Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Moim zdaniem to nie temat o wierze. O sobie w jej kontekście możemy pisać (pozytywnie i negatywnie), ale warto uszanować te z nas, które wierzą i widzą w tym sens. Bo wrzucenie dziewczyn do tego samego worka z każdym katolikiem i tez z tymi kilkoma, co to przepisów drogowych nie przestrzega jest generalizacją i nadużyciem.
Zresztą przy wychodzeniu z tego nałogu, wiara jest bardzo pomocna wg. książek

Oczywiście ja szanuję. Więcej nie powiem.

Dziewczyny w Pl chodzi sie tylko do kosciola a nie wierzy !!! Zreszta polski kosciol to nie wiara tylko jak dla mnie gloszenie, ze spotka Cie kara i skonczysz w ogniu piekielnym jak nie bedziesz robic tego co ksiadz kaze !!!

A ludzie sa dulscy i Panu Bogu swieczke pala a i diablu ogarek Taka moralnosc Polakow

Przeciez ta cala filozofia z kara to nic innego niz manipulacja A jak w to sie wierzy to i sie wierzy, ze jestesmy zle i szatan w nas siedzi !!!!
Moja babcia mi zawsze powtarzala, ze bac to sie trzeba tylko ludzi !!!!!!!!!!!! I wierze jej Zadnych szatanow sie nie boje
A i ognia piekielnego tez nie - juz jeden pozar przezylam i zyje
Nawet ogien mnie oszczedzil czyli zaden szatan we mnie nie siedzi

Juz pisalam, ze lubie chodzic do kociola ale nie na msze tylko posiedziec i pomyslec i nawet pomodlic Ale tylko ja i nikt wiecej !!!
Wierze w Boga !!! Mojego nie koscielnego Nie wiem czy katolickiego - po prostu w Boga !!!!
A i moglabym sie modlic do mojego Boga nawet w meczecie. Bo to jest miejsce do modlitwy
I lubie filozofie buddyjska a tam nie ma Boga.

Raki ja uważam, że mogę pisać o własnych obserwacjach co nie zmienia postaci rzeczy, że jestem osobą wierzacą aczkolwiek chodzenie do kościoła w takim wymiarze jak w PL mnie po prostu mierźi.

To co opisuję to jest istna hipokryzja i nie powinna nikogo obrażać o ile wierzy i hipokrytą nie jest, bo ja do samej wiary i wyznania nic nie mam. Tylko po prostu nie mogę znieść tego kiedy ktoś mi opowiada farmazony o swojej wierze i co trzeba, a czego nie trzeba, ocenia innych, a później jak córka zachodzi w ciążę to natychmiast wesele i oczywiście udawanie, że ciąża po ślubie i pięcio kilowy siedmiomiesięczny "wcześniak". Śmiałam się, że dobrze, że tak szybko wylazł bo jakby donosiła to może by ją rozerwało ha ha ha. Sorry ale takie rzeczy są dla mnie żenujące.

Mądry ksiądz.

Raki co jest obraźliwego w opisywaniu faktów ?? Byłam w tym kościele na mszy nie raz i nie raz widziałam te paniusie od komunii lecące ulicą na przełaj. Nie raz i nie dwa Panie zatrzymywały ruch parasolkami. Nie pomagały nawet słowa księdza, który tłumaczył, że to grzech. To jest po prostu hipokryzja i tyle. Ja tego nie uznaje i mam prawo to wyśmiewać.

Nie wspomnę o tym jak po operacji kolana jedna berciara mnie zwyzywała, że siedze i jej miejsca nie ustąpie. Sorry ale nie mój klimat i tyle.

Dodatkowo kuzynka od "wcześniaka" na innym weselu zasuwała i opowiadała wszystkim, że ślub bo ciąza, a to taki mezalians. Zapomniała, że jej córka sama wyszła za mąż z wpadki. Takich rzeczy też nie trawię i nigdy nie będę trawić. Żeby było śmieszniej oba małżeństwa są szczęsliwe i żyją ze sobą do dziś. Urzadzanie takiego cyrku było moim zdaniem absolutnie bezcelowe. Ja nie mam problemu, że laska idzie w ciaży do ślubu, a niech sobie idzie, jej sprawa. Obgadywać jej nie będę i nie uznaję tego za coś zdrożnego.

Byłam na wielu mszach i powiem szczerze, że po niektórych kazaniach mi się nóż w kieszeni otwierał. Dlatego teraz nie chodzę i nie mam problemu. Nie osądzam jednak ludzi głęboko wierzących, którzy chodzą do kościoła się modlić ale wiele osób tam zasuwa nie w celu duchowego przeżycia ale aby odbębnić obowiązek. Jesli dla kogoś komunia jest przeżyciem (a powinna być) to nie będzie robił maniany tuż za bramą kościoła.

Happyfull przecież to jest mądrość. Ba... mądrość która kształtowałą się w społeczeństwie przez setki lat. Nieważne, czy ktoś jest katolikiem, czy nie trudno jest mu zaakceptować rozbicie małżeństwa, rodziny. Przez lata nawet w psychologii uważano, że alkoholikowi należy nadskakiwać w pewien sposób. Nowy sposób podejścia do uzależnień, małżeńśtwa itp, wynika ze zmian kulturowych i dojrzewania społeczeństwa, co do teraz nie jest wcale takie łatwe i oczywiste.

Ehdi, Twój post był prześmiewczy i napisany w sposób obejmujący wszystkich katolików. A po co? Dlaczego kogoś wyśmiewać. Ciebie nikt nie wyśmiewa za kwiatki na balkonie, czy spotkania z mężem mimo odejścia. Każdy ma prawo robić, co mu się podoba. Nie o tym była mowa zresztą, bo przecież dziewczyny są głęboko wierzące i mają ostry zgryz moralny. Nic im nie pomoże, jak będziemy pisać o przestrzeganiu zasad ruchu drogowego przez katolików, bo one są w innej kategorii wierzących. I na pewno nie jest im łatwo poradzić sobie ze świętym sakramentem.

Tak z doświadczenia, teraz nie jest trudno uzyskać unieważnienie małżeństwa, jeśli się wie do jakiej diecezji uderzyć (o dziwo dość łatwo w opolskiej, a może właśnie nie o dziwo). Kiedyś byłam miałaby szanse, z powodu niedojrzałości męża.

Jakie to kuriozalne, większość z nas taka silna, walcząca, pyskata, zbuntowana, a wszystkie dałyśmy się ugotować jak jakieś kluchy i to same rześmy wlazły jeszcze do wrzątku

Ja u siebie dostrzegam (w tych fantazjach) taką silną potrzebę wtulenia się w kogoś i na chwilę chociaż zapomnienia o tej całej odpowiedzialności, którą dźwigam (nawet nie tyle zyciowo, co też zawodowo). Tak na chwilkę się oprzeć, nie tracąc niezależności. I wileka baba jestem, a czuję się taka malutka. Pewnie temu dałam się upiec.

O jakąś równowagę w tym wszystkim też chodzi.

Oj dziewczyny, że się pyskuje, albo lepiej "ma się nie wyparzonę gembę" to typowe taki stereotyp wychowania.
Ja od zawsze jestem dosadna w określeniach i mówię np., że coś jest ochydne, zamiast niesmaczne, co mi mama wypomina. Każdy jest jaki jest.
To resztki wychowywania grzecznych panienek.

A ja od razu przejdę do rzeczy, bo padam na twarz. Dzisiaj MM nie jadł truskawek bo.... mu nie umyłam. Zawsze robię to po południu, myję dla wszystkich, a dzisiaj miałam tyle na głowie, że się nie wyrobiłam. Zakupy, sprzątanie, nawet dziecku kolacji nie zrobił, wróciłam do domu a mały głodny jak pies, jemu tylko umyłam. MM po kolacji chodził, zaglądał....a ja prasowałam ciuchy na jutro, jego koszula była na końcu kolejki, więc się nie odzywał. W końcu, jak już usiadłam zapytał, czy nie ma dla niego truskawek. Powiedziałam, że są w lodówce, on na to: ale nie umyte, odrzekłam, że gdyby miał sumienie to umyłby dla siebie i dla mnie...głupio mu się chyba zrobiło bo kilka umył i poszedł. Chyba się robię bierno-agresywna.
A co do moich paranoi ... gdzieś wewnątrz podejrzewam, że chodzi do agencji towarzyskiej, nie mam dowodów. Ale, nie sypia ze mną od lat, tknęło mnie gdy kiedyś wrócił do domu z wyraźnym śladem szminki na policzku. W sumie dość łatwo było to wytłumaczyć, ale gdy mu powiedziałam (spokojnie) strasznie się zdenerwował. Poszedł się umyć i coś tam bredził o farbie, której mógł dotknąć. Nie ma kogoś na stałe, bo nie znika po południami, nie chowa się, nie wyjeżdża. Więc musi to załatwiać w ciągu dnia, zresztą pod względem zaangażowania w cokolwiek oprócz pracy, zawsze idzie na łatwiznę. Dzisiaj kolejny sygnał, powiedział, że ma jutro b. ważne spotkanie ale nie wie o której godz. na wypadek gdyby nie mógł po południu zawieźć syna na piłkę. Zawsze przyjmowałam to jako oczywistą oczywistość ale dzisiaj zaczęłam kombinować, jeżeli to jest ważne spotkanie, z ważnymi osobami, to co, oni tak się skrzykują w ciągu dnia bez ładu i składu, przecież muszą wcześniej planować takie rzeczy. Wiem kto ma tam rzekomo być, to nie są osoby dysponujące nadmiarem czasu i raczej umawiają się przez sekretarki, hm... Nie wiem, może przez to wszystko wszędzie widzę spisek, to jakiś obłęd...A nawet, jak to sprawdzić???

Raki gdzie w ostatnim poście widzisz generalizację ?? Piszę, że mnie spotkało wiele nieprzyjemności ze strony katolików. Chyba wiem o czym piszę ?? Wiem też jakiego wyznania były to osoby. Dlaczego też uważasz, że generalizuję pisząc, że nie spotkałam jeszcze katolika, który by rozumiał coś więcej ?? Gdzie tu generalizacja bo ja nie łapię do końca ???

To, że odmienności w Polsce są zwalczane ?? To chyba fakt, a nie generalizacja. Wystarczy otworzyć pierwszą lepsza gazetę.

PokręcOna może ty go naprawdę pośledź sama albo z koleżanką.

Happy sorry nie zrozumiałyśmy się chyba bo nie mówiłam absolutnie o tym. Z wami nigdy o religii nie rozmawiałam i się na ten temat nie wypowiadam. Jak kiedyś normalnie pogadamy to sobie zdanie wyrobię.

Nie mieszaj też tematów odnośnie bloga, a odnośnie religii bo to dwie różne rzeczy. Ja też nie pisałam, że "wywalenie prawdy prosto z mostu" komuś może zaszkodzić ale taki sposób postawienia sprawy może kogoś załamać i doprowadzić do tragedii. Ja nie wiem ale ja mam jednak jakieś poczucie odpowiedzialności za to co robię. Ja wtedy nie rozumiałam co się ze mną dzieję i byłam absolutnie na granicy. Rozmawiałam z moją terapeutką na ten temat i ona sama stwierdziła, że to bardzo zła metoda. Dlatego proszę nie mieszaj. Mnie to pomogło ale inną osobę mogłoby totalnie załamać. Dlatego ja wyraźnie i świadomie się odcięłam i miałam do tego prawo.

Nie wiem dlaczego Happy nie rozumiesz moich słów i tego co pisze. Dlaczego wyciągasz tylko poboczne wnioski ?? Ja mam poszanowanie dla odmienności. Zawsze je miałam. Nikim nie manipuluję to bynajmniej nadinterpretacja moich słów.

Mam teraz gorszy okres ale zdecydowanie nie pozwalam sobie na taki oceny.

Ja nie uważam, że wychodzę z bagna małżeństwa. Ja wychodzę z bagna dzieciństwa, tylko tyle. Mój mąż nie jest psychofagiem. Jest niedojrzały emocjonalnie to fakt, nie jest dla mnie to fakt ale dużą odpowiedzialność ponoszę ja, a nie mój mąż. To ja chciałam się z nim związać i to moja odpowiedzialność. Jeśli ktokolwiek miał w tym związku skłonności narcystyczne, to JA, a nie ON.

Odnośnie bloga, ok. Jednak ja mam swoje przemyślenia na ten temat i zdania w tym zakresie nie zmienię. Napisałam wszystko w komentarzach na swoim blogu ale też nie do końca. Boli mnie w sumie jeszcze jedna sprawa ale to zostawię sobie na później. Ja organicznie nie cierpię hipokryzji.

Powinnam już spać ale jaram fajki na balkonie bo mój pies jakoś głośno sapie. Mam chwilowo doła i nie mogę znaleźć ujścia.

Tak też sądzę Bo nie ma co uciekać od normalnych pragnień bycia kochaną, kochania, czułości i zrozumienia, od poczucia bezpieczeństwa. To jest najzwyklej ludzkie
Ale widocznie niektórzy z nas mają tak wielkie deficyty w tym względzie, ze niestety tracą poczucie rzeczywistości w czyichś ramionach i ramiona, a nie uczucia, pozostają "wszystkim"...

Raki no właśnie problem polega na tym, że mnie nie oszukał. Był jaki był i ja powinnam widzieć to wszystki i uciekać w te pędy. Od dawna miał zahamowania religijne. Jego światopogląd zasadniczo różnił się od mojego, no ale mnie się wydawało, że moja miłość ...... bla bla bla Nie chcę do niego wrócić ani nic z tych rzeczy, no ale trzeba obiektywnie oceniać sytuacje. Nie jest narcyzem ani psychofagiem. Został wychowany w taki a nie inny sposób, emocjonalnie jest dzieckiem. Ja jadę po nim bo po prostu nie jest taki jakiego sobie go wyobrażałam ale prawda jest taka, że moje wyobrażenia miały się nijak do rzeczywistości.

***
Podobają mi się te gwiazdki Ja ostatnio oddycham bo od pół roku nie muszę chodzić w mundurku i cholernie mi z tym dobrze. Nawet nie wiedziałam, że moje stopy nie będa tęskniły za szpilkami . Marynarki to ja kilka miesięcy nie widziałam. Tyle lat zabita pod sama szyję z nienagannym wyglądem a teraz mocno eksploatuje swoje jeansy. Za obcasami czasem nieco tęsknie ale kupiłam sobie baleriny na koturnie ha ha ha .

***
Generalizacja, może rzeczywiście jej użyłam ale generalnie to jest właśnie coś co mnie razi na blogu u dziewczyn i za co ostatnio dostałam w "papę" na terapii grupowej. Poznałam tam dziewczynę, o bardzo podobnych do mnie przejściach zarówno w zakresie związków, jak i dzieciństwa. Miałam wrażenie, że patrze w lustro i zaczęłam jej swoje "mądrości" sprzedawać. Jednak prawda jest taka, że nie ma dwóch takich samych historii. Nie ma co wrzucać wszystkich do jednego wora, nawet definicja KKZB bywa różna w zależności od kobiety.

Nie każdy facet, który jest toksyczny dla nas będzie toksyczny dla innej kobiety. Prawda jest też taka, że rozmawiając czy na blogu, czy tu na forum mamy dostęp tylko do ograniczonego zakresu informacji. Tak naprawdę się nie znamy. Nie wiemy jak się zachowujemy w konkretnych sytuacjach, a czasami wypowiadamy bardzo autorytarne sądy.

W kwestii odpowiedzialności uważam, że każdy ma prawo robić to co chce o ile nie krzywdzi innej osoby. Dlatego uważam, że każdy ponosi odpowiedzialność za to co robi również względem innych osób. To nie jest kwestia urażenia kogoś, czy zranienia ale prawda jest taka, że mamy do czynienia z materią bardzo delikatną i praktycznie w grzebaniu w cudzym mózgu. Ja ciągle twierdze i zawsze to powtarzam, że nikt nie ma patentu na mądrość.

***
W moim świecie hipokryzja to udawania lub nakazywanie innym przestrzegania zasad i jednocześnie ich łamanie. Czyli ja moge gadać, że córka tego czy tamtego szła do ślubu z brzuchem ale jak dotyczy to już mojego podwórka to absolutnie się do tego nie przyznam. Mówię komuś bądź odpowiedzialna za to co robisz i przestrzegaj zasad, a sama tego nie prezentuję tylko udaję aby wszyscy widzieli.

Obsmiewałam Panie wylegające z kościoła bo dla mnie to jest hipokryzja. W moim świecie kościół to miejsce modlitwy i zadumy, to miejsce gdzie każdy kontempluje swoje spotkanie z Bogiem. Jeśli więc ma się jakieś zasady to należy się ich trzymać, a nie chodzić do kościoła bo tak trzeba, a poza nim zachowywać sie jakby zasad tego kościoła nie było. Ja np. byłam wychowana w przekonaniu, że komunia święta jest zdarzeniem nadzwyczajnym, zresztą u mnie nadal tak jest w kościele. Poza tym przeszłam długą drogę w kwestii poszukiwania wiary. Całe szczeście zostałam wychowana w domu, gdzie nikt mi niczego nie narzucał. Nawet gdybym przeszła na buddyzm to byłby luz. Poznałam wielu fantastycznych kapłanów i spędziłam wiele godzin na rozmowach o wierze. W pewien sposób doświadczyłam też czegoś w rodzaju cudu. Nigdy nie zapomne spotkania z Janem Pawłem II i choć to nie był "mój papież" to muszę powiedzieć, że było w tym człowieku coś niesamowitego. Zresztą spotkały mnie olbrzymie konsekwencje, za płacz w obecności papieża ale wtedy miałam na to wyjechane.

W kwestii religii zawsze głosiłam kontrowersyjne poglądy i nadal je mam. Nie przeszło mi. Prawie zostałam ekskomunikowana za moje artykuły do szkolnej gazety. Moja krytyka religii w szkole odbiła się szerokim echem ale nie żałuję, bo do dziś uważam, że to był błąd i stawia w dużo trudniejszej sytuacji dzieci innych wyznan, a poza tym szkoła powinna być jak najbardziej świecka.

***
No to się z rańca wygadałam, ale już mi nieco lepiej, choć cudownie nie jest.

A Ty tak dalej chcesz myć i prasować do którejś tam w nocy w nocy tę ostatnią koszulę? Za ten uśmiech i fakt, że jesteś samotna? Pewnie, to co napisałam trochę prowokuje odpowiedź, ale są osoby które zarówno powiedzą "tak", jak i "nie".

Ale skoro nie chcesz orzekania o winie, to do czego Ci to śledzenie - tylko do tego, żeby nie zabił Cię śmiechem? Czy Ty się boisz powiedzieć, że nie, nie chcesz być tak traktowana i dłużej na to nie pozwolisz? Naprawdę musisz szukać głębiej? Może to że się nie odczepia wynika trochę z faktu, że wie, jak można szybko przekonać, na "chwilkę" uciszyć? Ja wiem, ze najtrudniej nagle zmienic siebie, swoje postępowanie... Trochę się boję po prostu, że szukasz czynnika, który sprawi Ci jeszcze większy ból...

Żabka, częściowo masz rację, szukam pewnie podświadomie ewidentnego dowodu, że nie ma co ratować, chyba nie targałoby mną tak bardzo, trudniej byłoby innym podważyć moją pewność siebie, zarzuty, które się pojawią, że robię źle jestem głupia, i przygotowuje dziecku piekło, zabieram ojca z własnego egoizmu, ja po latach prania mózgu nie jestem zbyt silna. Ale z drugiej strony, prawdą jest też to, że on nawet gdybym powiedziała stanowczo, to tego nie przyjmie do wiadomości, nic z tym nie zrobi. Przerabiałam to po pierwszej zdradzie. Chciałam, żeby przynajmniej się wyniósł na jakiś czas, żebym mogła spokojnie to przemyśleć. Ja nie miałam dokąd. Nie wyniósł się, owszem przepraszał, starał się, ale poza tym wszystko funkcjonowało normalnie. Mieliśmy wtedy tylko jedno miejsce do spania (pierwsze małe mieszkanko) i ja musiałam spać z nim w jednym łóżku. Ale przynajmniej mogłam wykrzyczeć, wypłakać. Teraz mam synka, nie chcę awantur, nie chcę, żeby on to oglądał. MM będzie mnie ignorował, uważał, że mi odbiło i robił swoje. Nie wyprowadzi się, a ja nie mam dokąd z dzieckiem, i nie chcę aby mały cierpiał. Pamiętam do dzisiaj, gdy była mała i rodzice się pokłócili, matka zaraz straszyła rozwodem. Ja wtedy byłam sparaliżowana ze strachu, strasznie to przeżywałam, nie mogłam spać, do teraz nie mogę tego zapomnieć, chociaż niewiele pamiętam z tamtego okresu, ale to właśnie pamiętam. Chcę aby poszło jak najciszej, jak najspokojniej dla małego, chociaż i tak to będzie dla niego trauma. I tak będę miała problemy z rodziną, zwłaszcza teściami.

Pokrecona nie zamieniasz sie w zoombi , bo zoombi to zywy trup
Ty bylas zombi
Teraz chcesz zyc ???

Ja Ci proponuje udac sie do adwokata ale najpierw zrobic liste ( bez listy zapomnisz polowy z przejecia ) o czym chcesz porozmawiac i wtedy bedziesz wiedziala jakie masz szanse !!!

Niestety spokoju nie bylo i nie bedzie !!! Dlaczego teraz mialby dac Wam spokoj ??? Nie boj sie tego niespokoju Pokrecona !!!
Zbyt dlugo siedzialas jak mysz pod miotla - czas wyjsc jak lew i polamac miotle !!!!

A u psychologa bylas ???

Ok czekam Ehdi

A jesteś pewna, że ten dowód sprawi, że za drugim razem się wyniesie?
Ja też nie chciałam awantur i ogólnie rzecz ujmując ich nie było. Za to było moje rozstrzęsienie - na co reagowały dzieci. Dzieci nie tylko reagują na słowa... One więcej czują, niż widzą czy słyszą...

Naprawdę myślisz, że nie da się nic zrobić, żebyś zyskała odrobinkę swojego własnego spokoju? Ja wiem, ile mi daje, że z nim nie mieszkam. A nie mogłam zrobić kompletnie nic żeby się wyprowadzić, bo zasądzenie alimentów i ściągnięcie ich z pensji przez komornika troszkę by trwało - nie miałam nic, żeby wyłożyć na przeprowadzkę nawet do kawalerki. Musiałam tak tkwić... W akcie desperacji to już nawet przełożony chciał mi pomóc (wyłożyć do momentu odzyskania zaległych pieniędzy od niego), żebym tylko się wyniosła i uspokoiła... Na szczęście znalazł się kupiec... A temu glusiowi było wszystko "rybka" i oczekiwał zrozumienia... OMG! Jak to piszę to mnie jeszcze wzdraga!

Jacy inni mają podważać Twoją pewność siebie? Sąd na sprawie rozwodowej? Bo jeśli inni w postaci rodziny czy znajomych.... No to bym się "obawiała" usłyszeć czyjeś zdanie, gdybym zamiast pensji z pracy dostawała pensję od owych innych. Tak szczerze. Ale bym sie tylko obawiała. Bo nawet w pracy trzeba mieć własne zdanie.

Pokręcona - ja też się bałam własnego cienia. Nie jeden raz dziewczyny tłukły mi po głowie, że mam zaburzone widzenie - i wiesz, że jeszcze muszą tłuc.

A co do piekła... Zawsze będę przypominać - ja nie podjęłam decyzji o terapii ze względu na rozstanie. Ja ją podjęłam ze względu na to, że swoim bezwolnym godzeniem się na złe traktowanie doprowadziłabym do tego, że moje dzieci pozwalały by wszystkim tak postępować ze sobą. Ja sama skopałam sobie życie i pozwoliłam kopać innym. Ale to ja jedna osoba. Ale to ja mogłam nauczyć tego samego swoje dzieci. Trójkę dzieci! To już kolejne trzy osoby! A co z ich dziećmi? Nie, ja absolutnie się na to nie zgadzam, by miały tak spaczone zdanie o życiu i pozwalały się tak krzywdzić jak ja w imię niewiadomoczego!
Co może być większą krzywdą dla dziecka? Jakogo sposobu zachowania i traktowania innych się Twoje dziecko w sposób naturalny uczy?

Ehdi, a komunia go w jakim kościele jest co?

Pokręcona, ja Cię podziwiam, że Ciebie tyle lat bez seksu nie zastanowiło o co biega. Ja bym nie wytrzymała.

Ale to nie on ma coś z tym zrobić tylko Ty.
Co on miałby z tym zrobić?
Powiedzieć - dobrze kochanie, już nie będę tego robił?
Czego się po nim spodziewasz?
Że będzie się kajał j mył truskawki?

Można spać w kuchni na materacu nawet, to już mi nie mów, że nie ma rozwiązania.
Jedno jest pewne. Jak będziesz się stawiać i postępować wbrew niemu to zawsze będzie uważał, że Ci odbiło.
Teściowie będą po synka stronie.
Dowód by się przydał.

Że żona zapier..a, myje truskawki i prasuje koszule, a waćpan ...leży

To był sen o własnej odrębności i własnym zdaniu

Witam Was

Czytam cały czas. pomaga mi to  w zrozumieniu.

Mam do Was jedno pytanie.  Jak poradzic sobie z obsesyjnymi myślami ?

One chyba są dosc charakterystyczne dla kobiet kochajacych za bardzo. Co moge zrobic bo mnie wykończą. Nie spotykam sie z facetem od trzech tygodni, mam trochę wiecej spokoju. Ale obsesyjnie  myślę. Jak sobie pomóc ????

Jakie wesele ? Twoje ?

No ja tez na czarujacego motylka polecialam. Potem zdejmowal powoli swoje przebranko ale i tak nic nie chcialam widziec !!!
Milosc jest slepa To chyba specjalnie dla nas wymyslono
Z tego co wiem narcysta z narcystka nie wyrobi, bo kazdy chce stac na piedestale i nie ma kompromisow.

Oj, Happy, oj

A kto pyta nie bladzi Wiesz z nami to nic nie wiadomo Nastepnym razem pisz: Jak tam wesele kolezanki itp. Wiesz, ze mi trzeba lopatologicznie prosto z mostu W przeciwnym razie bede pytac az do skutku Jak sledczy

Happyful - czego bym oczekiwala? a no zycie czasem stawia ludzi przed pewnymi wyborami. moja 'przyjaciolka' zostala postawiona niejako przed takim wyborem. i to nie ani z jej winy ani z mojej tylko z winy mojego meza, ktory dokonal taki decyzji a nie innych. wiec oczekiwalabym (zrobilabym to samo w odwrotnej sytuacji) ze jesli jestem jej przyjaciolka, no to jestem po jej stronie, po prostu. nie chodzi o to, ze mialabym sie wtracac w ich sprawy czy rozmawiac z jej mezem. Ale jesli organizowalabym impreze urodzinowa swojego meza, we wlasnym mieszkaniu nie wyobrazam sobie nie zaprosic jej, jako mojej przyjaciolki, ktora maz zdradzil i porzucil, a zaprosic jej meza, dlatego poniewaz moj maz chcialby widziec go na swoich urodzinach i dlatego bo nie zamierza zrywac z nim kontaktu. A tak sie wlasnie stalo- zaprosili jego, a nie mnie, argumentujac to w taki sposob ze jest neizreczna sytuacja, jej mezowi zalezalo na obecnosci mojego meza, ona ma uordziny za miesiac i wtedy zaprosza mnie, a nie jego. do tego po imprezie moja przyjaciolka stwierdzila ze moja maz byl bardzo w porzadku na imprezie, pogadalm z chlopakami itd. NIE, ON NIE JEST W PORZADKU. tego bym oczekiwala zeby ze strony moich 'przyjaciol' bylo to jasne i klarowne. zdradzal mnie, jednego dnia spal ze mna, drugiego z kochanka, a teraz manipuluje wszystkimi, mowiac glosno ze on chce sie rozstac w zgodzie i z szacunkiem. a ludzie sie na to nabieraja i jesli ja bede robic jakies problemy przy rozstaniu no to przeciez bedzie moja wina bo on przeciez jest taki kulturalny i w porzadku ze chcial sie rozstac w zgodzie. jaka zgoda? jaki szacunek? klamal nie tylko mnie, ale i znajomych, bo byly sytuacje kiedy 1 czy 2 kolega zapytal go czy ma kogos, dlaczego nie chce ze mna byc (wczesniej jeszcze) i klamal w oczy: 'nie, nie ma nikogo', i nie wstydzi sie teraz tego. ludzie wola byc nieutralni, bo tak latwiej. ale wlasnie o to mi chodzi, ze tak nie powinno byc i koniec. to jest znieczulica. ja nie mowie ze powinni zerwac z nim kontakt czy ublizac mu. NIe. im w koncu nic zlego nei zrobil, lubia go. Ale nie powinni nie powiedziec NIC, zapraszac go na impreze a nie mnie i podkladac mu poduszezcki pod dupke i dawac komfort calej sytuacji ze jeszcze biedny nie mial problemu - nie musial byc ze mna na 1 imprezie, bo mnie nie zaprosili. jestem zla na moja kolezanke, bo uwazalam ja za dobra kolezanke. ale nie jest wobec mnie lojalna i kropka.

to nei jest latwe, ale jesli najblizszi pokazali by mu wyraznie - zle robisz czlowieku i jakich argumentow bys nie uzywal, to co robisz to swiadoma krzywda dla twojej zony, nic nie usprawieliwia tego co zrobiles i tego co robisz w tej chwili - ze zmieniles zdanie, odkochales sie i porzucasz swoja zone. kropka. nie musiliby robic i mowic nic wiecej. moga sie nadal kolegowac. no ale wtedy byloby juz mu niezrecznie, wiedzialby co o tym sadza. no ale widocznie tak nie sadza. widocznie go rozumieja. ja tak to czuje. widocznie, mimo ze sami sa mezami izonami, uwazaja ze to po protu sie zdarza tak, ze po 2 latach od swiadomego slubu, zalozenia rodziny, mozna po prostu zmienic zdanie, albo ze po prostu mial widocznie swoje powody i nic im do tego.

ok. dla mnie to jasna informacja. pora na weryfikacje rowneiz listy znajomych

oczywiscie ze nikt tego nie lubi umorlaniania, zwlascza jesli prawda w oczy kole. wlasnie o to chodzi. ze wygodniej nie mowic nic. a moim zdaniem to nie jest sluszne. i nie mowie wlasnie o napominaniu, umoralnianiu za kazdym razem jak sie widza i bez konca. wystarczylo by raz powiedziec, pokazac ze to twoj wybor czlowieku ale ja tego nie popieram. nic takiego nie bylo, w zamian kazdy zachowuje sie tak jak on- jakby nigdy nie istaniala w jego zyciu lub w naszym wspolnym zyciu ze znajojmymi. zaprosili jego na impreze a nie mnie lub po prostu nas oboje - tak jakby nigdy nie istaniala i nigdy na tych impreazach razem z nim nie byla. zaznaczam ze to nasi wspolni znajomi, nie jego.

i wlasnie o to chodzi - ludzie sa na tyle ze soba bliscy zeby pic razem wodke i dobrze sie bawic, ale nie tylko - bo to w porzadku ludzie i zawsze moglismy na nich liczyc, my tez im pomagalismy i dlatego te relacje byly naprawde w porzadku, no ale nie sa na tyle bliscy zeby powiedziec ze ktos robi cos nietak. zreszta mi sie wlasnie wydaje i to mnie wlasnie boli - ze oni nie powiedzieli nic, nei dlatego ze nie sa na tyle blisko, ale wlasnie dlatego bo nie widza w tym nic az takiego strszanego, zadnego dramatu. i to jest straszne i przykre dla mnie. po prostu zmienil zdanie no i tyle - tak wlasnie jest - dla niego to takei nic, no i dla nich rowniez - no bywa prawda. to jest wlasnie przerazajace, ze ludzie sami daja sobie takie przyzwolenia, jeden drugiemu, teraz nie zdziwie sie jak za ile lat ktorys z mezow z tych 4 malzenstw tez jak poczuje sie nie szczesliwy ze swoaj zona, tez ja porzuci - majac w psychice przyklad mojego meza ktorys iles tam lat wczesniej tak zrobil no i przeciez nic takiego sie nei stalo. to ze my, osoby porzucone tracimy zdrowie, czesto cale zycie, nic juz nei jest tak jak wczesniej, tylko dlatego ze jeden czy drug iczlowiek zachowuje sie totalnie nieodpowiedzialnie, podle i nawet nie mial ochoty probowac czegos ratowac, to przeciez nie jest taka tragedia prawda i nei ma sesnu tego rozpamietywac....a reszta ludzi patrzy i uwaza to za cos normalnego, chcac nie chcac, przyjmujac to wlasnie za cos normalnego ,cos co sie po prostu zdarza, nie dopuszczajac mysl ize wcale tak nie musialo byc, ze to jest konsekwencja decyzji czlowieka anei ze tak po prostu wyszlo i chcac nie chcac przyjmujac to za cos dopuszczalnego, co im samym przyjdzie duzo latwiej w ewentualnej podobnej sytuacji w przyszlosci .

gdyby wiekszosc trzymala sie tego co na pewn otrudniejsze, ale moralne, odpowiedzialne - wtedy innym wlasnie bylo by trudniej postepowac inaczej. ale to jest plaga, to jest zjawisko na skale swiatowa w te jcwhili, ze to jest przeciez 'normalne' ze malzenstwa sie 'rozpadaja' i ludzie sie rozchodza. to ze ktos nawet nei mial ochoty wziasc odpowiedzialnosc za swoje czyny, zdrady, przysiege a wtedy moglby byc zupelnie inaczej, to jakby nieistotne. to jest chore co on zrobil. a kazdy kto jakby jest cicho i zaprasza go na imprezke i twierdzi ze moj maz jest ogolnie bardzo w porzadku czlowiekiem - nie znajdzie mojego zrozumienia. trudno. i nei chodzi o to ze ja mialabym w owdrotnej sytuacji wlasnie specjalnie wydzwaniac np do meza mojej zdradzonej kolezanki i mu ublizac czy nawracac. Ale jesli nadaza sie okazja lub sytuacja tego wymaga, ze mam z nim stycznosc - pokazalabym mu jasno co sadze na temat jego zachowania. proste. moj maz moglby sie z nim przyjaznic - jesl itego chce, ale ja stanelabym po stronie mojej przyjaciolki i po prostu nie zachowywalabym sie jakby nigdy nic w stosunku do zdradacza i porzucacza, dajac buzi na przywitanie (jak dawniej) pijac z nim wodke (jak dawniej) i zapraszajac jego a nie przyajciokke (nie jak dawniej) i mowiac ze to w prozadku czlowiek (jak uwazalam dawniej).

ja wiem z 1 strony ze to nie jest jakas zla wola tych znajomych bo uwazam ich ogolnie za naprawde fajnych ludzi, tylko taka wlasnie nieswiadomosc do konca co ja przezywam i to, ze wlasnie dopoki nie jest sie w takiej sytuacji samemu to inaczej sie na to patrzy.

Ale z 2 strony - powiem szczerze -  ja nie mialam takiej sytuacji, nie znam nikogo ani z rodziny ani ze znajomych gdzie maz by porzucil zone i zdradzil - i byloby to jasno powiedziane przez zone, oficjalnie i zebym ja z tym czlowiekiem miala jakikolwiek kontakt. nie mialam takiego doswiadczenia. Ale wlasnie jestem pewna jak bym sie wtedy zachowala. moja kuzynka i jej facet - co prawda nie mazlenstwo - ale potraktowal ja podobnie - nie ukrywalam tego co o nim mysle. nie dzwonilam do niego oczywiscie sama z siebie, ale jak go spotkalam gdzies to nie ukrywalam po prostu ze go nie lubie, ze nie mam do niego szacunku, przez to jak potraktowal moja kuzynke i przyjaciolke jednoczesnie. ale widac jestem jakas dziwna skoro dla reszty ludzi jest to takie trudne... oni teraz sa razem, zeszli sie, no i co? nie mam zadnego problemu do niego. skoro ona mu wybaczyla i on teraz traktuje ja inaczej. lepieij no to bardzo sie ciesze. a ze swoja droga mu nie ufam i nie zmienilam zbytnio zdania na jego temat - to moj problem, moja kuyznka jest szczesliwa i sie ciesze. i nawet jesl iteraz nie jest on moim najelpszym przyjacielem przez t oze wtedy pokazalam mu ze krzywdzi moja kuzynke, to wazniejsze jest dla mnie wlasnie to, ze wtedy bylam wobec niej lojalna i ze nie musiala sie czuc przeze mnie tak, jak ja sie czuje teraz przez inne osoby.

Zwlaszcza ze mowie o konkretnych znajomych, ktorzy wiedza dokladnie - on mnie zdradzil i porzucil, ja bardzo chcialam z nim byc, robilam wszystko. wiedza o tym. to nie jest tak, ze cos tam wiedza ze sie rozstajemy ale nie wiedza dlaczego itd, po prostu WOLA udawac ze nie wiedza dokladnie i nie komentowac. niewazne. ja bede szczera i powiem tej kolezance jak to dobieram i jak sie poczulam. jesli nie zrozunie, to trudno. chce miec z nia kontakt i dlatego bede wobec niej szczera, jesli sie obrazi, trudno. ja sie nie obrazilam wlasnie tylko powiem jej co mysle. zobaczymy.

a tak ogolnie - to ciezko mi bardzo. mam wrazenie ze on mna strasznie manipulowal i nadal to robi. wie, ze ma przewagw psychiczna, nadal czuje pewnie moj lek i strach. mimo ze ja fizycznie to niby trzymam sie jakos i zyjemy osobno od takiego juz czasu, ale ciagle wolalam zagluszyc w sobie zlosc, a zeby sie nie klocic z nim, bo znowu jego manipulacja: 'on chce sie rozstac w zgodzie' czyli jesli ja z czymkolwiek sie nei zgadzam no to wychodzi ze ja chce sie mscic. itd. mam juz tego dosc ogolnie... to zycie z nim pod 1 dachem, gdzie dzien w dzien czuje jego obojetnosc, pogarde, jakies najgorsze uczucia na swiecie - jest po prostu straszne.... wczesniej wierzylam ze moze znienic zdanie. dzis juz wiem ze on mu sie wyporwadzic. nie zmieni zdania. a czy kiedykolwiek zrozumie? pozaluje? zateskni? tego to juz nie wiem, ale tez sniem watpic.... on naprawde wie co robi...

w moim przpadku ja uwazam ze naprawde mnie kochal. nic nie dzieje sie bez powodu - tak zgadza sie - przyczyny naszych problemow juz znam - oboje jestesmy za nie odpowiedzialni, ale to, co zdarzylo sie potem - jego zdrada i odejscie emocjonalne od razu w zasadzie do innej - to juz jego wina i to jest wlasnie jedyny powod dla ktorego przestal kochac mnie. przestalam dla niego po prostu istniec i tak jest do teraz. dzis wiem juz na 1000% ze nadal z nia jest. sa razem. przez pewien okres od rozstania jak wiecie, wierzylam w to ze moze z nia nie byc, ze to naprawde zakonczyl ale mimo wszystko nie chce ze mna. Cudow nie ma takich. Dlatego tak mnie wrecz nienawidzi bo musi wciaz zagluszac swoje sumienie. Ale to jest podle i chore. ma zone, mieszka z nia a jest z kochanka. nie wiem jak wytrzymam jeszcze ten miesiac, do swojego wyjazdu do polski, jak wroce ma go juz nie byc. Mam w sobie taka zlosc na niego ze az mnie to przeraza. Nadal robi ze mnie idiotke, mysli ze jestem tak naiwna. mimo ze nierozmawiam z nim juz w ogole na zadne tematy, ale jak ostatni raz byl ten temat no to on dalej wypieral sie w oczy, ze nic ich nie laczy. Teraz jest tak zlosliwi ze schodzi to do naprawde niskiego poziomu. wczoraj wyslal mi meila ze nie bedzie placic juz za polska telewizje bo telewizji nie oglada. no zalosne. umawialismy sie ze dopoki mieszkamy razem wszystkie rachunki nadal placimy po polowie, no wiec napisalam mu ze ja tez nie ogladam. i zeby zadzwonil do pana z polsatu i powiedzial mu ze nie zaplaci bo juz nie oglada.....

no zalosne. to jest na jego nazwisko i i tak i tak musi zaplcic - logiczne, ale kabelki mi poodlacza ze telewizji nei bedzie. chcial zaoszczedzi 20zl miesiecznie, rozumiecie - 4 funty!!!! tak mi otwiera oczy teraz ze brak slow. ciezko mi. zabija mnie od srodka...