Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

hm... napisał/a:

mala91 napisał/a:

Alacculd widzę, że jednak da się zmienić nastawienie i zacząć siebie doceniać.

Możecie mi powiedzieć jak wygląda terapia? Raz chodziłam do lekarki, która potrafiła mi jedynie wypisać lekarstwa, ale nie rozmawiała ze mną o dzieciństwie, nie szukała powodów moich zachowań, trochę mnie to zraziło.

Psycholog to chyba nie był?

Chodziłam do psychologa, który zasugerował mi pójście do psychiatry. To było dawno, po śmierci mojego chłopaka. Przeznaczyłam na to sporo pieniędzy a wizyta u psychologa naprawdę niewiele mi wtedy pomogła, obawiam się że tym razem też może tak być.

hm... napisał/a:

mala91 napisał/a:

Alacculd widzę, że jednak da się zmienić nastawienie i zacząć siebie doceniać.

Możecie mi powiedzieć jak wygląda terapia? Raz chodziłam do lekarki, która potrafiła mi jedynie wypisać lekarstwa, ale nie rozmawiała ze mną o dzieciństwie, nie szukała powodów moich zachowań, trochę mnie to zraziło.

Psycholog to chyba nie był?

Chodziłam do psychologa, który zasugerował mi pójście do psychiatry. To było dawno, po śmierci mojego chłopaka. Przeznaczyłam na to sporo pieniędzy a wizyta u psychologa naprawdę niewiele mi wtedy pomogła, obawiam się że tym razem też może tak być.

Hej szukam wsparcia. Rozstałam się z mężem, jestem w 8 miesiącu ciąży i mam straszne doły

Po raz kolejny wybrał towarzystwo, imprezy a nas ma gdzieś. Ja do wyrzuciłam jak po 2 dniach nieobecności znowu przyszedł pijany.

Mala, wcale nie musisz być silna. Skąd to przeświadczenie?
Nie musisz być siłaczką. Trzeba sobie powiedzieć prawdę w oczy. Przyznać się przed sobą do uczuć i emocjil
Przytulam.

on się bawi z niczego sobie nie zdaje sprawy a mamy córkę 7letnia i za 1,5 miesiąca bedzie druga. Kasa jest potrzebna a on wszystko przepija, do domu wracał jak do hotelu oczywiście pijany. Wyrzuciłam go i pokazuje mi że mu w ogóle na nas nie zależy ani na dzieciach. Dziś mu wysłałam tylko informację że ma awizo na lis i żeby przesłał mi pieniądze na dzieci. Zadzwonił że kasę da mi końcem miesiąca bo nie pracował przez kilka dni (miał karę od szefa) i tyle naszej rozmowy. Siedzę w domu i myślę jak można być takim egoistą. Mówić jedno, robić drugie. Miał wolne to mógł córkę zabrac na rower, rolki przecież wie że ja z takim brzuchem nie pójdę z nią

Witajcie
Nie mogę już dłużej sama być z wydarzeniami ostatnich dni, moim samopoczuciem i wnioskami które powoli się nasuwają.
Kilka dni temu zrezygnowałam z pracy. Dziś zadzwoniłam by sie umówić na rozliczenie. Niczego dobrego się nie spodziewałam od kogoś, kto się zwał moją szefową, wiedziałam jak traktowała każdą inną odchodzącą przede mną, nie mniej strarsznie przykro po takim potraktowaniu. 
To decyzja słuszna pod każdym mozliwym względem a jednak odczuwam jako stratę. Co tu jest stratą?  Iluzja. Możliwość zarobienia pieniędzy, których zarobić nie można. Za długo by pisać i szkoda na to czasu.
Ludzie z mojej byłej grupy wsparcia- po bliższym poznaniu zupełnie prywatnie zerwałam kontakty.
Gospodarz mieszkania które wynajmuję nie opłaca go. Pieniądze za czynsz i rachunki dałam na rękę. a przychodzą ponaglenia.
Co łączy wszystkie te sprawy? Coś łączy, ludzie których spotkałam w/w mają dokładnie te cechy co osoby z mojej ,,najbliższej rodziny'' , a od których doznałam mnóstwa zranień, bólu. Piszę nie po to by się użalać, przeciwnie. Myślałam że pewne rzeczy mam przerobione, a tu wciąż i wciąż podobni ludzie,niby  inne sytuacje ale.. kurczę co zrobić?
Coś dobrego jest również. Zadzwoniła moja terapeutka z propozycja spotkania. W odpowiednim czasie   Jesli była szefowa dotrzyma słowa mogę nie martwić sie o szkołę.
Moge sprawdzić siebie w tej sytuacji ale nie wiem czy podołam nerwowo Strasznie trudne dla mnie zadałam sobie zadanie, otóż od jutra będę wysyłam ku byłej sz. dobrą energię..
No nie tylko w jej stronę mam zamiar wysłać wirtualna dobroć z mojej strony. Może to o to chodzi, chyba tak. Bym zmieniła swój stosunek do tych ludzi,  do sytuacji i co za tym idzie zaczęła inaczej reagować. Oto moje wnioski na dziś. Będzie ciężko, oj będzie i prawde mówiąc obawiam się bardzo czy podołam ale spróbuję, muszę sobie jeszcze to poukładać w głowie, zastosować afirmację i spróbować zrozumieć. Tylko. Ach i wsparcie by się przydało ale nic z tego, bo to zadanie dla mnie.
Miałam za mało czasu na forum i mam zaległości ale jak to dobrze wiedzieć że jesteście. Zresztą każda z nas tu piszących myśli podobnie

Obwiniam siebie, bo dawałam z siebie wszystko i nie potrafiłam zrozumieć, że on się nie stara nawet w połowie tak jak ja, przez co wszczynałam kłótnie, miałam do niego pretensje, naciskałam go żeby do mnie wrócił (przecież ciągle powtarzał, że kocha i tęskni więc czemu zostawił, czemu rozmawia z innymi dziewczynami i pogrywa sobie ze mną). może to ze mną było coś nie tak, ale jak miałam sobie nie robić nadziei, gdy mówił że chce do mnie wrócić. nienawidzę siebie za te moje starania, za każdym razem gdy przestawałam do niego pisać on się odzywał, raz mnie chciał z powrotem a raz nie, przepłakałam przez niego prawie pół roku.. a teraz mija miesiąc odkąd nie mam z nim żadnego kontaktu, po tym wszystkim przez co przez niego przeszłam on mnie nienawidzi, bo zaczęłam się spotykać z kimś innym. nawet przez moment nie pomyślał, co ja czułam gdy ciągle rozmawiał i spotykał się z innymi dziewczynami, gdy zrobił komuś dziecko.. jestem w dołku, czuję się wykorzystana i nienawidzę go, a z drugiej strony tak bardzo chciałabym żeby wrócił..

Czy jest Ci (boleśnie) znajomy, któryś z poniższych symptomów?
1. Wszelkimi sposobami starasz się uświadomić partnerowi niewłaściwość jego zachowań, z których wynika Twoje rozgoryczenie, smutek i frustracja. Tłumaczysz, namawiasz do terapii, perswadujesz, piszesz, odwołujesz się do uczuć wyższych, posuwasz się do szantażu emocjonalnego, żeby tylko zostać przez niego usłyszaną i zrozumianą.
2 .Mimo zapewnień, nie doczekujesz się żadnych zmian, jakie ustaliliście i jakich słusznie oczekiwałaś i wbrew logice to Ty podejmujesz starania, żeby ?naprawić? siebie.
3. Wyświadczasz mu rozmaite ?przysługi?, żeby zasłużyć na jego uważność i żeby zobligować go do adekwatnych działań na rzecz Ciebie i waszego związku.
4.Tłumaczysz go przed otoczeniem i chronisz go przed konsekwencjami jego destrukcyjnych działań albo zaniedbań, karkołomnych posunięć finansowych, skutków jego uzależnienia itp.
5. W obawie przed jego złością (krytyką, nieprzychylnością, kolejnym ciągiem alkoholowym lub kolejnymi zdradami) znosisz z trwogą jego poirytowanie, albo wbrew sobie udajesz zachwyt, gdy przedstawi Ci kolejny pomysł na wasze życie, który z daleka pachnie problemami albo zwyczajnie Ci się nie podoba.
6. Ostatecznie poddajesz się w swoich próbach nawiązania komunikacji, gdy po raz kolejny wspólne ustalenia łamane są w krótkim czasie od ich podjęcia i, mimo Twoich wysiłków, wszystkie problemy, które starasz się zażegnać nie znikają, a wręcz się nasilają.
7. Głupiejesz na skutek coraz bardziej irracjonalnej i coraz bardziej agresywnej argumentacji w dowolnym sporze.
8. Doznajesz frustracji, kiedy pomimo kilku trafnych samokrytycznych spostrzeżeń partnera na temat błędów, jakie popełniał, i deklaracji zmian, błędy owe popełnia nadal i z jeszcze poważniejszymi konsekwencjami, za które nie chce wziąć odpowiedzialności i winą obarcza Ciebie.
9. Z niedowierzaniem słuchasz wygłaszanych przez niego przy znajomych lub rodzinie historii o jego rzekomych sukcesach w pracy lub wizjach fenomenalnych transakcji, a każda Twoja realistyczna uwaga odnośnie nieprawdziwości bądź iluzoryczności owych osiągnięć traktowana jest jak napaść, upierdliwość i brak wiary w jego możliwości. W pewnym momencie przestajesz już oponować, bo nie dajesz już wiary własnemu osądowi sytuacji.
10. Jesteś zdezorientowana ciągłym wypieraniem jednych lub przekręcaniem innych faktów (od tych małej wagi po te kluczowe) oraz tym, że sieć jego większych i mniejszych kłamstw zatacza coraz szersze kręgi.
11. Czujesz się zmuszana do akceptowania jego irracjonalnych pomysłów.
12.Jesteś wyczerpana przemiennością jego euforii i stanów depresyjnych, miłości i zaraz potem pogardliwego chłodu, wizjonerstwa i kolejnych rażących potknięć.
13. Narasta w Tobie poczucie, że jesteś całkowicie lekceważona na każdym polu, a Twoje uwagi na ten temat traktowane są przez partnera pogardliwie i protekcjonalnie.
14. Swoje porażki partner usprawiedliwia ingerencją osób trzecich albo fatalnymi zbiegami okoliczności. Swoje naganne, obraźliwe, agresywne, lekceważące zachowania wobec Ciebie usprawiedliwia tym, co robisz Ty (?Zobacz, do czego mnie doprowadzasz.?)
15 .Zawsze znajduje ?logiczne? wytłumaczenie dla swojego braku zaangażowania w waszą relację i żerowania na Twoim zaangażowaniu, wymuszonym jego agresywną biernością (nadmiar pracy, choroba, zły nastrój, Twoje rzekomo niewłaściwe zachowanie).
16. Niektóre jego zachowania zaczynają Cię przerażać.
17. Odczuwasz, że nie masz kontroli nad swoim życiem, sferą finansową, emocjonalną, a Twój umysł nie odpoczywa, bo trwa w oczekiwaniu na kolejne ?atrakcje?.
18. Przeżywasz stres widząc, że partner stosuje podwójną moralność ? inne zasady głosi wobec otoczenia, inne stosuje w rzeczywistości oraz nakłania Cię do tego samego. Twój opór charakteryzuje jako brak elastyczności i wymierzoną przeciwko niemu zrzędliwość. Narasta rozdźwięk między tym, jak postrzegają go ludzie z zewnątrz, a tym, co widzisz Ty.
19. Czujesz się osamotniona i odizolowana od znajomych i rodziny na skutek jego ciągłego ich dyskredytowania i kpienia z Twoich relacji ze światem zewnętrznym.
20. Wyraźnie czujesz się wykorzystywana i zauważasz też interesowność cieplejszego stosunku partnera wobec Ciebie, gdy chce uzyskać od Ciebie pomoc i zaangażowanie w jakieś jego potrzeby.

Jeśli znasz ten pakiet ? witamy w klubie. Masz sporo do zrobienia....

Kochana wiem, że mamy prawo do tego i nie ma tak super przez cały czas. Ty sobie pozwalaj na każde uczucie, nawet na euforię. Nie tamuj niczego bo to nic dobrego nie przynosi. Kastracja emocjonalna to coś czego powinnyśmy unikać.

Liv4 napisał/a:

Witajcie
Ach i wsparcie by się przydało ale nic z tego, bo to zadanie dla mnie.

Ale "jakie nic z tego"????? Liv, nawet takie wirtualne wsparcie sprawia, że łatwiej sie uporać z trudnościami! Mnie pomagało ogromnie, nie czułam się sama! Ty też się w końcu "naucz", że nie jesteś Ja wiem, że nie chodzi o narzekanie

Co zrobisz z tym gamoniem właścicielem? Umowę masz? Ja pokwitowania biorę za wpłaconą kaskę....

Strach nas ogranicza, ale kiedy przestajemy się bać ...

hm... napisał/a:

Strach nas ogranicza, ale kiedy przestajemy się bać ...

Zażartuję sobie - to strach się nie bać

mala91 napisał/a:

Obwiniam siebie, bo dawałam z siebie wszystko i nie potrafiłam zrozumieć, że on się nie stara nawet w połowie tak jak ja, przez co wszczynałam kłótnie, miałam do niego pretensje, naciskałam go żeby do mnie wrócił (przecież ciągle powtarzał, że kocha i tęskni więc czemu zostawił, czemu rozmawia z innymi dziewczynami i pogrywa sobie ze mną). może to ze mną było coś nie tak, ale jak miałam sobie nie robić nadziei, gdy mówił że chce do mnie wrócić. nienawidzę siebie za te moje starania, za każdym razem gdy przestawałam do niego pisać on się odzywał, raz mnie chciał z powrotem a raz nie, przepłakałam przez niego prawie pół roku.. a teraz mija miesiąc odkąd nie mam z nim żadnego kontaktu, po tym wszystkim przez co przez niego przeszłam on mnie nienawidzi, bo zaczęłam się spotykać z kimś innym. nawet przez moment nie pomyślał, co ja czułam gdy ciągle rozmawiał i spotykał się z innymi dziewczynami, gdy zrobił komuś dziecko.. jestem w dołku, czuję się wykorzystana i nienawidzę go, a z drugiej strony tak bardzo chciałabym żeby wrócił..

Nie staraj się go zrozumieć.
Nie zmusisz go ani do zmiany, ani do chcenia, ani do starania. A może według niego on starał się ponad miarę a Ty nie dawałaś nic? Każdy jest inny. Zdaję sobie sprawę z tego jak ciężko to zaakceptować.
Ludzie nie zawsze się rozumieją, nie wszyscy do siebie pasują.
Mnie się wydaje, że tutaj nie chodzi o niego a o miłość jaką chciałaś żeby dawał, o samotność jaką miał zapełnić, o poczucie bezpieczeństwa. Przecież nie zmienił się nagle. Widziałaś go jakim był czy jakim chciałaś żeby był?

Czasem staramy się ponad możliwość zrobić ze szkła diament, z kupy za przeproszeniem złoto, etc. Ale nie da się. Nie da si?, a my nie dopuszczamy tego do świadomości. I co? Jesteśmy rozczarowani. Bo walczymy o miłość, szacunek, zainteresowanie, ochłap czasu. Walcząc nigdy nie będziemy szczęśliwi.  My nie mamy walczyć i zasłużyć. Rozumiesz? Mamy się kochać takimi jakimi jesteśmy. Przyciągamy ludzi o podobnych deficytach i nie zdajemy sobie nawet z tego sprawy. Tylko wtedy to z miłością ma niewiele wspólnego.
Nie mając szacunku do siebie nie oczekujmy szacunku od innych itd.

Dlatego musimy zacząć od siebie.
Zastanowić się co jest w nas, przyznać się do własnych uczuć i emocji. Przede wszystkim do tych, które za wszelką cenę staramy się ukryć. Tak. Tych jest sporo jeśli nie jesteśmy spokojni. Jeśli mamy wzloty i upadki emocjonalne, że tak to nazwę.
Gdyby wszystko było w porządku nie balibyśmy się, bo odczuwamy strach i niepokój, strach przed samotnością, strach przed zmianą. I to nas blokuje.
W tych trudnych związkach, kiedy partner, nazwijmy to, nas frustruje, kiedy czujemy, że to ponad nasze siły, kiedy jesteśmy źli i zmęczeni, kiedy cały czas nam czegoś brakuje to...
Albo rybki albo akwarium.
To my musimy zdecydować czy chcemy się wkurzać i walczyć ze sobą czy chcemy być spokojni i szczęśliwi. Oczywiście możemy nadawać jaki on to nie jest. Bo robi tak i siak, a jak tak można? To, że nam się coś w głowie nie mieści nie oznacza, że ktoś czegoś nie robi. To jego życie i jego sprawa. Tylko czy ktoś nam każe być z nim?
Mala czy on faktycznie jest tak cudowny i złoty? Czy jest uczciwym człowiekiem, kt?ry odpowiada Ci jako partner?
Szczęście nie jest obowiązkowe.
To nie wielka forsa, dalekie podróże, samochody, siedem szaf ciuchów i facet (partner) jakikolwiek byle był.

Dokładnie tak.. myślałam, że się zmieni.. Raz go zostawiłam, a on płakał i obiecywał że się zmieni i będzie dla mnie dobry, i tak obiecywał kolejny rok, aż w końcu mnie zostawił.. Na sam koniec nawet powiedział, że byłam nawet bardziej niż dobra dla niego i powinien być dla mnie lepszy i lepiej mnie traktować, a później mnie nawyzywał jak to on.. Ciężki miał charakter, nawet moja siostra mi mówiła, że on nie jest do końca normalny i żebym go zostawiła. Po prostu uwierzyłam, że mnie tak bardzo kocha, a jeżeli kocha to się zmieni.. Żałuję straconego czasu, wylałam morze łez przez niego.
Chyba jestem uzależniona od facetów, odkąd skończyłam 15 lat zawsze kogoś miałam i ciężko mi teraz być samą, zupełnie nie mogę się w tym odnaleźć.
Dziękuję za rady, dobrze jest wiedzieć, że jest ktoś z kimś można porozmawiać, chociażby online

Tak mnie życiowo gdziecie, że tak za dużo. Takie coś.
Takie myślenie czy zrobione, taka wątpliwość okrutna. Pamiętasz?
Bo nawet jak 15 razy sprawdzę to i tak bywa, że się zastanawiam.
Za dużo myślę chyba.
Bo zawsze robiłam ok i nie myślałam o tym i ten jeden raz zawaliłam i to chyba wraca. Że przecież jestem za to co robię odpowiedzialna i..
Coś mi się jakby dezaktywuje, ale to nie jest dziwne, bo pewne rzeczy robimy z automatu i nawet się nie zastanawiamy, wiemy, że jest ok.
A przecież wiem, że można na mnie polegać, że mogę na sobie polegać, że robię to dobrze, w końcu nie od wczoraj. I już.
Spokojniutko, powolutku. Stop. . I dalej.

Mala. Samemu też może być fajnie.
A miłość powinna uskrzydlać, wywoływać uśmiech na twarzy i błysk w oku. Przynajmniej mnie się tak wydaje.
A morze łez i ból w sercu, czy to miłość?

On może nawet Ciebie kochać w tym swoim pojęciu, nie wiadomo.
Tylko tutaj o Ciebie chodzi i o Twoje samopoczucie.
Każdy pewnie miłość postrzega inaczej.
Jeden może uważać, że ma prawo uderzyć, bo on mąż, a to jego żona. Albo, że miłość to jest wtedy jak on w nocy przytula, bo mu zimno w tyłek, albo wtedy jak siedzi przy telewizorze, a Ty truskawki umyj (Pokręcona, wybacz że używam Twojego przykładu, jest wysoce obrazowy ). I kabaret mi się przypomniał "Marian, a czy Ty mnie jeszcze kochasz. No Marian, no...???" Przecież jest to kocha, nie?? Albo wtedy jak po pijaństwie wróci do domu, wrócił to kocha, albo jak da po twarzy, bo daje z miłości itd.
W niektórych kulturach kobita w domu siedziała a chłop szedł z każdą, nawet specjalne miejsca na to były przeznaczone. A gdzieś tam w Rzymie, czy Egipcie u cesarza to każdy z każdym na dworze. Cesarz najpierw tego, potem tamtego, potem tamtą. I powie ktoś, że czasy takie były, no i syfilis pewnie był modny, na topie i cool to trzeba mieć. No co kto lubi.
Rozumiesz Mala do czego zmierzam?

Natomiast jeśli w Twojej głowie jest przeświadczenie, że musisz kogoś mieć to to jest uzależnienie.
Mieć mimo krzywd i mimo łez.
Myślisz, że tak to powinno wyglądać?
A może myślisz, że nie tak powinno wyglądać, ale przecież nie jest tak źle, inni mają gorzej, itd...? A to tamto...

Uwierzyłaś w jego słowa. A co pokazał?
Takie mam wyobrażenie. Tak jak ofiara przemocy. Przychodzi on, pijany, bije. A ofiara potem mówi, że przecież kocha, a nie chciał uderzyć. Ale przecież kocha. Wierzysz?

hm... napisał/a:

Tak mnie życiowo gdziecie, że tak za dużo. Takie coś.
Takie myślenie czy zrobione, taka wątpliwość okrutna. Pamiętasz?
Bo nawet jak 15 razy sprawdzę to i tak bywa, że się zastanawiam.
Za dużo myślę chyba.
Bo zawsze robiłam ok i nie myślałam o tym i ten jeden raz zawaliłam i to chyba wraca. Że przecież jestem za to co robię odpowiedzialna i..
Coś mi się jakby dezaktywuje, ale to nie jest dziwne, bo pewne rzeczy robimy z automatu i nawet się nie zastanawiamy, wiemy, że jest ok.
A przecież wiem, że można na mnie polegać, że mogę na sobie polegać, że robię to dobrze, w końcu nie od wczoraj. I już.
Spokojniutko, powolutku. Stop. . I dalej.

Hm - no i ja Ci powiem, że w końcu, jak jam na swoim, to i mnie się przydarza czasem nagle samą siebie zapytać - o rany, czy ja aby tego nie zapomniałam???? Albo nawet narozrabiać... Rano kiedyś zostawiłam niedopałek w zlewie (a ja zapewne na 100% myślałam że w popielniczce).  I to musiałam całego chyba położyć, bo zapodobno prawie cały, a tu dziecko wrzuciło coś do zlewu - jakieś papierki. Na szczęście fajki teraz inteligentne, szybko gasną. I ja nawet nie wiem, jakim cudem ja to zrobiłam. U mnie to chyba totalne rozprężenie z tych poprzednich nerwów się narobiło. Drobnostek zapominam co chwila, ale takich typowych drobnostek, że coś tam miałam, a "nie zrobiłam" co kompletnie nikomu nie wadzi. W domu Bo w pracy to pewnie wadzi
Czasem to od przegrzania zwojów się tak człowiekowi robi. Ty się chyba za bardzo denerwujesz, że coś będzie źle, że o czymś naprawdę ważnym zapomnisz, przeoczysz. Że ostatnio coś Cię mocno podniosło na duchu, coś dało więcej otwartości i nagle sama zaczynasz się stopować - halo, a może coś się dzieje nie tak, jak powinno; może ja za bardzo się w to angażuję? Może jak za mocno się zaangażuję, to coś przeoczę? Ja nie wiem, czy na to też nie wpływa niegdysiejszy stres z mamą. Czy Ty się gdzieś tam podświadomie przypadkiem nie boisz, że Ty też tak możesz...? I to też tak na Ciebie wpływa? Że masz wątpliwości?
Wątpliwości rodzą się chyba przeważnie tam, kiedy znajdujemy się w innej niż dotąd sytuacji. A to, że się otworzyłaś...? To chyba nie jest negatywne?

Zabka-k

Jak na razie to mu tylko zakomunikowałam że jak nie przestanie pić i nie pójdzie na odwyk to go wyrzucę z domu. I tak zrobiłam co prawda było to w wielkich nerwach i złości ale skoro normalne upominanie nie pomogło więc w końcu wybuchłam. od momentu jego "wyprowadzki" jest prawie tydzień jedyne co mu napisałam że ma awizo i że pieniądze ma mi wpłacić bo potrzebuję na dzieci i to prawda. Oddzwonił powiedział że wpłaci pod koniec miesiąca bo nie pracował bo szef dał mu karę chyba za picie. Nie wiem czy czekać aż odwiedzi córkę i z nim pogadać czy mu napisać esa. Chciałabym aby do końca wakacji podjął leczenie i jakąś decyzję bo przecież też muszę wiedzieć jakie kroki podjac.
Co radzisz jak to rozegrać? Dzwonić czy czekać aż sam się odezwie choć wiem że jest uparty i zawzięty jak osioł.

A wiesz, że ja dziś tak o tej mamie pomyślałam, aż mnie dreszcz przeszedł. No pomyślałam.
Czy ja aby nie...
A czy mnie podniosło...hm...chyba faktycznie. Coś co pozwoliło uwierzyć, że może być inaczej, że mam wpływ.
Denerwuję się, tak jest. Na wyrost prawdopodobnie.
No tak Żabko, dokładnie tak. Wszystko się zgadza.
Moja otwartość nie jest negatywna, ale do mnie niepodobna , prawda?

hm... napisał/a:

A wiesz, że ja dziś tak o tej mamie pomyślałam, aż mnie dreszcz przeszedł. No pomyślałam.
Czy ja aby nie...
A czy mnie podniosło...hm...chyba faktycznie. Coś co pozwoliło uwierzyć, że może być inaczej, że mam wpływ.
Denerwuję się, tak jest. Na wyrost prawdopodobnie.
No tak Żabko, dokładnie tak. Wszystko się zgadza.
Moja otwartość nie jest negatywna, ale do mnie niepodobna , prawda?

Kurczę, zawsze zaczynam pisac "po imieniu" i dopiero się łapię po momencie, że to nie tu

Hm, a skąd ja mam wiedzieć czy niepodobna, skoro ja Ciebie krótko znam

Cześć Dziewczyny. Ja też nie mam na nic czasu. Trochę mam dość siebie chwilowo. Musze gdzieś odpocząć i się zresetować.

Trzymaj się Liv. Niech się dołuje Cię taka chwila
Słabsze dni się zdarzają.
Trzymaj się.

Liv4 napisał/a:

Witajcie
Ach i wsparcie by się przydało ale nic z tego, bo to zadanie dla mnie.

Ale "jakie nic z tego"????? Liv, nawet takie wirtualne wsparcie sprawia, że łatwiej sie uporać z trudnościami! Mnie pomagało ogromnie, nie czułam się sama! Ty też się w końcu "naucz", że nie jesteś Ja wiem, że nie chodzi o narzekanie

Co zrobisz z tym gamoniem właścicielem? Umowę masz? Ja pokwitowania biorę za wpłaconą kaskę....