nonan napisał/a:
...samej mogłoby być mi lepiej. Ułożyłabym swoje życie tak jak mi się podoba. No ale właśnie... wtedy przychodzi on i mnie przytula i wszystkie wątpliwości znikają... Przytula mnie tylko po to żeby później znowu dotkliwie zranić. Błędne koło...
Witaj nonan 
Na czym polega twój problem? Napisz parę słów, jeśli masz ochotę podzielić się swoimi przeżyciami. Może coś podpowiemy
Opiszę mój problem. Miałam bardzo ciężkie dzieciństwo i mimo mojego młodego wieku już dużo w życiu doświadczyłam. Nigdy nie zaznałam miłości od mojego ojca, bił mnie i krzywdził psychicznie. Także moją matkę ale ona też się ode mnie odwróciła i zostałam całkiem sama ze wszystkim. Rodzice w ogóle ze mną nie rozmawiali a zamiast tego były wieczne nakazy i zakazy. Miałam tego dosyć. Szukałam bliskości i uczucia gdzie indziej i w ten oto sposób jeszcze jako głupiutka dziewczyna straciłam dziewictwo w wieku 16 lat. Pamiętam, że byłam bardzo kochliwa i każdego potencjalnego partnera traktowałam jako życiową miłość. Teraz już jestem oczywiście mądrzejsza jeśli o to chodzi ale wiem, że to wszystko jest spowodowane moim zaburzonym obrazem relacji damsko-męskiej. Mam o to żal do rodziców, choć wiem, że nie powinnam. Później w wieku 17stu lat byłam z mężczyzną 5 lat starszym. Trwało to pół roku i też się rozleciało. Po tamtym związku obiecałam sobie, że koniec z tym! Minęło pół roku i zaczęłam się spotykać z chłopakiem ode mnie z klasy z liceum. On zniszczył mnie psychicznie. Nie zdawałam sobie sprawy, że jest z nim coś nie tak. Jego wielka wiara w Boga na początku mi imponowała ale później zobaczyłam, że zahacza to o fanatyzm. Mimo, że chciałam od niego odejść to nie potrafiłam i tak pokierowałam sytuacją żeby to on ze mną skończył (wiem, że to straszne). Ten chłopak owinął sobie mnie całkowicie wokół palca, do tego stopnia, że wysłałam mu moje nagie zdjęcia którymi później mnie szantażował, przez prawie rok dręczył mnie psychicznie. Całkowicie się załamałam. Tym bardziej, że nastawił naszych wspólnych znajomych przeciwko mnie. To był dla mnie straszny okres. Później minęło trochę czasu zanim się z tego wszystkiego otrząsnęłam i nagle mnie olśniło 
Ale później myślałam sobie: No trudno... Stało się ale to nie musi przecież niczego psuć i uwikłałam się w kolejny związek. Na początku było po prostu cudownie. Byłam niesamowicie szczęśliwa. Chodziliśmy razem na siłownię i już wszyscy nas tam kojarzyli jako parę. On się starał, był niesamowicie spontaniczny i ciągle mnie zaskakiwał. Czułam, że go kocham i przyszedł wieczór, że powiedzieliśmy sobie co czujemy. Minęło kilka miesięcy i coś się zmieniło. Zrobił się oschły i nieczuły. Już nie rozmawialiśmy tyle co kiedyś ale ciągle sobie powtarzałam, że tak chyba ma być bo przecież etap zauroczenia minął. No ale tak nie było. Okazało się po jednej szczerej rozmowie, że myśli o swojej byłej z którą rozstał się zaledwie miesiąc przed poznaniem mnie. Powiedział też, że nie wie czy mnie kocha i czy chce ze mną być. Wtedy byłam zdecydowana walczyć o ten związek i myślałam, że się udało bo znowu było dobrze a przynajmniej tak mi się wydawało. Minęło kolejnych kilka miesięcy i kolejny jego kryzys. Od października zaczynam studia w innym mieście (100 km dalej) i on ciągle mówi, że sobie nie wyobraża jak to wtedy z nami będzie, że on tu a ja tam. Mówiłam mu, że jeśli nam na sobie zależy to wszystko przetrwamy. Widzę, że w to nie wierzy... Kiedyś mówił o naszej wspólnej przyszłości a teraz jak ja coś zaczynam mówić tak w żartach np o naszym przyszłym ślubie to on poważnie mówi, że nigdy nie wiadomo jak to się ułoży. Widzę wyraźnie jego wątpliwości lecz kocham go bo wiem też, że ma dobre serce... Boli mnie to jak uzmysławiam sobie, że mężczyźni mnie tak wykorzystują a ja na to pozwalam. Nie wiem jak powinna wyglądać zdrowa relacja kobieta-mężczyzna...
