Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

hm... napisał/a:

Trzymaj się Liv. Niech się dołuje Cię taka chwila
Słabsze dni się zdarzają.
Trzymaj się.

Hm.. staram się trzymać. Wiem, że jeszcze trochę będę mieć stresa/nerwa ale muszę dokończyć co zaczęłam, np z moją byłą szefową. Dziś dzwoniła do mnie już pięć razy, nie wiem czy na tej liczbie skończy. Nieco się przestraszyła po moim sms ale mnie wcale nie chodziło o straszenie ale o sprawiedliwe rozliczenie.
Ty tez się trzymaj

Witajcie dziewczyny i chłopaki, którzy mnie jeszcze pamiętają:)))
Jestem teraz na zesłaniu, internet tam działa jak chce i kiedy chce, no i muszę wydębić od Pana Truskawki blueconecta, dzisiaj jestem w mieście bo przyjechałam po synka.
Chcę rozwodu. Duszę się. Miałam plan, psycholog na jesień (bo teraz jestem w lesie), powoli itd. ale już nie mogę...
Przez 10 dni byliśmy sami, ani razu nigdzie nie wyszliśmy, nic się nie działo.
Wczoraj zaczęłam płakać i powiedziałam mu, że tak dłużej nie chcę, czuję się nie kochana i nieszczęśliwa. Chcę seksu, nie chcę do końca życia trwać w celibacie mam 41 lat i nie długo nikt nawet mnie nie zechce. Chcę normalnego małżeństwa albo powinniśmy się rozstać.
Obiecał, że do końca sierpnia będzie się starał to naprawić (miałam chyba jakąś dzikość w oczach), jak nie to pójdziemy na terapię małżeńską. Nawet poszliśmy wieczorem do baru na piwo. Wydawało się normalnie. Myślałam, że może jest szansa...
Ale dzisiaj zdałam sobie sprawę, że ja już tego nie chcę ciągnąć, nic do niego nie czuję, krzywdził mnie tyle lat... i co, nie wierzę, że będę potrafiła go pokochać, że będziemy udanym zakochanym małżeństwem, ja już nie chcę bylejakości. Czas szybko leci a ja jeszcze chcę być szczęśliwa, ułożyć sobie życie !!!! Nawet jak się postara to znowu potrwa to chwilę... przerabiałam to.
Dzisiaj miał urodziny, przyjechał synek, kupiłam tort, posiedział z nami chwilę i pojechał na działkę... czy to normalne. Tak w sobotę urządza imprezę dla rodziny (tzn. ja urządzam, bo na mnie spoczywa wszystko).
Dzisiaj patrzył na mnie jakby wszystko było dobrze, a w mnie się kotłowało.
Czy ja jestem nienormalna, boję się, że to wszystko obróci się przeciwko mnie. Rozwiodę się, zostanę sama, z żałosnymi alimentami, i jeszcze np. stracę pracę (płatną co kot napłakał)... i co ja wtedy zrobię..., boję się, że nie dam sobie rady, jestem sama jak palec, nie mam rodziców którzy by mnie wsparli ani nikogo.  Odchodzę od zmysłów. Ale nie chcę tak dłużej żyć.
Już myślałam, że jak mi się nie uda, to sobie coś zrobię i będzie koniec tego wszystkiego, a mały zostanie pod opieką tatusia, i tak mi wszystko jedno.
Chcę się umówić z prawnikiem żeby mi wyjaśnił, na czym to wszystko polega, jak się zabezpieczyć, żeby mnie nie oskubał, chcę wiedzieć na czym stoję. Ile kosztuje taka obsługa prawna? Już to pewnie przerabiałyście.
Nie wiem, z tymi psychologami, szukałam, rozpytywałam ale u nas nie ma chyba nikogo kompetentnego, na wszystkich narzekają.
Jestem załamana.

Analizowanie cholernie boli. Od wczoraj jestem w stałym szoku, bo odkryłam, że... [ i pierwszym raz w życiu to powiem... wiec serce bije jak dzwon...] byłam po prostu zaniedbywanym, samotnym dzieckiem. Nie chodzi o to, że nie miałam co jeść albo w co się ubrać... [ byłam rozpieszczana pod tym względem] ale nie dostałam czasu i uwagi... również od swojej mamy [ boooli, nigdy nie myslałam, ze ona mogła mnie jakoś skrzywdzić, bo jest dobrym człowiekiem...]. Uciekłam w książki ponieważ w  rzeczywistym świecie nie czułam się potrzebna. I teraz odkurzyły mi się jakieś dziwne wspomnienia, we wszystkich jestem sama i są smutne bardzo. Nie pozwalałam sobie ich pamiętać, chociaż czaiły się tak jakby we mnie. I wczoraj wyszły, a z nimi łzy i straszny żal, heh, żal mi dziecka, którym byłam, tak bardzo. Chciałabym takie dziecko przytulić i pocieszyć.

Ciężki moment.

Wiem że nie ma sensu. Zresztą jak mówiłam ja jestem mistrzem od rozumienia i wybaczania

Ja staram się zapisywać te wspomnienia i analizować czego mnie w dziecinstwie nauczyły. Tak, żeby poznać mechanizm według którego dzialam.
np.
wspomnienie: mama powtarzała często z wyrzutem gdy byłam mała: zawsze bronisz ojca, zawsze jesteś po jego stronie.
nauka: musisz rozumieć obie strony, nie wypowiadać negatywnych opinii. Najlepiej nie wypowiadać zadnych opini.
działanie: taka własnie jestem - nie sprzeciwiam sie, nie umiem powiedziec swojego zdania gdy wiem, że mam antagoniste.

Hm.. dziękuję za wsparcie, wykształcona... no tak, ale pracuję w budżetówce, w męskim środowisku, nie należę do układów (polowania, narty te sprawy...) układ jest taki że wyżej d... nie podskoczę, jak jest podwyżka, to dostaję to minimum na swoim stanowisku, ostatnio 60 zł, po trzech latach bez podwyżek. Jak będą zwolnienia bo w naszej branży też kryzys będę jedną z pierwszych..., wiecie jak jest, dzisiaj trzeba być wykształconym i młodym najlepiej, po 40 z pracą ciężko. Wiem, że pesymizm mnie ogarnął, człowiek tyle lat zasuwa (mówię o wspieraniu męża) żeby poczuć jakąś stabilizację i spokój, a nie całe życie na dorobku... a teraz od początku, i wszystko sama i jeszcze z dzieckiem.... po ludzku mnie to przeraża. Tym bardziej, że mam znajomego, po rozwodzie, wyprowadził się od żony, jak stał, zostawił jej wszystko, syn już samodzielny. Zaczyna wszystko od początku, wynajął klitkę, 34 m2 za 1600 zł (takie u nas ceny) w której się męczy bo to nie jego (miał dom), jakiś tam samochód na utrzymaniu, kupuje wszystkie sprzęty od nowa itd... ale zarabia całkiem sporo kasy, jest sam i twierdzi, że mu ciężko .... gdy na to patrzę, nie jestem podbudowana...
Dlatego muszę z tym prawnikiem pogadać...

Analizowanie cholernie boli. Od wczoraj jestem w stałym szoku, bo odkryłam, że... [ i pierwszym raz w życiu to powiem... wiec serce bije jak dzwon...] byłam po prostu zaniedbywanym, samotnym dzieckiem. Nie chodzi o to, że nie miałam co jeść albo w co się ubrać... [ byłam rozpieszczana pod tym względem] ale nie dostałam czasu i uwagi... również od swojej mamy [ boooli, nigdy nie myslałam, ze ona mogła mnie jakoś skrzywdzić, bo jest dobrym człowiekiem...]. Uciekłam w książki ponieważ w  rzeczywistym świecie nie czułam się potrzebna. I teraz odkurzyły mi się jakieś dziwne wspomnienia, we wszystkich jestem sama i są smutne bardzo. Nie pozwalałam sobie ich pamiętać, chociaż czaiły się tak jakby we mnie. I wczoraj wyszły, a z nimi łzy i straszny żal, heh, żal mi dziecka, którym byłam, tak bardzo. Chciałabym takie dziecko przytulić i pocieszyć.

Ciężki moment.

Uwierzcie mi nie mam schizofrenii...mój mąż, który od lat mnie nie dotknął, teraz wypisuje mi pikantne sms-y , coś tam odpowiadam, żeby nie było, ale dziwnie się z tym czuję (o ssaniu moich pięknych dużych piersi itd... reszty Wam oszczędzę), nie wiem w co on gra, i kompletnie nie wiem co mam z tym zrobić, tyle lat czekałam na jakiś gest z jego strony, jakiś znak a on mi nagle jaka jestem piękna, moja maleńka... cholera nawet po pijaku tak się nie zachowywał.... Ja tu myślę o rozwodzie a ten zrobił się napalony, na razie na odległość... aż się boję... Nie wiem co o tym myśleć, kumacie coś???

hm... napisał/a:

Jak nad sobą pracujesz?

Jesteś ważna i wartościowa, zasługujesz na to żeby być szczęśliwa. Chcesz tego?

Staram się wziąć w garść, robię wiele rzeczy żeby nie myśleć, spotykam się z ludźmi (choć ciężko mi to idzie, bo wiele kontaktów mi się urwało z powodu byłego chłopaka), rozmawiam z przyjaciółką (na razie ona jest moją najlepszą terapią) ale w momentach gdy jestem sama dopada mnie ta straszna rozpacz i panikuję.

Wiem, że jestem czegoś warta. Nie jestem głupią ani brzydką dziewczyną, ale jestem nieśmiała i nie do końca wierzę w siebie. Chcę być szczęśliwa, sama, nieuzależniona od nikogo. Chciałabym się tego nauczyć, długa droga przede mną.

Dziś wydarzyło się coś dziwnego, po tak długim czasie spotkałam moją lekarkę. Może to jakiś znak?

Ja grzebię dzień po dniu i zasmuca mnie do co sobie przypominam. Niektóre rzeczy zagrzebałam w pamięci, co do innych miałam świadomość, ale wszystkie zestawione razem - powalają Mam ochotę powiedzieć mojej matce że jest zimna, nieczuła, okrutna i nigdy nie powinna mieć dzieci.
Choć oczywiście od razu tumaczę ją i wiem, że sama miała toksyczną matke, że nikt jej nie nauczył czułości, oraz przeciwności losu tak na nią wpłynęły. W gruncie rzeczy jest teraz łagodną starszą panią. Nie widzi swoich błędów, ale jaki jest sens teraz jej je wytykać. Pewnie żaden...

Przy okazji, czy tłumaczenie i rozumienie wszystkiego i wszystkich to nie jest część naszej choroby?

Wiem że nie ma sensu. Zresztą jak mówiłam ja jestem mistrzem od rozumienia i wybaczania

Ja staram się zapisywać te wspomnienia i analizować czego mnie w dziecinstwie nauczyły. Tak, żeby poznać mechanizm według którego dzialam.
np.
wspomnienie: mama powtarzała często z wyrzutem gdy byłam mała: zawsze bronisz ojca, zawsze jesteś po jego stronie.
nauka: musisz rozumieć obie strony, nie wypowiadać negatywnych opinii. Najlepiej nie wypowiadać zadnych opini.
działanie: taka własnie jestem - nie sprzeciwiam sie, nie umiem powiedziec swojego zdania gdy wiem, że mam antagoniste.

wspomnienie: tata powtarzał: twoja siostra jest taka słodka, wie zawsze co powiedziec, uśmiechnie się, umie zjednaś sobie ludzi. TAKA SIE URODZIŁA, a ty jestes całkiem inna. Do tego brak czułości, dystans.
nauka: nie da sie ciebie lubić, kochać. po prostu taka jestes, taka sie urodziłaś.
działanie: wiadomo.

A ja nie mówię nic, bo boję się nagatywnej reakcji. Jak coś powiem nawet w dobrej wierze, sprzeciwię się w minimalnym stopniu, to zostanę negatywnie oceniona, odrzucona. A przecież boję się jak niczego na świecie odrzucenia i braku akceptacji.

Takich negatywnych nauk jest mnóstwo. A co jest lekarstwem? Pokochanie siebie? Pewnie trzeba sie jeszcze nauczyć pozytywnych reakcji na znane sytuacje. Tylko jak, tego jest tak dużo.

hm... napisał/a:

"Ktoś wychowany w systemie nagród i kar do końca życia będzie usiłował zasłużyć na nagrodę i uniknąć kary. W praktyce będzie to oznaczało nieustanne poszukiwanie akceptacji i potwierdzenia swohej wartości u innych.  I usiłowanie ukrycia swoich prawdziwych emocji, myśli i czyn?w - żeby uniknąć kary."

Bo mu mentor łomot spuści... oj wiem coś o tym

No to już na dziś wystarczy.
To teraz mogę spać spokojnie

No jak po 3 w nocy, to na pewno...

hm... napisał/a:

Nie rozumienie i tłumaczenie tylko fakty, fakty. Zaajceptowanie czegoś na co nie mamy wpływu. A czy godzisz się na to chcąc to zmienić? Czy odpowiadają Ci skutki tych faktów?

Tak sobie myślę, że ja chyba jednak wcale nie rozumiem i wybaczam, tylko racjonalizuję.

Zamiast powiedzieć: mąż nie chce ze mną rozmawiać, nie stara się o mnie,
Mówię od razu: on jest taki zamknięty w sobie, bo miał trudne dzieciństwo, złe wzorce, nie nauczył się w domu.

Zamiast: mama była dla mnie oschła
Mówię: mama mnie kochała tylko nie umiała tego okazać, bo nikt jej nie nauczył.

Wcale nie wybaczam, tylko tłumaczę sobie, żeby ból był mniejszy. A potem mam nawet żal do siebie, że jestem za bardzo empatyczna, że może raz w życiu powinnam mieć do kogoś pretensje, a nie umiem

Wiem wiem, właśnie o to mi chodziło. Nie zamierzam nikogo teraz atakować Po prostu dotąd wszystkich jakby z automatu tłumaczyłam. Chyba nie umiałam zaakceptowac faktów i nie dawałam sobie prawa do żalu i  poczucia zranienia. A zraniona przeciez i tak byłam.

Słuchajcie chciałam Was spytać, czy i jak udało się Wam rozszyfrować role w waszym domu rodzinnym? Jakie były i jak je przeniosłyście na dorosłe życie. Przeczytałam o tym sporo, rozumiem na książkowych przykładach jak role w rodzinie przekładają sie na wzorce postępowania, ale u siebie za cholere nie umiem tego odkryć.
Opisałam wszystko jak umiałam najlepiej, ale no nie widze tego.
Wiem też co było naszym rodzinnym tabu, ale nijak nie umiem tego z sobą połączyć. No nie wiem, nie jestem głupia, czemu tego nie widze?

dzień dobry Wam wszystkim:)

hm... napisał/a:

Ale do czego jest Ci to w zasadzie potrzebne?
Szukasz odzwierciedlenia zachowań z Twojego domu do obecnego życia, po coś jeszcze?

Tak chce znalezc to podobieństwo.
Chce wiedziec dlaczego cos robie, dlaczego cos wybieram. Niby wiadomo ze nauczylam sie w dzieciństwie,  tylko ze ja nie widze tych podobienstw. Czasen uda mi sie jakies pojedyncze wspomnienie przełożyć na dzisiejsze zachowanie. Tak jak wczoraj podalam przyklad. Ale co do całości nie widze podobienstw.
Czytam teraz Kobiety które kochają za bardzo i tam jest to tak fajnie pokazane: obraz rodziny- wyuczona rola lub zasada - zachowanie. Podobnie w innych książkach.

Słuchajcie chciałam Was spytać, czy i jak udało się Wam rozszyfrować role w waszym domu rodzinnym? Jakie były i jak je przeniosłyście na dorosłe życie. Przeczytałam o tym sporo, rozumiem na książkowych przykładach jak role w rodzinie przekładają sie na wzorce postępowania, ale u siebie za cholere nie umiem tego odkryć.
Opisałam wszystko jak umiałam najlepiej, ale no nie widze tego.
Wiem też co było naszym rodzinnym tabu, ale nijak nie umiem tego z sobą połączyć. No nie wiem, nie jestem głupia, czemu tego nie widze?

duzapanna napisał/a:

Słuchajcie chciałam Was spytać, czy i jak udało się Wam rozszyfrować role w waszym domu rodzinnym? Jakie były i jak je przeniosłyście na dorosłe życie. Przeczytałam o tym sporo, rozumiem na książkowych przykładach jak role w rodzinie przekładają sie na wzorce postępowania, ale u siebie za cholere nie umiem tego odkryć.
Opisałam wszystko jak umiałam najlepiej, ale no nie widze tego.
Wiem też co było naszym rodzinnym tabu, ale nijak nie umiem tego z sobą połączyć. No nie wiem, nie jestem głupia, czemu tego nie widze?

Porady książkowe to sobie można prawdę powiedziawszy w buty włożyć, by wygodniej chodzić i by ćwiek nie uwierał w piętę.
Jedyną książkową pozycję godną - tak z mojego punktu widzenia - przeczytania jest poradnik o przewrotnym tytule "nieporadnik małżeński" Jerzego Grzybowskiego.

A tak apropo Twojego zapytania, to posłużę się tu swoim małżeńskim przykładem wyniesionych wzorców z domowych pieleszy.
Tu miałem doskonałą konfrontacje tego, co znaczy być wychowanym pod kloszem a co znaczy być rodzinnie "wyedukowanym" pisklakiem, gotowym do opuszczenia rodzinnego gniazda.
Jż była wychowana na zasadzie "zostaw bo zepsujesz, lepiej to ja za Ciebie zrobię", natomiast u mnie to było w stylu "zanim się zabierzesz i zrobisz lub spartolisz , to pozwól, że coś Ci podpowiem, pokażę, pomogę. Masz wątpliwości i pytania to wal śmiało".
Taka szkoła życia mi uświadomiła, że problemy w życiu są po to, by się z nimi zmierzyć, nawet jeśli są niemożliwe. Takie to robię w 7 dni a cuda w tydzień Jeśli czegoś się nie da zrobić, to spróbować nie zaszkodzi.
Żona zaś "perfekcyjna" pani domu, czyli strusiomania ogólnego stosowania, gdzie coś trudniejszego się pojawia, to już dezercja na starcie, bo "mama mi pomoże" - czytaj "zrobi za mnie".
Nie ukrywam, że w mojej konfrontacji z teściową - Adam Słodowy w spódnicy - miałem nieraz ubaw po pachy, jak mnie - zięcia z wykształceniem technicznym strofowała, że jestem do niczego. A była oblatana od A do Z - od wbicia gwoździa po naprawę samochodu. Choć w wielu tematach była lewa jak lewy but z prawej nogi.

Taki przykład: wymiana klocków hamulcowych w aucie.
Wg niej to koło zdjąć, stare klocki wyjąć i włożyć nowe, koło założyć i po sprawie. Jak się zapytałem "a kto odpowietrzy", to było a jak się to robi i po co???

Reasumujac, to nie opieraj się na tym co wyczytasz, a prowadź doświadczalne metody prób i błędów na tym, co wyniesione z domu pasuje Tobie w dalszym życiu, resztę modernizuj wedle własnego uznania. Kopiowaniem toczka w toczkę starszyzny, to idzie się pohlastać równo i dokładnie. Wszystko wymaga odświeżenia... wedle własnego widzimisię.

hm... napisał/a:

To ta teściówka to przerost formy maleńki. Fajnie jak ktoś m?wi o czymś o czym nie ma pojęcia.
Bagsiu, trza było dać mamusi klucze, klocki i rzec "ma mamusua, mamusia zmieni klocki, jak m?wi, potem mamusia wsiada i mamusia jedzie". I spokój.
Wie lepiej. Niech robi.

To ją wqrwiało momentami do białej gorączki, że taki szczyl o połowę młodszy, jest lepiej zorientowany od niej.
Jak już wyczułem grunt, że nie przeskoczę jej wszechwiedzy, to pasowałem z miejsca i puszczałem ją przodem.

Kurzej ślepoty i pomroczności jasnej u żony nie szło "wyplewić", choć nieraz była świadkiem, gdzie mamuśka poległa na froncie ze swoimi przekonaniami. Na efekty nie musiałem długo czekać...

hm... napisał/a:

bags napisał/a:

To ją wqrwiało momentami do białej gorączki, że taki szczyl o połowę młodszy, jest lepiej zorientowany od niej.
Jak już wyczułem grunt, że nie przeskoczę jej wszechwiedzy, to pasowałem z miejsca i puszczałem ją przodem.

Kurzej ślepoty i pomroczności jasnej u żony nie szło "wyplewić", choć nieraz była świadkiem, gdzie mamuśka poległa na froncie ze swoimi przekonaniami. Na efekty nie musiałem długo czekać...

Za takim stanowiskiem skrywane są szerokie pokłady kompleks?w Bags. Jak to się mówi --wyżej... niż..ma
Kurcze, czy to ważne ile kto ma lat jak się na czymś zna, w czymś specjalizuje.
Rany. Ciężko się chyba żyje komuś takiemu. Tylko krzywdzi najbliższych, w sumie wszystkich, których spotka.

Ja to wiem i przekonałem się o tym.
Czy ciężko? Czują się jak pączek w maśle, bo może powozić się na kimś w przeświadczeniu, że słusznie prawi i postępuje.
Ciężko jest raczej uświadomić takiego osobnika i jego podwładnych, że źle robi i działa na szkodę innych. Ale jak najbliżsi są zapatrzeni w nich jak w obraz, to co My na to możemy?
Współczuć?

Szkodą dla mnie jest spieprzone małżeństwo. Żony swego czasu było mi żal, ale po tych wszystkich szopkach przeszło jak ręką odjął. Teraz to sama się musi przejechać gołym zadkiem po betonie i przekonać, kto miał w tym wszystkim rację.

hm... napisał/a:

No jak są zapatrzeni i na posyłki to tamci ładują akumulatory.
Ale jak nie mają takiego zaplecza to kończą bardzo źle.
Czytałeś jak pisałam tutaj nie tak dawn o mojej matce, to jest taki przykład.
To są ludzie nieszczęśliwi. Cały czas muszą być w centrum zainteresowania, wydaje im się, że są naj. Często zakrzyczani, zahukani.

Czytałem i konfrontowałem ze swoim przypadkiem. Masakra.
Z czasem zrozumiałem, że to trzymanie na smyczy żony przez matkę, nawet przez telefon to jest jak respirator dla nich. Odcięcie i natychmiastowy "zgon".
Dla mnie zachowania teściówki to była momentami paranoja, by wobec dorosłej i zamężnej córki stosować aż taki zamordyzm. Bo inaczej się tego nie da określić.

Hm... napisał/a:

Bags, czy masz czego żałować?
Myślę, że cieszyć si? trzeba, że masz na tyle rozsądku i instynktu samozachowawczego, że nie dałeś się wciągnąć w to Bagno.
Ja wiem, że gdzieś tam to Cię jeszcze kłuje, bo ślub kościelny, bo wiara, wiem, bo wracasz do tego. Ale nawet jeśli wiara to "Bóg to prawda".
Życie Bags.

Tych powodów z kategorii "bo coś tam" jest a raczej było wiele, gdzie ślub to jedynie wierzchołek góry lodowej. A wokół niego się wszystko kręciło. Odszedłem jako ten przegrany, który paradoksalnie i tak wygrał w tym wszystkim więcej.
Wracam, bo mam doświadczenia, na podstawie których mogę podyskutować, kogoś przestrzec i nie jestem tym zielonym, nic nie wiedzącym w tej materii.

Kolejne doświadczenie życia i wskazówki jak nie należy postępować w przyszłości odhaczone

hm... napisał/a:

Ale wracać, a wracać w nawiązaniu to dwie różne rzeczy. Mnie się wydaje, że nadal w tym tkwisz, że wywołuje to w Tobie emocje.

Wracam do tego adekwatnie do swojej sygnaturki, nic więcej. Gdybym miał w tym tkwić dalej, to kombinowałbym jak koń pod górę dalej by wrócić do siebie. A to jest jak w pełni świadome podpisanie wyroku śmierci na siebie.
Za dużo o tym wiem i zbyt wiele złego dla mnie się w międzyczasie wydarzyło, by jakkolwiek próbować to poskładać na nowo. To jest niewykonalne i z góry skazane na porażkę. A repeta z nawiązką nie jest mi do niczego potrzebna.
Plan na ratowanie jest tylko jeden - uwolnić się formalnie z tego potłuczonego związku poprzez rozwód.

raki napisał/a:

Cześć Liv4, fajnie że się odezwałaś.
Dużo tego się nazbierało... nie wiem nawet co Ci poradzić, zresztą o radę nawet chyba nie prosisz. Przytulam po prostu mocno i zapewniam, że wszytko się będzie powoli układać.

co tu można poradzić, działać trzeba najlepiej jak sie da. Pierwsze kroki poczynione. I tak, chciałam się wygadać i zobaczyć na piśmie jakie wnioski wyciągam
Mam nadzieję że wyjdę z tego wszystkiego bez szwanku.
A co u Ciebie? Pisałaś że masz niewiele wolnego czasu. Odtulam