej chodziło o to, dlaczego fakt, że ktoś uważa, iż NIE musi być za wszelką cenę w związku, czyni go w jakimś stopniu gorszym. Jakby niepełnowartościowym,. Przynajmniej ja tak to odbieram, gdy słyszę te przekonywania. Dyskryminacja z tytułu nieakceptowalnego wyboru? O co kaman? Wszyscy powinniśmy dążyć do łączenia się w pary?

Też tak to widzę. Najbardziej nierozumni w tym względzie są faceci. Dla nich szczęśliwa samotna (samodzielna) kobieta to jak policzek wymierzony w męskość jako taką. Bo przecież nie bezpośrednio ich. Oni na ogół mają swoje poniżane kobiety. Może boją się, żeby nam nie pozazdrościły i nie zechciały być samodzielne i nareszcie szczęśliwe. Boją się, na 100%.

Anhedonia, toć pani Aneta właśnie postawiła mi alternatywę - albo idealny związek mnie samej ze mną samą albo kulawy i naginany z kimś nieidealnym.
Tu nie było żadnego parcia na łączenie w pary. Dano mi wybór - zastanowić się, kogo bardziej lubię - sam ze sobą na sam, czy jednakowoż szukanie białych koteczków (jeśli już mam tę nieopartą potrzebę bycia z kimś). A ja właśnie nie wiem. Rano, jak się budzę to myślę, że jest fajowo, ale wieczorem, jak się kładę to myślę, że jest niefajowo. Seks po męsku też odpada - ja się za długo rozkręcam w tych sprawach, muszą minąć tygodnie, żebym ... się otworzyła na właściwy poziom zażywania.

WYDANIE SPECJALNE "PSYCHOFAG DAILY NEWS" (jak zwykle specjalnie dla Kriss i jej boskiego małżonka do porannej kawusi).
Na początek słowo wprowadzenia (dla niezorientowanych): po wykryciu wszystkich zdrad psychofaga i wywaleniu z chałupy kazałam mu stanąć do aktu notarialnego, w którym zobowiązał się nie zamieszkiwać i nie meldować się w naszym nowiutkim wspólnym mieszkaniu do momentu załatwienia kwestii własności. Kwestia własności polega na tym, że ja jemu odsprzedaję swoją połowę udziału w mieszkaniu a on przejmuje kredyty obciążające nieruchomość. Po tym bałaganie on wraca jako pełnoprawny właściciel do tego tu naszego gniazdka a ja do swojego panieńskiego mieszkanka lub innego, które nabędę sprzedając mieszkanko panieńskie. Ostatnio kręci mi się koło panieńskiego mieszkanka klient więc chcę skompletować dokumenty.

Dziś napisałam do psychofaga, żeby był łaskaw wymeldować się z mojego panieńskiego mieszkanka, w którym go zameldowałam, 4 lata temu, jak przybył z dwiema parami skarpetek i kilkoma nakazami komorniczymi. Od tej pory, nawet po kupieniu tego naszego wspólnego się nie przemeldował a ja do sprzedaży panieńksiego mieszkanka muszę mieć zaświadczenie z gminy, że karta meldunkowa zawiera tylko mnie, jako właścicielkę (+ew. dziecko). Co odpisał psychofag? Do tej pory gęba nie przestaje mi się śmiać. Otóż ten człowiek, który pozostając ze mną w związku konkubenckim noszącym znamiona trwałego i jednocześnie z blondi na zasadach związku półstałego i jednocześnie w kilku innych związkach noszących charakter doskokowych ... otóż ten człowiek napisał:
Proszę cię jeszcze o chwilę cierpliwości. Załatwiam sprawy kredytowe i do wszystkich formalności muszę mieć jakiś meldunek. Zanim się przemelduję i zmienię dowód to będzie trwało a w międzyczasie dla banku będę "bezdomny". Nie chcę też okłamywać banku, że meldunek posiadam.

Czujecie to? Facet całe życie patologicznie okłamuje wszystkie partnerki a NIE CHCE OKŁAMYWAĆ PANI W BANKU!!!

Szkoda, że przez te lata nie byłam bankiem.

Przyznam z lekkim przekąsem że niesamowicie wielki dorobek życia posiadał psychofag, na dodatek nalezy zauwazyć ile wniósł Nasuwa mi się porównanie do mojego ojca - on wniósł 4 bombki choinkowe, 2 pary spodni i 3 koszule - skarpetek jednakże nie posiadał

Patologiczni kłamcy chyba mają to do siebie, że nie okłamują jedynie banków i swoich matek (bodajże)... Bo choćby i nawet instytucje sądowne nie robią na nich większej różnicy   ale gdzieś musi być to ich "ALE" które mówi im  "tym razem nie kłam, nie warto"... Szkoda, że właśnie za czasów naszej kadencji to ALE nie dało o sobie znać

Heh wypisz wymaluj mój ojciec
No cóż... Tak to już jest, mamy za dobre serca, za bardzo współczujemy, chcemy pomóc itp a potem - szlag by to trafił tą naszą dobroć ;/

Pewnie miałybyśmy
Mój był na tyle wspaniały, że przypominał sobie o mnie dopiero wtedy gdy komornik za zaległe alimenty go odwiedzał. Uznawał ponadto, że moją miłość zdobywa kasą, razem z mamą niczego się nie dorobimy, a ja sama niczego nie osiągnę bo będę zarabiać na chleb pod latarnią - miłe wyrazy uczuć prawda? No ale cóż, on dorobił się wiele zabierając wszystkie meble z naszego mieszkania (dobrze że chociaż kibel zostawił ) do swojego nowego mieszkanka, nowej żonki i nowej rodzinki. Jednakże traf chciał, że noga mu się podwinęła... My wyjechałyśmy, kupiłyśmy dom, ja studiuje, mama pracuję, a on... Hi żonka się na niego wkurzyła i zażyczyła sobie alimentów na samą siebie i na ich wspólne dziecko... Cóż - ma to co chciał... Było nie iść do innej

Czekamy!

Zastanawia mnie jedna sprawa, czy psychofagiem jest nasz partner/maż bądź ostatecznie ojciec, czy może nim być również przyjaciel? I czy w jego wypadku również powinnyśmy zacząć się "leczyć"? A może doszukuje się czegoś czego nie ma, bo jestem wyczulona na pewne sprawy/kwestie... Jak to jest Waszym zdaniem?

Niekochana muszę przyznać, że trafiłaś z tekstem zapewne dr miał zaskoczoną minę, bo jakby nie patrzeć na pierwszy rzut oka jedno z drugim nie ma nic wspólnego

A mówiąc o lekarzach słyszałam dowcip (nie wiem czy rozśmieszy).
Żona mówi do męża: Kochanie Ty chyba chorujesz na głupotę, mógłbyś się przebadać. Mówisz głupie rzeczy, robisz głupie rzeczy, coś chyba z głową masz nie tak.
Na co mąż odpowiada: Żono mogę Cię zapewnić, że w mojej głowie nic nie ma i każdy lekarz to potwierdzi.

W wieku akurat (tak z 8 więcej niż ja), przystojny, atrakcyjny, bardzo delikatny, kompetentny i dowcipny.
No i oczywiście ma żonę - gdzie by się taki wolny uchował.

Moim zdaniem TAK. Ale ja jestem nieobiektywna, bo tak mi się porobiło, że to wieloletnia przyjaciółka mnie zawiodła.
Myślę jednak, że na "zdrowy rozum" - jeżeli niepokoją nas zachowania jakiejś osoby typu patologiczne kłamstwa, egoizm i egocentryzm itp. to bez różnicy kim on dla nas jest. Przy naszej nadmiernej empatii, skłonności do ułatwiania komuś życia, wręcz "nadskakiwania" w uczuciach - same wystawiamy się na strzał. Przyjaciel może też nas wykorzystać, nawet nieświadomie (?) a to też BARDZO boli.
Jeżeli są takie sygnały trzeba po prostu uważać.
Monia napisz co Cię niepokoi w relacjach z przyjacielem, o co konkretnie Ci chodzi. Bo tak bez konkretów to tylko mogę ostrzegać bo mnie coś złego spotkało. A może to NIJAK ma się to do twojej sytuacji. Ja mogę trochę dramatyzować, bo jestem "popaprana" po swoich złych doświadczeniach

myway: czasami się da..nie mówię, że to super uszczęśliwia ale lepsze to..taka chwila rozrywki (nie tylko o sam seks chodzi ale o towarzystwo)..niż zapłakiwanie się w domu, że znów "oczekiwania zawiedzione", że "nie zachował się tak jakbym chciała", że nie dzwoni..że olewa.
Wstyd mi za to co piszę , widać mocno zakorzenione, że kobieta to powinna być ta porządna, co to tylko z miłości itd...

Niekochana, jak Ty powiesz...
Pan doktor musiał być szczerze zdumiony. Nie zazdroszczę konsternacji.

Tarantella, z psychofagami nie ma lekko. Normalny człowiek wymeldowałby się i już, a bezdomny psychofag - nie.
Też mam na stanie zameldowanego, poczta z czerwonymi pieczątkami do niego przychodzi, ostatnio zadeklarował powrót, ale (na chwilę obecną) uszanował mój brak entuzjazmu. Jak długo ? Nie wiem. Stanowczość i konsekwencja postępowania zawsze szwankowała, nic się nie zmieniło. Nienadzwyczajne uczucie, takie zagrożenie, że w każdej chwili może stanąć u drzwi z dobytkiem (?) i zameldować radośnie - oto jestem.
Chwilami mam wrażenie, że tak definitywnie nie uwolnię się nigdy. Faktycznie do uśmiechniętej śmierci będę miała widmo psychofaga w zasięgu. Co trochę zapomnę, to spektakularnie daje znać o swoim bólu istnienia. Czekam, aż zapomni, ale czy doczekam?

Rany ale kalejdoskop. Niekochana - jesteś super, już widzę minę gina na Twoje szczere wyznanie Ściskam Cię i nie piernicz.

Marynarka - przeczytałam jeszcze raz na kilku wątkach, bo niestety ciąża mi mózg rozmiękcza i nie złapałam w lot... naczy ten kolo z którym się rozwiodłaś teraz Ci się oświadcza? Again?! Sory Kochana ale mam nieodparte wrażenie że facet dostał po prostu na głowę. Idąc tym tropem czy były mąż psychopata nie stanowi wystarczającego zagrożenia żeby go na przykład eksmitować albo zakazać zbliżania się? Mamy teraz nowe prawo z tym stalkingiem nie? Masz tam chyba jakieś maile, kwity czy inne smsy, jakieś dokumentacje?

Wszystko opisane jest w poście"ostatnia szansa od przyjaciela" więc jeśli to nie problem odsyłam tam do przeczytania. Z reszta temat mówi sam za siebie... Będę wdzięczna za poświęcenie czasu na przeczytanie i udzielenie mi rady,bo już nie wiem co robić. Zwłaszcza że na weekendzie spotkam się z nim na urodzinach u koleżanki(razem organizują-on spóźnione)

Dobre!!! :-)