Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Pan Truskawka Dobrze się złożyło, bo akurat odpaliłam przenośny internet w kompie, do tej pory miałam połączenie ze światem tylko dzięki komórce, przynajmniej mogłam Was czytać na bieżąco:)
Tak jak wspominałam jestem prawie całkiem odizolowana od świata i kontaktów werbalnych (poza telefonicznymi) z dorosłymi. Czuję się okropnie, ile można sprzątać i gotować. Dużo czasu na myślenie działa na mnie w tych okolicznościach bardzo depresyjnie. Ale w poniedziałek jadę do miasta !
Hm.. on przez te dwa miechy właściwie ma mieszkanie do całkowitej swojej dyspozycji, ale myślałam kiedyś o tym, po pierwsze mam bardzo wścibską sąsiadkę na emeryturze, po drugie nie potrafiłby zatrzeć śladów tak abym nie poznała. Musiałby zmienić pościel na jakąś tajną, nawet gdyby się okazało jakimś cudem, że potrafi, znam go na tyle, żeby wiedzieć, że nie jest w stanie aż tak się poświęcić. Przez tę samotność i myślenie chyba go rozgryzłam, nie wiem może się mylę.
Przypomniałam sobie, że gdy byliśmy parą, dwa razy go rzuciłam, raz chodziło o to, że byliśmy na ślubie wspólnych znajomych. Ja akurat zachorowałam, bardzo źle się czułam, byłam osłabiona więc po oczepinach wróciłam sama do domu. On został, nie widziałam w tym nic złego, było tam sporo znajomych, nie chciałam aby z mojego powodu psuł sobie zabawę. Potem się dowiedziałam, że bardzo się zbliżył z koleżanką panny młodej. Tańczyli przytuleni, trzymali się za rączki, podobno na zewnątrz się całowali. On potem zrzucił to na alkohol, że za dużo wypił, nic nie pamięta itd. ale długo nie mogłam mu wybaczyć. Do czego zmierzam, ona była taka wulgarna i wyzywająca, jakby pracowała pod latarnią... Teraz, po kolejnych jego akcjach, myślę sobie, że ja mam być może pełnić w jego życiu rolę zasłony dymnej (jak u gejów), taka żonka na pokaz, rodzinka na pokaz, a pociągają go kobiety wulgarne i wyzywające, prostytutki, jednak taką trudno przedstawić rodzinie lub pójść na kolację biznesową. Bo jak wytłumaczyć całkowity brak fizycznego zainteresowania żoną, nawet jak kiedyś był seks to on nie miał żadnych wymagań, nie chciał nic urozmaicać. Ja mam być po prostu tą grzeczną matką, żoną (służącą) na pokaz, a prawdziwych wrażeń szuka gdzieś indziej. Może mi odbija z tej izolacji... ale tak dzisiaj sobie wymyśliłam, bo trudno to jednak zrozumieć. Dzisiaj mówił mi, że kocha, robił te swoje infantylne dzióbki, teraz inaczej na to patrzę, taka gra pozorów, a ja sztywnieję gdy mnie dotyka, już nie chcę tego, widzę jakie to sztuczne. Gdzie ja miałam oczy przez te lata, nigdy nie pomyślałabym, że mnie to spotka, miało być tak pięknie, robiłam wszystko aby tak było i chyba ta wizja mnie zgubiła...

Witajcie!

Piątek

Hm
Noooo Zauważyłam, jak pisałam do Owieczki. W ogóle bardzo mi było fajnie przeczytać tę charakterystykę sposobów zachowań, bo jednocześnie obok odniesienia i zrozumienia swojego sposobu rozumowania, mogę łatwiej zrozumieć zachowania innych w takich przypadkach. I Ty masz oczywiście racje, z tym co napisałaś o sobie, ale przecież sama wiesz Kurcze, my to się tu - im dłużej jesteśmy - prawie jak owe "łyse konie" znamy

Raki
Jak miło, że zaglądasz Wiesz, po tej przeprowadzce zaczynasz emanować jeszcze większym spokojem? Takim wewnętrznym Takie przeciepłe wrażenie na mnie to sprawia

Pokręcona
Możesz mieć rację, całkiem prawdopodobne wnioski - patrząc z boku. Wiem, że ja na ten temat nic nie wiem, ale to wygląda dośc racjonalnie. A tak dokładniej, to najprawdopodobniej on sam tego o sobie nie wie i nie dopuszcza do siebie, ze właśnie takowe ma upodobania a zaprzecza im ze względu na pozycję. Takie dwoiste postępowanie rodzi najwięcej problemów w życiu i w konsekwencji odbija to na Tobie.... Wszystko o co nieświadomie mógłby siebie podejrzewać i co świadomie od siebie odsuwa, może być kierowane jako zarzut w Twoją stronę - takie mechanizmy miewają miejsce. Stąd Ty sama przestajesz wiedzieć co jest prawdą, co wymysłem i zakręcasz się w tej całej nierzeczywistości....

hm... napisał/a:

Teraz wiem, że wszystko bierze się z nas i to my decydujemy o sobie i o tym co nas w życiu spotyka piniekąd.
Teraz tej eksternalizm to mi się taki irracjonalny wydaje, taki naiwny.

Zgodzę się Mnie się jeszcze to przeznaczenie rzucało, jako coś nieuchronnego...Tylko uważam nalezy też na popadnięcie wszechwładność własnego życia, bo jednak do życia, losu i innych ludzi trzeba mieć pokorę, od przypadku lub decyzji innego człowieka czasem wiele może zależeć, ale od nas zalezy jak sobie z tym damy radę:)

bags napisał/a:

Moje sprawy są już podjete i "dojrzewają" w cieniu. Jak już pisałem u Dziewczyn "na zakręcie" z jednej strony "czekam" - Happy, Endi i reszta... spokojnie to tylko "repeta" - pół roku na pozew od jz i sam "zwlekam" z tym tematem z przyczyn ogólno -technicznych "singla" - kasa - szukając tu na forum inspiracji do ew. obrony na rozwodzie

Oj coś Ci nie wierzę i wiele mi się tu nie podoba. Takie tam wymówki. I jaka tam obrona? Po co? Na co? Grunt by odciąć do krechą i iść do przodu.

Pokreconaona Jesteś chyba na dobrej drodze w tym myślemy. Zresztą jak można kalać seksem, który jest tak brudny, "świętą" żonę. Straci na świętości.
On pewnie chodzi gdzieś, gdzie ktoś za niego posprząta. Lub nie. Ale w 15 minut można wiele. Nie podoba mi się to wszystko.

zabka-k napisał/a:

Jak miło, że zaglądasz Wiesz, po tej przeprowadzce zaczynasz emanować jeszcze większym spokojem? Takim wewnętrznym Takie przeciepłe wrażenie na mnie to sprawia

Miło to słyszeć. Czuję się spokojna. ba, naprawdę nie brakuje mi nic, na razie więcej nie chcę.
Zaglądam cały czas i regularnie czytam, ale ze względu na dbanie o spokój i harmider w pracy nie zawsze mogę odpisać. Uczę się skupiać na jednym i przechodzić do drugiego, chociaż podzielnosć uwagi i robienie stu rzeczy na raz jest niezbędne w zawodzie, z tym że po co dokładać sto pierewszą.

Tęsknię za Happy, zofią282, Liv4, Anstawią, panią zupą i beosą. Co do pozostałych jestem spokojna, choć mniemam, że u Astawii czasem zawieje. Za to o beosę się martwię.
Ostatnio nie było tu kiedysbylam.

raki napisał/a:

To może nam opowiesz, jak postrzegasz u siebie ten problem kkzb?
I jakie żywisz uczucie do tego mężczyzny?

Długo w ogóle nie umiałam problemu zdiagnozować - wiedziałam, że coś jest bardzo nie tak, ale raczej winiłam jego [jego cechy i zachowanie] albo siebie [ ale na zasadzie - bo ja jednak za mało się staram, bo ja jestem wiecznie niezadowolona, nerwowa, wymagająca, bo ja jestem tym gorszym elementem i powinnam się cieszyć, że on jest ze mną, chociaż nie wiadomo właściwie dlaczego]. W momencie gdy moja psycholog zasugerowała mi ten syndrom, byłam bardzo zdziwiona, zasmucona, a nawet trochę poirytowana. Wiedziałam jednak, że warto zmierzyć  z tym "zarzutem" i spróbować ocenić na spokojnie. I tak właśnie zrobiłam, czytając o problemie w necie [ plus Norwood] to bardzo dało mi do myślenia... a właściwie spowodowało, że zaczęłam dostrzegać pewne podobieństwa [ szczerze mówiąc - niektore opisane sytuacje idealnie odzwierciedlały moją]. Zmuszona jestem uznać, że nie może to być przypadkowy zbieg okoliczności.

Co do uczuć - to bardzo trudne pytanie... na pewno przywiązanie [ tak bardzo bym chciała, żeby to nie była jednak obsesja!] czasami dużą sympatię [nie potrafię powiedzieć, że go darzę uczuciem, które jest w nazwie syndromu] czasami złość ocierającą się o nienawiść, momentami ogromną czułość, troskę. W jego obecności może mi być bardzo dobrze, ale bywa, że czuje się jak w klatce, brakuje mi powietrza, muszę się ograniczać, boję się, że mnie skrzywdzi, próbuje być kimś innym... [ doszło już do somatyzacji].

Moja podświadomość z pewnością ma zły schemat - wiem, dostarczam sobie tylko substytów. Substytów uczuć a nawet substytów osób. Im gorzej układa mi sie z moim partnerem tym częściej szukam kontaktu z kimś innym [ i chodzi głównie o kontakt niefizyczny], po czym czuję się bardzo źle, mam poczucie winy, wstyd. Szukam przede wszystkim ciepła, troski, zainteresowania.

Mój partner pochodzi z rodziny bardzo dysfunkcyjnej [ ojciec chory na alkoholizm, obecnie nie pije, a matka - zupełnie nieczuła, zimna, toksyczna]. Staram się nie idealizować go - wiem, że czasami zachowuje się podle, ale też wielokrotnie zdarzało mu się bardzo mi pomagać [mam nadzieję, że nie jestem aż tak odrealniona...]

Milisc, przytiulenie, akceptacje, usmiech, opieke, spokoj - eszystko,czego podswiadomie szukasz.
Trzeba najpierw sie zregenerowac z tej depresji. Czyli skorzystac z podstawowych rad (wszedzie ich pelno), moze wziac leki, heslli to konieczne odciac sie od pewnych osob. Spokojnie, wyjdziesz ztego. Co dobrego planujesz na sniadanie   (dla siebie).

Jesli moge spytac, ile masz lat? Uczysz sie? Pracujesz? Co lubisz robic?

raki napisał/a:

Milisc, przytiulenie, akceptacje, usmiech, opieke, spokoj - eszystko,czego podswiadomie szukasz.
Trzeba najpierw sie zregenerowac z tej depresji. Czyli skorzystac z podstawowych rad (wszedzie ich pelno), moze wziac leki, heslli to konieczne odciac sie od pewnych osob. Spokojnie, wyjdziesz ztego. Co dobrego planujesz na sniadanie   (dla siebie).

Jesli moge spytac, ile masz lat? Uczysz sie? Pracujesz? Co lubisz robic?

Moja depresja miała być leczona [w najgorszej fazie] na oddziale dziennym [na co jednak się nie zdecydowałam]. Dostałam leki, które brałam przez dwa miesiące, jednak zniechęcona brakiem pozytywnych efektów odstawiłam je. Zrezygnowałam z wizyt u psychiatry, ale nie pomijam spotkań z terapeutką, bo one rzeczywiście trochę pomagają. W chwili obecnej nie jest tak źle jak bywało, ale moj nastrój jest tak zmienny, że czuje, że choroba czai się tuż za rogiem. Ona nie odchodzi tylko milknie.

Mam 24 lata, kończę studia [brak tylko pracy magisterskiej]. Pracowałam trochę jako niania, co już dzisiaj nie jest dla mnie dziwne, bo mogłam się nimi opiekować, czułam się odpowiedzialna, ważna i kochana [chociaż przez dzieci]. Co lubię... kiedyś lubiłam czytać, studia trochę we mnie to zabiły, ale myślę, że to się odrodzi. Jazdę na rowerze, najlepiej w nocy, kiedy nade mną gwiazdy, a chłodny wiatr we włosach rozmowy z ludźmi też bardzo lubię. Wiele osób chwaliło mnie za malowanie i szkicowanie, sprawiało mi to przyjemność, ale szybko się zniechęcam, kiedy nie jestem w czymś tak dobra jakbym chciała... Wydaje mi się, że wszystko co lubię, lubię za mało...

bags napisał/a:

Moje sprawy są już podjete i "dojrzewają" w cieniu. Jak już pisałem u Dziewczyn "na zakręcie" z jednej strony "czekam" - Happy, Endi i reszta... spokojnie to tylko "repeta" - pół roku na pozew od jz i sam "zwlekam" z tym tematem z przyczyn ogólno -technicznych "singla" - kasa - szukając tu na forum inspiracji do ew. obrony na rozwodzie

Oj coś Ci nie wierzę i wiele mi się tu nie podoba. Takie tam wymówki. I jaka tam obrona? Po co? Na co? Grunt by odciąć do krechą i iść do przodu.

raki napisał/a:

bags napisał/a:

Moje sprawy są już podjete i "dojrzewają" w cieniu. Jak już pisałem u Dziewczyn "na zakręcie" z jednej strony "czekam" - Happy, Endi i reszta... spokojnie to tylko "repeta" - pół roku na pozew od jz i sam "zwlekam" z tym tematem z przyczyn ogólno -technicznych "singla" - kasa - szukając tu na forum inspiracji do ew. obrony na rozwodzie

Oj coś Ci nie wierzę i wiele mi się tu nie podoba. Takie tam wymówki. I jaka tam obrona? Po co? Na co? Grunt by odciąć do krechą i iść do przodu.

tak tytułem rekonensansu pozwiązkowego to wszystko ładnie wygląda z boku. Żona przede wszystkim uważa się w całej okazałości ofiarą a nie winną tudzież też marionetką w rękach matki; milczy praktycznie od stycznia br. stosując wtedy wobec mnie zamordyzm, bym się potulnie zgodził na rozwód bez orzekania o winie - o zdradzie wiedziałem już wcześniej - bo jak nie to będzie pranie brudów i wywali pełno fałszywych faktów na stół. kilka miesięcy później było "tłumaczenie", ze ona teraz nie ma czasu, ma inne problemy na głowie i jak mi się spieszy, to 'se składaj'. motylek gach nie jest mobilny???
Całe to tłumaczenie jak mniemam wykrętem by wymigać się od przyjazdu celem złożenia papierów i na rozprawy do mojego miasta. A jak ktoś nie chce się oderwać z wrodzonego egoizmu i z "zasiedzenia" stołka, to wtedy każdy pretekst jest dobry.
Wyrocznia jest obrotna (?) w tych sądowych sprawach i tak ustawia zagrywki, bo to "chłop jest winny, on się wyniósł, to niech działa!".

Reasumując ja nie mam zamiaru się szarpać o to, kto tu jest winny rozpadu, bo ręce równo i dokładnie maczała w tym teściowa - a od strony prawnej ona jest nietykalna - więc po co mi się kopać z nimi i ciągać po sądach. Wtedy "przystałem" na groźby żony a teraz mam zamiar samemu ten bajzel posprzątać metodą lisa i lwa. Pozew napisać szerzej niż tylko "różnica charakterów" a mając swoje 5 minut na rozprawie, uzasadnić wszystko bezpretensjonalnie. Jak to kiedyś tutaj pani_zupa napisała "lukrowanymi słowami dać w pysk"

A co Ciebie ona i jej widzimisię obchodzi? Chę?

hm... napisał/a:

A co Ciebie ona i jej widzimisię obchodzi? Chę?

Mi był jej układ na rękę, by to posprzątać wtedy na jej "zasadach" pędzikiem
Teraz się obawiam - słusznie lub też nie - że będzie powtórka z rozrywki i dalej próba pokazania - tym razem przed sądem - wielce poszkodowanej. Lepiej dmuchać na zimne
Multum czasu milczy i nic nie robi w tym temacie, to cholercia na co liczy? że facet znów przyjdzie się płaszczyć u jej stóp a jak złoży papiery, to mu wpierdzielić trzeba, bo zmącił sielankę spokoju motylkomanii.

hm... napisał/a:

bags napisał/a:

Mi był jej układ na rękę, by to posprzątać wtedy na jej "zasadach" pędzikiem
Teraz się obawiam - słusznie lub też nie - że będzie powtórka z rozrywki i dalej próba pokazania - tym razem przed sądem - wielce poszkodowanej. Lepiej dmuchać na zimne
Multum czasu milczy i nic nie robi w tym temacie, to cholercia na co liczy? że facet znów przyjdzie się płaszczyć u jej stóp a jak złoży papiery, to mu wpierdzielić trzeba, bo zmącił sielankę spokoju motylkomanii.

Bagsiu nie mów, że się boisz?
I co Ciebie to na co liczy.
Wejże jej pokaż na tej sali. Jesteś inteligentnym facetem.
Teściowrj też się boisz?
A niech wywleka.
Masz rozsądne argumenty i tego się trzymaj.
Powiedz, nie szkoda Ci czasu żeby analizować ją?
Idz na lody lepiej albo popływać

Jakbym chodził zlękniony tym, co jedna z drugą powiedzą na rozwodzie to bym dawno pewnie z nimi ustawki udokumentowane pod ich domem robił, by było jak najbardziej polubownie rozegrane. A w doopie z tym. Czas tracę na zgoła co innego, bardziej pożytecznego

Ja wróciłam dziś do pracy po tygodniu przerwy. Generalnie czuję się fatalnie fizycznie. Psyche już w miare ok ale widze, że stres na mnie jednak wpływa silniej

Po pierwsze - nie wiem czego chcę, najczęściej wiem czego nie chcę, ale to nie znaczy, że tego unikam. Mam jakąś wizję swoich planów, ale strach nie pozwalam mi na ich realizację, podpowiada, że się nie uda. Wydaje mi się, że kogoś lubię, ale unikam kontaktu z nim, a osoby, które są dla mnie "trudniejsze" stają się częściej obecne. Odczuwam wiele uczuć na raz a w konsekwencji popadam w rozdrażnienie albo panikę. Nie jestem w stanie wyrazić swoich opinii, bo kiedy coś mówię to już wydaje mi się, że to nie do końca prawda, że czegoś nie przemyślałam do końca. Teraz też tak jest.

A może też na początek trzeba pozwolić się sobie zdenerwować?
A potem trzeba się zastanowić skąd się te nerwy biorą i wydumać co zrobić żeby się nie denerwować.

W sumie niby tak. Mój szacowny przyjechał na pogrzeb co tez mi nie pomogło. Zachował się w sumie tak, że źle się z tym wszystkim czułam. Szwagierka jak dzwoniła złożyć kondolencje to miałam wrażenie na początku, że jest do mnie jakoś negatywnie nastawiona, dopoero po chwili wyluzowała. Mam ich wszystkich dość naprawdę. Co śmieszne szacowny od dnia pogrzebu nawet się do mnie nie odezwał, choć ponoć tak bardzo o mnie dba . Szkoda gadać.

jest mi ono po prostu bliższe i nie znam innego

Even...
Spójrz jak destrukcyjny tryb życia, planów i osobistych marzeń sama sobie serwujesz (świadomie lub też nieświadomie):

Even napisał/a:

Po pierwsze - nie wiem czego chcę...
Mam jakąś wizję swoich planów...

ale!!!

Po pierwsze - najczęściej wiem czego nie chcę...
strach nie pozwala mi na ich realizację...
strach podpowiada, że się nie uda ale to nie znaczy, że tego unikam.

Mówią wielcy ludzie, że strach, lęk, napady "depresyjnej" beznadziejności to paradoksalnie największy sabotażysta Naszego życia. Najczęściej takie zależności wynikają z krytykanckiej formy wyniesionej z domu rodzinnego.

Even napisał/a:

Wydaje mi się, że kogoś lubię, ale unikam kontaktu z nim, a osoby, które są dla mnie "trudniejsze" stają się częściej obecne. Odczuwam wiele uczuć na raz a w konsekwencji popadam w rozdrażnienie albo panikę. Nie jestem w stanie wyrazić swoich opinii, bo kiedy coś mówię to już wydaje mi się, że to nie do końca prawda, że czegoś nie przemyślałam do końca.

Ludzie są jak psy - wiedzą czy ich lubisz.
Potrzeby stanowiące wyraz "zastraszonego" pragnienia ambicji, akceptacji, uznania i prestiżu w oczach innych. To "trudniejsze" otoczenie jest dla Ciebie "do przełknięcia" w odróżnieniu od tych pozytywnie zakręconych, bo sama sobie wytworzyłaś negatywny obraz siebie i świata wokół siebie. Z takimi "trudnymi typami" sobie poradzisz, bo jesteś zaprawiona w bojach ze swoim negatywnym wizerunkiem.

Even napisał/a:

Teraz też tak jest.

To może pora nad tym popracować i czerpać inspirację z tych życiowych optymistów i nie unikać ich a depresantom mówić stanowcze NIE, co by za bardzo na głowę nie wchodzili.
Obracać się wokół reakcji frustracyjnie pozytywnych niż tych destrukcyjnie negatywnych. Więcej pozytywnej sublimacji i substytucji "małych kroczków" w życiu i dążeniu do celu zamiast górnolotnego skazywania go na niepowodzenie daje więcej satysfakcji.

Walka z nerwami i nie przyznawanie się do własnego nerwa odgradza denerwującego od możliwości kontemplacji.
Śmiem twierdzić, że zdecydowana większość nie zastanawia się skąd ten nerw.
Paradoksalnie znając przyczynę nerwa potrafimy jakoś inaczej reagować nawet jeśli w dalszym ciągu mamy przyczynę obok siebie.

I mi się przypomniało jak to ludzie m?wi? sobie nawzajem i dzieciom swoim - nie denerwuj się, zamiast zapytać - co Cię tak zdenerwowało? Że już nie wspomnę o wymijającym - przesadzasz, zdaje Ci się, zdziwiasz. Bo jeśli coś nas zdenerwowało to tak się stało, nie wyobrażamy tego sobie, nie zdziwiamy. To jest wnerw i mamy do niego prawo.
Gorzej, kiedy przyczyną nerwa jest ten co nam mówi, że zdziwiamy , taki żarcik.

hm... napisał/a:

Walka z nerwami i nie przyznawanie się do własnego nerwa odgradza denerwującego od możliwości kontemplacji.
Śmiem twierdzić, że zdecydowana większość nie zastanawia się skąd ten nerw.
Paradoksalnie znając przyczynę nerwa potrafimy jakoś inaczej reagować nawet jeśli w dalszym ciągu mamy przyczynę obok siebie.

I mi się przypomniało jak to ludzie m?wi? sobie nawzajem i dzieciom swoim - nie denerwuj się, zamiast zapytać - co Cię tak zdenerwowało? Że już nie wspomnę o wymijającym - przesadzasz, zdaje Ci się, zdziwiasz. Bo jeśli coś nas zdenerwowało to tak się stało, nie wyobrażamy tego sobie, nie zdziwiamy. To jest wnerw i mamy do niego prawo.
Gorzej, kiedy przyczyną nerwa jest ten co nam mówi, że zdziwiamy , taki żarcik.

Wiesz co, ja właśnie jak mam nerwa, czy dzieci mają nerwa - to staram się najpierw opanować nadmiar emocji - bo się formalnie nie daje wcześniej wyciągnąć o co właściwie chodzi i co jest powodem. Ani ja z siebie nie wyciągnę zanim nie zrobię 10 oddechów, ani z każdego z dzieci, bo za dużo właśnie jest emocji. Czasem to przytulenie, czasem trzeba zasugerować kilka podskoków mocno do góry Wiesz, no po prostu w stanie nerwa chyba też i ja sama podaję inną przyczynę - niż faktyczna. Dlatego mówię o tym uspokojeniu się. Bo w moim przypadku właściwa przyczyna to nie zawsze ta, która mi się pierwsza na jęzor nasuwa

Tam żarcik Proza po prostu.
Noooo, wiesz co mawiam Jak sie nie da zmusić do chcenia, to i do rozumienia tym bardziej