Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Bardzo Wam zazdroszczę spotkania. Wpraszam się na nastepne, jeśli bedziecie organizowały.
Ale i ja spedzam czas na doszkalaniu. Skonczyłam czytać" Przestań całować żaby" i czytam " Nałogową miłość" - ta lektura boli.
polecam

tez wam zazdroszcze dziewczyny, z taka tarantella w buszu przy zielonej herbacie ,bardzo przyjemnie by bylo porozmawiac a tak cóż nędza i szczękanie zębami pozdrawiam

Nie cierpię zielonej herbaty. Błeeee.

No, jak nie lubię tej herbaty, to nie lubię. Gdybym była napaloną KKZB to bym napisała "ALEŻ JAK JA UWIELBIAM ZIELONĄ HERBATĘ!".
Ale nie jestem i nie uwielbiam

EDYCJA:

Ja już pominę ten drobny fakt, że psychofag, świeć Panie nad jego duszą, był amatorem zielonej herbaty i jako KKZB podejmowałam wytrwałe próby dorównania mu w tym procederze. Wartość dodana pogonienia psychofaga - JUŻ NIE MUSZĘ UDAWAĆ, ŻE POLUBIĘ KIEDYKOLWIEK ZIELONĄ HERBATĘ. Polubię, jak sama będę chciała.

Zanim Tarantella w swoiście uroczy sposób zapozna Cię z kolejną swoją tajemnicę, pozwolę sobie wypowiedzieć się w jej imieniu. Tarantella lubi czarną herbatę z cytryną i nie pija kawy. Przestań pudłować, bo kkzb są nie do rozgryzienia. Nie kombinuj, bo już przekombinowałeś.
Pozdro

PS Tarantello wybacz, ale wyobraziłam sobie Twoją ripostę i błagam: oszczędź mu! Nie wie z kim ma do czynienia.

Byłam pewna, daj mu żyć. Przecież miałaś cudowny weekend. Łaskawa bądź.

Napisz na mojego maila tarantella@wp.pl. Sprawdzę, czy mam prawidłowego Twojego.
Pocieszę CIę, że na zdjęciach jesteś śliczna jak Jutrzenka.

Nic nie napiszecie bliżej o Sabacie?
..Ja po wypadzie babskim . Było super, inny wymiar odpoczynek , bez zwierzeń ... potrzebuję Waszego klimatu...Piszcie dziewczyny jak było

Wiem, że co poniektóre koleżanki czekają na kolejną relację ze skypowej terapii.
Niniejszym donoszę - Zadanie na ten tydzień - poszukiwanie w sobie białego puszystego kotka. Jednym słowem mam sobie odpowiedzieć na pytanie "Jak niektóre kobiety robią to, że faceci wyczuwają w niej kobietę a nie buldożer i mają naturalną potrzebę troszczenia się o nią w stopniu (przynajmniej) nie mniejszym niż ona o niego." Trzeba wyrobić w sobie zachowania wskazujące na to, że (podobnie jak ten maly kotecek) mogę być zagubiona, rozkapryszona, taka-do-rozpieszczania, taka-do-zaopiekowani-się-mną.  Jak być (na początek od czasu do czasu) małym koteckiem?

ŁOOOO matko - NIE WIEM! Widziałam tylko na filmach. Nie znam ANI jednej sztuki osobiście

To chyba proste. Woły robocze to ofiary, nie kotki.
Wołem byłam, kotka spróbuję poszukać. Ale nie mam pewności...

No to jest właśnie zadanie na ten tydzień. Myślisz, że ja wiem, że KTÓRAKOLWIEK ze zgromadzonych tu wie?
Na początek mam sobie wybrać taki wzorzec, który uważam, że jest takim koteczkiem a jednocześnie nie jest głupią kretynką.
Dla mnie to zdecydowanie i bezsprzecznie, bezapelacyjnie i jednoznacznie Audrey Hepburn. Nie ma lepszego przykładu kobiety, dla której połowa męskiego plemienia padała do nóg, mogła z nimi robić co chciała a z drugiej strony była silna, konsekwentna, pracowita, myśląca. Jednak jak na nią patrzysz i jej słuchasz - koteczek, każdy się taką zaopiekuje, nawet JA. I to nie jest tylko kwestia specyficznej delikatnej urody. A jej imienniczka - Audrey Tautou - to samo, mały koteczek ale jednak nie postrzegam jej jako małej idiotki. Takie małe ale ambitne stworzenia, które z jednej strony wyzwalają w mężczyznach odruch opiekuńczości (i takich mężczyzn przyciągają - silnych, odpowiedzialnych, konsekwentnych) a z drugiej strony mają ten pazurek, który nie da im zginąć nawet bez mężczyzny. To nie są zahukane myszki - to są pełnowartościowe kobiety z "tym czymś". Tylko jak wyekstrahować "to coś" jeśli się je głęboko w sobie zakopało i zamurowało, oto jest zadanie.

Ja za każdym razem, jak usiłowałam robić "kotecka" (parę razy w życiu się zmusiłam) - czułam się jak IDIOTKA.

Już nie martwię się ani jeszczemężem, ani żadnym potencjalnym nowym psychofagiem Pan Bóg ulitował się nade mną kretynką i zesłał mi prawdziwe zmartwienie. Takie namacalne
W tym momencie żaden męski psychofag mi nie straszny. Hmmm... choć to też można rzec - rodzaj psychofaga.
Ehhh.... życie.

Napiszę na prive - jaki jest teraz Twój adres? Możesz do mnie wysłać pustego?

Wysłałam chyba wszystkim moim kochanym dziewczynom

Odnoszę niejasne wrażenie, że w tym ćwiczeniu nie chodzi o STANIE SIĘ małym koteckiem tylko o DOPUSZCZENIE GO DO GŁOSU. Ja też w pierwszym odruchu powiedziałam pani Anecie - ja nie umiem BYĆ białym puszystym kotkiem.
Ale tu raczej biega o to, że jeśli na przykład nauczymy się posługiwać wiertarką, to nie jest to równoznaczne z chodzeniem z nią w torebce i robieniem dziur wszędzie, gdzie popadnie - w biurze, w sklepie, w autobisue tylko o korzystanie z tej umiejętności wtedy, kiedy zaistnieje potrzeba.
Jak już odnajdziemy w sobie umiejętność/potrzebę zachowywać się jak biały kotecek, to mamy prawo te zachowania demonstrować i to też jest część naszej osobowości, którą w sobie stłamsiłyśmy na rzecz całej palety zachowań kobiet-macho.
Padło podczas mojej rozmowy z panią Anetą jeszcze jedno ciekawe pytanie - czy w związkach męsko-damskich jest pani bardziej człowiekiem, czy bardziej kobietą?

Do tej pory myśłałam, że to to samo. Samo zestawienie zdaje się być obrazoburcze ALE ... Ale tak sobie myślę, że może jednak zachowując się tylko (aż) jak człowiek bez okazywania swojej kobiecości mylimy w pewnym momencie dwa pojęcia: bycie potrzebną z byciem kochaną.

Zupełnie przypadkiem weszłam na ten wątek i bardzo mnie poruszyły posty SMUTNEJ88 . Właściwie to przypomniały mi siebie , mój stan, w którym byłam do marca tego roku . Piszecie tu o ,,kochających za bardzo,, i bierzecie całą winę na siebie. W moim przypadku jak i myślę w przypadku SMUTNEJ88, nie było naszej winy.Kiedy kobieta pisze takim tonem , to już nie jest kochającą za bardzo , jest już ofiarą faceta , który bawi się jej emocjami , żywi się nimi . Ekspert wspominał w któtymś poście o psychopatach . Była to tylko mała wzmianka , a przecież to oni sprawiają , że kochamy za bardzo. Byłam z takim w związku 25 lat , nie wiedząc kim jest , nie rozumiejąc co się ze mną dzieje . Nie poznawałam siebie . Ja kiedyś twardo stąpająca po ziemi , nagle czuję słabość,uzależnienie , niemoc , do bólu , do granic wytrzymalości .Tylko ja posunęłam się o krok dalej....... .Czarujący , troskliwy , czuły , zapatrzony we mnie i kochający aż niewiarygodną miłością mąż zmienia się w gracza moimi emocjami . Jednego dnia to zimny drań , który lekceważy , ignoruje , drugiego -pełen miłości . Jednego dnia obejmuje z czułością , drugiego potrafi z ironią odpowiadać na twoje pytania . Doszło jeszcze narzekanie , że brudno, że nie smaczne , że nie ma czystej koszuli ( bo ta jedna , która jest w praniu właśnie jest mu potrzebna a te 60 co wiszą w szafie , nich dalej wiszą), że tego za mało  a tego za dużo . Nie pracowałam zawodowo ,  ale w domu  za nas dwoje .Kiedy w jego telefonie znalazłam wysłane miłosne SMS-y wszysto wydało mi się jasne . Zaczęłam walczyć o ten związek . Spełniałam prośby , polecenia . Sprzątałam na okrągło ( Mój mąż ma obsesję na punkcie czystości w domu) Zaglądałam w oczy z pytaniem , czy mnie jeszcze kocha . Bałam się go stracić . Mijały miesiące z dniami lepszymi i gorszymi , z przytulaniem i odpychaniem . Kiedy łapałam dowody na to , że nadal romans trwa , zaprzeczał , zaklinał się , przysięgał. Tak bardzo chciałam wierzyć w jego słowa ale byłam czujna .KOlejne jego wpadki i wraz z zaprzeczaniem słyszę jesteś wariatką , psychicznie chora . Były chwile , że zastanawiałam się czy on nie ma racji , czy ze mną jest ok. Analizowałam słowa , wydarzenia , fakty i ponownie dochodziłam do wniosku , że romans trwa a z moją głową wszystko jest dobrze.Przytulanie , odpychanie .Zaglądanie miłosne w oczy , ironiczne spojrzenie . Czułe słowka , słowa obraźliwe .Po trzech latach nie wytrzymałam ...... 60 tabletek, cudem przeżyłam . Odejść nie chciał , bo kocha dzieci i mnie i oczywiście żadnego romansu nie ma . Pozostawiony w domu dyktafon  i mam dowód. Nie , to z psychologiem amatorem rozmawiał  i to starszą panią , tylko nie umiał wytłumaczyć dlaczego zwracał się do niej ,,kwiatuszku,, , ale i za bardzo nie starał się tłumaczyć .Wraca do domu podstępem . Takich powrotów jest kilka , niektóre nawet z kwiatami. Któregoś dnia kiedy był po ,,kilku głęszych,, usłyszałam : trzeba było to zrobić skutecznie. Już nie pytałam  czy jest jakaś kobieta , czy kocha ją , zaczęłam zadawać pytania  :jaką rolę mam do odegrznia , jaką rolę mi przeznaczyliście .Ponownie go przyłapuję , tym razem na gorącym uczynku - był milczący i bezradny jak dziecko. Wyrzuciłam go z domu -skutecznie .Kiedy przeczytałam profil psychopaty , nie mogłam uwierzyć , że 25 lat żyłam z takim typem , że pozwalałam mu się bawić sobą , żywić . Na koniec nieskończonej opowieści, przytoczę zdanie przeczytane przy poszukiwaniu opisu psychopaty : pomimo wyczerpania , pragnie ona utrzymać zwązek , tak więc czyni to , co on chce , aby kupić spokój za każdą cenę .Nie ma ona pojęcia o tym, żr takie zachowanie kosztować ją będzie wszystko. I co kochane  kobietki , nadal uważacie , że kochacie za bardzo? Często jest to jego manipulacja Wami a nie  Wasze kochanie za bardzo . Ja przestałam kochać za bardzo w ciągu jednego dnia .

tak Marlyn Monroe tez byla kotkiem i tragicznie ziginela!!! Ja nie kumam z tym kotkiem i juz. Wiem , ze zawsze jak probowalam byc miekka i slodka i pokazac, ze czegos nie potrafie dostawalam za to ostro po d...pie! Lub zostalo to przeciwko mnie wykorzystane skrupulatnie za jakis czas, zeby pozbawic mnie poczucia wartosci , skrytykowac ,badz wysmiac!

No i co wy na to???? moze niektore rodza sie tymi kotkami , a inne poprostu nie? Meczy mnie to , ze znow musze sie zmieniac jesli chce byc kochana! Czy naprawde nie ma pozadnego faceta , ktory pokocha mnie nawet jak bede silna i zdecydowana kobieta??? nie mam sily na zmienianie sie w kotka tylko po to zeby on poczul motywacje do opieki nade mna.

Anhedonio, NIC DODAĆ NIC UJĄĆ. O TO CHODZI - bywanie małym kotkiem a bycie małym kotkiem to (jak mawiał mój kolega) dwie duże różnice.

wlasnie sobie mysle i prosze was o odpowiedz. Widze, ze grupa sie zaciesnila i jest hermetycznie zamknieta! nie obrazcie sie ale ciezko do was tak naprawde dolaczyc, co w sumie calkiem dobrze rozumiem i szanuje. Ale pomyslalam sobie,ze nadal jest mnostwo kobiet , ktore potrzebuja wlasnie bardzo bliskiego i osobistego kontaktu z innymi w formie wsparcia i prawdziwej przyjazni. Dlatego mysle, ze czas zostawic ten watek jego autorkom i moze zalozyc jakas nowa podgrupe, gdzie podobne relacje mogly sie rozwijac??? nowe dziewczyny moga poczuc sie dosc odlizolowane i nie w temacie... wy jako nasze starsze siostry oczywiscie nadal sluzylybyscie dobra rada, co wy na to???

To tylko tak hermetycznie wygląda, myway. Trochę się sobą zachłysnęłyśmy ale absolutnie nie oznacza to, że cała reszta to nasi goście. Z góry przepraszamy, jeśli Ty i inne dziewczyny odniosłyście takie wrażenie. Ta 8-osobowa grupa wyekstrahowała się jakoś spontanicznie wedle starszeństwa bycia tu i intensywności zaangażowania w ten wątek. Spotkania w realu w takim a nie innym składzie jest już podyktowana bardziej uwarunkowaniami technicznymi niz jakimikolwiek innymi. Trudno jest zorganizować lokum i przeprowadzić logistycznie takie spotkanie dla większej ilości osób. Czasem operujemy tu jakimiś hasłami, które powstały na tych realnych spotkaniach ale generalnie nasz "trzon" pozostaje tu - na tym forum.
Nie zakładaj innego wątku tylko dlatego, że chcesz od nas uciec . Oczywiście, jeśli masz potrzebę założenia innego wątku, to tez fajnie ... inne dziewczyny też mają swoje wątki - Median, Zazdrość, Marynarka. Ale zawsze tu jednak wracamy.

No właśnie do tego nawoływałam zaraz po powrocie z ostatniego sabatu. Takie spotkania to fantastyczna sprawa a jednak spotykać sie w 20 osób, to prawie awykonalne - żadna z nas nie ma takiego mieszkania a hotele są poza naszym zasięgiem finansowym
Takie spotkania w podgrupach z pewnością też sie sprawdzą. Tak naprawdę chodzi o kontakt z kimś, kto ma ten sam problem, ten sam rodzaj percepcji pewnych spraw. Reszta idzie jakoś sama.
A jak się potworzą takie podgrupy, to może kiedys zrobimy taki WIEEEELKI sabat na jakimś jednym WIEEEELKIM polu namiotowym i będziemy się przemieszywać między sobą jak wolne elektrony

Myway,
od dłuższego czasu odnoszę takie samo wrażenie, że grupa bardzo się zacieśniła i stała hermetycznie zamknięta. Próby włączenia się w dyskusję są mało widoczne i zostają zdominowane lub całkowicie pominięte. W sumie, nie tylko na tym wątku. Nowe osoby witane są niby entuzjastycznie: pisz, pomożemy, udzielimy wsparcia a później jest jak jest.
Oczywiście, wspaniałą sprawą są takie sabatowe spotkanie i zrozumiałe jest, że odbywają się w takim a nie innym składzie, ale wymiana wrażeń powinna (za co pewnie mi się oberwie), moim zdaniem, odbywać się bardziej na gruncie prive. Rozumiem entuzjazm, fajna sprawa, ale jest mi z tym źle, a może nie tylko mi.

No i nam się dostało ... chociaż, Bogiem a prawdą, nie dkońca wiem, za co.
Dziewczyny, my tu jesteśmy wszystkie równorzędnymi uczestniczkami forum. Każda z nas (chyba w szczególności te sabatowe) staramy się jak możemy dzielic się każdym przemyśleniem, konkluzją, cytatami, literaturą. A że dzielimy się również radością ze spontanicznie wynikłych spotkań ... no cóż. To też chyba jakaś wartość dodana i informacja dla wszystkich, że to też działa i pomaga.
Jakoś tak roszczeniowo to zabrzmiało, Betinka, że dziewczyny tu wchodzą i nie uzyskują należytego wsparcia. To tak jakby najstarsze starowinki miały jakiś regulaminowy obowiązek. Wg mnie każda z nas wnosi, ile potrafi, ale żadna z nas nie ma tu statusu moderatora ani terapeuty. Wyganianie nas na priv jest jakimś nieporozumieniem - to wszystko tutaj to jest jeden wielki priv. Odnoszę niejasne wrażenie, że większość z nas zrobiła tutaj sporo dobrego nie tylko dla siebie ale i dla całej reszty nawet jeśli przemykały jakieś nie do końca stricte tematyczne dialogi.
Jednakowoż każda "nowa" po przeczytaniu całego wątku czerpie stąd wiele praktycznych informacji. Każda z nas postarała się, żeby to miejsce było nie tylko zbiorową "wyjnią" na psychofagów, nie tylko kloaką żalu i miejscem na odreagowanie ale również miejscem, gdzie znajduje się odpowiedzi na ważkie dla nas pytania.
A że z czasem cos się pogrupowało - to jest przecież normalna społeczność jak każda inna i ludzie się jakos tam przetasowują, tworzą jakieś mniejsze zbiorowości.
Przepraszam - nie będzie samobiczowania.

Ja rowniez nie zamierzam przepraszac za to, ze jakims zrzadzeniem losu udalo nam sie spotkac w realu. A to, ze dochodza nowe dziewczyny i nie moga sie wlaczyc w realne spotkania to niestety, ale taka kolej rzeczy. Jak juz Tarantella wyjasniala - problemy logistyczne i kasowe. Poza tym watpie w to, ze nawet jesli udaloby sie to pogodzic logistycznie nowa osoba nie czulaby sie mimo wszystko nieswojo. I oskarzenia o hermetycznosc na forum uwazam za niesprawiedliwe. Ja sie w tym akurat watku malo udzielam, ale czytuje go i nie zauwazylam, zeby problemy nowych dziewczyn byly bagatelizowane. Stare forumowiczki sa bardziej widoczne, bo widocznie maja wiecej do powiedzenia, do wyjasnienia.

Zapewne nie wiem co to problem kobiety ,,kochającej za bardzo,,Jednak rozumiem to , że daje ona z siebie wiele , zbyt wiele , że przez to niszczy samą siebie . Po przeczytaniu postu smutnej88 ze strony 2 lub 3 wróciły wspomnienia . To co tam czytałam odczuwałam kiedyś  sama .  Moja historia jest długa i nie będę jej opisywać . Jedno jest pewne , ja też kochałam za bardzo , dawałam całą siebie rezygnując stopniowo ze wszystkiego , z przyjaźni , przyjemności , z własnego życia .Żyłam dla niego, żyłam jego życiem czekając na chociaż drobny gest miłości , który mi wystarczał by dalej przy nim być . Tak jak smutna88 czułam pustkę bez niego . To nic ,że ranił , że słowa były tylko obietnicami ale ważne , że był .....i ciągle ta nadzieja , że będzie tak jak kiedyś , że będę dla niego ważna .Sama siebie nie poznawałam . Kiedyś silna , z marzeniami , z wiarą , stawałam się słabą , mierną , smutną kobietą . Nie rozumiałam co się za mną dzieje , jak mogłam sobie na to wszystko pozwolić , jak on mógł na to wszystko pozwolić ....przecież mówił , że kocha . Kiedy czytałam charakterystykę psychopaty mój świat się zawalał , zawalał w miarę czytanego tekstu . Nie mogłam uwierzyć ,że żyłam 25 lat z psychopatą  , że nie zorientowałam się wcześniej , że pozwoliłam manipulować sobą i dawać się nabrać na jego uczucia .....a oni nie mają uczuć ,są pustką w środku , nie wiedzą co to miłość , szacunek , współczucie ..........25 lat teatru .....a ja mu wierzyłam . Przestałam ,, kochać go za bardzo  ,, w ciągu jednego dnia - w ogóle przestałam go kochać .      Wiem , że manipulacją można osiągnąć wszystko , bo doświadczyłam tego na sobie  . Nie twierdzę , że wszyscy faceci to psychopaci ale jeśli któraś na niego trafi to na pewno będzie go ,,kochać za bardzo ,, niszcząc siebie . Kalibabka to przykład psychopaty , którego kobiety ,,kochały za bardzo,, , kochały do ostatniego grosza , do utraty tchu . Życzę Wam żebyście nigdy na nich nie trafiły , żebyście przez miłość nie niszczyły siebie .

Zofia, ja trafiłam i robiłam dokładnie to samo co Ty, tyle że któcej, bo pojawiło się "szkło powiekszające" w postaci kochanki (potem okazało się, że kilku). A ja wybaczałam dalej i dalej aż doszłam do ściany z drutu kolczastego. Dzis juz wiem - problem jest we mnie. Bo przecież wiadomo, że na świecie są skorpiony, jadowite węże i psychofagi, ale my NIE MUSIMY ich wprowadzać do swojego zycia i świadomie narażać sie na ukąszenia. Nasz problem polega na tym, że rozpoznawać pscyhofaga na odległość. Bo jak wygląda skorpion - wiesz, jak wygląda grzechotnik - wiesz (albo sprawdzisz w encyklopedii), ale jak wygląda psychofag - nie wiesz, dopóki z takim nie pożyjesz. Ale potem już będziesz wiedzieć tylko musisz sie nauczyć "Jak nie zapraszać go do swojego życia". A to ogromna robota, bo my w jakiś magiczny sposób primo - przyciągamy ich, secundo - nasze zmysły działają na nich najmocniej.
Jesteśmy tu po to, że nauczyć się jak nie robić ani primo ani secundo.
Zapraszamy do lektur. Przed Tobą świetna zabawa - odkrywanie siebie poprzez swoje błędy. A nie myli się tylko ten, co nie robi nic.

Skończyłam "Nałogową miłość" Herzyk i.... zabieram się do czytania jeszcze raz. Szczerze polecam.
Czy u Was też taki "refleksyjny" dzień?

Ja się przyznam że dziś jestem MEGA HAPPY! Właśnie dowiedziałam się że dostałam się na studia-dziennikarstwo i stosunki międzynarodowe:) w piątek jadę złożyć papiery i spotkać się z właścicielka mieszkania,ha ta radość przesłania mi nawet myśli że mogę R spotkać w piątek,ale o tym nie myślę,nie chce,nie muszę,nie potrzebuje!! Ważne jest moje szczęście,radość i zadowolenie,a także duma:) hi jestem poryta:P

niekochana niezależnie co się w Twoim życiu dzieje 3maj się,bądź dzielna i silną. Tule i jestem z Tobą choć tak krótko i słabo się znamy;)

Cieszę się bardzo Twoją radością!

Spoko - niekochana da radę Ale dziękuję za wsparcie

Oj tam, oj tam. Najważniejsze to po trochu wychodzic z tego zmasakrowanego światka. Trzeba wyściubiać nosa. To, kurde, tytaniczna robota ale sie opłaca. Ja zakżdym razem, jak idę na basen, jak idę na zajęcia z tych śmiesznych bębenków afrykańskich i nawet jak się szykuję na sabat, to mam lęki - czy podołam psychicznie światu zewnętrznemu, czy w ogóle tego chcę i jestem na to gotowa. A potem okazuje się, że WARTO.
My tu jesteśmy jak ofiary wypadku drogowego. Po operacji jest rehabilitacja - każda z nas musi się na początek sponizować chociaż szwy ciągną i mięśnie są zatrofizowane ale mamy aparat pionizujący - to forum i wszystko, co z niego wynika (czytanie, myślenie, wypluwanie się, spotykanie się w realu i wirtualu, kupę ozdrowieńczego śmiechu).

Miłego dnia Tobie i wszystkim