Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

No wiem... no dobra...
To idę spać.

I powiem Wam, ze ja po rozstaniu i przed to codziennie do kosciola chodzialam swieczke palic !!! I tak samo jak Kiedysbylam zyczylam sobie aby sie jakos ulozylo. Tak aby na koncu mi bylo dobrze I tarota sobie stawialam i horoskopy czytalam i inne jeszcze zabobony Nawet Sekret przeczytalam i obejrzalam 

Od czegos trzeba bylo zaczac No a teraz to sie wymadrzam

Cześć Dziewczyny

Zabko  mnie to czasem najbardziej wkurza to codzienne staranie się, żeby przetrwać kolejny dzień. Takie staczanie bitwy jakby samemu ze sobą. Właśnie ta cholerna walka o siebie każdego dnia doprowadza mnie czasem do furii, jeszcze jak pomyślę że to może trwać nawet i rok. Jestem osobą niecierpliwą, choleryczką, może dlatego tak mnie frustruje ta cała sytuacja. Czasem mam taki dziwny stan euforii, takiego pobudzenia i potrafi mi to w jednej sekundzie zniknąć, opadam z sił psychicznych kompletnie. Może dziwne to opisuje, ale staram się możliwie jak najdokładniej opisać jak to wygląda u mnie.

Zaczynam się zastanawiać na ile dokucza mi kochanie za bardzo, a na ile to że jestem DDA. Mój związek od początku źle funkcjonował. Ciągle byłam oszukiwana, krzywdzona, itd. Więc teoretycznie nie ma za czym tęsknić. Mam wrażenie, że ja nie tyle tęsknię za swoim byłym partnerem, co za miłością. Skoro nie chce być  z tym człowiekiem, zrozumiałam to już bardzo dawno, jest to dobrze przemyślana decyzja, to nie może to być tęsknota za moim partnerem, tylko może za miłością. Ja czuję takie dziwne uczucie, chyba tęsknota za czymś czego nigdy nie miałam. Dziewczyny nie wiem czy nie wypisuję tu głupot, czy dobrze nazywam to co czuję, ale ?uczucie? ciężko przelać na papier.

Co myślicie o takiej metodzie, żeby żyć jak osoby zdrowe? Zaraz wytłumaczę co mam na myśli. Ja pomimo swoich lat uważam, że zachowuje się czasem dziecinnie. Taki przykład: potrafiłam się czepić jak mój partner nie odezwał się do mnie do któreś tam godziny (godzina mogła być różna, w zależności jak mi akurat odbiło. Ja nie odzywałam się pierwsza, bo według moich wyobrażeń to facet powinien. Ja uważałam, że jak będę odzywała się pierwsza, to stracę pozycję w związku. Wbrew temu jak jest teraz, przez długi czas w moim związku ja byłam tak jakby tą silniejszą stroną. Nigdy też nie miałam w zwyczaju dzwonić pierwsza, chyba że akurat miałam awaryjną sytuację, np. nie mogłam gdzieś trafić. Według mojego partnera zawsze unoszę się głupim honorem, i coś z w tym jest. Ja mam takie przeświadczenie, że jak ktoś zauważy że mi zależy to wykorzysta to. Początki mojego związku takie właśnie były, dopóki  ja się nie zmieniłam i nie zaczęłam stawiać na swoim. Ale wracając do tematu, nie można czepiać się kogoś że się nie odezwał do godziny, którą ja sobie uwidziałam i o której ja jedynie wiedziałam. Ja zaraz czuje się niekochana, niepotrzebna, nieważna. Tego podobnych sytuacji jest mnóstwo.  Rozumiecie jak chore jest moje zachowanie.   Dodam jeszcze, że takie czepianie następuje  dopiero jak sobie przypomnę że mój partner się coś długo nie odzywa. Ale np. ja jak zajmę się swoją pracą, to pochłania mnie to niesamowicie, bo mój zawód jest moją pasją.
I teraz pomyślałam sobie, żeby zacząć zachowywać się tak jak osoby ?zdrowe?. Nie czepiać się głupot, nie interpretować cudzych zachowań jako brak miłości. Chciałabym tak zaprogramować się, żeby naturalnym odruchem były u mnie te zdrowe zachowania. Żeby coś stało się naszym nawykiem, trzeba to powtarzać nawet 6-8 tygodni. Tylko zastanawiam się na ile uda się to osobie DDA czy KKZB, już sama nie wiem na co bardziej cierpię. Przecież pozostaje mózg, który nie da zapomnieć o tym niezaspokojonym głodzie miłości. Czy słyszałyście kiedyś o osobie, która pomogła sobie sama, bez terapii? Zaczynam powoli dojrzewać do wizyty u psychologa, ale nie byłabym sobą, gdybym nie spróbowała mniej inwazyjnej metody :-P

Jeszcze takie wyjaśnienie: używam określenie ?mój partner?, żeby nie bawić się w te określenie ?były? itd. Chce z tym zerwać, chce normalnie żyć, ale nie zmienię 26 lat swojego życia z dnia na dzień. Jakby nie patrzeć, problem  powstawał przez 26 lat.

Raki, Hm odnosząc się do Waszych wypowiedzi, jaki to jest chory mechanizm. Dzwoni do mnie On, rozmawiamy i przez chwilę mniej boli. Po prostu jak narkoman się zachowuje. I na jakiś czas mi starcza. Tylko takim sposobem ciągle się cofam.

Dziewczyny bardzo dziękuję za wszystkie słowa wsparcia od Was. Na razie jestem na etapie, że po kilka razy czytam co do mnie piszecie, żeby niczego nie pominąć.

Przepraszam za taki długo post, nie wiem nawet czy można tu pisać takie długie wypowiedzi.

Anstawio, dużo dobrego dla Ciebie.

A co więcej potrzeba oprócz własnego "ja"?

Przeczytaj artykuł, który podrzuciła nam Raki jakieś dwie strony temu.

Wyobrażałaś sobie coś w swojej głowie o czym nikt nie wiedział i wymagałaś, że ktoś to spełni. I czepiałaś się. Dobrze, że jesteś tego świadoma. Świadomość to podstawa.
To teraz sobie wyobraź, że powiem Ci - połóż to tam.
I co?

Kochana, Twoje założenie, żeby postępować jak człowiek dorosły to jakby cały klops, całe clou.
O to właśnie chodzi.
Trzeba dawać jasne sygnały, mówić wprost, stawiać granice i być świadomym siebie. Bo czasem nasze zachowanie powoduje jakieś konsekwencje, których nie zrozumiemy jeślii nie spojrzymy na siebie obiektywnie.
Nie wiem jak w psychologii nazywa się zjawisko nie widzenia swojego niewłaściwego zachowania, idealizowanie siebie, nie zauważanie własnych błędów, a do tego hipokryzja. A do tego dochodzi jeszcze tarcza obronna i skorupa przez którą nie są w stanie przebić się z sygnały z zewnątrz, że ktoś sam robi sobie krzywdę i nie nadaje się do życia. I że wszyscy są nie tacy, tacy, siacy owacy, a cały świat zły, a ja wspaniały. Narcyzm? Psychopatia?
Spokojnie, Tobie to nie grozi.
Zdajesz sobie sprawę jak duży krok zrobiłaś dostrzegając na jakiej drodze się znajdujesz i jakie popełniłaś błędy?

Kochana no widzisz w jakim ja stanie bylam Moj punkt widzenia... no tylko cud mogl mi pomoc.
Nic ode mnie nie zalezalo - wiesz czemu ? Bo odebralam sobie sama to prawo !!!!!

Poczytaj sobie o Kobietach kochajacych za bardzo

Dziewczyny, chciałam tylko napisać, że po prostu chłonę to co piszecie. Mozę kiedyś zacznę pisać o sobie tutaj.

poczytam, poczytam, moze na weekendzie w koncu sie zabiore za jakas literature.

wiem ze to 'ja' to jest klucz do calej reszty. wiec wiem ze moje zycie jest w moich rekach. nie ma co uzalac sie zrzucajac odpowiedzialnosc na kogos - bo on mnie tak skrzywdzil. no skrzywdzil, fakt, ale co dalej? no to zalezy ode mnie, wlasnie musimy sobie uswiadomic to 'prawo' do decydowania za swoje zycie ale i odpowiedzialnosc wlasnie. bo jak osiadziemy na laurach i zamkniemy sie na wszystko to bedzie jednak nasza wina, a nie ich....  u mnie dzisiaj nawet w porzadku. mialam w pracy wlasnie kolejna wazna hospitacje - przez sama dyrektorke, a tutaj to nie jest powszechne, bo jak dyrektorka ma szkole - 1400 uczniow, 150 nauczycieli to ma caly sztab ludzi ktorzy zajmuja sie takimi rzeczami, ale dzisiaj wyjatkowo byla na lekcji i pewnego nauczyciela a ja robilam z nim nauczanie zespolowe. mam nadzieje ze jakos dobrze to poszlo. mi samej ciezko ocenic co ona na ten temat mysli.

Ehdi - tak wlasie jest. czlowiek uczy sie przez cale zycie, taka prawda. a w szczegolnosci jesli chodzi wlasnie o takie zyciowe tematy. dzis jestesmy madrzejsze niz miesiac temu, a za rok bedziemy jeszcze madrzejsze, bardziej zdystansowane, przynajmniej ja mam takie odczucie o sobie samej...

choroba mamy - juz mnie zmienila. uswiadomila ze bez wszystkiego mozna zyc. bez zdrowia - niestety nie. niby oczywiste nie, ale jakos kazdemu sie wydaje ze rak to tylko u kolezanki, kolegi, sasiada, ale nie w mojej rodzinie, tak blisko....

teraz moje wspaniale doswiadczenia malzenskie.... no rewelacja no ale po cos to wszystko jest... i mimo wszystko duzo nam daje, jako ludziom....

Jesteś nauczycielką?

Czyli nie sprostał oczekiwaniom i poszedł sobie?

trudny kontekst nauczania

ucze angielskiego w Londynie. tak, wiem, smieszne prawda ? a tak na serio to smieszne to wcale nie jest, bo skala dzieci i mlodziezy ktora przyjezdzaj tutaj z calego swiata i nie mowi zupelnie po angielsku, jest porazajaca. Takie tez dzieci zostaja wedlug prawa przyjmowane do publicznych, angielskich szkol no i sa np w takiej klasie 9-tej - odpowiednik bodajze 2-3gimnazjum no i ma 'sie uczyc', chodzic na wszystkie swoje lekcje - nie mowiac slowa po angielsku. i tak w sumie sie dzieje. Tylko szkola musi tym dzieciom jakos pomoc, wiec maja takie wlasnie ekstra lekcje angielskiego, ktore wlasnie ja prowadze  to jest angielski jako jezk dodatkowy - no bo nie jest to ich jezyk ojczysty, a angielski w Anglii nie moze byc nazwany jezykiem obcym. Takze lekko nie jest, uczac 13-16 latkow, majac cala klase z ktora musisz sie komunikowac po angielsku, ba musisz ich czegos nauczyc, gdzie oni po angielsku nie mowia nic  no ale ja po turecku, chinsku albo albansku tym bardziej.

Malo tego, niektore z tych dzieci - np. z Somalii, majac te 13-14 lat, nie chodzily nigdy wczesniej do szkoly. nie potrafia czytac ani pisac we wlasnym jezyku a gdzie mowa o angielskim. Sa TOTALNIE nie przystosowani do funkcjonowania w instytucji jaka jest szkola, gdzie wszystko jest objete jakimis regulami, zasadami. gdzie w klasie trzeba siedziec przez 60 minut i sie nie ruszac i do tego siedziec cicho - tak oczywiste sprawy, dla dziecka, ktore nigdy wczesniej nie chodzilo do przedszkola ,szkoly, a wiekszosc zycai spedzilo na pustyni z jakimis zwierzetami, sa po prostu czasami niewykonalne. duza czesc z nich, tak na dokladke  jest po bardzo trauamatycznych przejsciach, ucieczkach ze swoich krajow, pobytow w obozach uchodzcow i tysiace kilometrow od swoich rodzicow ktorzy zostali gdzies tam na drugim koncu swiata, wysylajac dziecko do lepszego swiata do krewnych albo czesto obcych ludzi.

i biorac to wszystko pod uwage, wszystkie te czynniki, jak sie tak porowna zwykle polskie dziecko w polskim gimnzjum czy liceum - to chyba mimo wszystko jest wieksza szansa na efektywny rozwoj i nauke

no wiec wlasnie.... powiem Wam, ze ja kurcze - nauczycielka, tak? znam angielski naprawde dobrze. Ale mimo wszystko jak ide z takim dzieckiem np na wlasnie biologie, chemie czy fizyke (chodze tez do klas i wspieram takie dziecko indywidualnie na innych przedmiotach) to niektore rzeczy sa po prostu dla mnie trudne, albo nowe. oczywiscie, bedac ogolnie osoba jakos tam wyedukowana, wiekszosc rozumie sie tez po prosti z kontekstu, ale fakt jest taki ze takie slownictwo zwiazane z danym przedmiotem jest po prostu bardzo trudne samo w sobie, a nie mowiac juz w ogole o rozumieniu tego co to cos tak naprawde oznacza. W sensie moge dziecku przetlumaczyc na biologii, ze np 'evaporation' (parowanie) to w jego jezyku tak i tak, ale co z tego jak to dziecko wlasnie tak ogolnie nie ma pojecie co to jest za proces i samo slowo nawet w jego jezyku nic mu nie mowi. zwlaszcza jesli mowimy o dzieciach bez wczesniejszej edukacji. to jes szok. dzieci w wieku 14 lat nie wiedza ze zdanie zaczyna sie od duzej litery, ze swoje imie musi napisac z duzej litery, nie wie co to jest znak zapytania czy wykrzyknik.... no masakra ) lekko nie jest. ale tak naprawde nie moge narzekac. mam tak naprawde duzo wolnego w ciagu takiego szkolnego dnia. kazdy ma swojego laptopa i jak widac, np teraz, obijam sie czasem

Czyli jak się ma partnera a z nim nie mieszka to sobie można szaleć na boku tak, fajnie niektórzy myślą sobie. Nie moja to rzecz.
A jak Ty się w tym odnajdujesz?

Chodzi mi o to co Tobie odpowiada, czego chcesz i z czym sobie nie radzisz.

maslo maślane, z góry przepraszam;p

Nie, nie, jest ok.
A czemu nie umiesz bez niego żyć?

Ech.... nie umiesz bez niego żyć ? Zapewniam Cię że umiesz tylko nie dajesz sobie do tego prawa. Nie kochasz sama siebie, bo jakbyś pokochała to byś nigdy nie dała się źle potraktować, a z nim to już nie mogłabyć żyć. Taka prawda. Terapia się kłania.

wiem, ze potrafię zyc bez tej osoby. ale nie chcę. chcialabym znowu dzielic zycie z ta wlasnie osoba. wiem tez, ze jesli sie kocha to sie wybacza, ta druga osoba rowniez cierpi przez moje bledy.

Dziewczyny przyjemnego weekendu Ja wybywam do Strassburga

Świetnie to ujęłaś Ehdi.
W ramki i na ścianę

Oj potrafimy idealizować świństwa.

Przyjemnego wybywania,
Ehdi na posterunku
Ale motywująca babka

Kochane bylam u samej dyrektorki przed momentem zeby dostac opinie na temat lekcji w ktorej bralam dzisiaj udzial. To, ze w ogole mnie wezwano zeby sama osobiscie mi to powiedziala to juz wielki zaszczyt bo tak jak pisalam, to jest ogromna szkola - 1400 uczniow, 150 nauczycieli i pewnie ze 100 innych pracownikow szkoly wiec ona sama nie jest w stanie osobiscie wszystkim sie zajmowac.

powiedziala krotko ze moj udzial w lekcji byl 'outstanding' czyli bardzo, bardzo dobry, dostalismy najwyzsza ocene i powiedziala ze jest po prostu pod wrazeniem naszej pracy ))) rewelacyjny poczatek weekendu !!!

No tylko się o wszystko nie obwiniaj.

Więc to zostaw

Kiedysbylam- Podziwiam, że pomimo tego co Cię spotkało odnosisz sukcesy  w pracy! Tym większe należą Ci się gratulacje, że nie dałaś złamać się problemom. Podziw we mnie budzą Dziewczyny, które pomimo tego co ich spotkało ogarniają nie tylko siebie, ale dzieci, dom i pracę.

Hm nawet nie pomyślałam o tym w ten sposób, że jakiś sukces mam za sobą. Rok temu to jeszcze nie uważałam się za KKZB, chyba nawet nie znałam skrótu DDA. Teraz powoli dojrzewam do tego, żeby udać się do psychologa, baa nawet psychiatry. Myślę też, żeby znaleźć grupę terapeutyczną dla mnie, tylko muszę mieć najpierw w miarę stały grafik pacjentów. Chciałabym regularnie chodzić na takie spotkania, bo na pewno tylko wtedy mają sens.

Happyfull dziękuję za dobre słowa, nie pierwsze zresztą już od Ciebie ? Happy co do moich kombinacji z psychologiem to masz rację, ale dojrzewam do tego. Myślę, że psycholog lub grupa terapeutyczna pomogłaby mi spojrzeć na mój problem z dystansem i nauczyłabym się jak kontrolować swoje iluzje. Ja mam czasem tak, że wiem że zaczynam ?szaleć?, mój rozum to wie, ale jest jakby moje drugie ?ja?, które  zwycięża i wtedy np. głupie zdarzenie odbieram jako brak miłości. Psychiczna jestem strasznie :-P

Ehdi ? ja uświadomiłam sobie dość niedawno, że problemem nie jest niewłaściwy facet, tylko ja. Nic się nie zmieni, jeżeli nie zacznę leczyć tego uzależnienia, bo faktycznie wpakuję się w kolejny chory układ. Teraz i tak nie myślę o kolejnym związku, tylko o sobie. Łatwiej jest mimo wszystko żyć jak ma się tą świadomość, że ?kochanie za bardzo? to też choroba.

Jakie jest Wasze zdanie na temat wierności w obecnych czasach? Ja mam wrażenie, że większość partnerów zdradza, jak nie fizycznie, to w jakieś sposób nie jest lojalny wobec drugiej strony. Dla mnie wierność jest fantastyczna! Brzydzę się zdradą, nie chce tu nikogo urazić. Dla mnie zawsze wierność, lojalność i przyjaźń były największymi wartościami.  O tyle zależy mi na Waszym poglądzie, bo może to moje urojenia, że ja wszędzie widzę nieuczciwych, niewiernych ludzi. Zdrady fizycznej nie doświadczyłam (tzn. nic mi o niej niewiadomo), psychiczną nielojalność (dla mnie zwykłą niewierność) tak, może dlatego jestem tak nieufna.

Z dnia na dzień mocniej mnie do Was tu ciągnie Dziewczyny?

ha ha ha no pitu, pitu, też kiedyś tak gadałam i tylko krzywdziłam siebie.

Kochana mam dla Ciebie propozycję, idź na terapię i przez najbliższe trzy miesiące rób tylko te rzeczy na które masz ochotę poza kontaktem z byłym. Zajmuj się sobą i dogadzaj sobie. Naucz się co jest dla Ciebie przyjemne, a co nie. Jak poczujesz się dobrze sama we własnej skórze i nie będzie Ci nikogo więcej do szczęścia potrzeba to spotkaj się z byłym.

Daję sobie łapę uciąć, że Cię odrzuci.

Wiesz, że być z drugim człowiekiem trzeba kochać samego siebie. Inaczej nic z tego nie wyjdzie.

Ten ktoś też musi być odpowiedni. Ale jeśli zadbasz o siebie to spokojna głowa.
Mnie się widzi, że w dzisiejszych czasach ludzie nie potrafią, nie chcą rozmawiać. A po dłuższym czasie takiej sytuacji po prostubsajmują się swoimi sprawami. Bo ile m8ożna czekać i próbować.

No i fajnie

:Ahoj Żabko

Witaj
Czytaj wątek. Tutaj znajdziesz zrozumienie.
Przeczytaj może na początek "Kobiety, które kochają za bardzo".

Mam jedno pytanie. Czy fajtycznie ten ktoś dał Ci to czego potrzebowałaś, czy t o tylko Twoja projekcja?
I jak tam na terapii? Jakie wnioski?