Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Gdy zmieniłam środowisko stres w pracy i w życiu prywatnym spowodował, że bardzo dużo schudłam. Nosiłam rozmiar 36 ale ciągle czułam się za mało szczupła. Wycieńczyłam swój organizm pracą i wyglądałam koszmarnie. W końcu gdy trochę życie mi się uspokoiło zaczęłam tyć. Byłam już wtedy z moim mężem. Doszłam do rozmiaru 42 i czułam do siebie obrzydzenie. Wzięłam się za siebie i schudłam znowu do rozmiaru 36. Niby czułam się dobrze ale np. nie mogłam patrzeć na swoje zdjęcia bo uważałam, że jestem gruba.

Nie ma to jak dać sobie samemu lukrowanego liścia w pysk na otrzeźwienie. A czasem nawet dostać repetę... od mentora trajkoczącego Nam nad uchem.

Even - nie osiągniesz stanu zadowolenia.
Do czego zmierzasz??????? Do tego, żeby ubrania kupować jedynie w sklepie dziecięcym? Bo innych profitów z tego nie będzie. Ceny wcale nie są niższe, w dodatku wzory i kolory dziecinne - a Ty chcesz być traktowana jak dziecko, czy jak osoba dorosła?
Po co, na co, komu - to katowanie i biczowanie się?
Sobie? Przecież i tak nie jesteś zadowolona....

A jedzenie jest często kolorowe, zdrowe i smaczne I odpowiednio skomponowane daje i energię i chęci i uśmiech Czemu sobie chcesz tego odmawiać?

Even napisał/a:

Hm....

Zadanie, które zadałaś teraz wywodzi się z zadania, które zadałaś mi wcześniej

I na tym spacerze będziesz sobie afirmować. Co chcesz na początek?
I ten spacer codziennie

Nie wiem, Żabko. Jakoś tak wychodzi, że nie mogę się uwolnić od myśli o jedzeniu i wadze. Ale teraz już nie szaleję z tym aż tak. Jakoś sobie i z tym poradzę, bo jaki mam wybór... Chociaż kaliber problemu jest cięższy, bo mocno zakotwiczony. Pamiętam, że kalorie liczyłam już jako mała dziewczynka i próbowałam tak zorganizować dzień żeby mieć na jedzenie mało czasu.

Wkleję swoją historię - żeby dać nadzieję co niektórym paniom kochającym za bardzo. Że czasem faceci też potrafią przejrzeć na oczy
*
Jesteśmy razem niemal 15 lat. Czasem żartuję, że nie dałem Jej szansy poznania kogoś lepszego, gdyż byłem pierwszym facetem, który po rozpoczęciu przez Nią studiów zaprosił Ją na randkę (poznaliśmy się pierwszego Jej dnia na osiedlu akademickim - była współlokatorką dziewczyny mojego najlepszego kumpla)
Nosiłem wtedy ramoneskę, ciągle się buntowałem, miałem świetnych kumpli i...na zabój byłem zakochany w Jej imienniczce.
Walczyła o mnie długo. Bardzo długo, cierpliwie i wytrwale.
Była cudowna.
Ja...nie ceniłem Jej tak jak na to zasługiwała.
Cholera, za łatwo mi wszystko wówczas przychodziło - pieniądze, podróże, świat.
Więcej byłem za granicą niż z Nią...

Wzięliśmy ślub. Po kilku latach.
To nie tak, że byłem złym mężem. Ale...nie, nie byłem najlepszym. Na pewno.
Bo...wciąż nie ceniłem tego, co mam.
A Ona była najlepszym co mnie w życiu spotkało.

W międzyczasie była Jej choroba (bardzo poważna), po długich staraniach urodził się nam wspaniały syn.
Nie, ojcem na pewno nie byłem złym. Bo Mały to oczko w głowie taty.
Ale - wciąż nie ceniłem Jej tak jak na to zasługiwała.

Znów wyjechałem. Uznałem, że większe pieniądze są ważniejsze niż bycie z Nimi. Że wynagrodzą im to.

Znalazła sobie kogoś.

Nie, nie mam prawa mieć o to do Niej pretensji. Przez te 15 lat większość tego czasu byłem poza domem (poza krajem), nie poświęcałem Jej tyle czasu na ile zasługiwała, nie rozumiałem, że mam największy skarb jaki można mieć w życiu: kogoś, kto Cię kocha nie za to jaki jesteś, ale za to, że po prostu jesteś.

Chciała rozwodu, więc pamiętając o tym co powyżej - zgodziłem się.

Zostawił Ją.

Dziś - próbujemy wszystko poskładać.
Na szczęście rozwód zdążyliśmy jeszcze odkręcić.
Chodzimy do psychologa - na razie każde oddzielnie, ale już niedługo pierwsze sesje razem.

Kocham Ją.
Po 15 latach wreszcie to zrozumiałem.
Po raz pierwszy nie mówię tych słów do Niej ot, tak, by one padały.

Kocham Ją. Po prostu za to, że jest.

Ale też kocham Jej śliczne zielone oczy ze złotymi plamkami słońca, kształt Jej ust kiedy się uśmiecha, to jak zarzuca głową kiedy niesforny wiatr koniecznie chce wepchnąć Jej włosy tak by nic nie widziała, to jak wydyma wargi kiedy oddycha we śnie, to jak sobie radzi ze wszystkim, to jaka jest i za to jaka będzie.

Kocham Ją.

Ehdi napisał/a:

Gdy zmieniłam środowisko stres w pracy i w życiu prywatnym spowodował, że bardzo dużo schudłam. Nosiłam rozmiar 36 ale ciągle czułam się za mało szczupła. Wycieńczyłam swój organizm pracą i wyglądałam koszmarnie. W końcu gdy trochę życie mi się uspokoiło zaczęłam tyć. Byłam już wtedy z moim mężem. Doszłam do rozmiaru 42 i czułam do siebie obrzydzenie. Wzięłam się za siebie i schudłam znowu do rozmiaru 36. Niby czułam się dobrze ale np. nie mogłam patrzeć na swoje zdjęcia bo uważałam, że jestem gruba.

Wiesz co, przypomniałaś mi, jak po rozstaniu z pierwszym "m" zaczęłam chudnąć - prawie dla sportu to robiłam Jak doszłam do wagi 59 kg (przy wzroście 178 cm i raczej mocnej budowie ciała) - to .... straciłam całą chęć do uśmiechu. Zrobiłam się tak smuuuuutna, że się sama na siebie wkurzyłam! I dobrze
A teraz nie mam problemu z chodzeniem w krótkich dzinsowych spodenkach, bo nie mam powodu A cellulitis podobno każdy ma, wystarczy, żebym dbała o to, żeby nie był mega widoczny Mam 41 lat i jestem z siebie zadowolona

I tak ma być

zabka-k napisał/a:

Even - nie osiągniesz stanu zadowolenia.
Do czego zmierzasz??????? Do tego, żeby ubrania kupować jedynie w sklepie dziecięcym? Bo innych profitów z tego nie będzie. Ceny wcale nie są niższe, w dodatku wzory i kolory dziecinne - a Ty chcesz być traktowana jak dziecko, czy jak osoba dorosła?
Po co, na co, komu - to katowanie i biczowanie się?
Sobie? Przecież i tak nie jesteś zadowolona....

A jedzenie jest często kolorowe, zdrowe i smaczne I odpowiednio skomponowane daje i energię i chęci i uśmiech Czemu sobie chcesz tego odmawiać?

Nie wiem, Żabko. Jakoś tak wychodzi, że nie mogę się uwolnić od myśli o jedzeniu i wadze. Ale teraz już nie szaleję z tym aż tak. Jakoś sobie i z tym poradzę, bo jaki mam wybór... Chociaż kaliber problemu jest cięższy, bo mocno zakotwiczony. Pamiętam, że kalorie liczyłam już jako mała dziewczynka i próbowałam tak zorganizować dzień żeby mieć na jedzenie mało czasu.

hm... napisał/a:

Even napisał/a:

Hm....

Zadanie, które zadałaś teraz wywodzi się z zadania, które zadałaś mi wcześniej

I na tym spacerze będziesz sobie afirmować. Co chcesz na początek?
I ten spacer codziennie

Jeszcze spacer może by obleciał [ przynajmniej na początku ; ) ] Ale ta afirmacja to już za wysokie progi

hm... napisał/a:

Adela

Wiesz, że to co napisałaś, że jak kogoś polubisz to do końca, a jak nie fo nie to mi się takie, przepraszam za słowo, niedojrzałe wydaje. Bo jak to tak? Mimo krzywd, mimo łez? I terazbto by Lemona wypadało posłuchać "Napraw".

O żesz Cię! Aż wysypki dostałam

A!
Zawściekłam sie wczoraj.
Za tydzień bąble mają czwarte urodzinki.
Wiadomo, widuję tego jeszcze męża dośc często z racji opieki nad dziećmi właśnie. Poprosiłam o numer telefonu do chrzestnego jednej z bliźniaczek, bo mam tylko do żony a miło by było zadzwonić wprost do niego z zaprosinamy na dmuchanie świeczek. Przepraszam za brzydkie słowa! Men... powiedział, że "ale wiesz, K mnie uprzedził już, że on w przyszłym tygodniu nie może i że zostawi prezent u mnie". Hm... Mówię "daj mi numer telefonu, to jest sprawa pomiędzy mną a K i z nim będę rozmawiać, nie z tobą". "Ale Ci przecież mówię" - on. "Ale czy problemem jest numer telefonu? Jeśli tak, zadzwonię do żony i dostanę" odpowiadam. Dodałam - "nie rozumiem, czego się boisz, czyżbyś czegokolwiek nagadał, że obawiasz się, że ktoś teraz będzie miał możliwość skonfrontowania tego z rzeczywistością?" Dał przyparty do muru, ale mina nieziemska.
Siedzę tak potem i czuje jak mi coraz bardziej przykro. No tak, chrzestny, to jego przyjaciel, od lat, pewnie uznał, że nie chce mieć jednak ze mną do czynienia, ale do jaśnistej - dziecko niczemu nie winne. Poza tym jeśli taką decyzję podjął, to do cholery powinien oznajmić ją mnie i sprawę rozwiązać dobrze dla dobra dziecka! I że nie zgadzam się na przekazywanie prezentów przez kogoś, bo dziecko po 5 minutach zapomni od kogo to było, a tym  bardziej, że nawet na ulicy nie rozpozna! A tak robi jaśnie tatuś z własnymi dziećmi - wysługuje się innymi - nawiasem mówiąc.
Zebrałam się w sobie, przemyślałam, dzwonię (nie mam co odkładać rozmowy, nawet jeśli ma być dla mnie przykra) - no trudno.
"Bardzo sie cieszę, dziękuję za zaproszenie. Ale to minęło, nie?  Co prawda mam 3 zmianę, ale przecież to na 22.00 a tyle u maluchów przecież goście nie będą siedzieć, bo one nie wytrzymają, prawda? Z chęcią i z G (żoną) wpadniemy - bo fakt, dawno się nie widzieliśmy. A możesz mi zasugerować, co by mała najbardziej chciała, o czym marzy?"

Żadnego problemu z przyjściem na urodziny nie ma. Wredna małpa zabawia się chyba w chęć kontrolowania mnie i dalsze wredne manipulanctwo. Cieszę się, że od razu zadzwoniłam. I zaraz też zadzwoniłam do psiapsióły wyładować frustrację na małpę, przez którą się zdenerowałam.
Kiedyś gnębiłabym się dniami zanim bym zadzwoniła. Z góry założyłabym, że ktoś nie chce ze mną rozmawiać, przebywać w moim towarzystwie. A potem - zanim bym się wyżaliła komukolwiek, w tym przyjaciółce w szczególności - to by kolejne dni minęły. Na szczęście się nie zagnębiłam tym razem.

Co nie zmienia faktu, ze to wredna małpa jest! Grrrr!

zabka-k napisał/a:

Even napisał/a:

Nie wiem, Żabko. Jakoś tak wychodzi, że nie mogę się uwolnić od myśli o jedzeniu i wadze. Ale teraz już nie szaleję z tym aż tak. Jakoś sobie i z tym poradzę, bo jaki mam wybór... Chociaż kaliber problemu jest cięższy, bo mocno zakotwiczony. Pamiętam, że kalorie liczyłam już jako mała dziewczynka i próbowałam tak zorganizować dzień żeby mieć na jedzenie mało czasu.

I pewnie warto poszukać przyczyny? Że odmawiasz sobie uśmiechu i zadowolenia... Wiesz, "to" się często tu przewija w postach... Ale najwartościowsze są wnioski własne - bo wypracowane własną pracą.  Właśnie warto poszukać, gdzież tą kotwicę ciągle zarzucasz. Bo nawet jeśli przestaniesz kontrolować wagę, kalorie i jedzenie - to zamienisz to na kontrolowanie czegoś innego, co w efekcie będzie Ci utrudniać znalezienie zadowolenia....
?
Dobrze wiesz, bo napewno nie nawet setna Ci mówię, że w tym rozmiarze problemu z jedzeniem nie ma. Z wagą tym bardziej. Tylko co ja mówię, skoro gdyby w sklepie były rozmiary 28 (i nie chodzi o spodnie ), to Ty byś do tego rozmiaru dążyła. Czy to naprawdę takie miłe - widzieć w lustrze każdą dobrze widoczną kość swojego ciała? Co w życiu powinno dawać satysfakcję - rozmiar na metce czy może dobre samopoczucie w obcowaniu ze sobą? A obcowanie ze sobą w dużo mniejszym stopniu polega na cielesności... Na moje...
Albo inaczej. A przepraszam - a Ty nie masz żadnych innych zainteresowań niż wartość kaloryczna lista sałaty?
Nie jakoś sobie poradzisz! Poradzisz sobie sama - jeśli będziesz tego chciała. Nie ma sensu samej sobie piętrzyć problemów bez problemu....?

Właśnie.
A jak zdarzy się wypadek lub choroba, a ciało ulegnie deformacji, co wtedy? Śmierć?

Bagsiu, czy Ty mnie czasem nie obrażasz?

zabka-k napisał/a:

hm... napisał/a:

I tak ma być

Hyhyhy - Hm - chodzi Ci że wiek tak ma być, czy zadowolenie?
Bo wiesz, co tu kryć, zegara to nie wstrzymam, a kłamać nigdy nie potrafiłam

No, tym optymistycznym akcentem praktycznie można by weekend zacząć

Zadowolenie, bo reszta przemija.

hm... napisał/a:

Warto zapytać małpę po co ta intryga? Bo sam coś dziecku odbiera izolując chrzestnych. Zdaje mi się, że to jego pomysł był. Bo mu gupio jest, małpie znaczy.
Nie można na małpie polegać jak sama zauważyłaś.
Sytuacja elegancjo załatwiona.
Nie dość że drewnialdo to jeszcze małpa.

Uważam że nie warto jednak HM - żmija się zacznie ślizgać, mogę zostać z wylinką w ręce i musieć to jeszcze do kosza na śmieci uprzątać, ręce domywać - zbędne zabiegi Więcej mam satysfakcji z tego, że zamiast memlać w sobie, zadzwoniłam praktycznie od razu i nawet bez pytań czy coś jest na rzeczy - uświadomiłam sobie samej, że z ich strony - nic. I że zamiast wściekać się bezproduktywnie sama w chałupce - wnerwa opowiedziałam komuś zaufanemu, mówiąc co na ten temat uważam. Bo że ja mam problem z emocjami wiem, więc czas się problemowi przyjrzeć i nim zająć
Natomiast nie zapomnę, bo to już drugi bodajże raz, wcześniej przy przeprowadzce chciałam telefon do innego kolegi, który remontami się zajmuje, bo chodziło mi o elektrykę. Oczywista nie dał, pomimo ponawiania prośby, argumentując, że chłopak pracuje w W-wie i rzadko jest w domu (mieszka blok obok mnie). Wtedy zamknęłam buzię, przykro mi było, chłopaka namierzyć po mieszkaniach nie chciałam (100 rodzin w bloku ), na szczęście znajomych mam mnóstwo i nie było problemu dogadać się z sympatycznym fachowcem . Ale wtedy przełknęłam, nie dochodziłam się i wiem, że mi za długo przykro było. Po prostu wredne drewnialdo chce mnie odseparować. Dalsze tego typu zachowania, szczególnie przeciwko dzieciom, będą argumentem w sądzie.

zabka-k napisał/a:

hm... napisał/a:

Zadowolenie, bo reszta przemija.

Może "nabiera mocy"? hihihihi

Uprawomacnia się czy też uprawomocnia?

Adelawarszawa
Wiesz, zastanawiam się, kiedy jeszcze do nas zajrzysz.... Czy w ogóle? Czy spróbujesz znaleźć pomoc w realu?
Bo zostając w swoim jedynie towarzystwie i swoich lęków, bólu - nie dajesz sobie szansy na poprawę własnego zdania o swoim życiu, przyszłości.

Tak jak inni, którzy, jednak nie są gotowi jeszcze choćby na próbę rozmowy. Wiem, że ciężko się jest pozbyć własnych złudzen o własnej sytuacji, że rozjątrzanie się ww własnym bólu bywa takie sadystycznie miłe niekiedy.... Ale na dłuższą metę - ale to kompletnie nic nie daje. NIC.
A ta dłuższa, to podobno 6 tygodni

Nie Bags? Taka wersja akceptowalnego czasu żałoby chyba u nas na 36 chodziła, o ile dobrze sobie przypominam? No - maks 2 miesiące

bags

Partner był dla Ciebie jak narkotyk. Waszą separację/rozstanie odbierasz jak odwyk, a na odwyku brakuje Ci tego, co Cię paradoksalnie uzależniło od wirujących emocji szalejących wokół Twojego partnera. Byłaś "na haju". Teraz jest czas, byś zaczęła swoje życie od nowa... z dala od takich "używek".
Związek to partnerstwo i pozwolenie wzajemne na bycie sobą a nie dyktatorskie życie w klatce. Dyktatura w związku to nie jest prawdziwa miłość, to substytut miłości w jedną stronę - do siebie.

DOKLADNIE tak sie czuje....jak na odwyku....trafione w 100%....wkoncu ktos to potrafisz nazwac!!! Zawsze mialam zmienne nastroje...jednego dnia bylo dobrze...bo miedzy nami sie ukladalo...drugiego zle, bo miedzy nami bylo zle...moj humor zalezal od niego...wszystko zalezalo od niego...a bylam kiedys silna kobieta...bylam wiem, bo nie jedno przeszlam i wkoncu w efekcie z kazdej porazki wyszlam...bogatsza o doswiadczenie...a ja pozwolilam mu do siebie wrocic tylerazy...za kazdym razem obiecywalam sobie, ze to ostatni raz...a i tak wrocilam...i tak...jestem na odwyku...to idealne okreslenie! Chcialabym sie wkoncu"wyleczyc"...byc silna kobieta znow...i wkoncu raz na zawsze skonczyc z tym"nalogiem"...nie wiem jakie to ma podloze...moze takie, ze u mnie w domu nigdy nie bylo stabilnosci....ciagle wahania...i czegos takiego moze w zyciu szukam..bo nie wiem jak to jest gdy jest normalnie...gdy jest BEZPIECZNIE...jka to jest? Dlaczego wszedzie wesze podstep....nie...obiecuje sobie....juz nigdy nie pozwole by ktos trafil w moje serce...ale w glebi ducha chce byc szczesliwa...tak prawdziwie szczesliwa...jaki srodek znalezc zeby wyjsc z tego"nalogu"...jka postepowac kiedy on wroci(bo wroci wiem o tym znam go)i powiedziec nie...to koniec, ale juz definitywnie...kiedy teskni sie za nim, jego objeciami...musi byc do cholery jasnej jakis zloty srodek!

hm... napisał/a:

Adela

Wiesz, że to co napisałaś, że jak kogoś polubisz to do końca, a jak nie to nie to mi się takie, przepraszam za słowo, niedojrzałe wydaje. Bo jak to tak? Mimo krzywd, mimo łez? I teraz to by Lemona wypadało posłuchać "Napraw".

Mimo krzywd mimo lez...to jest jak swiadome katowanie...tak chyba robia chorzy psychicznie...nie wiem jka mam to nazywac...

Even napisał/a:

hm... napisał/a:

I na tym spacerze będziesz sobie afirmować. Co chcesz na początek?
I ten spacer codziennie

Jeszcze spacer może by obleciał [ przynajmniej na początku ; ) ] Ale ta afirmacja to już za wysokie progi

Wycofujesz się?
Za wysokie progi bo?

czasymira napisał/a:

Kocha sie za bardzo wtedy kiedy człowiek przywiązuję sie bardzo do wszystkiego, do zapachów, do klimatu, do symboli...jak ktoś stworzy ci taki idealny świat, wtedy się jakby asymilujesz z tym , chcesz do tego wracać...a nawet jak sa jakieś złe bodźce to potrafisz je zignorować, byle tylko żeby było to wszystko w całości...Niektórzy mówią o osobowości bierno - zależnej, która godzi się na coś złego, w obawie że straci Tę iluzję miłości.....

Jak świat jest idealny to gdzie miejsce na złe bodzce?
To nie tak.
To my tworzymy sobie w naszych głowach ten świat idealnym, racjonalizujemy sobie i nie widzimy pewnych rzeczy, kt?re są, a były, są i będą, tylko my je widzimy dopiero kiedy przeglądamy na oczy a skowronki miłosne są wtedy na obiedzie, bo ile można ćwierkać
Kochanie za bardzo to uzależnienie. Wyżej pisałam. Kilka stron temu,

Ok. Rozumiem,.
Analiza, afirmacja, ok. Za szybko. Ok. To zwolnijmy :)
Miłego dnia i weekendu :)

mala91 napisał/a:

Ehdi napisał/a:

Mala91 witaj w naszej grupie. Niestety czeka Cię ogromna praca nad sobą, bo dopóki nie potrafisz funkcjonować sama i nie potrafisz żyć bez drugiego człowieka u boku nadal będziesz pakować sie w takie relacje.

Masz szansę na terapie tam gdzie jesteś ??

Jakie miałaś dzieciństwo ??

Zdaję sobie sprawę, że czeka mnie ogromna praca, udało mi się po moim byłym chłopaku, otrząsnęłam się, zaczęłam żyć swoim życiem, myśleć o sobie, i za moment wpadłam w kolejny toksyczny związek. Podniosłam się z tego pewnie dlatego, że miałam wielkie wsparcie ze strony rodziny, przyjaciół, lekarki, teraz jest gorzej a ja nie mam nikogo u boku i nie chcę ludzi obarczać moimi problemami.
Nie wiem czemu ale normalni faceci mnie nudzą, nie umiem być z kimś z kim nie mogę się pokłócić, kto jest spokojny, bezproblemowy..

Co do terapii, nie wiem, nie dowiadywałam się jednak nie czuję się komfortowo mówiąc o swoich problemach obcej osobie/osobom.

Moi rodzice zawsze przesadzali z alkoholem. Mama jest kochana, zawsze się o mnie troszczyła ale jednak już gdy byłam małą dziewczynką widziałam że ma problem. Od taty raczej wiele miłości nie zaznałam. A co do ich wspólnych relacji to w domu były ciągłe kłótnie, kiedyś wydawało mi się to normalne. Jednak wciąż nie wiem, czy to jest powodem moich porażek z facetami, moja siostra nigdy nie miała takich problemów.

Cieszę się, że jest tu ktoś kto w ogóle wie o czym mówię, ludzie kompletnie nie rozumieją czemu tak mocno przeżywam rozstania i angażuję się w związki

Witaj!

Mała - jak się masz czuć dobrze ze spokojnym facetem, jeśli dzieciństwo przyzwyczaiło Cię do atmosfery kłótni i pretensji? Mnie dzieciństwo przyzwyczaiło do samotności, do tego, że lepiej zamknąć się w sobie i nawet nie pokazywać, że jestem, zejść z oczu i samej zająć się sobą. Przez większość czasu obcując z kimś nie zauważam, że właśnie tak postępuję, że usuwam się dając komuś możliwość wyjścia na pierwsze miejsce - i jego potrzebom. Ale w gruncie rzeczy wiem, że mi to nie odpowiada i nie jestem w stanie tak wytrzymać cały czas.... W końcu dochodzę do takiego miejsca, że mam wybór - albo się zacznę ratować, albo utonę. Nigdy nie miałam wątpliwości, co wybrać - przyparta do muru. Parafrazując psychologa Jacka Walkiewicza - polejesz czy wyjdziesz?

Ja dopiero od niedawna zaczynam to zauważać. Mój były mnie kontrolował, manipulował mną a mi to nawet nie przeszkadzało. Co prawda kłóciłam się z nim, ale na końcu zawsze robiłam to co on chciał, najważniejsze dla mnie było aby on był zadowolony. On nawet tego nie zauważał, wymagał ode mnie coraz więcej, a ja obwiniałam samą siebie za to, że nie jestem wystarczająco dobra dla kogoś takiego jak on.
Wciąż za nim tęsknię, zdaję sobie sprawę że to był zły i niedojrzały człowiek ale potrzebuję go. Czuję się dokładnie tak jak na odwyku, jakbym straciła coś co mi pozornie dawało siły do życia

Witaj Hm

Wiesz, czas by było dorosnąć, żeby się młodsi o mnie nie obawiali Acz miłe - fakt faktyczny

Alacculd widzę, że jednak da się zmienić nastawienie i zacząć siebie doceniać.

Możecie mi powiedzieć jak wygląda terapia? Raz chodziłam do lekarki, która potrafiła mi jedynie wypisać lekarstwa, ale nie rozmawiała ze mną o dzieciństwie, nie szukała powodów moich zachowań, trochę mnie to zraziło.