Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ratujcie!!!!!!!!!!
Znów zaczełam do niego wydzwaniać,zaczełam znowu żebrać o miłość.Pomocy

A czy po kazdym takim telefonie, nie czujesz się jeszcze podlej.  Myślę że wiekszość z nas przechodziła przez taki okres ( trudny ) - ale nie przyniósł on nic poza tym że potem czujemy się  jeszcze gorzej,  Wiem sama po sobie jakie to trudne - ale wierzę, że masz w sobie tyle siły żeby się powstrzymać.

Przemyśl to   - czy warto   -   pozdrawiam

Już przeszło rok obok. Długo. Jestem wykończona psychicznie. Trzyma mnie forum przy życui. Najgorze , że czuję się winna za wszystko (on robi tak, żebym czuła się winna ). Milczy nadal. Jeszcze czasami próbuję zaaranżować rozmowę, ale widzę jego plecy, ucieka...To już  przeszło rok ,kupa czasu. Jak normalnie funkcjonować ? Ciężko. Pracuję , bo muszę . Uśmiecham się , bo czasami trzeba. Z córkami jedynie nie udaję ,  z nimi jestem szczera i szczęśliwa. Całe szczęście , że je mam! O co chodzi ? Leży i nic! Czeka?  Nie wychodzi z domu i teraz myślę , że wszystko to moje wymysły , zaczynam wątpić w to co widziałam , co słyszałam . Nie wiem już nic. Powiedział , że jestem nieskuteczna w swoich działaniach. Tzn. mam wziąć sprawy w swoje ręce. TAK? Jak potrafi manipulować, powie jedno sowo lub zdanie i leży , a ja myślę. Straszne. Dlaczego to takie trudne?

Niekochana72 , ale jesteś błyskawica! Dzięki za książkę!

Już przeszło rok obok. Długo. Jestem wykończona psychicznie. Trzyma mnie forum przy życui. Najgorze , że czuję się winna za wszystko (on robi tak, żebym czuła się winna ). Milczy nadal. Jeszcze czasami próbuję zaaranżować rozmowę, ale widzę jego plecy, ucieka...To już  przeszło rok ,kupa czasu. Jak normalnie funkcjonować ? Ciężko. Pracuję , bo muszę . Uśmiecham się , bo czasami trzeba. Z córkami jedynie nie udaję ,  z nimi jestem szczera i szczęśliwa. Całe szczęście , że je mam! O co chodzi ? Leży i nic! Czeka?  Nie wychodzi z domu i teraz myślę , że wszystko to moje wymysły , zaczynam wątpić w to co widziałam , co słyszałam . Nie wiem już nic. Powiedział , że jestem nieskuteczna w swoich działaniach. Tzn. mam wziąć sprawy w swoje ręce. TAK? Jak potrafi manipulować, powie jedno sowo lub zdanie i leży , a ja myślę. Straszne. Dlaczego to takie trudne?

O Boże tak jak bym widziała siebie tylko,że ja mam chłopaków .
Też tak nie potrawie żyjemy obok siebie wykańczam się i ciągle jest mi wstyd ,że on mnie zdradził.
Ciągle winie siebie,kiedy to się skończy.
Poniżanie samej siebie..........dla kogo dla niego?
A jednak ciągle to robie skomle o chwile uwagi,litości bo już nie miłości.
To tak bardzo boli.
Taplam się w tym swoim bagiennym umyśle i ciągle obwiniam siebie.

Kto rano wstaje ten ma przed sobą długi dzień

Niekochana dziękuje bardzo za ksiązkę,przeszło wszystko

Jak to pisałam moja córka wybrała się z moim M. do sklepu. Za kilka minut patrzę są z powrotem .         Młoda zdenerwowana( no tak  myślę sobie standard wyjście wspólne z M. przyjazne jak zwykle) .
Poszło o bzdurę mało ważne, ale dowiedziałam się od mojej młodej , że i tak na kolanach będziemy prosiły żeby wrócić do niego!!!!

Ja myślałam , że leży , bo przeżywa , że żałuje , że przykro a tu masz ja na kolanach będę prosiła i nasze córki też!
                     Normalnie KRÓL !!!!
Pewny siebie i zadufany niech to szlag !!!! Przez tyle lat dawałam jemu taką pewność siebie i teraz mam na kolana kobieto do mężczyzny życia , bo jak nie to umrzesz w samotności... Pięknie k..wa pieknie!!!

Ja proponuję- z racji niespełnionych marzeń z dzieciństwa - cztery adwentowe kalendarze z czekoladkami. Co dzień o piątej rano na dzień dobry cz-e-k-o-l-a-d-k-a bite 118 dni, raj !

Zawsze miałam poczucie, że wszelkie rzeczy które spotykają mnie w życiu, a które można postrzegać jako "złe", albo które w jakimś momencie mnie unieszczęśliwiają, z czasem przynoszą więcej pozytku niż strat. Na etapie wewnętrznych konwulsji byłam przekonana, że interakcji z toksynofagiem i wynikającej z niej maltretacji umysłu nie będę w stanie tak ocenić. Myliłam się Myślę, że każda kkzb tutaj miała (bądź jeszcze ma) poczucie, że tracąc tą drugą osobę (osobę, względnie psychofaga) traci coś najcenniejszego. W większości przypadków żadna nic nie straciła a zyskała coś na wagę złota- świadomość.

Odzyskiwanie świadomości jest bolesne i przewlekłe, ale przynosi zaskakujące efekty. Tak jak zdejmowanie chorego paznokcia, żeby nowy mógł z czasem urosnąć ładniejszy i zdrowszy. Samo zdejmowanie - boli, odrastanie jest trudne - trzeba bardzo uważać i dbać o ten kiełkujący, nowy. Nie uszkodzić go dopóki nie będzie mocny, "samodzielny". A potem już tylko wspominać: jak to kiedyś straciłam paznokieć... Ale mam nowy i jest świetny.

Świetny pomysł!
Wiecie, że ja do dzisiaj mojej już dorosłej córce kupuję takie adwentowe kalendarze, a potem sama odkrywam okienka z ciekawości, jaka czekoladka tam będzie?
Moją córę już dawno przestało to bawić, a ja jak takie dziecko

Moja psychoterapeutka chyba powiedziałaby: Jakie to smutne...
Zapytam ją za tydzień

wciąż najgorsze są wieczory - przed zaśnięciem, a także moment w którym się budzę, to takie dwie chwile, gdy nie panuje świadomie nad swoimi myslami, a one wciąż niezmiennie kierują się ku M, w dzień jest OK, potrafię wyłączać te myśli, uśmiecham się i funkcjonuję normalnie

jak przekodować swój umysł z nawykowego myslenia o nim w chwilach "rozprężenia" dyscypliny myślowej? czy dopiero zastąpienie go nowym obiektem zaiteresowania odsunie ten stary niechciany? też bym tego nie chciała.... chciałabym w takich chwilach myśleć np. o moich własnych marzeniach, takich niezwiązanych z żadnym facetem. Może znacie jakąś metodę na ustawianie podświadomości na kierowanie myśli na okreslony temat?

No to ustalone - w czwartek podpisuję akt notarialny. Teściowie zdrajcy wyasygnowali grosz na to, żeby ich syn wykupił się z kredytów w części pozwalającej mu na przejęcie reszty ode mnie i uwolnienie mnie ze złotej klatki. Jak dobrze pójdzie do końca miesiąca dostanę kaskę - wyremontuję swoje panieńskie mieszkanko i na jesieni - sayonara. Nie będzie lasu i wody za oknem tylko osiedlowy plac zabaw z rozwrzeszczaną hordą dzieciaków i pijaczki po zmroku, ale trudno, cena wolności.

Dobrze, że mam taki wariant. Wiem, że mnóstwo innych kobiet ma sytuację duuuużo trudniejszą więc nie narzekam. Wracam do sytuacji sprzed prawie pięciu lat. Kawał życia, cholera, kawał życia.

Karen,
Te nawrotowe myśli to jest właśnie element, który zwalczyć najtrudniej. Patrz na Zazdrość - myślisz, że jeszcze pamięta imię swojego psychofaga? :-) Wczoraj byłam na spotkaniu z moimi koleżankami (weteranki jeszcze od podstawówki). I w tej rozmowie też wyszło na to, że bez klina ani rusz. Mnie się nie bardzo chce - wszystko zbyt świeże, no i mam się czym zająć w kwestii formalności, przeprowadzek, lada moment operacja. Trochę szaleję na ciuchach (cieszę się swoją nową figurą), trochę sportu, dużo czytania, staram się wychodzić, gadać z synem ... ale to wszystko mało. Takie chorowitki jak my muszą się wesprzeć na kimś, muszą o kimś myśleć, ale może ten czas jest nam dany, żeby właśnie się oderwać od tego chorowitego trendu. Też dramatycznie poszukuję dookoła siebie zajęć i czynności, które mogłyby mi otworzyć nowe horyzonty. Jak coś znajdziesz, daj znać :-)

hmm przyjazn z ex w takim momencie, cięzka sprawa. To takie przedluzanie agonii. Mi tez ex owego czasu zaproponowal przyjazn. Ja mialam nadzieje, ze bedziemy blisko, ze sie cos naprawi, ze moze sie uda. No i jak zaczal mi opowiadac o swoich podbojach i swojej nowej "milosci" to mnie szlak trafil. Poklocilismy sie i mamy zero kontaktu.
Trzeba sie zastanowic czy uniesiemy ciezar tej "przyjazni"
Z mojego doswiadczenia wiem, ze przyjazni z ex nie ma. Moze za pare lat odnowimy kontakt, czy gdzies przez przypadek sie spotkamy. Jak juz mina emocje i duzo juz sie ran zagoi. ale wiem, ze teraz jest to za swierze zeby przyjaznią moglo byc.

Nie, masochistką nie jestem (tak mi się wydaje... nie lubie cierpieć, nie lubie otrzymywać i zadawać bólu)... Jestem kobietą nieszczęśliwą, wiem to i zdaje sobie sprawę, że sama pozwoliłam doprowadzić się do takiego stanu. Naprawdę brakuje mi uśmiechu na twarzy, spokojnego snu i radości choćby z małej sprawy/rzeczy... Żeby być szczęśliwą ze sobą samą potrzebuje czasu, ale nie wiem czy starczy mi sił (mam niską samoocenę i wiele rzeczy widzę w czarnych barwach)... Mogę jedynie starać się wykonywać małe kroczki, aby osiągać małe cele Niestety nigdy nie miałam wzoru miłości, nie wiedziałam jaka ona ma być... Moi rodzice rozwidli się gdy miałam 8lat, potem żyłam sama dla siebie, bo matka ciężko pracowała, a ojciec miał nową rodzinę. Odniosłam wrażenie, że zrobiłam coś nie tak, ze ojciec odszedł, tak jak uważam teraz, iż gdzieś popełniłam błąd, ponieważ on odszedł...  Przyjaźń... Może i chciałabym jej, ale takiej prawdziwej, a boje się, że w przyjaźni on również będzie mnie ranił... Czy to głupi pogląd z mojej strony? Chciałabym coś zrobić, ale boje się zacząć, zrobić krok, bo boje się konsekwencji wynikających z tego... Choćby straty z nim kontaktu...

Hej Monia! Z wykształcenia jestem filologiem i uczyli nas czegos takiego jak pola semantyczne tekstu (trudne słowo). Polega to na tym, że jeśli wyłowisz z tekstu podstawowe grupy słów, to jesteś w stanie "wymacać" podstawowe (prawdziwe!) przesłanie autora. Pozwól, że pokuszę się o wymacanie pola semantyczngo = znaczenie tego, co napisałaś.

ON:
utrzymuje kontakt z byłą, powiedział DOSĆ, rzadko okazywał uczucia, przytulał, proponuje przyjaźń = daje Ci nadzieję (CZYTAJ: już mu się znudziło być z Tobą i tylko z Tobą, ma w odwodzie byłą czyli jest specjalistą od zostawiania furtek więc i z Tobą też zostawi furtkę, gdyby czasem chciał wrócić i przenocować a w tym celu trzeba Cię zmanipulować wizją przyjaźni)

TY:
nie masz przy sobie nikogo, bez niego czujesz się nikim, boisz się zostać sama, będzie ci brakowało przytulania, czujesz, że zawiodłaś, czujesz się winna. (CZYTAJ: jesteś wspaniałym materiałem do manipulacji - dałaś się wmanewrować w poczucie winy a wina oznacza płaszczenie się, będziesz walczyła, pierwsza wyciągała rękę, prosiła o wybaczenie, łechtała jego ego, bo on taki szlachetny, nie chce Cię krzywdzić, ale MUSI bo Ty byłas niedobrą dziewczynką, za przytulanie kupi Cię całą)

A teraz mam do Ciebie prośbę. Czy mogłabyś się trochę wku**wić? Przeczytaj tak z pięć razy to, co napisałam i sie normalnie rozjusz.
Byłaś w tym związku SOBĄ - łachy nie robił. Miałaś prawo do bycia taką jaką jesteś. Dlaczego teraz masz o ratowanie tego związku zabiegac bardziej niż on. Czy to oznacza, że Tobie ma zależeć bardziej niż jemu. A jeśli tak, to na wałka Ci taki związek - wyproszony, wypłakany, wyszantażowany?

Trochę żyję na tym świecie i wiem jedno - jesli facet proponuje przy zerwaniu związku przyjaźń, to NIC DO CIEBIE NIE CZUJE. Bo zerwanie związku to cierpienie, kontynuacja w postaci "przyjaźni" to wydłużanie cierpienia, a jeśli on nie przewiduje ze swojej strony cierpienia, to już nie czuje nic. Po co Ci przyglądanie się, jak on świetnie się ma podczas gdy Ty więdniesz z każdym dniem.

Po moich wszystkich życiowych doświadczeniach męsko-damskich proponuję narzucić sobie dyscyplinę i nie włazic mu w łapy. Jeśli z tego ma coś być, to TYLKO z jego inicjatywy. Niech zawalczy, to może będziesz tak miła na niego spojrzeć. Czyż nie piękniejsza wizja?

Bardzo bardzo się z tym zgadzam. W sumie najcelniejsze zdefiniowanie problemu.
Jest taka tendencja, że ludzi, którzy przechodzą z dnia na dzień do porządku dziennego w obliczu jakiejś straty ocenia się jako silnych, ludzi którzy niejako "pochylają" się nad własnym bólem postrzega się jako słabych.
Ja za słabość uznaję ucieczkę przed tym co trudne, wydaje mi się, że udawanie przed sobą że "nic się nie stało" w momencie gdy coś naprawdę boli to ucieczka. Próbowałam takiej ucieczki, przyznam. Jestem jednak osobą która nie potrafi być nieszczera, ani wobec innych a zwłaszcza wobec siebie, dlatego ucieczka i udawanie, że jest w porządku mi po prostu nie wyszły. I dziś sądzę, że dobrze. Poczucie, że stoję w miejscu i babrzę się w gównie zmuszało mnie do analiz, analiz i jeszcze raz analiz wszystkiego co miało miejsce. Zadawania sobie pytań- co zrobiłam nie tak, że znalazłam się w tak parszywym punkcie. I właśnie to rozłożenie całego procesu na czynniki pierwsze i tylko to daje mi jakąkolwiek szansę na to, że złych schematów nie powtórzę w przyszłości. Gdybym zostawiła tamten smutny stan za sobą bez refleksji, a po prostu zajęła się chwilą bieżącą nie było by miejsca na wnioski, na odebranie lekcji i wielkie prawdopodobieństwo że niebawem cały scenariusz rozegrał by się od nowa.
Co do klina... nie wiem, jest to może dobre dla kobiet, które nie są kkzb. W przypadku kkzb klin to po prostu strzał samobój. To tak jak rzucanie palenia na zasadzie: od dziś nie palę...malrboro, przejdę na vouge'i miętowe. Nie chodzi o to żeby nigdy się nie wiązać po to by zachować względne "zdrowie". Trzeba się wyprostować, stanąć na nogi i przewartościowach swoje dotychczasowe spojrzenie na związek, po to by w kolejny nie wchodzić na starych zasadach. Żeby nie powielać dawnych błędów w swoim podejściu do "miłości" trzeba ocenić co tak naprawdę dotąd było nie tak, a żeby to zrobić trzeba "wytrzeźwieć" po wcześniejszym jechaniu na toksynie. Klin to w tym momencie kolejna dawka narkotyku, którym dla kkzb jest miłość. W takim stanie nie ma miejsca na analizy, kkzb jest wówczas w siódmym niebie, że znalazła swoją miłość przez duże M, której podporządkuje cały żywot. Takie jest moje zdanie.

Ty to ale masz pomysły już widzę oczyma wyobraźni - będą Ci pilnować miejsca parkingowego, zwracać uwagę na mieszkanie w czasie twych wyjazdów, donosić kto się szwendał koło twego lokalu...za 1 małe piwko
Masz ochotę - bądź ludzki pan Znasz to: "życie krótkie - pić się chce"

Jak się mocno nudzisz, zawsze możemy wpaść zrobić trochę bałaganu.
Tarantella, ja zdecydowanie odradzam klin. Może przyjaciel, ale nie żadne romantyczne brednie. Masz strasznie zszarpane uczucia. Nie wystawiaj ich na razie na próbę.
Mam przed oczami Ciebie, taką biedną i maleńką, manipulowaną Onym. Najpierw wyzdrowiej, nie pakuj się w następną chorobę. Infekcja niedoleczona, następna może być teraz zabójcza. Sama będziesz wiedziała, kiedy będziesz gotowa na NOWE.
Pobądź ze sobą, bo warto, jesteś zajebista babka!

Dziwny ten świat.. jedni kochają za bardzo tych którzy maja ich gdzieś a drudzy potrafią obdażyć uczuciem ale są samotni.

Więc Ty już zajęta,dziewczyno ?:)

Arnika masz rację, tylko wtedy trzeba zadać sobie pytanie: co mi to da? po co mam siebie okłamywać? czy będę się z tym dobrze czuć? I zająć się polubieniem siebie. Trzeba nauczyć się czerpać frajdę z bycia ze sobą. To jedna z najważniejszych umiejętności w zyciu każdego człowieka. Nalezy uwolnić się od presji spędzania każdej wolnej chwili w czyimś towarzystwie. Nawet jeśli zyjemy w związku czy dużej rodzinie, trzeba znaleźć czas aby pobyć ze swoimi myslami, we własnej przestrzeni.    I nie planować tego co wtedy mozna robić, zdać się na własną intuicję, być tylko ze sobą.

Ha, bo zasad panujących w miłości trzeba się nauczyć tak jak uczysz się jazdy samochodem. Nie chodzi mi tylko o zasadę ograniczonego zaufania - przynajmniej na początku (początek = pojęcie względne) ale o ogólnie panujące zasady równorzędnego traktowania uczestników ruchu przez zasady prawa drogowego, czy tam kodeksu.

A najczęsciej jest tak, że wsiada się do bryki, która z zewnątrz wygląda super, a w trakcie jazdy okazuje się że rzęch. Pierwsze kilometry przejedziesz siłą rozpędu a potem lipa. Ładujesz kasę, czas, energię etc -  z facetami identycznie - ale to tylko moje subiektywne zdanie.

Napiszę jak ja "testowałam" mojego obecnego męża. Te koleżanki, które czytały wątek o drzewie wiedzą, ze po krótkiej znajomości, kolega zaprosił mnie do swojego domu w Holandii, abym przekonala się że nie czeka tam żona z czwórką dzieci, poznała jego znajomych, etc. Tak też się stało. Kolega wziął tydzień urlopu aby dotrzymywać mi towarzystwa, jeśli będę miala tylko ochotę - mogę zostać do końca życia. No więc - mianowałam się absolutną udzielną księżną i primadonną. Nie robiłam nic. NIC. Najczęściej powielanym przez mnie we wcześniejszych związkach błędem było pokazanie osobie na której mi zależało jaką to też wspaniałą jestem kobietą, kochanką, gospodynią, kuchareczką. Teraz absolutnie nic.

Po tygodniu zapewnionych mi maksymalnych rozrywek łącznie z łaskawie przyjętym weekendowym wypadem do Paryża - kolega miał urodziny i zapragnął je świętować w moim towarzystwie - stwierdziłam że rżnąc primadonnę - zrobiłam właściwie. Bo to co dla mnie było rżnięciem primadonny, dla niego było po prostu normą - bo o kobietę trzeba dbać, należy ją zdobywać i adorować. Zastanawiałam się, że jeszcze z pięć lat wcześniej pewnie słysząc że ten Paryż jest na jego urodziny - nie dosyć że pokryłabym połowę kosztów wyjazdu, to może i bym była na tyle skretyniała że pokryłabym wszystkie koszty - no bo urodziny ma. I znowu z fajnego faceta zrobiłby się rozpuszczony sukinkot.

A tak - pokazałam mu co fajniejsze atrakcje miasta (już raz byłam) a on był przeszczęśliwy.

Po powrocie - on musiał wrócić do pracy - ja zgodziłam się jeszcze zostać. Nie gotowałam, nie sprzątałam, nie robiłam zakupów, prałam wyłącznie moje rzeczy. On przyjeżdżał z pracy - robił to wszystko co zrobione być powinno łącznie z codziennym pysznym obiadkiem tudzież wypadem do knajpy i zabawiał mnie wieczorami: krótkie wycieczki, kino, etc, w weekendy zwiedzanie i umilanie mi czasu.

Czasami siadałam i myślałam: Jezu taki fajny facet, a ja robię z siebie taką francę. Poprzedni byli nie do przeżycia, a ja im nadskakiwałam - to jemu należy się nadskakiwanie. Ale zaraz przywoływałam się do porządku - teraz moja kolej! Znosił to dzielnie, ale znaków "znoszenia" nie było żadnych. On po prostu taki był. Wróciłam do domu, przemyślałam sprawę i przy kolejnej wizycie wzięłam na siebie maleńkie ciut obowiązków. Co to były za zachwyty! Jakież komplementa! Codziennie kwiaty, cuda wianki. I już wiedziałam że zrobiłam dobrze - gdybym była taka jak zwykle - tak jak jestem teraz jako żona - kompletnie odsłonięta i prawie bezbronna - zmarnowałabym faceta.

Ja też kiedy dowiedziałam się,że zostałam zdradzona pomyślałam o" klinie" - ale poprostu brakło mi odwagi. Uznałam, że nie w tym momencie. Moja głowa, była pusta, a emocje szalały. Dzisiaj, po prawie roku, emocje trochę opadły, ale ból, żal i rozgoryczenie pozostało.

Jak myślicie czy jeszcze kiedyś  - przyjdzie dzień kiedy w mojej głowie zapanuje spokój?

Niekochana  - czy mogę prosić o nową książkę.

pozdrawiam

maxi

Jak ja bym chciała już być na tym etapie, co Ty teraz. Twoje słowa dają nadzieję i wiarę, że bycie szczęśliwym z samym sobą jest naprawdę możliwe, nie tylko w pięknej teorii, ale w realnym życiu.
Matko, tyle pracy przede mną, tylko żeby się udało!
Czuję, że wciąż mam w sobie bardzo silne emocje, że moje nawet nie tyle szczęście, co nawet dobre samopoczucie jest zależne od innych. Czasem nawet sama świadomość, że jest w pobliżu druga osoba, daje mi zupełnie odmienne spojrzenie na rzeczywistość.

Dla przykładu, jak przyjeżdża na weekend moja córa, to nawet gdy jest w drugim pokoju zajęta sobą, ja czuję się jakbym była inną osobą.
Nagle, to co leci np. w tv mnie interesuje, chce mi się wstać i zrobić herbatę itp. A gdy tylko wyjeżdża z domu, natychmiast wpadam w stary schemat poczucia beznadziejności.

Dzisiaj już zdaję sobie z tego sprawę dlaczego tak jest i mogę nad tym pracować, ale jeszcze nie tak dawno, kompletnie takie uczucia wyprowadzały mnie z równowagi. Nie wiedziałam skąd to się bierze i jak z tym walczyć.
Już zaczynam cieszyć się drobiazgami, jak pisałam niedawno, już dają mi małe chwile zadowolenia. Ale to wciąż tylko chwile, większość czasu jednak czuję się opanowana przez depresję.

Maxi, jak oceniasz swoją 8 miesięczną pracę z terapeutą? W czym tak realnie Ci pomogła stanąć na nogi?

Anhedoniu, ja właśnie NIENAWIDZĘ tych stanów. To znaczy od niedawna zaczęłam nienawidzić, w pełnym tego słowa znaczeniu.
Bo to prawda, że po części te trwające na przestrzeni lat mojego życia nawracające przewlekłe depresje, w pewnym sensie przyzwyczaiły mnie do tego stanu. Aż do takiego stopnia, że w nich czułam sie paradoksalnie najlepiej = bezpiecznie. Bo to znałam od podszewki.

Jeszcze nim przeczytałam to co napisałaś, wstałam wreszcie z "kanapy" i uporządkowałam balkon po zimie.
Tak, tak, po zimie, dopiero teraz się jakoś zmotywowałam i posprzątałam jeszcze zalegające na nim ziarna słonecznika dla ptaszków i inne badziewia. A potem nakręcona pojechałam do centrum handlowego i kupiłam truskawki Właśnie sobie je wcinam z cukrem i śmietanką, takie rozgniecione w kubeczku

To nie jest tak, że nic nie robię. Wręcz przeciwnie, czasami zmuszam się, a czasami mam po prostu ochotę i idę sobie do kina, do teatru, na spacer, czy na kawę. Zaczęłam walczyć na poważnie.
Tylko niestety przewaga stanów depresyjnych jednak wciąż jest znacząca. No nie da się zmienić stylu życia i podejscia do niego z dnia na dzień, tym bardziej gdy latami tak sie własnie żyło,a odzywało tylko przy innych...

Ale marudzę!!! Przepraszam, coś mam dzis taki dzień na marudzenie

ja zawsze potrzebowałam miłości a rodzice mi jej nie dali wystarczająco zawsze coś było ważniejsze i tak naprawdę wychowałam się sama i moja potrzeba miłości od mojego chłopaka jest duża , ostatnio mnie zranił i bardzo takie rzeczy biorę do siebie ale na tyle bardzo go kocham ze mu wybaczyłam i w tym przypadku uważam że miłość za bardzo jest dobra bo jak bym go mniej kochała to nie byli byśmy razem a naprawdę sie kochamy

To se pomarudź Rzecz w tym by dojść do takiego stanu samoświadomości by robić to na co się ma ochotę bez stanu głębokiej niechęci i poczucia nieszczęścia. Bo ono jest subiektywne i tkwi w nas.
Znam tę k... depresję od lat. I gdy widzę, że mi zagraża (widzę symptomy) mówię - oż ty stara ruro - żeby się waliło i paliło wyszukuję coś co zajmie mi czas i odwróci uwagę od dołujących doznań. Czasem na siłę Np. zimą zapisałam się na kurs i ...przepadło. Mimo głębokiej niechęci trzeba się było wysztafirować, wsiąść w autobus rankiem i pruć - bo by pieniądze przepadły
Po 2 dniach kursu i dobrej na nim zabawie chandrę jak ręką odjął. A dobry nastrój jeszcze długo się utrzymał. W lecie łatwiej
Doszłam do takiego stanu akceptacji, że "chcę to stoję, chcę to leżę". Jak mam ochotę to przesiedzę cały weekend przed komputerem i też mi to nie doskwiera.
Wczoraj miałam imieniny. Jedna córka w pracy, druga na koncercie Iron Meiden, trzecia zapomniała, bo sama ma teraz problemy. Wcześniej bym była głęboko nieszczęśliwa. Wczoraj byłam spokojna i stonowana. Razem z małą Zuzią poszłyśmy na spacer, lody i oglądałyśmy bajki.
Nie ma nieszczęścia, można go zniwelować
uśmiechnij się - jutro będzie lepiej

O to, to Tarantelko
Hasło:"mam fatalny dzień i nie zawaham się go użyć" wchodzi w kanon moich powiedzeń na okoliczność ewentualnej nadchodzącej "starej rury" chandry
I reakcja takoż
Olać odkurzacz i deskę do prasowania - nigdzie nie uciekną!

Arniko dzięki za dobre słowo i życzenia. Wszystko dobre zawsze się przyda (i znajdzie jak się szuka ) Dziś dobre to, że Zuzia przestała się źle czuć, poszłyśmy po jajko niespodziankę i kupiłam sobie przez allegro "Sekret" R. Byrne. O pozytywnym myśleniu ponoć. Będę się szlifować w sztuce powyższej

Kurczę, taka mnie nachodzi refleksja.. Popatrzcie, jakie to życie jest zaskakujące i kompletnie nieprzewidywalne...

Gdy rzucił mnie mój ex, myślałam, że tym razem to już NAPRAWDĘ KONIEC. W pierwszych godzinach byłby o zgrozo naprawdę koniec, bo chciałam się.. (...). No nieważne, nie wracajmy do tego, na szczęście nadal tu jestem.
Moje życie, plany, aspiracje, chęć odmiany, wreszcie upragnione zmiany, odwrócenie złego losu o 180st, wspaniała przyszłość, słowem:
CAŁA TA ILUZJA, którą sobie stworzyłam, nagle zniknęła, jakby to był tylko sen albo film.

Ale TO uruchomiło dosłownie LAWINĘ nowych odkryć, nowego spojrzenia na życie, na świat.
Naprawdę zastanawiam się, jak to się dzieje, że jedno nowe odkrycie powoduje kolejne i kolejne. To dosłownie jak lawina śnieżna.

Półka ugina się pod stosem nowych książek, o których pojęcia kiedyś nie miałam, komputer wypełniony scanami poradników o DDD, KKZB, rozpoczęta terapia u psychoterapeutki itd...
Nagle okazuje się, że jest mnóstwo takich osób jak ja, nagle okazuje się, że to całe "parszywe" w duzym stopniu życie jest w wielu aspektach podobne do życia wielu innych osób. Że nie jestem SAMA. Że moje problemy, wynikające z dzieciństwa, są juz nawet zdefiniowane w literaturze, opisane, nazwane. SZOK!!!!
Tyle lat męczarni, miotania się we własnym świecie, który wydawał mi się tak inny od świata innych ludzi. Myślałam, że nikt nie przezył tego co ja i nikt nie jest w stanie mnie zrozumieć.

A chwilę temu przeżyłam kolejny szok! Zupełnie przez przypadek (albo wcale nie przez przypadek..) odkryłam, że w moim mieście działa wspaniała Fundacja pomagająca osobom z DDA, DDD, AA, KKZB. Prowadzą regularne warsztaty, mitingi, wyjeżdżają w różne miejsca Polski, wspieraja się itd. Cho..ra, nigdy bym nie przypuszczała, że...

Miałam i mam dokładnie te same odczucia. Po prostu jakieś zupełnie wcześniej nieodkryte przestrzenie i obszary, ktore zaczęły się pojawiać gdy zaczęłam szukać dla siebie ratunku. Pojawiły się ksiązki, w tym "Sekret" o ktorym pisze Anhedonia, cała biblioteczka KKZB, piosenki - całe mnóstwo pozytywnych piosenek, to niezwykłe forum z niezwykłymi kobietami. I tyle nowej wiedzy o życiu, że ja, tak dojrzała przeciez kobieta i mająca się za znającą życie od podszewki, po prostu aż nie mogę uwierzyć, że tyle jeszcze prawd i życiowych mądrości nagle mi się objawiło. Mam wrażenie jakbym zaczynała zycie od nowa, jakbym się w bólach rodziła....
A tak a propos... moje prawdziwe imię znaczy "odrodzona"

Tarantella extra ksiązki, "Chcę być kochana tak jak chcę" właśnie czytam i jest dobra i dająca do myslenia, natomiast "Koniec współuzaleznienia" spisałam na straty, pozyczyłam ex dupkowi a nie chcę mieć z nim już żadnych kontaktów i nie upominam się bo musiałabym się z nim spotkać i odebrać, szkoda bo zamówiłam ją w empiku i czekałam 2tyg i świetna pozycja ale jakieś straty trzeba ponieść, siła wyższa.

Anhedonia, lubię się spotykać ze znajomymi ale czasem wolę pobyć sama ze sobą, lubię to coraz bardziej

Arnika40, powolutku małymi kroczkami osiągniesz taką samą wewnętrzną równowagę emocjonalną jak ja, dużo czasu mi to zajęło i chyba sama nie dałabym rady, było ze mną bardzo źle, ciągle szukałam kontaktu z ex, mimo tego że miał już nową laskę, wysłuchiwałam o tamtej, zwierzał mi się jak mu jest dobrze i w łózku też, okłamywałam samą siebie że mogę być jego przyjaciółką, że jestem ponad to wszystko, ale nie mogłam, serce rozpadało mi się na milion kawałków, byłam sama dla siebie masochistką, terapia bardzo mi pomogła, zrozumiałam swoje wiecznie powtarzane błędy i schematy postępowania, czasami płakałam z żalu i bezsilności, czasem ze złości i wściekłości, czasem byłam smutna i zdołowana aż do napadów depresji. Zaczęłam z tym walczyć, wytyczałam sobie małe cele, takie na dzień bieżący np wstać z łóżka i zrobić sobie sniadanie, ugotować obiad, wyjść na spacer, kupić i zasadzić kwiatki na balkonie czy kupić sobie jakiś ciuszek, potem wyjść na basen do kina czy do koleżanki, zapisałam się na jogę, na gimnastykę, chodziłam na siłownie, biegałam i powoli powolutku podnosiłam się z dołka. W międzyczasie dowiedziałam się też ,że ex okłamywał mnie dużo dłużej niż myslałam, że kłamał odnosnie tamtej i w sumie to ją znam z lat wczesniejszych tylko wystepowała jako jego "kuzynka" i tu przeżyłam zdumienie, ponieważ nie spodziewałam się aż takiej obłudy, ale nie wpadłam w depresję bo juz miałam kilka miesięcy terapii za sobą. Spotkałam się z nim i wyśmiałam wszystkie jego kłamstwa, oszustwa, fałsz, manipulacje. Oczywiście winę zrzucił na mnie ale to już mnie nie zabolało, bo starał się ze wszystkich sił mnie zranić i zdołować. Nie udało mu się, ale kontakt na szczęście został zerwany. Zrobiłam to specjalnie aby się odciąć, poniważ wiedziałam ze jesli tego nie zrobię jego zaczepki smsowe będą co jakiś czas. Kiedyś myslałam ze jak go nie będzie ze mną to umrę, ale żyję i mam się dobrze i cieszę się z tego naprawdę