Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

dziękuję...tak jak czytam wasze posty z dawnych czasów wychodzi mi,że mój ex miał z 80% cech psychopaty...choć chyba nie złamał nigdy prawa:P

Życzę Ci z całego serca!
Jeśli złapałaś już wiatr swobody w żagle, trzymaj kurs, korzystaj.
Też tak mam. Dzieciakom mówię: nie wiem dlaczego, ale jestem szczęśliwa.
A one: to dobrze, bądź.
I jestem, nie przestanę.

Witajcie ponownie... Przepraszam, że wcześniej nie odpisałam na Wasze odpowiedzi, ale musiałam się zastanowić. Zastanowić nad moim własnym życiem, nad tym jak ono wyglądało i jak wygląda teraz. Nad ofertą przyjaźni, nad jego obietnicami (które są g** warte) oraz nad jego czynami...

Mój stan na dziś - trudny do opisania. Z jednej strony spoko, lekka ulga, swoboda, ale czuje że coś mnie dusi... Coś nie daje mi spokoju, przyprawia o niepokój i jest mi z tym ciężko.

Widziałam się z nim w poniedziałek, przypadkiem wpadliśmy na siebie. Poszliśmy na kawę i wydawało się, że wszystko jest OK gdyby nie to, że się popłakałam... Serio, rozryczałam się w kawiarni jak bóbr! Zaczęłam szlochać, że jestem do niczego, że niewystarczająco dobrą kobietą jestem aby w jego życiu istnieć, ogólnie pokazałam się z tej złej strony. On zaczął mówić "wiele osiągnęłaś:studia, rozkochałaś mnie". Po czym zaczął zapewniać mnie o swojej przyjaźni... Ja mu na to, że w przyjaźni musi być szczerość i jeśli on zamierza wrócić do EX (co już zrobił dawno a nie raczył poinformować) to niech mi powie, bo chciałabym wiedzieć. On mi odpowiedział "Ty się liczysz, Ciebie bardziej lubię a jeśli wrócę powiem. Ona nie wie jak to jest między nami i tyle". O jak ja się wkurzyłam!! Kłamał mi w zywe oczy... Wyszłam z kawiarni i pojechałam na kilka dni do domu... I wiecie co chciałam powiedzieć o wszystkim mamie, ale się bałam... Nie tego, że go opierniczy, ale że powie "A NIE MÓWIŁAM"... Bałam się jemu również powiedzieć, że znam prawdę, że mnie okłamał... Bałam się konsekwencji, jego złości itp

Teraz jestem w lekkim amoku, bo nie wiem co robić. Jeszcze kilka dni temu miałam chwile, nawet dłuższą że potrafiłam odłożyć telefon i nie zaglądać do niego czy przypadkiem nie zadzwonił bądź nie napisał. Liczyłam, że spokojnie pójdę do pracy, będę studiować i jeśli go spotkam z uśmiechem powiem "cześć" bez żalu i złości po czym odejdę... Ale teraz znowu mam gorsze dni, obawy i lęki... Zaczynam czuć się jak ta gorsza od jego EX... Czuję, że przegrałam i zawiodłam jego a przede wszystkim siebie. A już było dobrze, zaczęłam robić małe kroczki i cieszyłam się z nich, a tu nagle TRACH i jak domek z piasku przestało istnieć królestwo w którym on nie rządzi...

Przyznaję, jestem jakby w jego sidłach, czuję jak potrafi czasem mną sterować (plusem jest to, że zauważam jego kłamstwa), jednakże boje się cokolwiek zrobić z tą wiedzą, bo boje się jego zranić, skrzywdzić... Bo znam go na tyle, że wiem iż kłótnia wyniknie a z nią zerwanie nawet i znajomości - a tego się boje... Niezłe co? Boje się, że mój były facet, dla którego byłam marionetką w zyciu mnie zostawi i będę sama... Przecież to istna głupota! Jak można takiego człowieka kochać? Jak można dla takiego człowieka tyle poświęcać i żadnej korzyści z tego nie mieć?

Byłam dla niego zabawką, romansem, pocieszeniem, oderwaniem od problemów... To boli najbardziej... To rani najmocniej, że pozwoliłam samą siebie sprowadzić do takiego stanu, nadać taki niski szczebel w hierarchii ludzkości... Zostałam wykorzystana... I co mi po tym?? Złe samopoczucie, łzy i obwinianie samej siebie o to, że wcześniej nie słuchałam rad innych, że nie uważałam, że nie patrzyłam dokładnie... Sama doprowadziłam siebie do takiego stanu za pomocą jego osoby...

To przykre... Bo zamiast niego zaczynam nienawidzić samej siebie

Z przyjemnością zauważam, odnotowuję i nie ulegam. Przykład z dziś:
Psychofag (P): Puściłaś ten przelew do XY na początku miesiąca?
Ja(J): Tak puściłam.
P: A masz wydruk, bo mówią, że nie dostali/
J: Wydruk zaraz po puszczeniu dałam Tobie, tak jak chciałeś.
P: Czyli MASZ(??!!) w domu to wydrukowane?
J: Nie, Ty masz. Jak mówiłam przed chwilą - wydruk wziąłeś Ty.
Na tym zakończyłam dyskusję.
A wcześniej: OCZYWIŚCIE, że nie zauważyłabym jakże subtelnej manipulacji (MASZ w domu), w domu biegiem do laptopa i drukuję oczywiście - no przecież potrzebne. Przepełniona oczywiście poczuciem winy. To nie koniec - potem kilka dni dopytywałabym, czy sprawa się wyjaśniła. Ale zryty beret!
A teraz - luzik. Niech sobie szuka wydruku, jak ma burdel w papierach. Ja mam tyle ważnych spraw - książka, forum, rozmyślania...

Monia, podrzucę Ci jeszcze jeden przykład ćwiczenia (no bo my z Niekochaną te same psycholskie "sporty" ćwiczymy, tyle że ona ekstermalne bo w kontakcie bezpośrednim a ja wirtualne, bo psychofag ma zakaz widzenia/dzwonienia).
Otóż taka sytuacja. Psychofag od dłuższej chwili cierpi na zanik gotówki (nigdy nie gospodarował i nie wie jak to się robi więc mu tajemniczo zanika, gdy nie ma zarządco-intendentki). Dawno temu doradziłam mu, żeby zawiesił raty kredytu mieszkaniowego, bo w naszym kredycie jest taka możliwość na 3 miechy.
Postanowił to wykonać jak mu śmierć głodowa w oczy zajrzała i w środę dostałam od niego maila:
"Pilna sprawa formalna. Bank nie zawiesi kredytu dopóki nie pokażę im polisy ubezpieczenia mieszkania. Poproszę o skan Jeśli ubezpieczenie nie zrobione, to proszę, zrób pilnie, ja ci zwrócę pieniądze."
Ja na to:
"Polisy nie ma. W zeszłym roku zrobiłam ale już w kwietniu wygasła. Chwilowo z przyczyn wielu nie mogę się zająć ani polisą ani jej opłaceniem. Mogę ci dać telefon do agenta. Mogę ci zwrócić w ramch partycypowania w kosztach ubezpieczenia póki co jeszcze wspólnego kredytu odpowiednią kwotę ale nie mam czasu się tym zajmować."
Długie milczenie i jego mail:
"Umówiłem agenta, że przyjdzie do mieszkania. Podasz mu wszstkie dane i zostawi polisę. Ja po nią wpadnę później."
Moja odpowiedź:
"Proszę, żebyś nie dysponował moim czasem i nie umawiał mnie z nikim. Z agentem możesz się umówić na mieście, nie musi oglądać mieszkania, bo to tylko ubezpieczenie pod kwotę kredytu, którą znasz i pozostałe dane nieruchomości też powinienieś znać sam jako współwłaściciel. Twoja wizyta w tym układzie też jest zbędna."

Nie muszę tłumaczyć, że jeszcze niedawno WSZYSTKO wykonałabym sama w podskokach i z pieśnią na ustach?
Widziś, Moniu, ale problem polega natym, że my z Niekochaną ćwiczymy się na martwej tkance. Prawdziwym wyczynem jest zastosowanie tego samego (może tylko w przyjaźniejszej formie) w stosunku do człowieka, w którego jesteśmy zaangażowane emocjonalnie. Bo KKZB ma mniejszy problem z wyznaczaniem swoich granic wobec wszystkich innych oprócz swojego faceta, którego odmowami albo zaznaczaniem własnych granic boimy się stracić. Inaczej - robiąc dla nich te wszystkie rzeczy w podskokach i z pieśnią na ustach my zwyczajnie chcemy zasłużyć na miłość, usidlamy ich tymi naszymi wyczynami, żeby czuli się bez nas bezradni, żeby broń Boże nie pomyśleli, że BEZ NAS TEŻ MOŻNA ŻYĆ.

Tak się choduje psychofaga. Bo jak on to wyczuje, to z jednej strony godzi się na to ale z drugiej jest mu OGROMNIE na rękę i po jakiejś chwili robimy za niego WSZYSTKO a on dla nas oczywiście NIC, bo my niczego nie wymagamy również w ramach nie utracenia go. Boimy się być wymagające, bo misia do siebie zniechęcimy przecież.

Monia - w tym momencie, to my więcej nie możemy zrobić.
TY musisz CHCIEĆ.

Monia - a Ty nie możesz odciąć się od niego? Tak skutecznie?

A dlaczego się na tą rozmowę godzisz? Nie chcesz - mówisz NIE. To byłby bardzo dobry pierwszy krok. Kochana - on pociąga za sznurki. Dobrze wie, jak. Pokaż, że Ty decydujesz. Ta rozmowa w niczym Ci nie pomoże. Odmówienie spotkania - OWSZEM. 

Jak poczytasz posty w tym wątku, to zobaczysz, że to JEDYNA skuteczna droga.

Będę brutalnie szczera, kochana. Mnie nie oszukasz
Czytam i widzę - każde zdanie to wymówka, żeby nic nie zmieniać. Nic dobrego z tej rozmowy dla Ciebie nie wyniknie - on juz wie, jak Tobą manipulować. Ty tez wiesz, że On wie. Po co więc się pchasz rzeźnikowi pod nóż?
Nie poczujesz ulgi - zapewniam.

Nie uważam, że to co napisałam to wymówka... Jestem z tych osób, które nie potrafią na dłuższą metę dusić w sobie wszystkiego. Wiele razy próbowałam i mówiłam - była z tego wojna, kłótnia i ciche dni. Wiem, że i tym razem tak może być (podważam w końcu jego ego i jego zdanie) i boje się tego, ze będzie wkur*** (nie ukrywam) ale przecież nie mogę udawać obojętnej na takie sprawy. Jeśli chce wyrwać się z jego szponów muszę zacząć działać, a w tym wypadku powiedzieć. Olanie całej sprawy nic dobrego nie przyniesie. Będzie chciał rozmawiać jeszcze raz - wtedy powiem NIE. W końcu ja również muszę mieć swoje 5 minut... On swoje wykorzystał wiele razy, teraz czas na mnie... I choć możesz mi nie wierzyć to chcę coś zmienić w swoim życiu, chce go wymazać z życia... Będzie trudno ale będę się starała... Może i mi po jakimś czasie on stanie się obojętny

niekochana, Tarantella, grejs Jak wy to robicie? Ja nie mam siły żeby wstać, i nie dlatego że kocham za bardzo (a może tak mi się tylko wydaje że nie) ale nie mam żadnej motywacji do tego. Wiem, powiecie że każda wymówka jest dobra ale naprawdę nie potrafię się podnieść. Płaczę naraz z kilku powodów a przy okazji każdy z nich wyolbrzymiam do granic możliwości. A nie chcę płakać więc ściskam w gardle tą gułę i sekundę przełykam ślinę żeby nie wybuchnąć. Chyba mojego doła rozkopałam dzisiaj w kilku wątkach więc sorki jakby któraś z Was czytała po raz enty to samo. Szukam ratunku albo dobicia. Sama nie wiem....

Wydaje Ci się, że nic nie robię aby zacząć żyć dla samej siebie? Owszem robię... Dla niektórych to nic, a dla mnie odnowienie pasji choćby malowania czy czytania wiele znaczy. Wcześniej nie miałam na to większego czasu, gdyż całe dnie poświęcałam mu i jego pasjom, jego zwyczajom, jego znajomym... Odnoszę wrażenie, że przywrócenie do swojego życia tego co kocham, a z czego zrezygnowałam na rzecz faceta to już jakiś krok, gdyż przynosi mi to frajdę. (mogę się mylić, każda z nas inaczej wszystko widzi)

Olanie może nie sprawy, ale możliwości wyrzucenia z siebie wszystkiego sprawi, że nadal będę się dusić, a po co mi to? Mówi się, że jest wiele form terapii - pisanie listów, wykrzyczenie bólu ect. Więc czemu moje wyrzucenie mu w twarz nie byłoby dobrym rozwiązaniem dla mnie? Nie zależy mi aby on zaczął się tłumaczyć z tego wszystkiego, aby zaczął mnie czarować bajeczkami, ale zależy mi polepszeniu swojego własnego samopoczucia. A korzyścią jaką z tego mam jest ulga, choćby nawet i chwilowa, emocje opadają, ja się mniej denerwuje... Owszem potem dochodziło do kłótni, ale nigdy za swoje słowa nie przepraszałam, bo zawsze uznawałam, że powinno się o swoich uczuciach mówić głośno. Bywał zły, a ja starałam się poprawiać mu nastrój, ale nigdy przenigdy nie przepraszałam za słowa... Liczyłam w głębi serca że coś do niego dotrze, ale ważniejsze dla mnie było to, że potrafiłam wyrzucić swój lęk czy obawę i choć bałam się późniejszej reakcji to uczucie ulgi jest wspaniałe.

Nie chce mu niczego tlumaczyć, a jedynie wyrzucić mu w twarz (wiem głupie, idiotyczne, ale dla mnie wydaje się być dobre - mogę się mylić, krótko zyję na świecie). Sama kiedyś napisałaś (może źle zrozumiałam Twoje odniesienie się do sytuacji - to wybacz), że "jedynym lekarstwem (dla mnie) jest szczera i spokojna rozmowa na ten temat" a dla mnie w tym wypadku jest właśnie wyrzucenie z siebie bólu. Może rozmowa wyglądała by lepiej, jednakże wiem, że jeśli dopuszczę go do słowa, on znowu zacznie mi mącić w głowie swoimi słodkimi słówkami - tego chce uniknąc...

Podziwiam Cię za Twój stosunek do życia, do męża i do całej sytuacji. Do tego że masz siłe w sobie aby przekazywać ja w odrobinie dla innych dziewczyn... Może z czasem i ja będę miała taką siłę w sobie... Na razie stawiam małe kroczki i nie wiem czy kieruję się w dobrym kierunku, bo nadal jestem zagubiona i czasem potrzeba mi drogowskazu. Ale samo to, że wróciłam do tego co kocham, że potrafię spojrzeć w swoje lustrzane odbicie i uśmiechnąć się do siebie - dla mnie wiele znaczy.

Jestem dwa lata po rozstaniu z człowiekiem którego chyba kochałam za bardzo.. Po 5 latach wspólnego mieszkania wyprowadziłam się. Potem On walczył, ja poznałam kogoś innego i obstałam przy tym nowym ale z nim też się posypało. Od pół roku jestem sama i radzę sobie z tym różnie. Parę razy w tej mojej samotności spotkałam się z pierwszym eksem, wiem teraz że był to błąd bo tylko niepotrzebnie dało mi to nadzieję i odświeżyło stare rany które nie chcą się goić.
Ale podłoże mojego doła tkwi w całym  moim życiu. Wiem, zabrzmiało to bynajmniej "groźnie" ale chyba za dużo analizuję i nie potrafię żyć chwilą. Wystarczy że coś mnie wyprowadzi z równowagi, to mam pretensje do wszystkim w koło i sama się nakręcam. Jestem sama, mieszkam sama, utrzymuję się sama, sama zasypiam i sama się budzę... dlatego tak ciężko mi już wytrzymać z samą sobą...

Mirello - chcesz poczytać naszą literaturę? Mogę Ci podesłać. Większości z nas pozwalają "poukładać" pewne rzeczy w głowie.
Spotkania z eksem - wiesz, że to strzał w kolano?

Co robisz kochana dla siebie? Czym zajmujesz wolny czas? Co robisz, żeby nie być sama - nie myslę tu o nowym facecie, tylko generalnie o innych ludziach.

Polecam przeczytanie tego wątku od poczatku - zobaczysz, jak każda z nas ewoluowała, jak sobie radziłyśmy. Ja się na to forum 1,5 roku temu wczołgałam. Teraz stoję mocno na nogach, czasem się chwieję, ale juz nie przewracam.

Oj tak, kochana. To niezwykle bolesna konstatacja Parę razy juz się tu na mnie obrażono za to, ze śmiałam napisać:
" Nie jesteś kurna wyjątkowa. W najmniejszym stopniu. Twój "związek" też nie jest wyjątkowy. Jesteś taka sama jak my wszystkie"
Pięknie dziś w innym wątku napisała Tarantella - niczym się nie różnimy od tych kobiet, które codziennie dostają od "partnera" po twarzy. A przecież większość z nas myśli "czemu od niego głupia nie odejdzie?"
Ciosy, które my znosimy nie pokazują innym ludziom siniaków, skaleczeń - ale upodlają tak samo. I my się na to godziłysmy.

Którą pozycję, Mirella, bo ja czytuję jedną dziennie?
Ta, która mnie najbardziej poruszyła jest dla zaawansowanych zawodniczek z zaawansowanym psychofagiem (mizoginia) więc polecam tylko tym, które rzeczywiście czują, że miały (za przeproszeniem) po-życie z tym konkretnym typem charakteropaty.A jak wiadomo nie każdy zdrajca, kłamca, czy zwyczajnie kochający nas wystarczająco facet od razu jest socjopatą. To była książka "Dlaczego on nie koch"a a ona za nim szaleje" Susan Forward.
Jednakowoż generalnie uważam, że zamiast tych wszystkich Krzyżaków" i "Latarników" Susan Forward w całości powinna zostać włączona do lektur obowiązkowych przynajmniej na poziomie liceum.  Z drugiej strony może to tylko nas - kobiet z określonymi problemami te pozycje tak poruszają i do nas trafiają a dla dzieciaków oraz zdrowych na umyśle osób to byłoby tak samo abstrakcyjne czytanie jak czytanie podręcznika dla ślusarza "Nowoczesne metody obróbki skrawaniem."

Kochana, ja zapytałam, co się ZMIENIŁO? Dlaczego wracał - bo każdy psychofag potrzebuje mieć swoja ofiarę. Czy widziałaś kiedykolwiek kata bez ofiary? On żeruje na Twoich emocjach. Mówi to, co chcesz w danym momencie usłyszeć, a potem i tak robi swoje.

Przepraszam Cie bardzo, ale właśnie to chciałam osiągnąć. Żebyś sama do tych wniosków doszła. Wiem, że to boli. Mnie też bolało.
Zerknij teraz na Twoich kilka postów powyżej kierowanych do mnie. Zobacz, jak bardzo mnie chciałaś przekonać, jak zaczynałaś się na mnie denerwować (prawda?). Byłam uparta i zadawałam bolesne pytania nie po to, żeby Cię dobijać - tylko po to, żebyś sama na nie odpowiedziała.

Polecam, polecam.

Mądra dziewczynka. Zachowaj te karteczki - zobaczysz, że z czasem będziesz dopisywać nowe "szajsy", które sobie uzmysłowisz. I jak przyjdzie pokusa - wyciągamy karteczkę i czytamy. Aż nam przejdzie

Monia czy myslisz gdzies tam gleboko, ze jak wykrzyczysz mu cala prawde to go to "ruszy" i odmieni? Czy myslisz, ze jest odrobina szansy, ze mozesz cos zrobic by go zatrzymac?

Zranione kobiety reagujace impulsywnie bardzo potem sie wstydza swojego wybuchu. Dopiero po czasie dostrzegaja jak bardzo wyzuly sie z calej godnosci takim wybuchem.
Wyladuj zlosc w inny sposob... uratujesz sie przed tym wstydem...

Monia ja kidys ukleknelam przed moim mezczyzna by poprosic go by mnie nie bil....
napisalam blagalny list do kochanki drugiego... przed drugim tez ukleknelam proszac go o milosc..
wstydze sie tego.. pisze bys wiedziala jak bardzo mozna utracic godnosc... chcialabym znac wtedy Niekochana... Niekochana, zwiazalabys mnie, prawda? Nie dalabys mi kleczec i pisac zalosnych listow?

a Ty Monia? pozwolilabys mi na to?

Kochana, wierz mi - dopiero wtedy poczujesz, co to znaczy ŻYĆ

Przykro mi, że w swoim życiu musiałaś doświadczyć takich momentów jak utracenie własnej godności... Szacunek do samej siebie powinien być zawsze, bo jak ktoś mi kiedyś wspomniał "szanujesz siebie - inni też będą". Jednakże co jeśli inni Cię nie szanują? Ja uznałam, że skoro ON mnie nie szanuje to gdzieś musiałam popełnić błąd w szacunku samej do siebie. Pozwoliłam być dla niego przygodą - przez co do dziś cierpię, że pozwoliłam się upokorzyć. A R.? "Tak nie jest, szanuje Cię i nigdy nie byłaś dla mnie odskocznią czy przygodą - zrozum to"... Nie wierzę w jego słowa, choć może i są prawdziwe... Ale jak wierzyć kłamcy, który na 2 fronty gra? Dziś chciałam do niej zadzwonić i powiedzieć jaki R. jest naprawdę, jak okłamuje i ją i mnie... Ale się powstrzymałam, nie dlatego że nie chciałam zniżyć się do jego poziomu, ale bałam się późniejszego działania - może nie wyrzutów sumienia, ale uczucia, że po cholerę mi to było jak on i tak jej bajeczkę walnie, że ja jakaś chora psychicznie jestem i na tym się skończy... Więc się powstrzymuję - ale nie wiem na jak długo

Nie, ja nigdy nie klękałam przed mężczyzną i nigdy nie będę. Dla mnie to poniżenie samej siebie, do jakiego kobieta nie powinna dopuścić i wierz mi bądź nie... Nie pozwoliłabym Ci tego uczynić... Wiedząc ile w zyciu wycierpiałaś padanie na kolana przed takim łotrem nie jest warte...

Ja tez mowilam nigdy...
no wiec Monia dzis... bedac na Twoim miejscu
ja nigdy nie upokorzylabym sie by do niego cokolwiek mowic i cokolwiek wykrzyczec. Nigdy nie pozwolilabym by widzial moje cierpienie, zlosc i bezsilnosc  w zadnej formnie. Nie bylby godny tego by widziec moje emocjonalne rozszarpanie.
Nie musze okazywac moich emocji zadnemu smieciowi...

A dziś mam dzień sanitarny - pazury, farba na włosy, zgrubiały nakórek na piętach, owłosienie ... no same rozumiecie - trzeba jak człowiek wyglądać a nie jak wyrzucona na śmietnik szmata.

I tak podczas tego farbowania dosięgła mnie kolejna genialna myśl:

Wiecie dlaczego oni nam to wszystko robili? Bo od samego początku wiedzieli, że są nas NIEWARCI a jedyna droga, żeby sobie i nam pokazać, że możemy być takie same małe jak oni to nas upodlić.

To dokładnie jak w tym (teraz moim ulubionym) powiedzeniu, które napisała jedna z dziewczyn:
Nie warto dyskutować z idiotą. Najpierw sprowadzi cię do własnego poziomu a potem pokona doświadczeniem.

ONI zrobili z nami dokładnie to samo - sprowadzili do własnego poziomu ... ale jak widać nie pokonali mimo ogromnego doświadczenia.

Ja chyba swojego dna nie osiągnęłam (jeszcze), ale zdaję sobie sprawę że również nisko upadłam pozwalając być jego przygodą i odskocznią od problemów...

Masz rację nie warto pokazywać mu swojego cierpienia i bólu jaki mi zadał, jeśli nie jest tego wart. Mówi się, że żaden mężczyzna nie jest wart łez kobiety, ale jej emocji tj. bezsilność, cierpienie - również.

Czy więc nie warto również zwracać uwagi na jego kłamstwa? Jak odnieść się do nich?

Czy obchodziłyby Cię kłamstwa sąsiada Tarantelli? Czy czułabyś potrzebę odniesienia do jego kłamstw?

Nie zrozumiałaś mnie dobrze. Dlaczego Ciebie to interesuje? Dlaczego ma dla Ciebie znaczenie, ze on Cię okłamuje?
Jest kłamcą - i już. Ja nie zadaję się z kłamcami. A Ty? Dlaczego chcesz się zadawać z kimś kto Cię okłamuje? Dlaczego przywiązujesz wagę do słów kłamcy?

Kiedyś napisałam: "My potrafimy nadać rangę gniotowi". Ty kochana też:nadałaś rangę wyjątkowości komuś, kto jest bezczelnym, żerującym na TWoich emocjach oszustem.
Co z tego, że kłamie? Gdy się od niego odetniesz - nie będzie Cię już okłamywał. Zabierzesz mu ta możliwość.

od zawsze wiem, ze do nagrzanego... ale zapominam, ciagle zapominam nagrzac... i nie widze roznicy w serniku

Statystycznie - któryś z Twoich, moich, Zazdrości sąsiadów zdradza żonę. Smutne, ale prawdziwe.

Nie wiem z czego to wynika... Chyba z tego, że właśnie przez jego kłamstwa czuje się upokorzona, czuje się oszukana i zdradzona a przede wszystkim wykorzystana... Te kłamstwa nie powinny mieć dla mnie większego znaczenia, ale jakoś mają... Bo uświadamiają mi jaka głupia byłam wierząc w jego słówka. A on jeszcze ma szczelność łgać mi w oczy i co najlepsze nie ma zielonego pojęcia o tym, że ja prawdę znam...

Zazdrość, zauważyłam. Sernik w piekarniku, miski jęzorem wylizane. Uwielbiam to robić - wylizywanie misek po żółtkach z cukrem i po masie serowej, nie zważając na salmonellę i inne syfy. Nie myję jajek, nie sparzam wrzątkiem - balansuję na granicy bezpieczeństwa. Niekochana pewnie z zawodowego obliga się skrzywi na te moje praktyki.

Moje dziecko już nerwowo kręci się koło kuchni a to jest wydarzenie, że cos go od kompa oderwało. Ja jestem specjalistką od sernika na zimno a on tęsknił za zapachem pieczonego ciasta, bidul. Dziś kupował ze mną ingredienta no i jak się dowiedział, że sernik o nazwie "Zazdrość" będzie i to pieczony i to w polewie czekoladowej to spokoju mi nie daje. Zasmuciła go konieczność czekania na ostygnięcie więc będę musiała psa postawić przy serniku, żeby mu dać dojść zanim Adaś się dorwie.

Czekamy w napięciu na wypiek.

Postaram się jak mogę... Ile sił mi starczy, choć nie obiecuję, że codziennie owe siły będą

Ja teraz podczas biegania też miewam olśnienia - to ten szok tlenowy

Brawo dla Adasia