Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Kochana - niech młoda nie będzie taka strasznie krytyczna dla siebie. Obiektywnie rzecz biorąc poszło jej całkiem dobrze
Daj jej przeczytać: "Dziennik Polski": Masakra, horror, porażka - to były pierwsze komentarze uczniów na temat tegorocznego egzaminu gimnazjalnego z części humanistycznej. Suchej nitki na autorach testu nie pozostawił też prof. Krzysztof Konarzewski, były dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej.

Ogłoszone wczoraj przez Centralną Komisję Egzaminacyjną wyniki egzaminu potwierdziły opinie uczniów i ekspertów. Test był wyjątkowo trudny. Znacznie trudniejszy od ubiegłorocznego. Średni wynik w kraju uzyskany przez gimnazjalistów to 25,31 punktów na 50 możliwych z części humanistycznej i 23,63 z części matematyczno-przyrodniczej (w ubiegłym roku odpowiednio 30,34 i 23,90 punktów)."
Młodej - ja osobiście serdecznie gratuluję - innym naprawdę poszło gorzej Uszy do góry - będzie dobrze

Tarantello - pięknie to napisałaś. Trzymaj się kochana - przesyłam Ci dużo pozytywnej energii. Jesteś wspaniałą kobietą.

Kochana - pięknie piszesz. Sama chyba widzisz, że trzeba już zamknąć ten rozdział życia.
3maj się

I ja dołączam się do wsparcia.

Wszystkie jesteśmy z Tobą. Co do joty i na 100%. Koniecznie przyjedź! Wraz z Mikserkiem, co by nas bronił

Melduję, że dziś też biegłam. Pomimo zakwasów - ach, te zapomniane partie mięśni. I pomimo tego - biegałam dziś większą część, niż wczoraj. Marsz - tam, gdzie ostro pod górę. Delikatne słonko, ptaszki śpiewają, cisza. Tylko ja. Polecam.

Dziękuję wszystkim za wsparcie energetyczne i troskę. Nie ma to jak rodzina.
Dziś podpisałam akt notarialny na zbycie ONEMUi jego synowi mojej połowy mieszkania. To co prawda dopiero umowa przedwstępna ale machina czasowa już ruszyła. To stąd ten dół - żeganam się z tym co tu miało być a nie było. Miało tu być najpiękniej i na zawsze a okazało się najpaskudniej i na rok. Rozkład czasowy teraz jest następujący - on (tym razem do spółki z synem) stara się o przejęcie kredytu, od momentu zdjęcia ze mnie kredytu - mam trzy miesiące na spakowanie dobytku i wymarsz. Czeka mnie trudny okres - muszę wyremontować (ciekawe za co) panieńskie mieszkanko, zrobić operację kolana, dokonać wszelkich formalności "eksmisyjnych", no i się przeprowadzić. Równo rok temu pakowałam się w tę stronę, teraz w drugą. Jakaś, ku*wa, nomada jestem. I tak ciągnę za sobą to swoje stadko - ja+dziecko+pies+biblioteka+serwis porcelanowy+antyczna komoda. Leżę więc sobie w tym żałobnym dole ale macham kończynami. Fajterka przecież jestem. Jutro idę na grilla - spotkanie z ludźmi z liceum (zawsze dobrze mi robi - w szkole byliśmy totalnie beznadziejną klasą a po latach okazało się, że jesteśmy fajni i całkiem nieźle zgrani). Potem spotkanie z Wami, może jeszcze przed operacją zabiorę syna gdzieś na kilka dni. I tak jakoś życie zleci

Myway, dzięki za rozpiskę z bieganiem - wygląda, cholera, kusząco. Nawet kolanem się wykręcić nie mogę, bo ortopeda kazał mi biegać (byle po równym) w celu wzmocnienia masy mięśniowej nogi. Może jutro zacznę. Do tej pory biegałam na bieżni - 2 min biegu, 5 marszu (x3) ale to był taki intuicyjny grafik. Teraz, jak mam taki profesjonalny od Ciebie, i jak Niekochana tak pięknie pisze o tym porannym słoneczku, chciałabym spróbować w naturalnych warunkach a nie na klimatyzowanej siłowni.

Ja melduję, że biegam od ponad miesiąca, to UZALEŻNIA przepraszam, mało popularne słowo

Jest, jest i to ma uregulować do 15-go lipca. Z tego oddam, co należne mojej rodzinie, która też się tu dorzuciła, a co zostanie wykorzystam na odświeżenie panieńskiego mieszkanka. Jednak póki nie zobaczę - nie zapeszam. Choć jedno mogę przyznać obiektywnie - w kwestiach finansowych od początku stara się być o krok do przodu niż ustawa przewiduje. W tej kwestii, jeśli wszystko skończy się zgodnie z literą umowy - złego słowa nie powiem, bo wiem, jak to czasem hardkorowo z tymi rozwowodo/rozstaniowymi rozliczeniami u dżentelmenów bywa. Generalnie nie ma co gadać - to był jego najdroższy romans życia - od miesięcy musi płacić za wynajem swojej garsoniery, od wyprowadzki płaci sam w całości ten kredyt (chociaż to nadal nasza współwłasność), ponosi wszystkie koszty zw. z formalnościami, bankami, notariuszami i bez gadania zaakceptował moje wyliczenia końcowe, nawet nie rzucił okiem na zestawienie. Nie bez świńskiej satysfakcji odnotowuję fakt, że zapętla się finansowo, żeby wyjść przynajmniej w tej mierze z twarzą ... ale czemuś mi go nie żal choć obiektywnie doceniam. Przynajmniej wiem, za co go kiedyś kochałam, nie?

A ja jestem na etapie zamawiania kolejnych książek (trza się wzmacniać):

Susan Forward "Dlaczego on nie kocha a ona za nim szaleje"
Isabelle Nazare-Aga "Nie pozwól sobą manipulować w miłości"

Może któraś z Was ma przeczytaną i mogłaby przytargać na nasze spotkanie? A może jakiś pdf?

No to zamówię i poznamy.

Miałam dziś zebranie naukowe. Wcześniej wrzuciłabym coś wygodnego na siebie, wpadła w ostatniej chwili, a potem szybciutko, do domu. No bo przecież jak to - obiad, pranie itp bzdety. A dziś: sukienka, makijaż, obcasy - i zawijając bioderkami niekochana powolutku pomyka. Rozkoszowałam się cateringiem (łosoś, mniam), pogadałam ze znajomymi, złowiłam kilka spojrzeń i dostojnie (te obcasy ) wróciłam do domku. Zaczynam się rozkoszować moją nową jakością życia

Psychofag z teściową znów usiłowali wyciągnąć mnie na rodzinne spotkanie (tym razem kuzyn psychofaga). Grzecznie odmówiłam.
Hmm... ile jeszcze razy będę musiała to powtarzać? Utrwalenie przez wielokrotne powtórzenie?

Ja uwielbiam tańczyć. Ponieważ psychofag nie tańczył - 'obtańczałam" mężów koleżanek. Zawsze bawię się bez alkoholu. Nie jest mi potrzebny. Potrafię szaleć do rana.

Pozdrawiam wszystkie kobietki
Czy kiedyś przestanie mi na nim zależeć ?
Skrzywdził ,krzywdzi a ja wciąż w duchu liczę,że może coś się zmieni.
Wiem ,że nie.
Rozum mówi i wszystkie znaki na niebie to pokazują...............ale głupie serce by chciało co innego.
Mam nadzieje ,że się wyprowadzi.
Nie wiem jak dam sobie radę ale na pewno się nie poddam.
Ciężko ,cholera strasznie ciężko.

Jeśli się wyprowadzi - czego powinnaś STANOWCZO zażądać, zamiast pokładać nadzieję w jego łasce - to kiedyś przestanie.
Bez odcięcia się trwa to dłuuuugo dłużej. I wciąż powraca jak fala... i powoduje koszmarne rozdzieranie świeżo zabliźnionych ran.
Będzie trudno, ale dasz radę, skoro już podjęłaś decyzję. 3mam kciuki

A to już kolejny etap, kochana. Ja się z nim właśnie zmagam Wiem, że CHCĘ być szczęśliwa. Tylko to zaufanie....

Cześć Dziewczyny,
ale Wy jesteście płodne!!!
Nie było mnie dwa dni, to pół nocy musiałam czytać nasze wątki, zeby znów być na bieżąco

Zdecydowanie nigdy tak nie miałam. W czasach szeroko pojętej mlodości, imprezy w których uczestniczyłam, nie kończyły się przewaznie inaczej jak białym ranem, a co lepsze przeciągały o wiele dłużej, np. po zorganizowanym balu sylwestrowym szło się jeszcze do kogoś na chatę i witało Nowy Rok mniej więcej do południa. Niektóre imprezy były uatrakcyjniane tańcami na stole, nawet kankan nam całkiem równo  wychodził To były czasy... ech....
Skończyło się to alkoholizmem męża.... co za szczęście, że nie moim

Dziś w dobrym towarzystwie tez nie jestem ciotką pierdzielińską. Właśnie, gdy mnie nie było, byłam na imprezce ze znajomymi z poprzedniej pracy. Tańców na stole nie było, ale na parkiecie jak najbardziej. A wyjechałam z imprezy ostatnim transportem, dużo młodsi odpadli duzo wcześniej. "Zakochał się" się we mnie jeden kolega,  on jest znany z tego, że na każdej imprezie w kimś się zakochuje, więc nie wzięłam sobie tego powaznie do serca. Niemniej jednak miałam pewną satysfakcję, że wśród licznego grona kobiet w różnym wieku, tym razem wybrał mnie

ps.
Z tym alkoholizmem męża  to żartuję, bo to nie jest taka prosta zasada, że ten kto lubi się bawić i często to robi, ten popada w alkoholizm. Jest to przewaznie o wiele bardziej złozone.

kurde... tez bym pobiegal, ale nie mam butow do biegania - serio.

A teraz na powaznie - szukam miejsca na forum, w ktorym moglbym znalezc pomoc.

moj wewnetrzny, tajemny ogrod - w ktorym kwitnely, rosly i pachnialy uczucia - splonal, a moze lepiej zaatakowala go jakas tajemnicza choroba - drzewa, rosliny - poskrecane i pozolkle, ziemia spalona. Pokochalem w zyciu dwie kobiety. Nie przestalem kochac zadnej z nich. Szukam pomocy. Za trzy tygodnie zostane zamkniety w malej przestrzeni biura z jedna z nich. Z ta, z ktora pokochalem jako druga, ktorej pragne calym zyciem nie kochac. Prosze skierujcie mnie we wlasciwe strony forum.... szukam wsparcia, porad kobiet po 30-ce

To chyba będzie coś w dziale o ogrodnictwie ... albo o piromanii. No bo skoro dałeś sobie przyzwolenie na kochanie dwóch na raz, to chyba sam spaliłeś

Ja jestem przed 30-tką, w o ogóle nie uda mi się pomóc

Dziewczyny, polecam książkę "Dlaczego on jej nie kocha a ona za nim szaleje?" Wstrząsająca pozycja ... może tylko dla mnie ale normalnie jakbym mój życiorys czytała. Jeśli coś komuś mówi hasło "związek mizoginistyczny" to musi czytać w zapiętych pasach i z kołkiem w zębach.

A ja ostatecznie z biblioteki osiedlowej wypożyczyłam

Dzięki Ci ogromne. Ja teraz mam doły-giganty. Nawet nie myślałam, że istniej DÓŁ większy niż dół. Ale pewnie jest nam to dane, żeby SATYSFAKCJA po wyjściu z takiego mega-doła była większa niż jakaś tam mała satysfakcyjka po wyjściu z dołka.

EDYCJA:
Niekochana, a no właśnie jak powyżej. Mam chyba stany depresyjno-maniakalne bo sinusoida jakoś się tak dziwnie spiętrzyła. Ale to pewnie normalne. Nie ważne. Dużo czytam, mało robię, wytrzebiam toksynę, czekam na kartę dźwiękową w kompie, żeby wreszcie wejść wkosmiczny kontakt z Kobiecymi Sercami na skypie i się fachowo sterapeutyzować. Liczę na cud w tej mierze.

Median, witam w klubie.
Czasem fajnie tak w tym dole poleżeć, nie? No zwyczajnie jest to człowiekowi potrzebne ... tak się skatować.
Marynarko, ja mam podstawy przyczynowo-skutkowe.
Szczegóły:
Psychofag nie ustwał w wysiłkach przedłużając agonię nieuniknionego. Przed zawarciem aktu i zwłaszcza po nim psychofagował mnie na modłę - jestem skłonny przejść kwarantannę, jaką sobie życzysz, czekac na odległość albo całkiem blisko, moje uczucia są jasne i sprecyzowane, zrobię wszystko, co będzie niezbędne do uratowania NAS.
Oczywiście z im większą rezerwą się spotykał, tym większe miał parcie na mikrofon. Ale co mi filmów powłączał o cudownej odmianie i resuscytacji trupa o imieniu "nasz związek", to powłączał (jak zwykle ze szkodą dla mojej psyche).
Kolejne otrzeźwienie nie kazało na siebie czekać, ale nie będę wdawać się w szczegóły. Przyszło i już, a wraz znim długo przeze mnie wyczekiwane nadejście posiłków ze strony zdrowego instynktu samozachowawczego. No bo jak już logika i rozsądek nie działają, to przyszły siły pierwotnej natury. W niedzielę jakoś tak stałam się jakby trochę innym człowiekiem - coś ostatecznie pozamykało się w mojej głowie. Stwierdziłam - ani jednego kroku dalej, dalej jest tylko urwisko. Wykonałam wszystko, co należało uczciwie wykonać na drodze ratowania czegoś co kiedyś było piękne i zdawało się mieć sens i starczy. Wieczorem siadłam i napisałam do niego bardzo spokojnego, wyważonego maila (coś na kształt tego, co niedawno go tu zamieściłam ale bardziej rzeczowo / a wtedy mu go nie wysłałam). Do tej pory wszystkie rozstania były na emocjach w stylu "spier***laj z mojego życia, gnido). Prawda jest taka, że tego typu rozstania nigdy nie są definitywne, bo ładunek emocjonalny osłabia ich moc. Bałam się przez te wszystkie miesiące postawienia sprawy właśnie tak jak w niedzielę - na chłodno, po przemyśleniu, po zważeniu. Bałam się, bo wiedziałam, że jeśli już powiem właśnie takie DOŚĆ, to to już będzie autentyczne dość i odetnę sobie definitywnie kroplówkę z jego bajeczkami, obiecankami i mrzonkami. Bałam się tego, bo on też TO WIE - kiedy ja podejmuję świadomą decyzję bez jazdy na emocjach, to to już jest decyzja ostateczna.
Jednak mój organizm całym sobą poczuł wreszcie ten moment - napisałam, wysłałam ... i wpadłam w delirkę, dół i czarną rozpacz. Ale powiem Wam tak - przygotowałam się na to tak, jak "rozsądny" samobójca. Logistycznie szykowałam się do tego już od kilku dni - wręcz zabezpieczyłam sobie front na ten moment, bo wiedziałam, że będzie źle.
- wiedziałam, że pierwszą rzeczą jaką będę chciała zrobić po wysłaniu tego maila będzie paniczna chęć zadzwonienia do niego i odwołania wszystkich tych słów - przywiązałam się do kaloryfera ,
- wiedziałam, że będą się trząść łapy i będzie płaczliwość - naszykowałam melisy,
- wiedziałam, że będę potrzebowała fachowego wsparcia na całą dobę po tym mailu - obłożyłam się maksymalną ilościa literatury fachowej,
- wcześniej konsekwentnie dopięłam sprawę z aktem nie dając mu się od tego odwieść, więc odcięłam juz ostatecznie konieczność JAKICHKOLWIEK kontaktów z jego toksyną (teraz już tylko czekam na pieniądz w banku i zaświadczenie o zdjęciu kredytu ... jak Bóg da),
- wiem, że mogę się powstrzymać od odbierania telefonów od niego,
- skusić mnie na dzwonienie do niego na pewno nie skusi - to już mam wyćwiczone miesiącami.

Cała reszta to tylko walka z objawami psycho-fizycznymi - trzęsiączka, płaczliwość, osłabienie, myśli o dośmiertnej samotności, lęki nocne. Mam nadzieję, że nie zapadnę się w czarną dziurę, bo i taki scenariusz też jest możliwy, ale wszystko mam tak rozplanowane, że pozostaje tylko działać jak maszynka i czekać na koniec detoksu.
Planowałam też odcięcie się od forum, bo tak naprawdę to takie jak ja powinny wylądować na ten czas na Księżycu i nie kontaktować w ogóle przez jakiś czas ze "starym światem", który ciagle o czymś przypomina. Jednak odcięcie sie od Was jest słabo realne , moja nowa rodzino.
Przyznam szczerze i od razu mówię - nie wiem, jaki będzie mój stan na czas naszego spotkania. Taki niefart - ostatnie spotkanie sprzęgło się z fazą ataków psychofagowych, kolejne będzie jeszcze być może pod gwiazdą detoksu. Obiecuję jednak, że zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby się podźwignąć i wyruszyć. Niewykluczone, że będzie całkiem dobrze ... ale kto to wie, co tam ta nasza psychika wyrabia. Jedno jest pewne - nie chciałabym Wam zatruć spotkania swoimi uwalniającymi się trującymi oparami a i sama mogę być totalnie nie do użytku. Gdyby co - mam nadzieję, że mi wybaczycie ewentualną absencję na L-4.

Witam
I zmów nie zapanowałam nad emocjami,znów wysłałam głupie sms mam moralniaka.

Niekochana, Ty pokonałaś kwasy i pokonujesz doły. Ja - póki co poradziłam sobie z molami - tymi małymi i średnimi. Tego największego mam nadzieję pokonać jak najszybciej - mam nadzieję, że tak szybko, jak tamte mniejsze.
Dzień dobry wszystkim w ten piękny dzień.

Tyle czasu zastanawiałam się co robię źle, że faceci mnie zdradzali i związek zawsze kończył się tak samo, albo gdy 2 lata bardzo starałam się, by być z takim jednym facetem - Bartkiem, którego tak bardzo kochałam i nie potrafiłam odpuścić... Właśnie teraz do mnie dotarło, jak niejednokrotnie się przed nim poniżałam i usiłowałam przepraszać, choć tak naprawdę nie miałam za co...
Poznałam go w pierwszej klasie technikum - od pierwszego wejrzenia wpadłam mu w oko, widziałam to. On również mi się spodobał. I miało być tak pięknie... Przez kilka miesięcy mieliśmy wspaniały kontakt, świetnie nam się rozmawiało i zapowiadało się cudownie... Ale niestety wkrótce okazało się, że facet sam nie wie czego chce... Zaczęło się od tego, że jeden kolega żartami powiedział przy nas coś w stylu "oo, widzę że znajomość kwitnie, Bartek weź obejmij ją jeszcze, a nie siedzisz jak ciołek", taki głupi żart zepsuł wszystko. Coraz mniej się do mnie odzywał i w szkole praktycznie mnie ignorował. Ale ja nie chciałam się tak łatwo poddać i podeszłam do niego po lekcji i wzięłam na bok na rozmowę, zapytałam, czemu tak się dzieje i przejmuje czyimś żartem. Stwierdził, że mi się wydaje ale był oziębły. Któregoś razu napisał mi przez gg, że nic do mnie nie czuje, że przez moment wydawało mu się inaczej, ale wszystko prysnęło... Cholernie się wtedy załamałam i koleżanka mnie wspierała. Niestety trudno było o nim zapomnieć, gdy codziennie widziałam go w ławce naprzeciwko mnie. Zdawałam sobie też sprawę, że on doskonale widzi co dzieje się ze mną w środku, że strasznie to przeżywam, raz w szkole nawet płakałam w ubikacji, bo nie mogłam się ogarnąć i koleżanka mnie pocieszała. Ale... No właśnie, ale. Minął może miesiąc, czy 2 i on znów zaczął do mnie pisać i się odzywać, pisał ze mną w taki sposób jak wcześniej, gdy "twierdził, że coś do mnie czuje". A ja głupia cieszyłam się, wiedząc, do czego wcześniej moja naiwność doprowadziła... Wpakowałam się we wszystko na nowo i było jeszcze gorzej. Ale gdy napisał mi na gg pewnego razu, że wszystko się zmieniło (było to w takim kontekście, że mylił się, że nic do mnie nie czuje), to już biegałam koło niego z wywieszonym językiem. Angażowałam się w to w 100% mimo, iż bliskie osoby mi to odradzały, twierdziły, że on jest typem charakteru, który będzie mnie ciągle ranił swym zachowaniem... Nie słuchałam i brnęłam w to. I miałam za swoje. Często wracaliśmy razem ze szkoły, później były krótkie spacerki po lekcjach, buziaki w policzek na pożegnanie, lekkie przytulenie od czasu do czasu. Czułam się jak w raju, podobało mi się to wolne tempo, że nie jest typem faceta, który od razu "rzuca się" na kobietę i chciałby wszystko mieć od razu. Ale niestety Bartek był humorzasty strasznie, często bez powodu w szkole się nie odzywał, ignorował mnie, czasem nie powiedział nawet głupiego "cześć", gdy koło mnie przechodził. Gdy pytałam go, dlaczego raz jest taki ciepły dla mnie, a raz oziębły i jakby mnie nie znał stwierdził "nie mam humoru dzisiaj, w dodatku mam katar". Tak, dokładnie tak mi powiedział. A ja głupia usprawiedliwiałam go na każdym kroku, że może faktycznie kiepsko się czuje, ma zły dzień, itd... Niestety coraz częściej wstawał lewą nogą, czasem potrafił się na mnie wyżyć i być niemiły. Np. raz widziałam, że siedział na korytarzu gdzieś w kącie dalej od klasy i wyglądał na bardzo zmartwionego, myślałam, że coś się stało. Nie byliśmy razem (choć coś się "kroiło"), więc uznałam, że powinnam podejść i zapytać czy wszystko w porządku i usiąść obok niego. Wyobraźcie sobie moją minę, gdy to zrobiłam i zapytałam "cześć Bartek, czemu taki smutny siedzisz? Stało się coś? Mogę jakoś pomóc" i chamskim, pretensjonalnym tonem odburknął mi: "A co się miało niby stać?! Dopiero wstałem i jestem niewyspany". Zabrzmiało to wrednie, trzeba byłoby to usłyszeć na własne uszy. Wkurzyłam się, wstałam i poszłam. Ale potem przepraszał i było tak w kółko. Zbliżał się już koniec roku, a nadal nie udało mi się z nim wejść w związek, poza tym coraz częściej miał "ciche dni", że nawet do mnie nie napisał. Pewnego wieczoru postanowiłam zrobić sprawdzian, czy jest on czegokolwiek wart i czy choć odrobinę mu na mnie zależy. Widziałam, że siedzi na gg, ustawiłam pesymistyczny opis sugerujący, że coś się stało, mam dość i że nie będzie mnie przy komputerze kilka dni. Czekałam z nadzieją, że napisze sms'a albo zadzwoni pytając, co się stało... Minęły 3, czy 4 dni i nic. Wkurzyłam się, postanowiłam raz a dobrze przekreślić to wszystko i przestać się angażować w tego faceta, bo i tak nic z tego nie wyjdzie i nigdy nie będę mogła na nim polegać. Pech sprawił, że pisałam z jego kolegą, który w przeciwieństwie do Bartka się mną interesował, zagadywał, on napisał do mnie sms'a co się dzieje i nie było mu tak ciężko. Rozczarowana Bartkiem i swoimi staraniami spotkałam się z jego kolegą, długo gadaliśmy i stwierdził, że zna Bartka dobrze i on nie jest jeszcze dojrzały do związku, bo nigdy nie wie czego chce i nie potrafi zabiegać o dziewczynę. I ten kolega mnie pocałował, gdy byłam zapłakana. Uległam. Oczywiście Bartek dowiedział się o wszystkim i było źle, a kolega wkrótce zniknął z horyzontu i nie odzywał się już do mnie. I wtedy dotarło do mnie, co narobiłam, strasznie się obwiniałam, że to prawie jakbym Bartka zdradziła, nie wierzyłam, że ja mogłam zrobić mu coś takiego. Od razu wymazałam wszystko, co było złe, że nie interesował się, że traktował mnie różnie, że był zmienny jak chorągiewka na wietrze... Zaczęłam go przepraszać, prosić o wybaczenie. Kupiłam mu świetną, oryginalną i drogą bluzę na urodziny, poszłam niedaleko jego domu (w dodatku z chorym kolanem), i błagałam, żeby wyszedł do mnie, bo muszę z nim pogadać. Nie było łatwo, ale namówiłam go. Płakałam, przepraszałam, zostawiłam prezent na ławce (nie chciał go wziąć) i uciekłam. Później zobaczyłam jego opis na gg "nim wejdziesz drugi raz do tej samej rzeki, przemyśl dobrze czy to nie są ścieki". Cóż, ta historia ciągnęła się praktycznie jeszcze rok, przez część 2 klasy. W końcu zaczęłam tak chorować (na wszystko), że praktycznie w ogóle nie chodziłam do szkoły. Dziś myślę, że to przez tą sytuację tak się działo, bo ja naprawdę nie chciałam tam chodzić i robiłam wszystko, byle go nie widzieć i nie cierpieć. Na szczęście po 2 klasie podjęłam decyzję i przepisałam się do innej szkoły. Mimo, iż nie raz jeszcze sobie przypominam to wszystko, nie raz mi się śni i w duchu czuję, że nadal ma miejsce w moim sercu, to zrezygnowałam. Nie mam z nim obecnie żadnego kontaktu. Ale niestety moja samoocena po tej przygodnie z nim spadła jeszcze niżej, niż była wcześniej i pozostały mi w genach niektóre zachowania. Teraz skończyłam 3 klasę, zdałam maturę i nadal z nikim nie potrafiłam stworzyć związku, choć tyle czasu minęło. Tak jak jedna z Was tutaj miała syndrom "robienia pysznych serniczków", tak i mi pozostały złe nawyki, poprzez próbę zagłaskania na śmierć potencjalnego kandydata na partnera. Cóż, tak bardzo chciałabym być kochana, że jestem w stanie wiele poświęcić i się dostosować, nawet dać sobą pomiatać...

no wlasnie, nie chcialabym nikogo dolowac....ale !!!! jest trudno, jestem obecnie od 4 lat siinglem, gdyz zwracaja na mnie uwage psychofagi, ktorych wyczuwam na kilometr, niestety ci normalni wydaja mi sie ciotowaci i nie mescy!!! to chyba taka choroba, jak sie bylo iles lat na haju, najpierw trzeba odstawic narkotyk, a potem przywyknac do tego ze swiat bez lsd nie jest taki kolorowy!!! na tym etapie jestem i mam nadzieje, ze uda mi sie go przejsc!!!

Sylnova, witaj.
Proś, proś o siłę powstrzymania się przed proszeniem. Przedstawię Ci trzy warianty:
1. Jeśli nie zechce wrócić - nic go przed tym nie powstrzyma, a Twoje upokorzenie wówczas będzie Cię boleć jeszcze bardziej.  Faceci nie wracają "bo ona tak strasznie to przeżywa". Mogą tylko pomyśleć - nie mogę wrócić, bo tu mam spokojniej , przyjemniej, a jak wróce do tamtej, to permanentny lament gwarantowany.
2. Jeśli zaś zechce wrócić, to Twoje milczenie będzie dla niego tylko dowodem na to, że jesteś kobietą z godnością, dla której tym bardziej warto się zastanowić nad odbudowaniem waszego związku.
3. Jeśli natomiast nie wróci mimo Twojego milczenia, to znaczy, ze tak miało być a Ty zostaniesz po tym wszystkim z twarzą.

Trzymaj się i pisz. Któraś z nas jest u zawsze do pomocy i wsparcia.

No tak moje miłe. Żrą nas od środka nasze strachy i lęki.
Bo my wrażliwe jesteśmy, mimo tego, że takie wojujące.
No i cóż, że aktualnie samotne? Można to zaakceptować. I nie powiedziane przecież, że ten stan będzie trwał już na zawsze
Najważniejsze, że nawet jeśli upadnę, to mam świadomość, że są takie dziewczyny rozsiane po całej Polsce i nawet dalej, które powiedzą: "halo, żyjesz? co jest?" I pomogą się podnieść i otrzepać
Miłego dnia kochane

Tak, moja Droga, samotność już za nami. Taka beznadziejna, bezsensowna. Teraz jest wolność i możliwość wyboru. Zechcesz być sama - będziesz, zechcesz zaryzykować "samotność we dwoje" - zaryzykujesz.
Cieszę się Tarantello, że odzyskałaś swoją głowę "w całości". że już to emocjonalne pół nie zakłóca Ci spokoju. Pewnie jeszcze czasem dopadnie Cię coś, czego nie chcesz czuć i przeżywać, ale siła tego czegoś będzie coraz mniejsza.

Wyrwanie się z toksycznego układu, samo w sobie, daje takiego adrenalinowego kopa, że świat wydaje się należeć do "wyrwanej". Czasami muszę przywoływać mój zdrowy rozsądek, bo gdzieś, w radosnej aurze ginie. Jest to stan nader przyjemny, ale niekoniecznie dobrze rokujący na przyszłość. A zależy mi na spokojnej, bezpiecznej przyszłości. Po to była cała ta rozwodowa rewolucja.

I ja się wzruszyłam od tych dzisiejszych Waszych postów...
Jesteście wspaniałe i kochane, mądre, wrażliwe, cudowne Kobiety, meduzy - buldożerki

Pozwolę sobie tylko w jednym nie zgodzić do końca z Tarantellą, my tylko "chwilowo" możemy sobie NIE PORADZIĆ. Ta "chwila" może trwać pół roku albo i dłużej, ale przychodzi moment, że zaczynamy znów sobie radzić świetnie - mądrzejsze, silniejsze... i gdy tylko zobaczymy odrobinę światła w tunelu, łapiemy tę nadzieję na nowe zycie, i te fighterki w nas ciągną pokaleczone meduzy na siłę do tego światła. Walczymy o siebie jak lwice, uczymy się, czytamy, dyskutujemy i wspieramy nawzajem dając sobie wiarę, że uda się. I UDAJE SIĘ !!! Zaczynamy być spokojne, zaczynamy się uśmiechać, zaczynamy spotykać ludzi, poznawać nowe rzeczy, zaczynamy od nowa żyć, a nie tylko wegetować z bólem serca z dnia na dzień.

Ta grupa jest niesamowita. Myślę, że każda z nas wcześniej czy później wygrałaby z własną niemocą, bo wszystkie jesteśmy zdeterminowane by ŻYĆ I CIESZYĆ SIĘ ŻYCIEM, ale bez tej grupy trwałoby to o wiele dłużej.
Dajecie siłę, wiarę, nadzieję, moc, mądrość, wrażliwość, wsparcie i pomoc.

Dziękuję Wam za to. Kocham Was

Witam Kochane dziewczyny! Sorki dorwalam sie do komputera ,gdzie nie ma polskich znakow i bedzie troche nie po polsku... Wszystko, co piszecie jest mi bardzo bliskie. Codziennie przezywam z Wami Wasze problemy , sa moimi problemami. Jest mi przykro , ze u mnie malo co sie zmienia w dzialaniach. Jednak w srodku  ide do przodu - pracuje nad soba. Czego nie moge zmienic ? Tego , ze jestem bardzo niezdecydowana , boje sie , ze w koncu obudzi sie moj M. i wezmie sprawy w swoje rece i ja ulegne , zapomne , pojde za nim i znowu znajde sie w dziurze. Staram sie walczyc ze soba , ucze sie  siebie wzmacniac , pisze za i przeciw - za naszym malzenstwem (rachunek jest zdecydowanie  za zakonczeniem naszego zycia malzenskiego) i nie wiem dlaczego jestem nadal taka chybotlwa uczuciowo- niech to szlag!!! Jestem wsciekla na siebie , ze go nadal kocham a, on ma mnie w d..e doslownie. Nadal nic nie robi tylko czeka, co ja zrobie. Ostatnio zwierzylam sie ( po 14 miesiacach mojej samotnosci - milczenia malzenskiego) bliskiej osobie,Lusi co u mnie sie dzieje. Lusia byla w szoku ,na zewnatrz wygladamy jakby nic sie nie stalo , nigdy sie nie zalilam , nie narzekalam , nie skarzylam. Dlatego ten szok. Jej reakcja byla taka :
- Czys ty zwariowala?!
- Dlaczego nic nie mowilas , przez tyle lat?
- Na co ty czekasz?
- Dlaczego tak ciepisz?
-  Na co czekasz , ze on sie ocknie?
- Jestem zla na Ciebie , bo jego traktowalam jak Twojego przyjaciela!
- Nigdy nie traktowalabym go tak jak traktuje , dalabym jemu odczuc , ze jestem duchowo z Toba , przez to on czul sie pewnie , ze ty glupia ukrywasz wszystko to co zle o nim...
- Myslisz , ze jak ryczysz , to on zlituje sie nad Toba i wroci ?
- Oni wszyscy chca seksownych usmiechnietych , a nie takich jak ty zestresowanych i ryczacych!!!
- Przeciez on najbardziej cieszylby sie zebys umarla i mialby wszystko co ma i jeszcze udalby zmartwionego!
To , co uslyszalam od Luski bylam w szoku  - CO ONA WYGADUJE ?! Przeciez on mnie kocha tylko chce cos uzyskac swoim milczeniem i swoim "buntem lezenia na kanapie"...
Minelo kilka dni ,poplakalam, przemyslalam i doszlo do mnie...glupia glupia zakochana i glupia.
Tego mi bylo trzeba!!! Kopa , ktorego dostalam!
Kurcze dlaczego tak jestem zakochana , ze az taka glupia... Nastepna rozmowa z ta moja bliska osoba i znowu jej pytanie - Grejs, ok a za co go tak kochasz? Jezu nie umialam odpowiedziec i do dzisiaj mysle , mysle , mysle i nic dziura.
No wlasnie za co?
Nastepne jej pytanie - Grejs , a czego bedzie ci zal jak odejdziesz? Jezu...ratunku nie potrafilam znalezc nic czego bedzie mi zal...dzieci ze mna byly sa i beda , psa zabieram , kota tez... niczego... NICZEGO , NICZEGO.
Jaki wniosek jestem jakas nienormalna , ze jestem w tym miejscu jakim jestem. Chyba trzeba mnie kopnac w.... jeszcze kilka razy!!!
Kochajaca za bardzo to ja idiotka Grejs, przyznaje sie bez bicia (ale z kopnieciem !!!)
Pozdrowienia dla wszyskich kochajacych za bardzo !!!