Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

nie bede mu podpowiadac rozwiazan. Ignoruje te smsy.
Ignorowanie doprowadza go do szewskiej pasji... zaczyna mi grozic i stara sie wmowic, ze nikt mni nie zechce i umre sama (bo on oczywiscie nic nie wie o moim B) pisze, ze rozwod ma byc jak najszybcie bo on chce sie ode mnie uwolnic ha ha ha
bo ja wszystko zalatwaiam i on zyczy sobie zebym zrobila to szybciej...

a dzis idiota napisze, ze mnie kocha i umiera z milosci bom swiatem mu calym i jego przyszloscia

zaraz po rozwodzie gdy mu powiem, ze mam kogos i prosze zeby NAS juz nie nekal... wiem co nastapi..
grozba prob samobojczych lub nawet same proby...

potem beda obrazliwe smsy i sledzenie... potem postaram sie o zakaz zblizania sie do mnie na odleglosc 500m i zakaz telefonicznych kontaktow...
tak zakonczy sie zwiazek z facetem ktoremu wlasna nerke bym oddala.. przed ktorym kleczalam, ktory mial mnie kochac...
jak bardzo malo bylo we mnie milosci wlasnej... skoro zabiegalam o milosc takiego smiecia, chcialam wypelnic go moja miloscia, i wypelnic siebie jego miloscia do mnie... przegralam, nie kochal mnie...
nigdy mnie nie kochal...
jak inteligentna kobieta moze byc az tak glupia, tak sobie wmawiac istnienie milosci w smieciu... nie wiem...

Zazdrość, ten potwór rośnie w piekarniku jak szalony! Może nie wykipi
Jeja a ten zapach!

pozwol mu ostygnac w piekarniku bez potrzasania...
on opadnie... jak psychofag...
ale jak nie bedziesz go ruszac bedzie bardziej puszysty.... bo polewa to dopiero na zimny sernik..

Ja właśnie skończyłam rozmawiać z R. Zadzwonił z zastrzeżonego, nie miałam pojęcia, że to on. Pierwsze co usłyszałam "czemu nie dzwonisz, milczysz?", bez żadnego część, jak leci itp. Nie wiem czemu ale odruchowo odpowiedziałam mu, że "nie dzwonie bo nie chce mi się z Tobą gadać" i zakończyłam rozmowę... Heh teraz zasypuje mnie smsa "że tak przyjaciółka nie postępuje", "jak ja mogę się tak zachować", "czy jestem na niego zła" -> ja nie zamierzam reagować i odpisywać... Staram się wprowadzić plan ŻYCIE BEZ R. i zobaczymy jak długo wytrzymam ;P  Choć czuję lekką satysfakcję z tego co mu powiedziałam... Owszem przyjaciółka tak nie postępuje, zgadzam się w 100% ale przecież aby przyjaźń istaniała trzeba się w stosowny sposób zachowywać a on... Szkoda gadać...
Jest tylko łotrem, który myśli tym na dole zamiast mózgiem, który został mu ofiarowany. Kawał chama z niego i tyle. Myśli sobie, że tak mu będzie dobrze, tam jedna, tu druga... O nie, niedoczekanie jego... Jedna z nich odejdzie z jego życia i odetchnie pełną piersią. Mam dość smutków, mam dość winienia siebie za jego humory, mam dość bycia upokarzaną (poświadczył mi to nawet jego kuzyn, że to tak wygląda) nieźle nie... I on niby mówi, że to nic... Że on mnie nie rani, bo mu zależy... Ha śmieszne

Kurcze narobiłaś smaka na ten serniczek nie ma co ;P

Masz rację, większość facetów, którzy postępuje w podobny sposób traktuje nas kobiety jak nic nieznaczący mebel i za każdym razem, gdy któraś piśnie słówko czy coś zrobi oni nagle są zaskoczeni naszym istnieniem. Prawdą jest, że facet który kocha i któremu zależy nie rani bliskich mu osób... najwyraźniej żadna z nas nie znalazła w swoich ex takiego człowieka...

Dziewczyny jakieście mądre! Kurna, kiedy ja dojdę do takiego stadium? Czytam i podziwiam każdą z Was, śmieję się i współczuję jednocześnie, bo jak widzę, moje problemy to pryszcz. Ale wspólny mianownik jest jeden. Psychofagi są wśród nas. Żyłyśmy z tumanami stepowymi a ich kurz który po sobie zostawili skutecznie zaślepił nam oczy. Wy już widzicie więcej niż Ja, ale będę dążyć wytrwale do tego etapu niekochana dziękuję za literaturę.

mirella spokojnie, ja również jestem na początku mojej drogi. Dziś niekochana dała mi nieźle w kość. Uświadomiła, że tak naprawdę sama siebie oszukuję i patrzę nie tak jak trzeba... Że boje się przyznać do prawdy, gdyż boje się cierpieć... Ale cóż czasami warto poświęcić się dla cierpienia, które później przyniesie ulgę.
Zazdrość również dała wiele cennych wskazówek, pokazała, że czasem warto pokazać dumę i nie płaszczyć się ukazując swoje słabości, bo ONI nie są tego warci...
Och i Tarantella... Jej również wiele zawdzięczam.... Gdyby nie jej karteczki dalej żyłabym w przekonaniu, że miałam wiele wspaniałych momentów z R.
Dziewczyny mocno mną potrząsnęły i jestem za to wdzięczna. Przyznam, ze to dopiero początek i zapewne wiele razy będę jeszcze pytać, prosić o radę, ale wiem, że ukazały mi sens walki o siebie i rozpoczęcia życia bez niego...
Dziękuje ;*

Myślę, że musisz nabrać wprawy. Zwiększ intensywność takich doznań

A jak pytałam (cholera, już sama nie pamiętam na jakim wątku), która ma tę pieprzoną nieumiejętnośc odczuwania to się milczało, co?

No mnie niestety zupełnie nie rajcują duże imprezy - sylwestry na 100 par, wesela. Lubię tylko kameralniejsze spotkania z przesłaniem (takie jak nasze). Ludzie się jakos tak umieją bawić, zaszaleć, wypić, urwać sobie fil, połamać obcasy, wytańczyć do białego rana, a ja jak ta dupa w kącie stoję z przyklejonym uśmiechem i czekam, kiedy minie ustawowa pora, żeby się oddalić.

Oj tam od razu zła kobieta... Wcale że nie... Jesteś wspaniałą kobietą, która mi pomogła na początku mojej drogi i jestem wdzięczna za to

Nie krzycz Tarantellko - jam stara, tom może przeoczyła ? Myślałam, że moje miano samo za siebie mówi
No co Ty - to kameralna imprezka była, 14 bab (taki sfeminizowany fach) i 4 osoby obsługi. Coś jak nasza wyprawa do głuszy

Spadam dziewczęta, bo jednakowoż o wpół do pierwszej się wróciło. Kolorowych snów

I ja się pożegnam. Dziś nasycony dzień był a ja mam jeszcze ćwiczenie do wykonania - spisywanie celów.
To mi pomaga psychiatrycznie. Spisuję sobie te małe i te dalekosięzniejsze cele a potem mam radochę z ich odhaczania. Że niby tak ogarniam to życie po życiu i że POTRAFIĘ zrobić mnóstwo rzeczy, których do tej pory nawet nie zauważałam.
Dziś odhaczam sernik i fugi. Kursy fotografii przesuwam na następny tydzień
Ale najpiękniejsze jest jedno - od kiedy odrąbałam sobie rękę wyciąganą do psychofaga wszystko idzie mi zdecydowanie sprawniej, ludzie na ulicy się do mnie uśmiechają, faceci w supermarkecie się za mną oglądają i nagle same robią się rzeczy, których przedtem nijak udźwignąć nie mogłam i nawet włosy przestały mi masowo wypadać.
Zdecydowanie wolę być bez ręki ale z głową niż na odwrót.

I ja się pożegnam... Dobranoc

czy ktoś tu jest??? zachlam się dziś...ja idealna żona, gospodyni, córka, idealna synowa.....zaskakujące jak łatwo można się uzależnić

szumiąca,jestem ja. uzależnić od potrzeby bycia postrzeganym jako ideał...?

ale mam za swoje mogłam się uczyć na poprzednich a teraz mam za swoje

po prostu siedzę i piję i mam nadzieję, że świat się dziś skończy....ostatni raz czułam się tak kilka lat temu, wtedy powiedziałam sobie nigdy więcej i znów siedzę i mam ochotę na straszne rzeczy....tym razem przez kogoś kto.....miało juz k=nikogo nie być,,,,a tu on i nawet zgodziłam się wyjść za niego....i znów to samo ja pani psycholog kutwa, klecę życie innych a swoje mam jak cegłówki na palecie.....

masz rację.... od siebie najtrudniej zacząć....nawet nie mam siły czytać Twoich postów...wybacz...pani idealnej terapetce....pewnie jak wytrzexwieję i przeżyję to przeczytam, a teraz mam chwilowy zanik myślenia

ale zaksakujące jak my kobiety umiemy ładować się w kłopoty we własnej głowie.... same sobie robimy kuku a potem płacz zgrzyt...

oj umiemy, ja mam poczucie winy,że zerwałam kontakt z facetem, który tworzył harem. mam też poczucie winy wobec jego byłej dziewczyny, od której odszedł gdy my zaczynaliśmy nasz romans, która sama nie była wierna, nadużywała alkoholu i pewnie sama miała poważny problem...wobec wszystkich mam poczucie winy tylko nie wobec siebie...więc w głowie można sobie zrobić niesamowite rzeczy, ale może...także pozytywne:) odpocznij i trzymaj się ciepło:)

nie rozumiem do końca tego bycia na innej płaszczyźnie niż oni, chyba,że w takim wzgledzie,że on jest teraz szczęśliwy, a ja nie za bardzo... ale poczucie winy w pewnym stopniu pomaga mi się uwolnić od tego całego dziwnego związku...chodzi o to,że nie warto utrzymywać kontaktu z kimś przez kogo czuję się gorszym, mniej moralnym człowiekiem...
a ten syndrom lizania nózek znam... i cięzko się uwolnić od tego bo bycie dobrym dla bliskich, jak najlepszym jest w końcu przecież promowane...no przynajmniej ja mam wrażenie,że jest na mnie wielka presja dbania o innych... jak teraz dochodzi presja dbania o siebie to już po prostu wariuję:)

Szumiąca pustka w głowie

ja też tu siedzę, leczę się z uzależnienia od faceta i to właśnie weekendy są najgorsze, najtragiczniejsze bo wtedy nie wiem co mam ze sobą zrobić nie mogę sobie miejsca znaleźć, czuje jakiś niepokój wybucham placzem echhhh...ale to wszystko nic dziś moja przyjaciółka wyjechała do pracy do Anglii...na długo...zostałam sama....łzy płyną po policzkach była zawsze obok, zawsze wtedy gdy chciałam napisać smsa do Niego niezobowiązującego po ktorym kontakt zostawał nawiązywany od nowa była Ona moja kochana z milionem argumentów za tym zeby nie pisać...ze nie jest mnie wart...ze jest niedojrzałym dupkiem z milionem kolezanek...że mnie nie szanował, chociaż na okrągło powtarzał ze mnie szanuje, ze mieszka 100klm ode mnie...ze poprostu nie był dla mnie...

A teraz jej nie ma. Zostaję z tym sama. Tęknie za Nią. I za Nim niestety też:-(

Monia

No właśnie siedze i łzy lecą jak z kranu, nie mogę sobie z tym poradzić...wiem że są telefony maile GG, ale przez 10 lat widywałyśmy się codziennie codziennie rozmawiałyśmy po pare godzin jedna drugiej zawsze spieszyła z pomocą a teraz Moniu potrzebuje jej najbardziej. zeby to wszystko przezyć,żeby zapomnieć o dupku który wdarł sie w moje życie.

Tęsknie za kimś kto nie jest wart jednego wspomnienia a ja wylałam juz za nim morze łez...moj największy problem to to ze do wszystkiego podchodze bardzo emocjonalnie jestem poprostu miękka jak gąbka a na zewnątrz najtwardsza na świecie skorupa...

Tarantella a bez głowy da się żyć?? Bo przecież przez te wszystkie lata straciłam ją dla niego więc chyba żyć można? Mnie może najpierw trzeba odciąć łeb z całym tym kłębem niepotrzebnych myśli o nim, ponosić go trochę pod pachą,wyczyścić, przeinstalować  i zalogować się do systemu ponownie. Od dzisiaj biorę się za fachową literaturę czyszczenia mózgu ze śmieci, wsiadam na rower, pospaceruje z psami i zrobię sobie taką listę celów jak wy. Ha! Aż się boję...

A ja dziewczyny dziś wstałam z poczuciem lęku... Lęku przed nim... Wiem, że dziś wróci od niej i jeśli nie wyjdę z mieszkania to (na szczęście) go nie spotkam na klatce schodowej... Ale jeśli przypadkiem wpadniemy na siebie...?? On chce rozmowy, a mnie jak go zobaczę zaraz przeszyje strach...  Wczoraj jego kuzyn przyznał się do tego mi, że zachowanie R. wyglądało jakbym była dla niego półroczną przygodą, którą chwalił się przed rodziną i znajomymi... Upokorzenie niezłe... Boli to strasznie... A ten debil mówił "to nie prawda, tak nie jest". Sranie w banie... Wrrr ;/

Nania ja również podchodzę do wszystkiego bardzo emocjonalnie... Nawet on miał mi to za złe, że potrafię w pewnym momencie wybuchnąć płaczem podczas naszej rozmowy, gdy rozmawialiśmy o czym co jest dla mnie ważne bądź bliskie. Z resztą ja jestem bardzo ufna (to mój minus) i do wszystkiego przywiązuje wagę emocjonalności (kolejny minus) a do tego wrażliwa ze mnie babka (i jeszcze jedna kreseczka). Tyle, że ja kiedyś potrafiłam być silną babką, znającą swoją wartość, cenę, żaden mi nie podskoczył... Potrafiłam i odszczekać i olać większość spraw... A ten... Zrobił ze mnie chodzącą pesymistkę, która boi sie odezwać na jakikolwiek temat, bo zaraz ON będzie zły...

Epoka zdrada, wstyd, poniżenie, zniewaga i w końcu znęcanie psychiczne... która tego nie doświadczyła... Mówią że czas to najlepsze rozwiązanie na każde wyjście z sytuacji... Na każdą przyjdzie odpowiedni czas aby wreszcie przestało boleć... Tydzień, miesiąc, pół roku lub dłużej... Tego nie wiemy... Tego nie wie nikt...

mirella brawa dla Ciebie za odwagę aby coś z dzisiejszym dniem uczynić...

A nie uważasz, że nie powinnaś dzwonić do niego i prosić o jego przyjazd?? Mnie wczoraj dziewczyny uświadomiły, że nie powinnam zgadzać się na rozmowę, którą mam dziś odbyć z R. Bo jeśli powiem NIE to będzie pierwszy poważny krok do uwolnienia się od niego... Więc czemu Ty nie chcesz się uwolnić??

Moniu

uwierz mi podejmowałam juz tyle prób zaprzestania kontaktu i zadna sie nie powiodła:-( najdłuższa trwała 2 tygodnie a potem sms telefon jego lub mój i wszystko od nowa... nie ufam za grosz, nie daje mi poczucia bezpieczeństwa, jedynie cudowny sex i chyba tylko za tym tęsknie...echhh to chore wszystko Monia...i tak rok stania w miejscu...pragne czegos wiecej od zycia a na własne zyczenie mam tylko to:-(

Kochanie - wtedy, kiedy dasz sobie na to pozwolenie. To zależy od Ciebie.

Zapamiętaj sobie to upokorzenie - będzie jak znalazł, gdy go jednak spotkasz.

Dziewczyny ukrywałam coś, ale wydaje mi się, że czas się przyznać do czegoś, choć się wstydzę...

Nie warto coraz bardziej się pogrążać i upadać niżej i niżej... R. okłamuje mnie non stop a wszyscy jego bliscy wiedzą, że ja jestem tylko przygodą w jego zyciu, że on czeka dnia w którym wyprowadzę się z mieszkania jego siostry i na wieki wieków usunę się z jego życia...

Już raz próbowałam się usunąć... Złapał mnie taki dół że masakra. Zdałam sobie sprawę, że na własne życzenie doprowadziłam się sama do takiego stanu, że jestem wykorzystywana (i co z tego że dostaje chwile cudownego sexu w imię czego? podłości z jego strony) i nie sprzeciwiam się temu, że zniszczył mnie on, a ja nawet tego nie zauważyłam, bo byłam slepa. Pragnęłam wiele dostawałam znikome COŚ. Odsunął mnie od siebie - bolało jak cholera. Zdałam sobie sprawę, że nie jestem wystarczająco dobra dla niego, że w żaden sposób nie dorównam jego byłej, że nigdy nie zaznam odrobiny szczęścia z jego strony, takiego prawdziwego szczęścia. Upokorzył mnie na oczach rodziny i przyjaciół... Nie wytrzymałam i zażyłam garść tabletek popijając wódką... Zrządzeniem losu było to, że to ON mnie uratował i tylko właśnie dzięki NIEMU zyję... Ale co to za życie? W ciągłym kłamstwie, upokorzeniu i małej wiary we własną osobę i wartości, które przestały się liczyć w imię miłości do niego...

Zastanówcie się czy warto? Czy warto tak się zniżać dla sexu? Nania sex może być z każdym innym - on nie jeden... A tak, on traktuje Cię jak marionetkę...

Nie zniżajcie się do takiego stopnia jak ja, niech ominą Was takie chwila jaka mnie złapała i obyście nigdy nie pomyślały tak jak ja... Staram się zapomnieć o tamtym dniu - ale czasami ciężko... Trudno się przyznać, że upadłam aż tak nisko, że chciałam się zabić przez niego... ON uznał, że jestem chora psychicznie i że potrzebuje pomocy w zakładzie zamkniętym, ja odpowiedziałam jedynie "nic nie rozumiesz i nigdy nie zrozumiesz"... Żyję tylko dzięki niemu... On jest tym, który mnie zabijał, ale i przywrócił do życia... Jaki mieć teraz do tego stosunek?

Grejs. Dziewczyny

-  od dnia kiedy przeczytałam powyższego posta, próbuję odpowiedzieć sobie na te same pytania i  z przerażeniem stwierdzam  - podobnie jak Grejs  dziura. Zaczynam się zastanawiać czy kochać można z przyzwyczajenia. Jak myślicie?

Monia, no proszę Cię! To tak jakbyś uważała, że życie uratował Ci kierowca, który Cię przejechał na pasach, wycofał, przejechał jeszcze raz dla pewności - ALE wezwał pogotowie...

Hehe! Dobre