Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ja wiem dlaczego.

Chyba znam jego wersję - jest taka, że to ja jestem wszystkiemu winna. Pewnie każdą sytuację i każde słowo będzie próbował obrócić przeciwko mnie.
O swoich obawach raczej rozmawiam z panią psycholog, ona mi pomaga. A prawniczka zasugerowała, że mogę nawet wynająć detektywów, żeby trochę za nim pojeździli przez jakiś czas. Tylko że takie coś jest dość drogie i na razie jeszcze się nie zdecydowałam. Poza tym mam drukować wszystkie maile i smsy i zachować spokój przy jego obecności.

A Ty też się rozwodziłaś? Z orzeczeniem o winie? Jak długo to trwało? (sorry, że pytam, być może o tym pisałaś wcześniej, ale jestem tu nowa i jeszcze nie zdążyłam przeczytać tego wątku od początku)

Jak to proroczo brzmi...:)

Ale rozumiem

To w takim razie dlaczego obawiasz się częstszych wizyt?

Możesz przytoczyć w sądzie opisaną sytuację.

Fajne
Chyba jednak prosta jak konstrukcja bata kochana, bo zawsze wynikają z mojego zakręcenia
Nie zlewasz - zamiast czytać domyślam się, że po H jest....
Wybaw się na maksiorka

Że ja wcześniej nie pomyślałam, że my obydwie na H jesteśmy

Na dzień dzisiejszy tak.
Nie chodzi czy zaczyna czy nie, ja po prostu piszę co jest charakterystyczne w moich zachowaniach. Głowy sobie za to uciąć nie zamierzam, ot, tak się zdarza mi niejednokrotnie. Mogłam usunąć - ale po kiego? Jestem jaka jestem

Nie, to nie jest epidemia

Ha - no to edytuję, bo doczytałam, co dopisałaś No, nie przeszło mi nawet przez myśl. Jeśli już - to przeciwnie
Zaraz do domciu!!!!!!!!!!!!
Kocham weekend

jestem jeszcze w pracy, nie mam jak pisac, ale czytam. dzisiejszy wieczor i chyba nietylko spedze sobie na czytaniu. ktoras z Was napisala ze jak ktos lubi czytac, zeby poczytac Was od poczatku chyba sie porwe na to zobaczymy czy sie uda.

weekend mam srednio zaowiadajacy bo moj 'ratunek weekendowy' czyli moj brat i jego dziewczyna jutro ida na impreze urodzinowa ( tak, tez maja swoje zycie poza mna ... wiec nie pojade spac do nich, co zwykle robilam w soboty. i tak troche mi sie poprzestawialo... chyba ze pojade dzisiaj, a jutro bede u siebie. sama nie wiem... troche panika mi sie z tym weekendem wlaczyla. a Wy jakie plany...?

Ja czasem też nie wyrabiam, ale lubię tutaj zajrzeć

A ja po przeczytanniu pierwszego zdania o porzadkach w szafkach pomyslalam "masochistka, po co to robi? Przeciez będzie ryk". I doczytałam, ze jest. To wszystko przed Tobą, ale daj sobie czas, jeszcze nie teraz, a gdy on się wprowadzi.
Teraz rob tylko to, co Co go nie bedzie przypominać. Wszystko nowe. Nic co było razem.

Edit.
Widzisz, od mojego rozstania z byłym mężem minęły juz trzy lata, a mnoe nadal rzeczy o nim przypominają (chociażby wkładane przed chwilą do szuflady sztucce). Zawsze będa, atopowe w tym nie ma juz emocji. Czasem trochę żalu, bo bardzo go kochałam. W koncu to 8 lat symbiozy. Dziś wiem, że symbioza to zły pomysł.

Powoli je bedziesz ukladac od nowa. Tak - na tym etapie nawet szmaty byłyby jak zdjęcia. Szukaj co robić, zajmij sie czymś innym, poszukaj w pamięci co Ci smakowało w dzieciństwie i   (coś czegonie graliście razem), idź dając do kina, pobiegać, zapisz sie na fitness. Nowe otoczenie dużo daje, bo jest wyrwane z kontekstu Was we dwoje.

Dasz radę.

smutno mi, że Happy odeszła

Widzicie.
Ja nie widzę.
Dlatego napisałam, że mnie rzeczywistość dopadła.
Nie będzie mnie teraz ani pewnie p?żniej, zasrane marne grosze, kt?re zarabiam, jak żebrak, gołodupiec.
Za gardło mnie ściska.

Witam,
dla tego tematu zarejestrowalam się na forum.
Jestem kochająca za bardzo. Znam problem, mam za sobą baaaaaardzo toksyczny związek. Wyszłam z kochania za bardzo, a raczej tak mi się wydawało, tamten związek to przeszłość. Jestem w nowym związku 2 lata i znów zaczynam zauważać ze wracam do dawnych nawyków. Widzę ze zaczynam popełniać dawne błedy. Znów stawiam jego i jego potrzeby ponad swoje, znów staram sie, zmuszam do czegoś byle tylko okazał mi troszke uczucia.

Szukam pomocy. Kiedys sie leczylam, ale mieszkam teraz na 2 koncu Polski i nie mam mozliwości powrotu do dawnej grupy Muszę coś ze sobą zrobić zanim ten związek zamieni sie w toksyczny. Nie chcę znowu przechodzić przez piekło

Nie wiem czy ten prztyczek od Happy tyczył się mnie, ale dla mnie każde słowo od Was ma ogromne znaczenie. Jak się siedzi z tym ?kochaniem za bardzo? na co dzień to w pewnym momencie nie myśli już się racjonalnie. Pewne sprawy się wyolbrzymia i wtedy taka opinia kogoś z boku pozwala z innej perspektywy spojrzeć na całą sytuację, uwierzyć że się uda wyjść jeszcze na prostą. Mnie osobiście to forum bardzo uspokaja, nie zawsze mam siłę tu zajrzeć czy napisać, ale wszystkie słowa otuchy które otrzymałam od Was są dla mnie strasznie ważne. Po sobie widzę, że do pewnych decyzji trzeba po prostu dojrzeć, chyba nieuniknione jest popełnienie iluś tam błędów, osiągnięcie dna i dopiero wtedy przychodzi to otrzeźwienie. Pewnych procesów nie da się przyspieszyć, bo każda z nas indywidualnie dojrzewa do poczynienia zmian w swoim życiu. Ale rady od Was są potrzebne, one zostają gdzieś tam w środku i powoli kiełkują, aż w końcu zaczynamy zmieniać swoje życie. Taka moja refleksja i dzień dobry Wszystkim

Wiem ze nie wystarczy,ale od czegos trzeba zacząć. Narazie nie mam pieniedzy na terapeute, a nie jestem ubezpieczona i na NFZ nie da rady.

Nowy związek przez 1,5 roku był bardzo fajny. Mam partnera, który o mnie dba, kocha, okazuje to, no i bardzo ważne - duzo ze mną rozmawia o uczuciach itd. Wie ze mialam problem. Jakis czas temu zauwazylam zmianę we mnie - nagle pragne zeby był ciągle przy mnie, ciagle zajował się tylko i wyłącznie mną. Jestem coraz bardziej zazdrosna o jego rodzine (ze poswieca im czas). Zreszta znow zaczelam byc zazdrosna o inne kobiety. Robię rzeczy z których on bedzie zadowolony. Zaniedbuję swoje potrzeby. Robię wszystko byle tylko mi okazal uczucie i mi poswiecił cały wolny czas. Chce tego więcej i więcej. Wiem że to baaardzo złe oznaki...

Zaczęłam znów czytac (po raz 3 lub 4) Robin Norwood.
Bardzo się boję, bo nie chcę rozwalić kolejnego związku

Kochane, od jakiegoś czasu gryzłam się z tym, że nie wiem jak zachowywać się w stosunku do ojca. Pamiętam jak złe relacje miał zawsze z matką, z nami, jak go obwiniałam za wszystko do niedawna, jak sie go bałam, nienawidziłam, nie szanowałam, obojetniałam na niego i cała gama innych. Pamiętam jak zaczynałam terapię i w pewnym momencie terapeutka powiedziała, mi, że mimo mojej ogromnej niechęci w któryms momencie poruszymy temat:,,matka, ojciec''. Nie na siłę, miał sam wypłynąć w odpowiednim momencie. Byłam wtedy na etapie, gdzie z matka trzymałam sztamę, spedzałam mnóstwo czasu, wpajała mi swoje chore mądrości, manipulowała mną. Konsekwentnie nie chciałam widzieć, jednocześnie coraz bardziej bywałam zirytowana nią w całości. I wtedy, gdy zaczęłam druga terapię wypłynał temat o którym nie chciałam rozmawiać i zasmiałam się, że: jeszcze sie okaże, że nie jest tak jak myslę, że to matka jest ta ,,winna'', a myliłam sie co do ojca.
Do czego zmierzam? Poruszyłyście temat oczekiwania od innych lojalności,, jak mąż mnie zdradza (tylko przykład), to wszyscy stoja za mna murem, a on mam byc potepiony.
Wasze odpowiedzi naprowadziły mnie. Obwiniałam ojca, widziałam go takim a nie innym przez pryzmat matki. Nigdy nie poznałam go jako człowieka i ojca. A teraz ani ja ani on nie wiemy o sobie wiele, nie wiemy czego oczekiwać, jacy jesteśmy, nie rozumiemy się, czesto jest nam głupio wobec siebie
. I do tego momentu niestety widziałam, widzę go przez pryzmat tego jaki był dla matki, dla nas. Do głowy mi nie przyszła rzecz oczywista, że każda relacja jest inna, swoja i na tej podstawie nie mozna oceniać. Rzecz oczywista   w chwili gdy to piszę poczułam smutek. terapeutka powiedziała by, że dobrze, ja to wiem.
A teraz sobie ulżę. Perfidna manipulantka zabrała mi/ nam (rodzeństwu) szansę na to, by mieć ojca, poznać go, na własne zdanie. Jak kura wgarnęła nas pod swoje chore skrzydła, by sprawować nie opiekę i troskę ale by mieć pod kontrolą i kierować. i dziobała gdy  ktoś  próbował mieć inne zdanie, byc milszy dla ojca, byc inny niż w jej chorym swiecie. Pozbawiła poczucia wartości, mozliwości itd. Całe życie ojciec to był ,,on''. Owszem i teraz pojawiła się złość na ,,niego'', bo bez winy nie był. Poznawszy ,,go'' mogłbym mieć szansę zdecydowania i moja wściekłość wynika głównie z tego, czuję sie pozbawiona, zniewolona, uwieziona w chorych priorytetach, schematach..
Moja dziewczyna we mnie co teraz robi?
Nigdy nie myślałam o sobie egocentryczka, okazało się że byłam i nadal jestem. Przykład: poznałam, spotkałam się z pewnym człowiekiem. Spokojny gość. Nie umawialismy sie dzis na spotkanie, przeciwnie napisał mi że jest z synem w ten weekend. Piszemy i próbuje dac do zrozumienia, a raczej zmanipulować go na zaproszenie na drinka, wina, taka dzis mam ochotę pogaduchy przy lapmce wina. I zła jestem że tego nie propnuje. I teraz wiem, że ma tego syna(dorosły) , że nie umawialiśmy się, że dopiero sie poznajemy, a jestem zła. Z drugiej strony dlaczego nie napisze w prost? Bo boje sie odrzucenia, że pomysli że sie narzucam itp. Manipulantka. Może nie najlepszy przykład, są inne, mniejsza z tym.
Pisałam, że szykuje spowiedź, moze nadszedł czas. Klaruje sie jeszcze.
Dzięki za przeczytanie tych moich wypocin. Jeszcze nie doczytałam do końca forum, wiec może jeszcze cos mi się nasunie.

Doczytałam. Happy nie zdążyłam poznać Cię osobiście.

Chodziło mi o to, że ja jdj nie zobaczę.
A z powodu mojej sytuacji to chyba nieprędko gdzieś się z Wami spotkam.

Widzisz jakie błędy popełniasz no to postaraj się postępować
Powoli, do celu.
Terapię może?

Witajcie
"Starszy dobrzy znajomi" i nowe na wątku osoby

No cóż, Liv , ja też się nie czuję fair jeśli chodzi o moje zachowania. Niby staram się z dorosłymi postępować aktualnie rozsądnie.... Nie patrzeć przez pryzmat kogokolwiek.... Ale zauważyłam, że traktuję jak potencjalną ofiarę swoją starszą córkę... Z jednej strony nie chcę kompletnie, żeby była jak ja - z drugiej zauważyłam dośc duże podobieństwo w zachowaniach w pewnych sytuacjach. Właśnie siaduję i myślę, jak to wypośrodkować.... W końcu pewne kwestie i zachowania wynikają też i z faktu, że ona jest coraz starsza a niezbyt - ujmijmy to - obowiązkowa Z ciągle zastanawiam się, gdzie jest granica odpowiedzialności za wychowanie dziecka a mojego "upierdliwstwa" - bo jak bym miała to inaczej nazwać, to nie wiem.

Kiedysbylam
Mnie też było ciężko pozbierać się, kiedy zdarzały się weekendy kiedy musiałam zostać w domu, choć mogłam mieć wolne. Zresztą i teraz nie było by mi super komfortowo zmieniać plany na samotne posiadówki. Na szczęście nie mam już prawie namacalnych wspomnień, ale niewątpliwie jakieś tam skojarzenia są, choć przyznaję - rzadko. I raczej nie doprowadzają do takiego przemożnego smutku. Wiem, mam wiele czasu za sobą, u mnie już nie ma co mówić nawet o wmawianiu sobie jakichś uczuć. Nawet na bazie samych wspomnień sytuacyjnych. Cóż.... Najtrudniej jest zająć się sobą, jestem tego świadoma, stworzyć czy odtworzyć swój własny świat. Ale warto, bo to po prostu inwestycja we własną przyszłość.
Tak ładnie napisała Hm o zachowaniu osoby, która nie posiada własnych pasji i zainteresowań - i czym się to kończy. Ale w ten własny świat warto i należy inwestować - to co sami stworzymy wokół siebie i dla siebie to nasza podpora w ciężkich chwilach. Nie człowiek, który może zniknąć, umówić się z kimś innym, zmienić plany. Nie chcę być czyjąś satelitą trochę to dla mnie trudne, bo ja nie przepadam za byciem samą przez zbyt długi czas.
I tak delikatnie wspomniała Raki - jak my may czas - dom, praca, życie prywatne i jeszcze tu?

Mam nadzieję, że u wszystkich zaczyna się miły, słoneczny, prawdziwie letni pod względem atmosfery -  tydzień

Nie.. Ja to chyba dość chaotycznie napisałam.
Chodzi o moją zazdrość o czas który on poświęca rodzinie (rozmowa z ciotka/wujkiem/siostrzenica a nie ze mną). Ja niby wiem, ze to normalne i że nie ma w tym nic złego z jego strony, a mimo to wolałabym zeby ten czas poświęcał mi.
Poprostu jest tyle takich przykładów, że nie sposób opisać tego wszystkiego. Wracam do dawnych nawyków i zachowań z poprzedniego baaaardzo toksycznego związku. Osaczam go. Od 2 miesięcy nie był nigdzie ze znajomymi, bo ja wolę jak on siedzi w domu ze mną.
Przyłapałam sie ostatnio na jednym z takich zachowań, przestraszylam i  przeanalizowałam ostatnie pół roku i rzeczywiście. Coraz więcej mam takich zachowań. A kiedyś tak nie było.  Nawet nie wiem od czego zacząć. Wczoraj sama zaproponowalam spacer z jego siostrą. Wolałam iść sama z nim, ale zmusiłam sie.

Niby mam, ale 2 miesiące temu na stałe przeprowadziłam się na 2 koniec Polski do jego okolic.
Aktualnie szukam pracy, on ma bardzo dobrą, dobrze płatną.
Dlatego nie mam jeszcze tylko SWOJEGO towarzystwa.
Nie mam nawet pojęcia jak sie od niego odciąć.

On docenia to że zajmuje się teraz domem.
Ze jak wraca jest porządek, jest ugotowane i wszystko zrobione.
Tylko czemu ja to robie? Żebym nie musiała tego robić, jak on wróci z pracy.

Ja juz raz walczyłam.
Wiem ze stać mnie na to, żeby np wyjsc gdzies (np z psem), w czasie kiedy on wraca do domu.
Czy właśnie ugotować coś, co mi smakuje, na co ja mam chęć.
Ale to są pojedyncze rzeczy.
A ja muszę zmienic cały tok swojego myślenia, bo inaczej źle to się skończy.
Stanę się bluszczem (w sumie juz jestem), on zacznie sie wycofywac z relacji, tym bardziej bede go osaczać...
Błędne koło

Albo się je traci ze wzgledu na daleką przeprowadzkę...
Kurde, to fakt, moze to sie dzieje bo się tu przeprowadzilam i wszystko jest wokoło związane z nim.
Jego okolice, jego rodzina, jego znajomi.
A ja musze budowac swoj swiat od zera.
Wcześniej tak na to nie patrzyłam.

Witajcie Dziewczyny, ja jak zwykle w biegu i nie wiem czy to nie do innego wątku, ale jako że część z Was jest w temacie a ja jestem zbyt roztrzęsiona aby się powtarzać, więc uderzam. W sprawie PT (pana truskawki, jak go ochrzciłyście). Jak wiecie realizuję plan, jeden punkt, to odkrycie ciemnych sprawek męża, okazja jakby sama wpadła w ręce. Zwykle nie widziałam jego faktur za tel. (jakoś je przechwytywał), ostatnio słyszałam jak rozmawiał z biurem obsługi, że jedna gdzieś zaginęła. Dzisiaj musiał wyjechać do domku letniskowego czegoś tam dopilnować i przyszła ta faktura, trochę to trwało zanim się przemogłam, otwierałam kopertę ostrym nożem, skserowałam wszystko. Na razie tylko pierwsze wrażenia. Dzwoni na seks telefony, rano gdy wyjeżdża z domu i wieczorem gdy jesteśmy osobno (ale tam chyba on nic nie musi gadać bo bym słyszała). Nie codziennie. Kosztowało nas to w tym miesiącu ponad 340 zł. Ma też drugi numer telefonu, ale nie wiem o co chodzi, bo płaci abonament i nic więcej, ma tam 100 SMS za darmo. Nie ma bilingu tylko opłata za numer w podsumowaniu. Nie rozumiem tego. Nie mam na razie siły ani bezpiecznego numeru aby na ten numer zadzwonić i zorientować się o co chodzi, czy ktoś odbierze. Dobrze, że dzisiaj nie wraca, bo trudno byłoby mi udawać spokój. Jeszcze synkowi zasechł klej a musiałam to jakoś sprytnie zakleić. Reszty tego długiego bilingu jeszcze nie analizowałam. Musiałam gdzieś się wygadać. Psycholog dopiero na wrzesień niestety, bo teraz będę na działce z synkiem skąd trudno mi się wyrwać nie budząc podejrzeń. Pozdrawiam smutno.
PS. z tym drugim numerem to już wiem, przypomniałam sobie, że ma internet przenośny do kompa, więc to za to, pozostał jeden numer do analizy

Rozmawiałaś z nim o tym?

Tak sobie myślę jakim drzewem byłaby każda z nas.
Przeradzamy się z brzózki, przez płaczącą wierzbę aż po dąb

Tak jest Żabko. Tylko chyba tak długo się nie da, bo ktoś w takim układzie odpadnie. Albo pasjonat albo pasja.

I nawet to by nie być bluszczem też dla niego no

Mój numer gg porozmawiajmy 44697275

Hm... no właśnie nie wiem kiedy to się stało, że jestem rozliczana z każdej godziny, tzn. nie wprost, pod pozorem troski, dzwoni do mnie i pyta gdzie jestem, co robię, co mam do zrobienia, ile czasu mi to zajmie, cholera nie wiem, teraz to widzę, ja nawet się cieszyłam, bo to była jedyna oznaka zainteresowania mną i jakby troski. Nawet żartowałam, że powinniśmy częściej przebywać osobno, bo przynajmniej wtedy rozmawiamy. Gdy jestem w domu już nic go nie obchodzi, nawet gdy płaczę ( o czym pisałam). Sprawa wygląda tak, że do miasta w którym mieszkam z domku letniskowego mam ok 50 km. W okresie letnim (wakacje synka), pracę mogę wykonywać w domu i raz w tygodniu przyjeżdżam do miasta, zachodzę do pracy i załatwiam całą masę spraw, które się nagromadziły w ciągu tego czasu oraz zakupy. Do wieczora ledwo się wyrabiam. Ale wiąże się to z zapewnieniem opieki synkowi, czyli on idzie do teściów. Aby gdzieś wyjechać dodatkowo muszę to mocno uzasadnić, bo koszty, opieka do dziecka no i po co skoro mamy tam tak cudownie..., raz w tygodniu wychodne całkowicie wystarczy! Z wyprzedzeniem, mąż prosi, żebym załatwiła leki i inne sprawy... Owszem raz czy dwa jakoś by mi się udało to załatwić, sporym wysiłkiem psychicznym.. Ja chcę tę terapię zacząć konkretnie i pociągnąć... w zamieszaniu poza sezonem jest to możliwe bo wykonuję wolny zawód i nie może mnie tak kontrolować. Rany, on mnie kontroluje ! Czeka mnie dalsz przeprawa z tą fakturą, chcę sprawdzić nr agencji, porównać jego aktywność (gdy pracuje gada prawie non stop) z konkretnymi dniami tygodnia... ale dzisiaj nie mam na to siły.. a-ha 340 zł netto za same SEKS rozmówki. Powiedzcie mi bo ja mam mózg zwichrowany --- może to nie jest aż nic takiego i wszyscy tak robią, a ja panikuję przesadnie ???

Wiesz, zapewne po przeprowadzce masz prawo nie czuć się zbyt swojsko. Ja onegdaj też całkowicie "pozmieniałam" swój świat. Nie wspominam tego źle, bo pierwszy miesiąc polegał na bieganiu z miejsca na miejsce w celu poszukiwania pracy - i udało mi się ją znaleźć. Poza tym zaraz zaszłam w ciążę, zaczęło się planowanie co i jak poukładać. Nie było problemu ze spotkaniami z jego znajomymi, bo tych już troszkę znałam. W efekcie ja tego okresu ze względu na ilość sytuacji, spraw - źle nie wspominam jeśli chodzi o "zajętość". Zresztą, mój organizm podczas ciąży reaguje zawsze ogromną sennością. Napewno starałam się tamten "pierwszy" czas wykorzystać zgodnie ze swoim usposobieniem - czyli starając się jak najczęściej wychodzić z domu czy zapraszać na soczek kogoś do siebie. Ale dopiero po urodzeniu Niuńki zaczęło do mn ie docierać że coś jednak jest "nie halo". Tak, wiem, że brak mi było towarzystwa - w końcu macierzyński i zaległy urlop to praktycznie 9 m-cy, ale z dnia na dzień zaczynało się coraz bardziej okazywać, że kiedy już nie ma wszeogarniającego mnie stanu znużenia i senności i kiedy jestem "aktywna", to... między nami jest niezbyt wiele, a już napewno nie moge liczyć na zbyt wiele zainteresowania ze strony partnera. Jego opcją była gazeta przy obiedzie i program TV, początkowo tłumaczony faktem, że dziecko jest małe i na razie nie ma możliwości żebyśmy bardziej się angażowali w inne aktywności... I tak "wtapiałam" rok za rokiem, gdzie znajdowałam sobie jakieś odskocznie. Pracę, wyjazdy po całej okolicy, potem poza województwo... Wiesz... My akurat nigdy chyba jednak nie potrafiliśmy być ze sobą wspólnie - chwilę dłuższą razem i dla siebie. To znaczy ja chciałam, on interesował się bardziej czym innym, niż byciem z kimś. Mnie coraz bardziej doskwierał brak możliwości porozmawiania - tym bardziej, że uważałam go za najbliższą i najbardziej zaufaną osobę, z którą mogę pogadac o wszystkim, bo ma szerokie zainteresowania...

Z jednej strony - tak, należy mieć własne życie i własne pasje. Ale z drugiej - jeśli dwoje ludzi jest ze sobą, to niech będzie ze sobą? Nie mówię, że cały czas. Ale aby związek miał podstawy i przetrwał, niezbędne jest zawsze i intymność, bliskość (czyli chęć przebywania w swoim towarzystwie, bo z tą drugą osobą czujemy sie swobodnie i swobodnie możemy wyrażać siebie i współpracować), jak i namiętność. Z tego ma szansę zrodzić się trwałe zaangażowanie. Jeśli oboje partnerzy potrafią się uzupełniać w codziennym życiu.

Napewno nie pomaga w zaangażowaniu brak własnego świata i własnych odskoczni. Ale też i nie tylko na posiadaniu włąsnych pasji związek się opiera i spotykaniu się w przelocie.

Wiesz, czego możesz się obawiać, znasz własne doświadczenia. Myślę, że to stanowi - ta wiedza o sobie - Twoją siłę Dwa miesiące to może być zbyt krótko by określić, że wpadłaś w stare nawyki, acz słusznie się obawiasz - nigdy nie wiadomo, jak się to może skończyć. Zainwestuj ten letni czas w siebie i swój uśmiech Różne są sposoby i sposobiki Jak nie wiedziałam co ze sobą począc, to po prostu szłam na spacer, choćby krótki I oczywiście nie mówię, że wszystko od początku szło mi różowo czy że teraz czasem nie mam ochoty sobie "pomemłać"

Hm
Oj, chyba imprezka udana?

Zofia
Jak cudnie, że wpadłaś choć na chwilkę Cieszę się, że z pracą ok i że masz mnóstwo zajęcia

I w ogóle serdeczne pozdrowionka dla wszystkich - jak zwykle, im więcej słońca, tym ja mam więcej pozytywnej energii