Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

heh ja też pasuję, przez kochanie za badzo zostałam zupełnie sama.. nawet nie mam z kim pogadać o swoich problemach

raki napisał/a:

Tylko z tych ustaleń i tak g... wyszło-pamiętasz w efekcie aferę kanapową? Musiałam się z nim rozliczyć itp., ale mogłam zrobić swoje i nie gadać z nim wcale.
zabka-k też spisała zasady i co z nich wyszło... potem coś niby tak, ale jak było z płaceniem czynszu...

On spełni to, co mu akurat będzie na rękę.

Spisałam, a jakże?
I teraz mam podstawę do ew. zastrzeżeń, dowód na to, że świadomy powinien być do czego się zobowiązuje.
Wiesz Raki, że mi sąd tego zastrzeżenia o zapłatę czynszu nie odrzucił? Powinien, bo jak same wiemy - odpowiedzialność solidarna. A ja mam wezwanie na rozprawę Już pomijam fakt, że sprawa się "zniebyła" i spółdzielnia zobowiązała prawnika także do obecności i zakończenia sprawy, ale pójdę.
Taki swoisty trening przed rozwodem - jeśli chodzi o stawanie przed sądem Żebym się tak straszliwie nie stresowała

Tak - druga strona spełni tylko to, na co będzie miała ochotę. Ale Ty komunikując swoje zdanie, zawsze masz argument - jasno określiłam na co się zgadzam, na co nie i gdzie są pewne granice. Na kogoś nikt z nas nie ma wpływu. Na siebie zawsze możemy mieć wpływ

Wiesz, ja bardzo dużo myślę o moim byłym mężu...jakby on też był ciągle moim światem. Taka silna więź. Nie wiem, jak się z tego wyzwolić do końca...

(..) wyłażą mi kwiaty z przeszłości . W ogóle w dziedzinie damsko - męskiej chwilowo czuję się fatalnie.

Anstawia napisał/a:

Czytam właśnie "Szantaż emocjonalny". Do tanga trzeba dwojga, to wiem. Jeszcze nie doszłam do rozdziału jak się z tego wyzwolić, choć niby wiem, ale guzik wiem

Anstawia czytaj czytaj Guzik wiesz ? Wiesz ale nie praktykujesz Jak zaczniesz praktykowac to dopiero sie zdziwisz

Jedno z pytań z Rodk - czy żyjesz dla swoich dzieci?

Witajcie!
Nie chce mi się ale muszę. Jadę właśnie na trening, a taka piękna pogoda. Zdecydowanie wolałabym połazić bosymi stopami po plaży niż ćwiczyć i słuchać wykładów.

Jestem na odwyku numer dwa. W sumie to nie wiem, czy to co się zaczęło rok temu, to był odwyk. Manifestacja, nadzieja, czekanie na cud, życie w nieświadomości i zawieszeniu.
Teraz jestem spokojna, ale drżę na samą myśl, że mogę popełnić błąd i zawrócić. Nie chcę. Tym razem wiem, że nie chcę.
Jeżeli będę arogancka, złośliwa, " sierotka Marysia", bidulka, to będzie to oznaczało, że włażę/ wlazłam w kupkę.
Jeżeli będę zadowolona pomimo bólu, to będzie źle. Ból lokalizujemy i eliminujemy.
M był przyczyną mojego cierpienia. To pewne. Ale wiem co mam robić, by ten ból usunąć.
Konsekwencja w podjętej decyzji i pamiętać do czego brak konsekwencji mnie doprowadzi.

A to dla mnie !!!!!!!!!!

Naszła mnie myśl wskutek przeczytania tego z blogu.
A jak On taki wyzwolony będzie i zamiast wziąć pod uwagę to co nas frustruje, co nam sprawia przykrość itd. to powie, że to wbrew niemu? O! To takie jestem jaki jestem i się nie zmienię to nie takie wyzwolone jest ? l że mam Cię w d... itd.? Że se jestem taki, a jak się nie podoba go wypad. I do widzenia.
Wszak każdy jest inny. I jakoś dogadać się można. Trza tylko chcieć, a jak się nie chce dogadać, zrozumieć no to wtedy koniec.

Czy mnie fozumiecie kochani?

..się nie przekierowało..zabko to o odpowiedzi na Twój post:
Bez ładunku emocjonalnego.. zauważyłaś. Jestem w stanie mówić, wyrzucać z siebie tylko wtedy gdy jestem pod wpływem emocji. Gdy ich nie czuję, nie mam problemu jesli wiesz Zabko o co mi chodzi.
Wyszłam do ludzi po długim zamknięciu się w sobie i w domu ale jeszcze to wychodzenie moje będzie trwać, powolutku. Więcej mówię ale wciąż za mało zdaję sobie sprawę.
Miałam do tej pory bardzo ograniczone zaufanie w stosunku do każdego. Teraz to się zmienia. Uwierzyłam, że są dobre duszyczki. Ja jeszcze ich nie spotkałam ale dam sobie szansę:)  I mam was.
Ja uwielbiam sobie sprawiać przyjemności Kiedyś we wszystkim się ograniczałam, mogłam się obyć, szkoda mi było da siebie samej ugotować coś itd. Zmienia się, bardzo powoli ale zmienia. Ta zmiana nastepuje tez z racji tego, że zwyczajnie miałam juz dość ograniczeń, niedostytu, niedostatku. Zawsze oglądałam się na tych co nie mają, na biednych, chorych itd. Oczywiście to nie tak że nagle przestało mnie to wszystko obchodzic ale dotarło że nie muszę się utożsamiać, obywać bo nie ma ktoś. Poczucie winy za kogoś, za coś?  Przecież jeśli będę chciała, zawsze moge pomóc, a jak moge pomóc nie mając środków? Dlatego lepiej bym miała więcej Tak to sobie wytłumaczyłam.  Mając więcej na koncie (ale wcale nie dużo) wpadałam w przygnebienie i poczucie winy. Utożsamiałam się z niedostatkiem i to miałam. Brakuje mi do tego co bym chciała ale cieszę się, że zaczynam zasługiwać w swoich oczach (aczkolwiek różowo nie jest i muszę ze sobą gadać wciąż i przekonywać )
Meldunek.. ok ochłonęłam. Jako że obowiązku meldunku już nie ma i nie mam z tego tytułu konsekwencji i przykrości przynajmniej na razie, pogodziłam się w myśl zasady : tam dom twój gdzie serce twoje.

Ja się bardzo nad tym zastanawiałam, bo naprawdę jest jedno czy dwa takie. Coś takiego jeszcze było, że jak coś się stanie Twojemu dziecku to czy stacisz sens życia, coś w tym stylu, czy Twoje dziecko jest dla Ciebie całym Światem? Nie pamiętam co do słowa.
A jak myślisz?
Odpowiedzi to jest taka skala sześciu od tak po nie, poprzez bardzo, nie bardzo, etc.

Wiesz jaki jest świadomy rodzic. Ty jako Ty odrębna jednostka, odpowiedzialna świadoma. Musisz wiedzieć czego chcesz będąc odpowiedzialna za dziecko, twardo stąpać po ziemi. Coś jakby, że w razie wypadku, tragedii oczywiście będzie to dla Ciebie cios, ale życie się nie skończy. Wiesz o co mi chodzi? Ja to tak zinterpretowałam, po wypełnieniu tej ankiety rozmawiałam także z różnymi osobami.

Wiesz, to jest taka ankieta. Tego pytania nie zadaje Ci bezpo§rednio ani psycholog, ani pedagog. To jest w ankiecie, którą możesz wypełnić, ale niby nie musisz.

Aczkolwiek warto napomknąć, że cuda się zdarzają

Ach te moje literówki poprzez brak trafialności w klawiszek wykonywane

hm... napisał/a:

Dzień dobry Żabko
W kwestii rzucania palenia, choć jest przyjemne rozrywkowo, to w empiku są takie tabliczki z dedykacjami okolicznościowymi i na jednej jest taki napisvw stylu rzuć palenie, uda Ci się, to łatwe, wiem co mówię rzucałam całe st razy
A na innym stojaku, co można wykorzystać terapeutycznie, są figurki do hodowania. I tak można sobie wyhodować nowych rodziców, przyjaciółkę, sex przyjaciółkę, buddę, dyplom i parę innych.

Ja mam tyle już powodów do rzucania za sobą, że teraz to po prostu rzucę może
Bo CHCĘ i taki MAM ZAMIAR

Happyfull napisał/a:

Ehdi napisał/a:

(..) wyłażą mi kwiaty z przeszłości . W ogóle w dziedzinie damsko - męskiej chwilowo czuję się fatalnie.

Ehdi ten biedny misiu to ten "przyjaciel" ?

Kochanie biedny misiu to stara sprawa ale dopiero teraz wylazło jak bolesna i jak na własne życzenie dałam się zeszmacić. Analizuję teraz swoje przeszłe związki i widzę jak dawałam się robić i jak wiele robiłam dla mężczyzn byle tylko ze mną byli .... Smutne .

Dziewczyny to może załóżmy grupę wsparcia dla rzucających palenie ha ha ha ja ciągle palę ale nie chcę już tego robić tylko jakoś ciagle mi nie wychodzi. Muszę z tym skończyć bo to nic dobrego dla mnie. No ale ciągle palę.

hm... napisał/a:

Ja się bardzo nad tym zastanawiałam, bo naprawdę jest jedno czy dwa takie. Coś takiego jeszcze było, że jak coś się stanie Twojemu dziecku to czy stacisz sens życia, coś w tym stylu, czy Twoje dziecko jest dla Ciebie całym Światem? Nie pamiętam co do słowa.
A jak myślisz?
Odpowiedzi to jest taka skala sześciu od tak po nie, poprzez bardzo, nie bardzo, etc.

Wiesz jaki jest świadomy rodzic. Ty jako Ty odrębna jednostka, odpowiedzialna świadoma. Musisz wiedzieć czego chcesz będąc odpowiedzialna za dziecko, twardo stąpać po ziemi. Coś jakby, że w razie wypadku, tragedii oczywiście będzie to dla Ciebie cios, ale życie się nie skończy. Wiesz o co mi chodzi? Ja to tak zinterpretowałam, po wypełnieniu tej ankiety rozmawiałam także z różnymi osobami.

Wiesz, to jest taka ankieta. Tego pytania nie zadaje Ci bezpo§rednio ani psycholog, ani pedagog. To jest w ankiecie, którą możesz wypełnić, ale niby nie musisz.

"Uwielbiam" takie testy A jeśli mam własne zdanie, które mi w żaden sposób nie pasuje do podanych odpowiedzi, to muszę się zmusić zaznaczyć coś, co mi ewentualnie w miarę odpowiada. No cudne to jest - dostosuj się

Na pewno działo się to bo nie wiedziałam tego co wiem teraz. Wydaje mi się, że teraz nigdy bym do tego nie doprowadziła.

Jednak z drugiej strony wiesz boję się. No bo jak niby zacząć np. nowy związek teraz. Lezie do Ciebie jakiś okaz, jest chemia i co ?? Może znowu człowiek popłynie, a ja już bym nie chciała.

Dlatego teraz wchodzę tak głęboko w te przeżycia aby w pewien sposób wyposażyć się w jeszcze większą wiedzę. Po prostu muszę się nauczyć być sobą przy facecie i mówić co mi się nie podoba, a nie udawać, że jest zajebiście aby żaba była szczęśliwa.

No i właśnie to jest jedno z tych co tam w odpowiedzi nic za bardzo  i w związku z tym zapewne utkwiło mi w takim stopniu w pamięci mej.
Myślę, że w takim przypadku poddać małej analizie to co autor miał na myśli i wybrać najbardziej korzystne.

Moja terapeutka tez twierdzi abym na razie dała sobie siana z rzucaniem. Ech.... mam nadzieję, że jednak się jakos ogarnę, bo nie dość że dużo to kosztuje to jeszcze jest niezdrowe, a ja ostatnio za dużo palę.

W sumie to możemy sobie tutaj podgrupę walnąć w ramach rzucania palenia .

hm... napisał/a:

No i właśnie to jest jedno z tych co tam w odpowiedzi nic za bardzo  i w związku z tym zapewne utkwiło mi w takim stopniu w pamięci mej.
Myślę, że w takim przypadku poddać małej analizie to co autor miał na myśli i wybrać najbardziej korzystne.

Znając mnie, pewnie zrobiłabym mały dopisek obok

Kochana szczerze ? To ja teraz wolałabym bez chemii i tak na zimno i powoli, no ale z drugiej strony nie ma co kasować okazu tylko dlatego, że jest chemia.

Moja terapeutka mnie pociesza i mówi mi, że robię obrzymie postępy bo widzę swoje zachowania i potrafię je własciwie diagnozować. Szczerze to właśnie przerażało mnie to, że nadal mam uzależnieniowe objawy. Ona jednak twierdzi, że to normalne i że przejdzie dopiero po jakimś czasie. Ważne aby rozumiec, że nie jest właściwe i świadomie wyłączać te mechanizmy.

Trochę mi ulżyło jak pojechałam po biednym misiu, bo chyba pojechałam jednocześnie po wszystkich facetach, których kiedykolwiek spotkałam. Udawałam wielokrotnie byle tylko dostać upragnioną miłość, a i tak lądowałam z ręka w nocniku.

Mam nadzieję, że mi ten strach w końcu przejdzie. Pocieszasz mnie Żabko. Fakt, że właśnie dobre są grupy wsparcia bo człowiek widzi, że jednak jest normalny .

Ale w końcu zrozumiałam, że ja nie wiedziałam, że nie tego chcę. Jak i wielu rzeczy kiedyś o sobie nie wiedziałam, nie rozumiałam.

No ale jednak jakiś zwrot miał być. Ja mniemam, że on wszystko "olewał" poza trawką i tyle pożytku z niego było. Choć mądry facet - dobrze się ustawił  i miał wygodne życie.

raki napisał/a:

Zabko-k, Jakś tam chemia musi jednak być, przecież gdy nie ma żadnej, a człowiek nie jest bardzo bliski i nie ma intymności - to nawet pocałować się byłoby trudno. Trudna sprawa. Póki co na pewno potrzeba nam wszystkim czasu i pobycia ze sobą.
Choć ja ostatnio odczułam "brak" męskiego ramienia, ale takie tam chwilowe to, jak brak nowego ciucha

Tak się domyślam
Ale wiesz, no cóż - nie będę ukrywać, że o tych dwóch "rzutach zachowaniowych" to z autopsji napisałam Bo taki tworek jak ja, to sobie i bliskość potrafię wmówić - jak to? Ja nie potrafię??? Przecież wystarczy tylko chcieć

Przyznaję, że się domyślam, że przyjdzie moment, kiedy uda mi się odblokować swoje emocje, jakieś żwawsze i żywsze spojrzenie na świat i bardzo zatęsknię za męskim ramieniem. Tak, ja wiem że tak będzie, że tak po prostu będzie. Obym drugi raz nie zrobiła tego, co za ostatnim zamachem

Bo wiecie, jestem w genogramie na etapie już moich związków małżeńskich... To znaczy zaraz je zacznę...
Nie myślałam podczas przeprowadzki, ale teraz mam troszkę spokoju w głowie i myślenie o tym co dzieje się ze mną, o moich sprawach - przychodzi samo Podczas dymka
Za pierwszym razem było totalne zauroczenie zewnętrzem, ale to był pierwszy mój życiowy związek, w dodatku poszłam planem czyimś... Nie, nie tamtego m, nie Jego babci.
Potem luuuuz (łagodnie ujmując) i kolejny związek - od razu po pachy. Poszłam swoją drogą. Tak, do tego muszę się przyznać. Potrzebowałam męskiego ramienia, nie chciałam już pięknego Adonisa, miał facet myśleć przede wszystkim. No tak... On myślał, mówił niezbyt wiele - to ja sobie dopisałam scenariusz co on myśli. Ale zrobiłam to już sama, nikt mnie do tego pomysłu nie doprowadził poza "onym" samym. Zamiast patrzeć, czuć, słuchać, zastanowić się, czego w życiu chciałam i co myślałam o tym, jak w różnych sytuacjach można zdrowo postąpić - ja z ogromnych zachwytem rzuciłam się w wir romantycznego związku po grób i na przekór ludziom "widzącym". Całkowicie zaprzeczyłam temu co myślałam, sądziłam, twierdziłam. Fakt, dałam się oszukać. Ale mimo wszystko wizje szczęśliwości w mojej głowie zawładnęły wszystkim - napisałam sobie kolejny raz w życiu scenariusz... Troszkę go chyba nie dopracowałam

Stąd teraz mam wiecznie wątpliwości do siebie I mówię o owych potknięciach, o czasie, o spokoju, o myśleniu i widzeniu. Stąd właśnie. Bo chyba najbardziej oszukałam sama siebie nie będąc konsekwentną w stosunku do własnego zdania. Dwie głowy?
Nie - to chyba Serce i Głowa ? Znaleźć jakoś umiejętność komunikowania się między tymi moimi dwoma organami było by super Chemia i realizm? Nie wiem jeszcze Ale postaram się dowiedzieć, jeśli będzie sprzyjająca sytuacja
Nie, nie sprzyjająca okazja, okazji to zbyt dużo było Jak zwykle podśmiewam się z siebie

Raki
Jak tam, skończona przeprowadzka? Już troszkę luźniej, czy jeszcze?

zabka-k napisał/a:

raki napisał/a:

Zabko-k, Jakś tam chemia musi jednak być, przecież gdy nie ma żadnej, a człowiek nie jest bardzo bliski i nie ma intymności - to nawet pocałować się byłoby trudno. Trudna sprawa. Póki co na pewno potrzeba nam wszystkim czasu i pobycia ze sobą.
Choć ja ostatnio odczułam "brak" męskiego ramienia, ale takie tam chwilowe to, jak brak nowego ciucha

Tak się domyślam
Ale wiesz, no cóż - nie będę ukrywać, że o tych dwóch "rzutach zachowaniowych" to z autopsji napisałam Bo taki tworek jak ja, to sobie i bliskość potrafię wmówić - jak to? Ja nie potrafię??? Przecież wystarczy tylko chcieć

Przyznaję, że się domyślam, że przyjdzie moment, kiedy uda mi się odblokować swoje emocje, jakieś żwawsze i żywsze spojrzenie na świat i bardzo zatęsknię za męskim ramieniem. Tak, ja wiem że tak będzie, że tak po prostu będzie. Obym drugi raz nie zrobiła tego, co za ostatnim zamachem

Bo wiecie, jestem w genogramie na etapie już moich związków małżeńskich... To znaczy zaraz je zacznę...
Nie myślałam podczas przeprowadzki, ale teraz mam troszkę spokoju w głowie i myślenie o tym co dzieje się ze mną, o moich sprawach - przychodzi samo Podczas dymka
Za pierwszym razem było totalne zauroczenie zewnętrzem, ale to był pierwszy mój życiowy związek, w dodatku poszłam planem czyimś... Nie, nie tamtego m, nie Jego babci.
Potem luuuuz (łagodnie ujmując) i kolejny związek - od razu po pachy. Poszłam swoją drogą. Tak, do tego muszę się przyznać. Potrzebowałam męskiego ramienia, nie chciałam już pięknego Adonisa, miał facet myśleć przede wszystkim. No tak... On myślał, mówił niezbyt wiele - to ja sobie dopisałam scenariusz co on myśli. Ale zrobiłam to już sama, nikt mnie do tego pomysłu nie doprowadził poza "onym" samym. Zamiast patrzeć, czuć, słuchać, zastanowić się, czego w życiu chciałam i co myślałam o tym, jak w różnych sytuacjach można zdrowo postąpić - ja z ogromnych zachwytem rzuciłam się w wir romantycznego związku po grób i na przekór ludziom "widzącym". Całkowicie zaprzeczyłam temu co myślałam, sądziłam, twierdziłam. Fakt, dałam się oszukać. Ale mimo wszystko wizje szczęśliwości w mojej głowie zawładnęły wszystkim - napisałam sobie kolejny raz w życiu scenariusz... Troszkę go chyba nie dopracowałam

Stąd teraz mam wiecznie wątpliwości do siebie I mówię o owych potknięciach, o czasie, o spokoju, o myśleniu i widzeniu. Stąd właśnie. Bo chyba najbardziej oszukałam sama siebie nie będąc konsekwentną w stosunku do własnego zdania. Dwie głowy?
Nie - to chyba Serce i Głowa ? Znaleźć jakoś umiejętność komunikowania się między tymi moimi dwoma organami było by super Chemia i realizm? Nie wiem jeszcze Ale postaram się dowiedzieć, jeśli będzie sprzyjająca sytuacja
Nie, nie sprzyjająca okazja, okazji to zbyt dużo było Jak zwykle podśmiewam się z siebie

Raki
Jak tam, skończona przeprowadzka? Już troszkę luźniej, czy jeszcze?

Małe spostrzeżenie jak to niektóre kobiety szczególnie skupiają się na tym co ON myśli.
A może tak nie zrobię, bo co on sobie pomyśli?
A tego nie zrobię
A to zrobię
A jak on tak zrobił to co on myśli, co on ma na myśli, a czy pomyśli?
A jak tak powiedział to co myśli, a jak tak to co...a pewnie myśli to i to..
No o żesz kurka.
Chcesz poznać czyjeś myśli zapytaj, nie powie to niech nie mówi. Ale żeby się gnębić interpretacją. Ja wiem, że w szkole analizy wiersza uczą, ja wiem. Ale czy my trafimy w to co autor miał na myśli czy nie to już przypadek. No chyba, że przeczytamy w mądrej książce co mamy myśleć i czym się z danej epoki zasugerować.
My już tutaj wiemy jak zachowania interpretować, nie myśli.

A ja miałam takiego co nie odpowiadał na moje pytania
Jedyna okazja żeby go o coś zapytać była czasami podczas obiadu. Wtedy słyszałam: "Jem, a przy jedzeniu się nie gada!" A ja się cieszyłam, że mogliśmy razem zjeść
M informował, że coś zrobi i to robił.

hm... napisał/a:

zabka-k napisał/a:

Tak się domyślam
Ale wiesz, no cóż - nie będę ukrywać, że o tych dwóch "rzutach zachowaniowych" to z autopsji napisałam Bo taki tworek jak ja, to sobie i bliskość potrafię wmówić - jak to? Ja nie potrafię??? Przecież wystarczy tylko chcieć

Przyznaję, że się domyślam, że przyjdzie moment, kiedy uda mi się odblokować swoje emocje, jakieś żwawsze i żywsze spojrzenie na świat i bardzo zatęsknię za męskim ramieniem. Tak, ja wiem że tak będzie, że tak po prostu będzie. Obym drugi raz nie zrobiła tego, co za ostatnim zamachem

Bo wiecie, jestem w genogramie na etapie już moich związków małżeńskich... To znaczy zaraz je zacznę...
Nie myślałam podczas przeprowadzki, ale teraz mam troszkę spokoju w głowie i myślenie o tym co dzieje się ze mną, o moich sprawach - przychodzi samo Podczas dymka
Za pierwszym razem było totalne zauroczenie zewnętrzem, ale to był pierwszy mój życiowy związek, w dodatku poszłam planem czyimś... Nie, nie tamtego m, nie Jego babci.
Potem luuuuz (łagodnie ujmując) i kolejny związek - od razu po pachy. Poszłam swoją drogą. Tak, do tego muszę się przyznać. Potrzebowałam męskiego ramienia, nie chciałam już pięknego Adonisa, miał facet myśleć przede wszystkim. No tak... On myślał, mówił niezbyt wiele - to ja sobie dopisałam scenariusz co on myśli. Ale zrobiłam to już sama, nikt mnie do tego pomysłu nie doprowadził poza "onym" samym. Zamiast patrzeć, czuć, słuchać, zastanowić się, czego w życiu chciałam i co myślałam o tym, jak w różnych sytuacjach można zdrowo postąpić - ja z ogromnych zachwytem rzuciłam się w wir romantycznego związku po grób i na przekór ludziom "widzącym". Całkowicie zaprzeczyłam temu co myślałam, sądziłam, twierdziłam. Fakt, dałam się oszukać. Ale mimo wszystko wizje szczęśliwości w mojej głowie zawładnęły wszystkim - napisałam sobie kolejny raz w życiu scenariusz... Troszkę go chyba nie dopracowałam

Stąd teraz mam wiecznie wątpliwości do siebie I mówię o owych potknięciach, o czasie, o spokoju, o myśleniu i widzeniu. Stąd właśnie. Bo chyba najbardziej oszukałam sama siebie nie będąc konsekwentną w stosunku do własnego zdania. Dwie głowy?
Nie - to chyba Serce i Głowa ? Znaleźć jakoś umiejętność komunikowania się między tymi moimi dwoma organami było by super Chemia i realizm? Nie wiem jeszcze Ale postaram się dowiedzieć, jeśli będzie sprzyjająca sytuacja
Nie, nie sprzyjająca okazja, okazji to zbyt dużo było Jak zwykle podśmiewam się z siebie

Raki
Jak tam, skończona przeprowadzka? Już troszkę luźniej, czy jeszcze?

Małe spostrzeżenie jak to niektóre kobiety szczególnie skupiają się na tym co ON myśli.
A może tak nie zrobię, bo co on sobie pomyśli?
A tego nie zrobię
A to zrobię
A jak on tak zrobił to co on myśli, co on ma na myśli, a czy pomyśli?
A jak tak powiedział to co myśli, a jak tak to co...a pewnie myśli to i to..
No o żesz kurka.
Chcesz poznać czyjeś myśli zapytaj, nie powie to niech nie mówi. Ale żeby się gnębić interpretacją. Ja wiem, że w szkole analizy wiersza uczą, ja wiem. Ale czy my trafimy w to co autor miał na myśli czy nie to już przypadek. No chyba, że przeczytamy w mądrej książce co mamy myśleć i czym się z danej epoki zasugerować.
My już tutaj wiemy jak zachowania interpretować, nie myśli.

A ja miałam takiego co nie odpowiadał na moje pytania
Jedyna okazja żeby go o coś zapytać była czasami podczas obiadu. Wtedy słyszałam: "Jem, a przy jedzeniu się nie gada!" A ja się cieszyłam, że mogliśmy razem zjeść
M informował, że coś zrobi i to robił.