Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

żabka i wszystkim Wam dziękuję za wsparcie... to jednak nie przypadek chyba, że tu trafiłam...
Ehdi mi również przykro, cóż można rzec w takich trudnych sytuacjach, trzymaj się Dziewczyno... jak to mówią,  po ciężkich chwilach musi zaświecić Słońce, także dla Ciebie... dla nas tu wszystkich...  tego staram się trzymać.

...
Ja też na tym forum, nie tylko na tym wątku, dostałam mnóstwo wsparcia. Ogromnie to doceniam, bo nie wiem, czy tak szybko z wieloma myślami dałabym sobie radę. Ludzie których poznałam - i tylko wirtualnie i miałam możliwość osobiście - w taki normalny sposób pokazali mi, że nie jestem kosmitką, że życie biegnie dalej a tylko ode mnie zależy, jakie to życie będzie - czy z uśmiechem na twarzy, czy ze łzami... Napewno nie będzie mi super łatwo (bo super łatwo kojarzy mi się z byle jak ), nigdy bezwzględnie z mojej strony w stosunku do innych osób - czego każdemu życzę Normalności i mnóstwa szczęśliwych chwil, bo z tych chwilek składa się życie

A nie chciałabyś żeby wiedział i pomógł jeśli kocha?
Myślę, że zawsze warto rozmawiać z partnerem kt?rego interesuje to co myślimy i jak się czujemy.
Myślę, że gdzieś tam jakieś skłonności zostają. Ale pracując ze sobą i wyrabiając nowe nawyki uczymy się żyć od nowa.
Polecam przeczytać Beatę Pawlikowską, tytuł "Dzungla podświadomości"

Raki - ja to super łatwo odnoszę do nieco chyba innego czegoś niż Ty
Jeśli chodzi o super łatwo w sensie klarownie - to tak Zresztą pozytywny oddźwięk ma wiele "rozumień" super łatwo.

A ja zobaczyłam teraz coś strasznego. Mianowicie pow?d kontroli. Powód egoistyczny. Bo skoro nie wiadomo co robi to po co pyta ile Ci coś zajmie? Czyżby miał coś do ukrycia?
Mogę nie mieć racji, zaznaczam,
Inwigilacja maskująca.
Kontroluje bo ma coś do ukrycia. Tak uważam.

Dla mnie to nie jest ok.

Nie chcę niczego sugerować, ale jakby nie patrzeć to chatę ma wolną. Jak wie kiedy jesteś w mieście to wie. Nic nie piszę juź.

Żabko Twoja opinia o związku, jaki powinien być jest z moimi oczekiwaniami kompatybilna. Dokładnie tak to widzE. Trzeba mieć siebie i swoje pasje, zainteresowania i ulubienia, ale trzeba też być razem, być blisko itd. Jak najbardziej.

Ehdi, ściskam.

Umarł i zdał mi ból ......nawet po śmierci mnie skrzywdził .....

Ból po śmierci?

Zostawił notarialne oświadczenie, ze ja i mój brat byliśmy złymi dziećmi .....nie potrafił nawet odejść z klasa.

yyyyy?
wymówka od czego?
Czyli według Ciebie jestem dziewczyną bez pasji, bez zainteresowań i szukam na to usprawiedliwienia?

Miejsce pobytu nie ma znaczenia. Skłonności.

Ehdi, to tylko o nim świadczy.
Zofia282, jakbyś weszła, to ściskamy. Twoje przesiadywanie z siostrą pokazuje ile ważnych relacji jest w życiu - nawet ważniejszych niż związek z mężczyzną. By to życie było pełne trzeba wielu klocków i też wielu różnych związków na różnych płaszczyznach - jak te siostrzane.

Zastanawiam sie czy nie pojsc do psychologa...tylko nie wiem czy to mi pomoze..kilka lat temu poznalam chlopaka...zaczelismy sie spotykac...zakochalam sie w nim odrazu...tylko nie wiedzialam o jednym..ze to zwykly skurwysyn, ktory potrafil mna manipulowac...spotykalismy sie kilka miesiecy..on wrocil do swojej bylej dziewczyny...plakalam, rozpaczalam...ale wkoncu dalam sobie rade...mimo, ze go caly czas kochalam i go kocham do tej pory. Wrocil po dwoch latach...odezwal sie do mnie z wyjasnieniami...ja w tym czasie bylam po rozstaniu z innym chlopakiem, ktory nic dla mnie nie znaczyl...tak jak i zaden po nim...spotkalismy sie..oczywiscie rzucilam sie mu w ramiona...zaczelismy sie spotykac..powiedzial, ze byl strasznie glupi, ze tak postapil..chcial rzekomo ze mna sprobowac..ja wniebowzieta zgodzilam sie...oczywiscie nie zmienil sie..byl taki sam jka z przed kilku lat...tylko ja go idealizowalam..zaczal odwalac szopki...potrafil sie nie odzywac przez kilka dni..a pozniej oczywiscie wrocic, a ja lecialam na skrzydlach...nie da sie tego opisac jka mna manipulowal..jak mnie zwodzil, oszukiwal...a ja? bo co? bo go kochalam? i to jest powod? to bylo chore i toksyczne...pozwolilam mu wrocic drugi raz, pozniej trzeci, czwarty i piaty..az wkoncu wrocil znowu do swojje bylej...sytuacja z pzred kilku lat...zostawil mnei bez slowa...tylko, ze ja go bardzo kochalam...stalam sie innym czlowiekiem przez niego...jestem strasznie wybuchowa, nerwowa, nienawidze siebie..caly czas stoje w jednym punkcie...juz nie jestem anstolatka..jestem kobieta, ktora zostala skrzywdzona...nie jestem tym samym czlowiekiem, nie radze sobie z zyciem..czuje, ze juz nikoo nie pokocham...w moim domu nigdy nie bylo milosci...ojciec pil...juz nie pije, ale pil...w domu nie bylo milosci...nigdy nie wiedzialam do konca jka sobie radzic w zyciu...czasami tylko potrafilam byc swietna aktorka...nie wiem co ma zrobic ze swoim zyciem...boje sie, ze przez moje zachowanie niedlugo wszyscy ode mne odejda..bo po prostu tego nie zniosa..mam cechy DDA...nie potrafie uwolnic sie od toksycznej znajomosci...i tak bym mu wybaczyla jkaby wrocil...niech sie wyszaleje, a ja go przyjme...ale i tak bede ta druga...dostane ochlapy...na to zasluguje...chcialabym walczyc o swoje zycie..poradzic sobie z przeszloscia...nie weim gdzie sie zglosic...czy ktos zna moze dobrego psychologa w Toruniu ?

.

hm. czytalam. Oczywiscie ze to jest zwalanie winy na dzieci. oczywiscie. jestem po prostu w szoku, ze mimo wszystko tak mozna. tylko tyle.

Wiesz w nosie mam kasę i to co on ma, wiedział to doskonale. Nigdy nie chciałam od niego pieniędzy i mam to w d... on doskonale o tym wiedział i wiedział ze nie dam matki skrzywdzić. Chciał jednak sprawić ból. Wiele spraw i tajemnych listów i oświadczeń dzis wyszło. Okazało sie ze wiele osób miało cos do przekazania "po śmierci". Tajemnice, listy, oświadczenia .... szkoda gadać ..... Uderzył we mnie nie finansowo bo wiedział ze ewentualny brak spadku mam w d..... On wiedział ze pieniądze nigdy mnie nie interesowały. Chciał mi zadać ból, brata wydziedziczyl bo wiedział ze to go zaboli najbardziej.

No właśnie prawda. Poznaliśmy się przez wspólne zainteresowania. Nasze działania (z moich stron i jego) uzupełniają się, lecz nie są tym samym. Znajomych zostawiłam, rodziny poniekąd nie mam.

Tak, ale nie w 2 miesiące. W momencie kiedy nie pracuję, żyję z oszczędności...

Wiesz, ja napisałam o tym super łatwo w sensie "nieświadomie świadomie" wybieranych opcji nie będących moimi własnymi. Super łatwo to ja już się uzależniałam zawsze od czyjegoś chcenia i uważania. Super łatwo przestawałam wierzyć w siebie, itd, itp... Owo super łatwo troszkę dwuznaczne było - ale wynika z faktu, że nigdy nie myślałam o sobie.
Czy wybieram trudniej? W sensie żeby było bardziej pod górkę? Nieee, chyba teraz już nie. Zresztą nie wiem jak teraz szczerze mówiąc Uczę się prosić o pomoc. Uczę się mówić co myślę, być asertywna. Uczę się dbać o siebie. Zdrowo. Dla mnie to trudniej, skoro nigdy nie potrafiłam tak postępować Po prostu uczę się czegoś nowego Wiem, że nie na łatwiznę Owo super łatwo było i chodzeniem na łatwiznę - ale według czyjegoś zdania, nie własnego - o to mi chodzi w gruncie rzeczy z tym super łatwo
W górach tak niekoniecznie postępuję. Tam mam więcej szacunku i pokory dla natury, zdaję sobie sprawę z własnych możliwości. Zresztą, tak myślę, że zawsze miałam, zawsze - echhhh - tylko przyrodę uważałam za rzeczywiście silniejszą od siebie, wszystkiego innego uważałam, że można się nauczyć, jeśli się tylko chce....
Teraz jest "trudniej", bo mądrzej dla siebie, czego nie było przez 40 lat, zmiana nawyków kosztuje odrobinkę wysiłku, ale przynosi radość

Zdenerwowałaś się?
Kochana - ja jestem osobą bez pasji Ale mam swoje zainteresowania, często są one zmienne. Jeśli już, to moją pasją są ludzie. A pozostałe? Robię w danym momencie życia to, co chcę i mam ochotę robić. Może za mało różnych rzeczy jeszcze poznałam, żeby trafić na to, co może stać się moją pasją? Albo może nie zauważyłam? No to co
I wcale nie uważam tego za jakiś minus I do tego śmiało mogę powiedzieć, że jestem otwarta

Ja myślę Ehdi, że ojciec kontroli już nad Tobą nie miał od dawna i jeszcze jakoś chciał Ci dołożyć.
Moim zdaniem nie warto się tym zadręczać. Wiem, że to boli.

Adela
Witaj. Mam nadzieję, że jednak zajrzysz jeszcze? Ja osobiście nie znam. Ale szukaj, przecież zawsze możesz zmienić terapeutę, jeśli ten którego wybierzesz okaże się dla Ciebie niewystarczający.
Inwestuj w siebie Może w Twoim domu nie było zbyt wielu uczuć, ale napewno skoro tęsknisz za nimi, szukasz i uczysz się uczuć, w tym tego, że i z uczuciami można przeinwestować czy źle je ulokować i że mogą być nadmierne lub też żadne, to wiesz już sporo

No właśnie jak zwykle słów mi brak - siła, świadomość, że właśnie tak jest, że jesteś w rodzinie i z rodziną dobrze się czujesz?  Takie pozytywne to było.

Że może niezbyt partnersko będąc na imprezie z partnerką?

A może podobało, że właśnie tak się dobrze z nimi czujesz?

Co do "partnerstwa", to kiedyś się mawiało, że trzeba z człowiekiem w długą podróż się wybrać, żeby go poznać Można i na imprezę No cóż, ja tam nic nie mówię, bo teraz to ja się moge jedynie wymądrzać, nie? Panna na wydaniu jestem, to i ciężko oceniać jak to w życiu winno być Znowu żarty

U mnie w rodzinkach na razie takowych imprezek brak - dzieciaki są w wieku krótko przed, ciekawam, czy odpuszczą sobie jeszcze choć ze 2-3 lata...? A potem jak się zacznie..... To trzeba będzie miesiąc w miesiąc rezerwę 500 zł robić, bo jak tu uzbierać Choć powiem Ci, ze ja średniawo wesela, to zależy ogólnie od atmosfery. Zazwyczaj muza potrafi mnie jednak najmocniej zmrozić

Ja Cię kręcę. Znalazłam kilka ciekawych zagadnień
-zespół alienacji rodzicielskiej
-poczucie umiejscowienia kontroli, tj. Internalista i eksternalista (przeczytajcie to jest niesamowite i myślę, że niezwykle zastanawiające, bardzo nas dotyczy)

Należysz do "klubu" Korzeniowskiego, Olren Wasaw Marathon i etc??? Taka trasa, trepcie, taki a taki stopień trudności i wiraże na poligonie... tak, wtedy to jest pasja z bakcylem.
Dla jednych to szajba a dla innych zwykły sposób na odreagowanie codzienności.
Dla przykładu bieganie dla mnie to zalecenie medyczne ze wzgledu na moją dysfunkcję stopy. Nie traktuję tego jako przymus, jako pasję a jako połączenie przyjemnego z pożytecznym - pograć w nogę, tenisa, kosza, siatkówkę i od czasu do czasu pobiegać dla relaksu.

Winny się tłumaczy... znasz to powiedzenie zapewne.
Kto nie chce ten szuka POWODU, A kto chce, ten szuka SPOSOBU i nawet przy oburęcznej lewiźnie spod ziemi go wyciągnie.
"Kto nie chce, kiedy może, nie będzie mógł, kiedy będzie chciał." W, Churchil.

Ty mi się jawisz jak nie porównując moja jz, że gdy jej zdaniem jakiś tam jeden element układanki sprawiał mi problem, to dlań znaczyło ni mniej ni więcej to, że mi się w ogóle tego nie chce (z)robić. O dziwo z jej toku myślenia ja dzisiaj zarabiam "na chleb" poprzez przeskoczenie tudzież zastąpienie tego mojego "problemu" zamiennikiem, na co Ona zrobiła jak się dowiedziała, że ten mój pomysł jednak działa

Jestes tym kim byłaś a to co Ci się teraz przytrafia, to cząstkowe wdrukowania z przeszłości, płacisz za swoje i tylko swoje błędy z "odsetkami" z przeszłości. Masz bardzo pretensjonalny ton wypowiedzi i usprawiedliwiania się, swoich niepowodzeń - kimś. Nie tędy droga...
Życie jest w kolorze, które ma Twoja wyobraźnia. Czego nie dospisz, nie dodrzemiesz.

Edit:

Jak to ktoś kiedyś zabawnie powiedział, że: Gdy czegoś się nie da zrobić, to trzeba poszukać kogoś, kto o tym nie wie, przyjdzie i to zrobi.
Dla nich nie ma rzeczy niemożliwych, takie robią w tydzień a cuda w 7 dni

Mała Biała Owieczko, zmieniłaś partnera, przeprowadziłaś się, ale sądząc z Twych nielicznych postów nie zmieniłaś myślenia o sobie, o partnerze, o relacjach w związku. Nie napisałam tego, by sprawić Ci przykrość, by dokopać. Nie twierdzę, że jesteś przypadkiem beznadziejnym, nie zaprzeczam istnienia ani DDA, ani DDD, ani temu, że masz takie przeżycia za sobą. Najważniejszym jest jednak to, co zrobisz z tym bagażem doświadczeń.

Proponuję, byś zaczęła od spraw z pozoru drobnych, czyli od zauważenia swej dobrej strony, od zauważenia swej siły, swej wartości.
Proponuję, byś przestała żyć przeszłością.
Proponuję, byś przestała się starać, a zaczęła działać. Wbrew pozorom, to znaczna różnica.

Lubię chodzić po górach, po Tatrach przede wszystkim i wcale nie po Orlej Perci. Ale to nie jest pasja. Ale jednocześnie robię to, jeśli składają się pozytywne czynniki, czyli czas, finanse i możliwości. Nie wszędzie można chodzić po górach - ale można chcieć i starać się do nich dotrzeć. Znam wielu pasjonatów takiego łazęgowania mieszkających nad morzem... I wcale nie posiadających grubego portfela - a potrafiących zorganizować sobie czas na swoje pasje. Bo poza wszystkim - zawsze trzeba czegoś naprawdę chcieć. Jeśli się czegoś nie chce naprawdę, to się tego nie zrobi. Są ludzie którzy kochają wyścigi samochodowe, ale nie mają możliwości - ale pamiętają o swoich pasjach. I jako, że nie moga robić tego, co by naprawde chcieli, bo okoliczności są niesprzyjające - postarali się znaleźć inne zajęcia, najbardziej im odpowiadające i dające im satysfakcję. Można? Tak, ale trzeba samemu chcieć Albo chcieć znaleźć wymówkę

Też jestem DDA. Raz, że uważam, że każdy z nas ma jakiś syndrom w swoich zachowaniach wynikający z czegoś; dwa - mnie ten skrót pomaga znaleźć "pytanka do zastanowienia się". Nie mam już przelepionej łatki, choć samo zorientowanie się, że jestem elementem tłumu osób z określonymi problemami, było napewno szokiem. Najpierw negatywnym, teraz pozytywnym - nie jestem ewenementem ni dziwolągiem. Jestem jedną z wielu takich osób, które ma jakiś tam syndrom. Nie wiem natomiast ile osób z tych właśnie wyciągnie z tego pozytywne konsekwencje. Ja się staram

Przyszłam na świat i zależy ode mnie prawie wszystko. A napewno to, jak będę żyła. I jakie będę miała nastawienie do życia. I jak będę podchodzić do różnych sytuacji i zdarzeń. I co mi moje doświadczenia życiowe dadzą - lub nie dadzą.
Płacę głównie za własne błędy - błąd zaniechania przyjrzenia się swojemu aktualnie byłemu partnerowi i określenia, czy to partner dla mnie; za błąd nieumiejętności postępowania inaczej, niż dostosowywać się. Ale rozumiem z czego ten błąd wynikał. I nie mam do siebie żalu - mam natomiast mnóstwo wskazówek, co zrobić, by nie wleźć ponownie do tej samej wody. I tylko ode mnie zależy, czy będę potrafiła chcieć je wykorzystać.

Nie wiem, jaki bym miała charakter, "gdyby". Nawet nie chcę wiedzieć, bo przeszłości nie jestem w stanie zmienić - zresztą nikt nie jest w stanie. A dziś i jutro tak - każdy może. Tylko trzeba wiedzieć, czego się chce. Czy woli się narzekać na skrzywdzenie, czy woli się wyciągnąć wnioski i postarać się ograniczyć do minimum możliwość zostania skrzywdzoną od teraz.
I wcale nie oczekuję od ludzi mega energii do chcenia w sekundę - bo nie oczekuję tego przede wszystkim od siebie Od siebie oczekuję pozytywnego podejścia, chęci, myślenia, wyciągania wniosków i wdrażania ich w życie - w dogodnych i odpowiednich momentach, kiedy mam na to czas i chęć

Do pasji podejdę inaczej. To takie górnoletne słowo MalaBialaOwieczko, i znowu nie takie najważniejsze. Ważniejsze są codzienne drobiazgi i sprawianie sobie przyjemności, ważne by czuć się dobrze...
Mnie chyba samej jest najspokojniej.
Podam Ci przykład z dzisiaj, bo przed chwilą szłam ulicą z takim poczuciem - "fajności".
Rano zrobiłam sobie cudne śniadanie, tak ladnie podane, było tyle słońca. Melon z gongorzolą, oliwą i czarnym pieprzem. Dziś zamiast iść na "najtańszy domowy obiad, jak robię zazwyczaj", uznałam, że pójdę do ulubionej (w mieście pracy, w mieście zamieszkania jest przebijająca ją jedzeniem, choć nie atmosferą) restauracji (cudny tu wystrój, wszystko w drewnie piece, zioła, oliwy, makarony na zewnątrz i pyszne jedzenie). Stać mnie, choć ogólnie staram się oszczędzać, ale tak tu przyjemnie i smacznie. O dziwo samotnie tą przyjemność, mają odwagę sobie sprawiać tylko mężczyźni, są wokół, kobiet brak. To moja chwila odpoczynku w przerwie w pracy, też by Was poczytać.
Ostatnio dużo spotykam się ze znajomymi (na spokojnie, w pojedynkę-nie przepadam za imprezami), e, gotuję, staram się poświęcać czas kotu. W pracy, że wakacje, powoli spokojniej. Jakbym nic więcej nie potrzebowała (choć czasem pojawiają się "gorsze momenty" i taka panika, chęć wtulenia w męskie ciało).
Mam pasję (poza pracą, ona też jest moją pasją), ważne, ba do nich trzeba mi wyjechać daleko i kosztują. Myślę o nich, planuję. Ale przecież one nie stworzą mi codzienności (chyba, że planowanie)
Niestety podobnie było przed moim wyjazdem do "ciepłych krajów" i na początku w "cieplych krajach", nim na nowo nie wpadłam w szpony (chciałam napisać (g)jma, a powinnam napisać) mojego nałogu. Ale to mnie dużo nauczyło, już wiem, co się może stać i chcę być ostrożna, widać muszę jeszcze nad czymś popracować.

Ty też już wiesz, wykorzystaj to, po prostu. Skup się na drobnych rzeczach, to one tworzą naszą rzeczywistość, świat, życie. Też w związku.
To może być zabawa z kotem, wypicie kawy, książka, spacer, kąpiel (oj uwielbiam kąpiel). Ty sama wiesz.
Zapytaj się skąd ta nagła panika, przecież znasz symptomy, teraz je dostrzegasz i nam opisujesz, czyli wystarczy im zaradzić, a rozwiązania są w Tobie.

***

A zapomniałabym. Wiele kobiet tutaj się obraża, irytuje, że jest atakowana, każda z nas, które tu wytrwały stawiała takie zarzuty. Ja też na początku się burzyłam. Dziś jestem wdzięczna Happyfull za te ataki (nie tylko jej), za to, że gdy trzeba sprowadza się mnie do pionu. Sama się gubię, choroba nie daje mi rozeznania do końca (uczę się).
Jeśli kogoś się tu nieco pogłaska, podniesie na duchu, to tylko te kobiety, które są naprawdę w paskudnym stanie, i trzeba im nieco regeneracji, ale Ty do nich się nie zaliczasz.

***

Bags, jak sprawy formalne Twoje i Ty. Bo ostatnio dużo zajmujesz się innymi...

Kiedyś byłam eksternalistką, wyniosłam to z domu. Nie wierzyłam internalistom. Teraz wiem, że wszystko bierze się z nas i to my decydujemy o sobie i o tym co nas w życiu spotyka piniekąd.
Teraz tej eksternalizm to mi się taki irracjonalny wydaje, taki naiwny.

U mnie to takie forumowe "zboczenie zawodowe". Swego czasu ciągaliśmy się za uszy z asekuracją w osobie żabki-k w apartamencie 36 - wątek Fluffiego "36 lat i rozwód" - a teraz przekazuję "schedę" dalej
Moje sprawy są już podjete i "dojrzewają" w cieniu. Jak już pisałem u Dziewczyn "na zakręcie" z jednej strony "czekam" - Happy, Endi i reszta... spokojnie to tylko "repeta" - pół roku na pozew od jz i sam "zwlekam" z tym tematem z przyczyn ogólno -technicznych "singla" - kasa - szukając tu na forum inspiracji do ew. obrony na rozwodzie

Pan Truskawka Dobrze się złożyło, bo akurat odpaliłam przenośny internet w kompie, do tej pory miałam połączenie ze światem tylko dzięki komórce, przynajmniej mogłam Was czytać na bieżąco:)
Tak jak wspominałam jestem prawie całkiem odizolowana od świata i kontaktów werbalnych (poza telefonicznymi) z dorosłymi. Czuję się okropnie, ile można sprzątać i gotować. Dużo czasu na myślenie działa na mnie w tych okolicznościach bardzo depresyjnie. Ale w poniedziałek jadę do miasta !
Hm.. on przez te dwa miechy właściwie ma mieszkanie do całkowitej swojej dyspozycji, ale myślałam kiedyś o tym, po pierwsze mam bardzo wścibską sąsiadkę na emeryturze, po drugie nie potrafiłby zatrzeć śladów tak abym nie poznała. Musiałby zmienić pościel na jakąś tajną, nawet gdyby się okazało jakimś cudem, że potrafi, znam go na tyle, żeby wiedzieć, że nie jest w stanie aż tak się poświęcić. Przez tę samotność i myślenie chyba go rozgryzłam, nie wiem może się mylę.
Przypomniałam sobie, że gdy byliśmy parą, dwa razy go rzuciłam, raz chodziło o to, że byliśmy na ślubie wspólnych znajomych. Ja akurat zachorowałam, bardzo źle się czułam, byłam osłabiona więc po oczepinach wróciłam sama do domu. On został, nie widziałam w tym nic złego, było tam sporo znajomych, nie chciałam aby z mojego powodu psuł sobie zabawę. Potem się dowiedziałam, że bardzo się zbliżył z koleżanką panny młodej. Tańczyli przytuleni, trzymali się za rączki, podobno na zewnątrz się całowali. On potem zrzucił to na alkohol, że za dużo wypił, nic nie pamięta itd. ale długo nie mogłam mu wybaczyć. Do czego zmierzam, ona była taka wulgarna i wyzywająca, jakby pracowała pod latarnią... Teraz, po kolejnych jego akcjach, myślę sobie, że ja mam być może pełnić w jego życiu rolę zasłony dymnej (jak u gejów), taka żonka na pokaz, rodzinka na pokaz, a pociągają go kobiety wulgarne i wyzywające, prostytutki, jednak taką trudno przedstawić rodzinie lub pójść na kolację biznesową. Bo jak wytłumaczyć całkowity brak fizycznego zainteresowania żoną, nawet jak kiedyś był seks to on nie miał żadnych wymagań, nie chciał nic urozmaicać. Ja mam być po prostu tą grzeczną matką, żoną (służącą) na pokaz, a prawdziwych wrażeń szuka gdzieś indziej. Może mi odbija z tej izolacji... ale tak dzisiaj sobie wymyśliłam, bo trudno to jednak zrozumieć. Dzisiaj mówił mi, że kocha, robił te swoje infantylne dzióbki, teraz inaczej na to patrzę, taka gra pozorów, a ja sztywnieję gdy mnie dotyka, już nie chcę tego, widzę jakie to sztuczne. Gdzie ja miałam oczy przez te lata, nigdy nie pomyślałabym, że mnie to spotka, miało być tak pięknie, robiłam wszystko aby tak było i chyba ta wizja mnie zgubiła...