Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Tuman stepowy

Telefony z zaskoczenia to nic z numerkiem jaki zrobił R.
Minęła 20, więc skoro nie słyszałam do tej pory tego pukania stres opadł, to ja zaczęłam działać dla siebie: kolacja, kąpiel... Położyłam się i ze snu wyrwały mnie krzyki i walenie do moich drzwi (wpierw pomyślałam, że chyba się pali). Wychodzę a tam R. ledwno na nogach stojący, zaczął coś mamrotać, ale sąsiadka (starsza kobietka) mu przerwała mówiąc, że do niej się dobijał i do rodziny spod 3, że ona po Policję zadzwoniła itp. Spojrzałam na R. i zaczęłam się śmiać...
Normalnie w życiu po raz pierwszy ten osobnik doprowadził mnie do szczerego uśmiechu i jestem mu za to wdzięczna (DZIĘKI CI R. NIGDY CI TEGO NIE ZAPOMNĘ-WIERZ MI!!), bo dzięki widokowi jaki mi zaprezentował mam co wspominać i uśmiechać się do woli... R. stał ledwo co, widać że jest nieźle dziabnięty, w spodnie jakby popuścił, a koszulka jakby ją psy rozszarpały (bił się z krzakami czy jak?) i jego słowa "Jak możesz się rozłączać gdy JA (tu zaakcentował) dzwonie, jak podczas rozmowy możesz nie okazywać MI (kolejny akcent) należytego szacunku, co Ty myślisz, że kim Ty jesteś". Już miałam na końcu języka odpowiedzieć mu "że daje mu taki sam szacunek jaki on mi", ale głupio mi było przed sąsiadką. Przyjechała Policja, zapytała o szczegóły i zabrała "menela i zbira" jak uznała sąsiadka do siebie na 24, chyba nie zczaiła, że to jej sąsiad. Ale co tam, taka nocka na pryczy policyjnej dobrze mu zrobi.
I wiecie co nie bałam się stanąć mu twarzą w twarz, spojrzeć w te jego oczy (które owszem kolor mają uroczy). To co reprezentował sobą dzisiejszej nocy przeszło moje najśmielsze oczekiwania (wiedziałam, ze lubi wypić, ale żeby do takiego stanu doprowadzić - musiał nieźle z chłopkami dać w palnik), nagle poczułam, że mam nad nim przewagę, choćby taką że stoję na równych nogach i nie boje się jego słów, ba nawet śmieję się. I choć mam złamane serce, zszarpane nerwy i złą opinię wśród jego rodziny to ja dziś reprezentowałam coś sobą. Byłam spokojna, opanowana (do czasu śmiechu) i zrównoważona - za żadne skarby nie wyprowadził mnie z równowagi, nie przyprawił o poczucie winy i nie spowodował płaczu...
Ech dla takich chwil warto jednak żyć
Dobranoc

Z uśmiechem na twarzy, dzięki twojej relacji rozpocznę ten piękny dzień
Dzięki tej wspaniałej farsie, w której dzięki ONEMU miałaś zaszczyt wziąć udział - otrzymałaś to o czym tu się wałkuje i wałkuje.
SPOJRZENIE z boku.
Czy to ON jest wspaniały? Czy to Ty jesteś nic nie warta (zwłaszcza zaszczytu miłości)? Kto powinien przejmować się "złą opinią" TY czy ON?
CZY zatem to jest ten człowiek z którym chciałabyś spędzić resztę swoich dni? Jeśli NIE - to połóż na nim krzyżyk - pierś do przodu i ŻYJ, nie oglądaj się za siebie

Ps. Licz się z tym, że to nie koniec - nawroty "tęsknicy" mogą się zdarzyć, ale przełom chyba za Tobą. Złapałaś pion? Gratuluję

Tarantella,

czy ta pozycja o której wspominałaś we wczesniejszych postach, a mianowicie "Dlaczego on nie kocha, a ona za nim szaleje" S. Forward i J. Torresa jest warta swojej ceny? Nie znalazłam tej pozycji w wersji pdf i nie ma jej w mojej bibliotece, więc jestem skłonna zakupić w którejś z księgarni internetowych.
Jeszcze jakieś dwa tytuły wpadły mi w oko, " Kobiety, które kochają za bardzo i ciągle myślą, że on się zmieni" R. Norwood oraz "Dlaczego mężczyźni kłamią, a kobiety płaczą"  A. Pease i B. Pease.

Monia, dla mnie to była najważniejsza pozycja we wszystkim, co do tej pory przeczytałam. Ale uwaga! Ona traktuje o bardzo konkretnym przypadku psychofagii - mizoginiście ze wszystkimi etapami związku z takim typem charakteropatii.

Dziewczyny, muszę się Wam pochwalić drobnym (co ja gadam - GIGANTYCZNYM) osiągnięciem.
Otóż dziś naszedł mnie był psychofag (on nie wie, że żeby się ze mnie wyleczyć musi poczekać 90 dni ). Pilne papiery do banku wymagają mojego podpisu (to nawet prawda, WYJĄTKOWO). Co nie zmienia faktu, że te papiery były mu na rękę, bo moje tygodniowe milczenie zupełnie wybiło go ze scenariusza, jak ja to mawiam. Kiedy go zobaczyłam, pomyślałam "K***wa i znów trzeba będzie odliczać 90 dni od początku!". Podpisałam papiery ze stoickim spokojem a ten wpadł w furię - drze się, histeryzuje, że nie znalazłam w sobie siły, żeby z nim przejść przez ten decydujący okres, że poddałam się na prowokacje kochanki, która tylko marzy o tym, żeby mu zaszkodzić ... a co tam będę streszczać - padały brzydkie słowa, walenie pięścią w ściany, darł się jak jeszcze nigdy dotąd, manipulował KOSZMARNIE. A ja miałam na twarzy jakiś taki dziwny uśmiech i w głowie myśli:
Myśl nr 1. W mądrej książce to opisali - kolejna faza - agresja mająca na celu złamanie mojej woli i przejęcie nade mną kontroli.
Myśl nr 2. Ewidentnie kłamie - zawsze agresja z niego wychodziła, kiedy zaciekle bronił swoich kłamstw.
Myśl nr 3. Zazdrość mówiła, żeby kontrolować napięcie mięśniowe (skontrolowałam - wszystko napięte w obrębie ramion i szyi - rozluźniłam)
Myśl nr 4. Zapamiętaj ten stan - takie byłoby całe twoje przyszłe życie.

Pod koniec tej rozdzierającej sceny zaciągnęłam się papierosem i powiedziałam:
"No to właśnie mieliśmy próbkę naszego byłego i ew. przyszłego życia i teraz juz oboje wiemy, że nic z tego nie będzie. Za bardzo się denerwujesz a mnie taki denerwowny nie jest potrzebny. Bo wiesz, ja straszna cholera jestem i to życie ze mną dla ciebie byłoby zbyt wyczerpujące w takich nerwach."

Wracał ode drzwi z pięć razy licząc jeszcze na to, co po takich scenach działo się ZWYCZAJOWO do tej pory - zawahanie w moich oczach (skoro tak przeżywa, to musi kocha i straszny to dla niego dramat), jakiś miękciejszy, przyzwalający głos z mojej strony NO COKOLWIEK "zapraszającego" do pozostania. COś, co świadczyłoby, że ponownie jestem spacyfikowana kolejnym trikiem mizogina.

Ja jednak pielęgnowałam w sobie swoje myśli i MUSIAŁ opuścić lokal.

I wiecie, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze? Nie muszę odliczać od początku. Nie wydarzyło się ABSOLUTNIE NIC, co zaburzyłoby moje pojmowanie sprawy i cofnęło mnie w progresji. Stało się dla mnie jasne, że JA JUŻ GO NIE KOCHAM i cokolwiek zrobi - tylko uświadcza mnie w tym przekonaniu a nie na odwrót.

Niekochana, już wiem jak to działa. Jak byśmy dostały szczepionkę na psychofazę. Już wiemy, że cokolwiek robi - robi, żeby nam zaszkodzić, żeby nas zmanipulować, udowodnić coś samemu sobie. On tu przyszedł pod hasłem "Zagraj to jeszcze raz, Sam!" a nie pod hasłem "Trzeba ratować tę miłość."

Od kiedy to wiem - jestem wolna od niego. Nie od moich stanów samotności, nie od dołów egzystencjalnych. Ale uwolnienie od NIEGO to wielka rzecz.

Sunshine_007 ja bym na Twoim miejscu nie rozmawiała już z nim więcej, dlaczego to zrobił itd. Nie ma to najmniejszego sensu, gdyż wtedy pokażesz mu swoją słabość, a przecież jesteś silną kobietą. Masz dzieci, one są teraz najważniejsze i Ty jesteś najważniejsza! To jest oczywiste, że on będzie całą winę zwalał na Ciebie, aby zagłuszyć swoje sumienie. Będzie manipulował i próbował mieć nad Tobą kontrolę. Nie daj się, nie pozwól, aby zniszczył Twoją psychikę.
Daj sobie przede wszystkim czas, poświęć go na płacz,na zadawanie sobie mnóstwo pytań, poświęć ten czas na pokochanie siebie i odbudowanie swojej wartości, bo pewnie on ją zagłuszył. Nie rozmawiaj z nim, to nic nie da. Też próbowałam kiedyś rozmawiać ze swoim byłym. Też nie przyniosło, to żadnego pozytywnego skutku, a dodatkowo mnie jeszcze dobił psychicznie i czułam to wewnętrzne poniżenie przez niego. Nie warto!
Bądź silna, a zobaczysz że kiedyś podziekujesz sobie za to Głowa do góry

Takaja - aż mi łzy pociekły.
Ale dlaczego mam milczeć??? I pozwalać mu na takie gierki? To nic, że pokażę mu swoją słabość - przynajmniej zrzucę to z siebie. To on kłamał, kombinował, oszukiwał - podejrzewając przy tym mnie na każdym kroku. Nie mogłam nawet ubrać się inaczej niż na codzień, bo zaraz było pytanie: " Czy Ty aby na pewno do pracy idziesz?". To on mi grzebał w telefonie i szukał ..... sama nie wiem czego (?).
Czy to tylko chodziło o to, że sam będąc winnym chciał się wybielić???

I przeanalizowałam nasz cały związek. 5 lat wahałam się -odejść czy nie? Czy to nie będzie egoizm, czy aby na pewno robię to dla dzieci?
I ja nie tylko płaczę a wyję... Mam takie myśli czasem..... I dlaczego to tak boli? Przecież to była moja świadoma decyzja. Dlaczego to, co on robi ma nadal taki wpływ na mnie? Jak mam odciąć dzieci od niego? On tak nimi manipuluje.....

Miałam to samo (przeczytaj moje posty i rady dziewczyn, które dotyczyły choćby właśnie wywalenia z siebie złości i swojego zdania na ten temat)... Również uznałam, że nie powinnam milczeć, że powinnam mu wykrzyczeć jaki jest podły, jakim chamem się stał, że kłamał, mówił mi bajeczki itp. Ale dziewczyny dały mi do zrozumienia, że niczego tym nie wskóram. Jeśli chce się wykrzyczeć to ma krzyczeć, nawet do ściany, ale nie do niego. Kobiety na tym forum powiadają "facet, który Cię upokorzył nie jest wart Twoich łez, ani Twojego cierpienia". Właśnie ukazując mu swoją słabość udowodnisz mu, że tak naprawdę ON jest górą i ma nad Tobą przewagę - tego chcesz? Być jego niewolnicą i workiem treningowym czy raczej być wolną kobietą żyjącą spokojnie, bez problemu i konfliktu?

Boli bo zawiodłaś się, bo zdałaś sobie sprawę, że w jakimś stopniu przegrałaś, bo wydawało Ci się, że on jest inny a tak naprawdę okazał się być sku***... Jego czyny będą miały na Ciebie wpływ dopóki się od niego nie odetniesz, dopóki nie zaczniesz walczyć o siebie, a pokazując swoje słabości tylko pogorszysz swoją sytuację, to go zmotywuje, aby jeszcze bardziej wbić Cię w ziemię... Chcesz tego? Już i tak Ci nieźle koło tyłka narobił... Czas powiedzieć DOŚĆ!!
Niestety dzieci nie możesz od niego odciąć... Jedynie mieć wpływ na częstotliwość spotkań. Odeszłaś, a więc separacja... A może by tak rozwód?

Takaja - oczywiście, że napisałam list, ale chyba bardziej po to, żeby nie zapomnieć, co chcę mu powiedzieć jak go spotkam.
Nadal nie rozumiem dlaczego mam stać spokojnie i patrzeć jak "mnie kopie" i biernie czekać aż zrujnuje mi życie???
Jego dotychczasowe gierki nie odniosły na mnie wrażenia ( a przynajmniej mu tego nie okazałam - chociaż w zaciszu domowym wyłam i cierpiałam). I teraz się zastanawiam czy to kolejna próba zwrócenia na siebie uwagi , czy ma to głębsze dno.
Boję się, że kombinuje żeby mi zabrać dzieci....
I tak się jeszcze zastanawiam: czy te akty zemsty to z zazdrości, z powodu urażonej "męskiej dumy"??? Ale i tak nie łapię po co ??? Skoro miał już panienkę na oku to powinien mnie błogosławić i wychwalać pod niebiosa, że "go uwolniłam", że się usunęłam z drogi. To po co te złośliwości?

sunshine_007Specjalnie zacytowałam Ci tutaj słowa moje, niekochanej i zazdrości z jednej prostej przyczyny... ja również uznawałam, ze rozmowa potrafi wiele uczynić (owszem potrafi, ale nie w tym wypadku). Błędnie myślałam, ze gdy wyrzucę z siebie złość i żal poczuje się lepiej - nic bardziej mylnego... Kobiety pokazały mi, że nie warto się upokarzać jeszcze bardziej... Proszę zastanów się nad tym...Przeczytaj uważnie, spokojnie, ba nawet kilka razy... Postaraj się znaleźć porównanie... Postaraj się zrozumieć

Kochana, tak się cieszę. Ściskam Cię mocno. I życzę wszystkiego, co najlepsze na nowej drodze życia.

Wybaczcie, ale spadam dziś wcześnie do spania. Do jutra, dziewczyny.

Dobrze, że zdążyłam to jeszcze przeczytać. To ja i Nigeryjczyka i Sudańczyka poproszę

Masz racje, zbieram swój mózg do woreczka. Jest tchorzem, który poszedł na łatwiznę, który mnie obwinia za to, ze wdal sie w romans.. Żenujący on.. Ja żenująca,  ze gdzieś w głębi serca mam nadzieje, ze wróci z podkulonym ogonkiem.. czas do boju o siebie. Pierwsze to to, ze zaczynam normalnie jeść, nie budze sie już druga noc spocona ze stresu, i w końcu zaczynam dzięki wam inaczej myśleć.

I dobrze, nareszcie można normalnie wyluzować. Bez poczucia winy, bez czyjegoś focha (no chyba, że w końcu i tutaj Szanowna Moderacja nie strzyma i wywali w netkafejkową niszę).
Ja bardzo lubie i szanuje moje nowe życie. Głównie za to, że to nareszcie jest życie.
Bardzo się cieszę, że zdążyłam. Że mi nie umknęło w całości.

Może nie wywali. Tutaj potrzebne są te wyluzowane pogaduchy, zeby "świeżynki" zobaczyły, że istnieje "życie po życiu", przeciez każda z nas nie tak dawno cierpiała i leżała bez godności na dnie oceanu rozpaczy, a teraz, proszę bardzo luzik, dystansik, śmichy-chichy - ŻYJEMY!!!

LUDZIE!!! ŻYJEMY!!!!!

Dziewczyny,
Wstałam z wyra, żeby specjalnie Wam polecić artykuł z ze Zwierciadła, które sobie przed snem czytałam. Rozmowa z Beaty Pawłowicz z Kaśką Miller pt. Po co nam słodki drań.

Link: http://zwierciadlo.pl/wywiad/po-co-nam-slodki-dran

A póki co fragment:

Jeśli rodzice się kłócili, nie lubili wzajemnie, nie spali ze sobą albo robili to rzadko i niechętnie ? to te kobiety nie mogą marzyć o takiej miłości, jaką widziały w rodzinnym domu czy u sąsiadów. Wierzą w jej piękną, romantyczną wizję. Ten mit skazuje kobiety na uwodzicieli. Tylko oni potrafią mówić tak, jak sobie wymarzyły. Jeśli mężczyzna powie: ?fajna jesteś, ładna, lubię cię, to ? kurde ? kto to jest? Taki szarak? Ale gdy taki niegrzeczny poleci w nocy na klomb miejski, gdy przeskoczy przez płot sąsiadów i narwie dla niej róż ? to tak! A przecież on kradnie te róże dlatego, że go na nie nie stać albo mu żal dla niej forsy. Ale ona myśli, że chce ją oszołomić swoją niezwykłą zuchwałością, że jest niebanalny... I jest zachwycona, że ma taką wyobraźnię. W jego wyobraźni widzi siebie.

No ja to, kurde mam, ale dlaczego potrzebowałam aż 45 lat, żeby to zauważyć?

Bibliotekarstwo to chyba Twoje drugie (lub kolejne) hobby Ale dzięki ci za to :* Ja czytam te wszystkie mądre książki i otwieram szeroko oczy. Wow! Jaki człowiek głupi! Niby studia, jakieś języki zna, coś tam umie a w życiu totalna dupa wołowa Ja te książki będą dzieciom (mam nadzieję) od kołyski czytać, żeby wystrzegały się tych ciemnych typów co na imię mają Przystojny a na nazwisko Cham. A zanim pójdą do szkoły to przedłożę im encyklopedię "netkobiety" i będę przepytywać z każdego przypadku co wieczór
Dobranoc!

No wiesz inną wiedzę dają Ci studia, a inną życie - ono jest najtrudniejszą szkołą życia do przejścia dla każdego z nas... Douglas Adams uważał, że życie jest jakby snem i czasami zastanawiał się o co w nim chodzi i jak się w nim odnaleźć. Miałyście kiedyś sen, tak prawdziwy, że kiedy się obudziłyście nie wiedziałyście w co wierzyć? Co byście zrobiły, gdybyście myślały, że to prawda, a nie byłaby? Albo, że to nieprawda, a byłaby prawdą? Czy powróciłybyście do snu z nadzieją znalezienia lepszej rzeczywistości? Czasami życie jest dziwniejsze, niż sen. A jedynym sposobem na przebudzenie jest stawienia czoła ukrytym kłamstwom. I jedynie możemy mieć nadzieję, że w tych chwilach, mrocznych wspomnień nie jesteś same.

Pomysł z nauczaniem córek już od kołyski jest fajnym pomysłem

Tak dobra ściema nie jest zła... Najlepsze jest to, że te kochanice również nie ruszą swoją mózgownicą i nie pomyślą, nie zastanowią się czy przypadkiem on nie kłamie. Ale cóż... Zapatrzone w nich jak w obrazek, wierzą jak idiotki, snuja plany, a oni i je również traktują jak marionetki w swoim życiu...

No dziewczęta 3majcie za mnie kciuki, dziś dowiaduje się czy mam szanse na studia dzienne...
Życzę miłego dnia i do usłyszenia potem

ja też kocham za bardzo i w sumie teraz sobie uświadomiłam, że to może być dda... Ale jak się odkochac?;/

ano zyjemy! odgryzanie tej reki trzymajacej psychofaga bylo jednak bolesne, przyznacie same.
Czasem wspominam te moje samotne placze i ta mysl "co zrobic?, co zrobic? zeby wrocilo moje marzenie o udanym zwiazku z nim... bo to nie byl udany zwiazek, tylko marzenie, ze takim jest.
i to chyba zazwyczaj jest tak, ze tesknimy i brakuje nam tego marzenia o zwiazku a nie w istocie samego zwiazku.
Mozg plata nam figle. Zaczyna samoistnie resetowac zle rzeczy a zostawia tylko te milosnie wznosle.
Dlatego wymyslilam sobie kiedys ta liste- pamietnik. Zawsze gdy dopadala mnie nostalgia i tesknota czytalam spisane na sucho fakty i moje zwiazane ztym cierpienie.
Stawialo do pionu. Trzeba za wszelka cene nie dopuscic do zresetowania pamieci.
Wygodnie zapomniec bo pamiec boli, ale to wlasnie ta pamiec wydobywa nas z dna.
Trzeba pracowac nad pamiecia i radzic sobie z bolem poprzez cwiczenia relaksacyjne, sport i robienie wszystkiego co nam sprawia przyjemnosc.

Poprosilam o usuniecie mojego watku o nowym zwiazku kkzb. Wpadlam nagle w straszna panike "przed upublicznianiem".
Uwazam, ze w tak delikatnych i bardzo intymnych sprawach obowizuje jakis empatyczny savoir vivre... Regulamin mozna egzekwowac bardzo grzecznie.

najgorsze jest to, ze ja nie widzialam, ze "ale to juz bylo" i nie dospiewywalam "i nie wroci wiecej"..
paranoja jakas
jak ten chomik w karuzeli... ma jakis cel... ale co to za cel? isc, czy dojsc?
Ciesze sie, ze w kilku watkach pokazujemy jak DOJSC a nie tylko isc (i bez skojarzen please.. ha ha ha)

zwazywszy na Twoje ostatnie ciagle skojarzenia... seks "na nieboszczyka" wysoce niewskazany

Witaj Nonan

hej!
a ja znow nie wiem czy to milosc? pomozcie mi..
przy przyjacielu drze.. i jestem szczesliwa.. ciagle o nim mysle..

Jako ten chomik - opuszczamy karuzelkę i klateczkę. Trzeba tylko CHCIEĆ.
Chcesz?

Bardzo ładnie.

Ufff, to zdążyłam pokopiować co cenniejsze posty. Aleś mnie nastraszyła.

Mmmm.... przytulanie jest fajne pod warunkiem, że dana osoba robi to z serca i z czułością.
Każda z nas doszła do takiej myśli jak Ty teraz... Owszem byłoby znacznie lepiej i łatwiej żyć, jednakże cóż...Dopóki ich nie wypędzimy z naszych żyć to nie będzie mowy o zyciu w pojedynkę, życiu lepszym bo bez nich... Dopóki dopuszczamy ich do naszego kręgu, do nas samych nie pozbędziemy się ciągłym ran...

Bos Ty z tych co widza zloto miedzy pierogami.. ha ha