Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Bagsiu, się końcem nie przejmuj, liczy się tu i teraz

Bagsiu, ancymonów Wsadzić do magazynu i...

No wlasnie zaprzeczenie Byla tutaj Absum i zniknela. Moze analizuje ? Bo rad nie przyjmuje

Wiecie co, przykre ale prawdziwe - trzeba osiagnac dno aby cos zmienic !!! Potem dopiero widzimy co robilysmy zle
Przed dnem - moga nam gadac a my gluche jak pien !!!

Nie bojcie sie dziewczyny swojego dna !!! Lepiej spasc na dno  aby wybic sie do gory niz zyc w bagnie !!!!

Powiadam Wam - Nie taki diabel straszny jak go maluja

Ja właśnie pisząc o tym, że jestem oszustka, miałam na myśli to owo zaprzeczanie.
I nawet, gdyby ktoś mi teraz powiedział, że M to ćpun, to ja bym znalazła setki jego zalet
I po raz kolejny muszę sobię zrobić listę jego wad i powiesić przy łóżku.
A te moje nerwy tutaj na forum to niby co było? Zaprzeczanie, obwinianie, nie tam gdzie trzeba
I też mnie psycholożka jednym zdaniem do pionu przywróciła. Gadałam z nią pierwszy raz od pół roku. Powiedziała mi: M jest dla ciebie całym światem. A już tyle czasu minęło odkąd zaczęłaś terapię. Przecież po to przyszłaś. Jesteś młodą, atrakcyjną kobietą. Poszukaj sobie zrównoważonego faceta.
Po tej rozmowie był nerw Bo jak ona może mi mówić co mam robić, każe mi szukać wybawcy, już do niej więcej nie pójdę! Na drugi dzień pojechałam na plażę. Siedziałam sama na plaży i obserwowałam pary z dziećmi. Potem w pracy przyglądałam się pewnej parze, która wspólnie robiła listę zakupów. Ja wiem, że to są momenty z ich życia, ale ja nawet takich momentów nie miałam
I zrobiło mi się też wstyd. Tyle czasu minęło a on nadal jest całym moim światem
Już nie będzie.

Kurna to taki, taki narcyz. Nie? A teraz se jeszcze zakwitnie
Pierwsza my§l jak o roślince przeczytałam...narcyz. "pała afektami" jeszcze.

Cześć Dziewczyny. Przepraszam, że wtedy nie odpisałam, ale jak możecie się domyśleć wyszło jak zawsze. I znowu odeszłam. Mija 9 dzień i jestem w totalnym rozsypie. Ja wiem, że robię dobrze odchodząc i w tym temacie nie ma co mi tłumaczyć, tak samo wiem że definitywnie trzeba uciąć kontakt żeby stanąć na nogi. Ale mnie tak strasznie boli...Czuję, że jak on się odezwie (a zawsze odzywał się i burzył mój spokój) to znowu zacznie się, że ulegnę, bo tak si,ę rozsypałam. Nie mogę normalnie funkcjonować, ciągle płaczę, głowa mi mało nie eksploduje, jest tak źle! Ja nie wierzę, że to minie. Zawsze na duchu podtrzymywała mnie myśl, że ten stan nie będzie trwał wiecznie, ale teraz nie wierzę w to. Wy jakoś się zbieracie, radzicie sobie, ale ja nie dam rady. Jak ja mam zajmować się swoimi pacjentami, skoro siebie nie ogarniam. Wiele razy czytałam na tym forum, że dziewczyny wspomagają się tabletkami. Nigdy tego nie próbowałam. Czy Wy miałyście te tabletki od lekarza pierwszego kontaktu? Co ja mam powiedzieć takiemu lekarzowi w ogóle? Nie wyobrażam sobie, żebym miała się zwierzać mu. Jak wy to załatwiłyście, żeby nie mówić za wiele, a dostać te tabletki? I czy czułyście faktycznie ulgę? Ja nie wytrzymam dłużej tej męki. Jak znieść kilka mięsięcy tego bólu? Jeszcze jak czytam, że po 2-3 miesiącach wcale nie jest lepiej, albo po chwilach ulgi, znowu jest ból, to mnie to jeszcze bardziej dobija. Nie wiem jak ludzie radzą sobie po rozstaniu, dla mnie jest to coś niemożliwego, nierealnego, abstrakcja.

hm... napisał/a:

Happyfull napisał/a:

Nie bojcie sie dziewczyny swojego dna !!! Lepiej spasc na dno  aby wybic sie do gory niz zyc w bagnie !!!
Powiadam Wam - Nie taki diabel straszny jak go maluja

To tak jak po skoku do wody. Jak się odbijamy od dna to szybciej, migusiem wypływamy

Dokladnie Co zreszta, co poniektorych kobietach tutaj widac

Bez demagogii proszę - można złamać kręgosłup!

Happyfull napisał/a:

No wlasnie zaprzeczenie Byla tutaj Absum i zniknela. Moze analizuje ? Bo rad nie przyjmuje

Wiecie co, przykre ale prawdziwe - trzeba osiagnac dno aby cos zmienic !!! Potem dopiero widzimy co robilysmy zle
Przed dnem - moga nam gadac a my gluche jak pien !!!

Nie bojcie sie dziewczyny swojego dna !!! Lepiej spasc na dno  aby wybic sie do gory niz zyc w bagnie !!!!

Powiadam Wam - Nie taki diabel straszny jak go maluja

Pamiętam. Przede wszystkim rozprawę o dnach. Bardzo mocno.
W tej chwili jestem świadoma - moim dnem nie jest zagrożenie mnie w jakikolwiek sposób.
Jest zagrożeniem moim dzieciom.
Jest to w całości spójne z tym, z jakiego powodu poszłam na terapię - w ogole.
Mnie nigdy w tym wszystkim nie chodziło o mnie, tylko o to, by moje, mojej mamy dokonania w dziedzinie relacji w najbliższych związkach nie rzutowały na ich postrzeganie siebie, ich wybory, ich ŻYCIE!
Koniec rodzinnym przekleństwom - na mnie i na nich!
KONIEC!

Straszne Happy jest to, jak mocno można zapomnieć o sobie samym. Dopiero dzieci mnie ruszyły.
A ja zawsze tak strasznie się dziwiłam, czemu na mnie koleżanki od imprezowania mówią "matka polka".
Mnie nie ma, są dzieci i to jest priorytet.
Syndrom w całym podsumowaniu, na szczęście wiem.
Bo gdybym dalej nie wiedziała o rodzinnych przekleństwach, to nic by z tej terapii nie wyszło.
W dużym uogólnieniu - ja jestem niestety wzorcem zachowań....

hm... napisał/a:

Wróć.
Żeby było jasne, bo źle się wyraziłam i popędziłam na skróty. Anstawia zna przyczynę, już dawno ją poznała, a  tu jakby chciała znowu.
Oczywiście grunt to poznać przyczynę, to wszelka podstawa.

Jedno pytanie mi przyszło do głowy, może głupie, jak według Ciebie nie dać się ignorować?

Wracam
Ad. 1 - Anstawia, jak wiele z nas wie, zna, ale zapomina. Wiesz, co zwykłam mawiać - nie zapominać, zawsze pamiętać... Ja zapomniałam! Na dłuuuuugie lata! Dodatkowo pisałam o "pogadzaniu się" przeze mnie....
Trzeba naprawdę wiele zrobić, by z uświadamianych kwestii zrobić pozytyw... Ale też i twierdzę, że nic tak nie satysfakcjonuje, jak praca nad sobą i dla siebie
Ad. 2 - nigdy nie być w sprzeczności z sobą. Jeśli komunikacja szwankuje, a raczej zrozumienie komunikowanych informacji i przełożenie na zachowania - oznacza to nic, jedynie tyle - nie z tym człowiekiem mi po drodze. I czas na własne decyzje - albo robię wbrew swoim ideałowm, albo przyzwalam na ich "gwałcenie".
Ale przyzwalajmy świadomie.
I nie miejmy w konsekwencji żalu.
Za własne decyzje trzeba brać odpowiedzialność.
ZAWSZE.

Happyfull napisał/a:

hm... napisał/a:

To tak jak po skoku do wody. Jak się odbijamy od dna to szybciej, migusiem wypływamy

Dokladnie Co zreszta, co poniektorych kobietach tutaj widac

Bez demagogii proszę - można złamać kręgosłup!

bags napisał/a:

Happyfull napisał/a:

Dokladnie Co zreszta, co poniektorych kobietach tutaj widac

Migusiem, pędzikiem, turbo expresem...

zabka-k napisał/a:

Bez demagogii proszę - można złamać kręgosłup!

Do "odważnych" świat należy

O i to mi się podoba
Wypływaj Bagsiu, bo się kolejka na trampolinie robi

hm... napisał/a:

bags napisał/a:

Migusiem, pędzikiem, turbo expresem...

Do "odważnych" świat należy

O i to mi się podoba
Wypływaj Bagsiu, bo się kolejka na trampolinie robi

A co? Wodę spuszczają?
Spokojnie, miejsca starczy dla wszyskich

hm... napisał/a:

Naszła mnie myśl wskutek przeczytania tego z blogu.
A jak On taki wyzwolony będzie i zamiast wziąć pod uwagę to co nas frustruje, co nam sprawia przykrość itd. to powie, że to wbrew niemu? O! To takie jestem jaki jestem i się nie zmienię to nie takie wyzwolone jest ? l że mam Cię w d... itd.? Że se jestem taki, a jak się nie podoba go wypad. I do widzenia.
Wszak każdy jest inny. I jakoś dogadać się można. Trza tylko chcieć, a jak się nie chce dogadać, zrozumieć no to wtedy koniec.

To jak powie, że ma mnie w d... to ja też będę miała go w d.... nie chcę mieć w okół siebie ludzi, którzy mają moje uczucia w d.....

hm... napisał/a:

Ehdi napisał/a:

To jak powie, że ma mnie w d... to ja też będę miała go w d.... nie chcę mieć w okół siebie ludzi, którzy mają moje uczucia w d.....

Wiesz, że żaden nie powie. Gdyby powiedział byłoby prościej. Powie -jestem jaki jestem, Ty zakomunikujesz co Cię boli itd. a on nie zareaguje nawet. I zauważysz, że ma w d...

No właśnie to jest wkurzające ale chyba naprawdę mam coraz lepszy kontakt ze sobą i łatwo artykuuje swoje emocje i widzę odpowiedź na nie. Jeśli ktoś ma je w d.... to po prostu uciekam. Jakoś mi teraz łatwiej dbać o siebie kiedy rozumiem co czuję.

Podziele sie z Wami
Ja czuje jakas "kumulacje " emocji Wszedzie, gdzie sie nie obejrze !!! Moze to tylko moja wlasna projekcja ?
Nie wiem jeszcze !!!

Na wszelki wypadek ide zagrac w lotto

********************************************************
Zabka przypomnij co Ci napisalam wtedy, nie pamietam

Delikatna Happy Eteryczna Blondynka

Hm.. Zabka ale was rozczarowalam

A wykrzykniki lubie !!!!!!!!!!!! I bede sobie wstawiac !!!!!!!!!!! A jak bede na serio krzyczec to POINFORMUJE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

EHDI - Brawo za odwage !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wszystkim (krzycze) MILEGO WEEKENDU !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Happy, a tam za odwagę napisałam to po pijaku jak widać powyżej ale na trzeźwo podpisuję się wszystkimi łapkami .

Wkurza mnie to co tu się dzieje wśród zdradzonych żon. Wkurzają mnie "biedne misie". Łatwo jest opowiadać i moralizować, ale każda z nas może się wplątać w "biednego misia", może już nie teraz po terapii ale będąc KKZB na wypasie to naprawdę nie dużo trzeba. Sama się o tym przekonałam.

Emocje są ważne i ja ostatnio wiele przeżywam ciekawych emocji. Staram się to wszystko ogarniać. Piątek był bardzo dziwnym dniem, ale pomimo nadużycia alkoholu uważam, że było cudownie bo chyba odblokowałam jakieś nieznane mi pokłady. Czuję siebie lepiej od wczoraj .

Happyfull napisał/a:

Liv4 napisał/a:

Wyszukuję ale co znajdę, to każde dobro niepewne i podszyte strachem.
Pocieszam się, że burza, deszcz są potrzebne do oczyszczania albo rośnięcia np
Happy Twoje poczucie humoru mnie rozbraja
Nadszedł czas..spacerem do pracy, motyli będę szukać po drodze. Buziaki.

Kochana strach ma wielkie oczy !!! Wiesz po niemiecku sie mowi: Augen zu und durch co na polskie tlumaczenie znaczy: Zamknij oczy i do roboty (pomimo strachu). Nie wiem czy podobne stwierdzenie po polsku tez mamy ?
Podoba mi sie z tymi zamknietymi oczami, bo tylko jak patrzymy na cos to sie boimy. Po polsku sie tez mowi: Nie taki diabel straszny jak go maluja
Ja bym te oczy zastapila naszymi myslami. Nie mysl za duzo tylko rob swoje.
Juz wiesz co dobre a co zle. Nie trzeba analizowac wiecej.

Jezeli lubisz moje poczucie humoru to mi milo
Juro wstawie Ci zdjecia Dava

Lubię, lubię
Happy, wiesz że na głodzie jestem a Ty klatą Dava świecisz 
Z jednej strony podajesz dłoń a z drugiej...
Zaraz doczytam jak się bawiłaś pewnie było super. Ja z przyjemnością bym się wybrała z Tobą na koncert tylko sztywna w relacjach jestem, przynajmniej na początku. W miarę upływu czasu(dłuuuugo) to się zmienia ale można jakis przyśpieszacz zastosować.

Ehdi znasz to powiedzenie ? Pijany prawde Ci powie Nie mam na mysli pijaka tylko pijanego

Moj terapeuta mowil nam, ze jak juz nic nie idzie to walnac mozna sobie setke (ale nie wiecej) !!!
Kiedys na terapii grupowej wycignal taka buteleczke (100 ml) i dal mi na uspokojenie

Mowilam Wam juz, ze moj terapeuta byl "inny" Mi odpowiadal
Zebym nie byla zle zrozumiana - do picia nie zachecal !!!

Hm.. masz racje - wywale ta kumulacje na tancach

Bez ładunku emocjonalnego.. zauważyłaś. Jestem w stanie mówić, wyrzucać z siebie tylko wtedy gdy jestem pod wpływem emocji. Gdy ich nie czuję, nie mam problemu jesli wiesz Zabko o co mi chodzi.
Wyszłam do ludzi po długim zamknięciu się w sobie i w domu ale jeszcze to wychodzenie moje będzie trwać, powolutku. Więcej mówię ale wciąż za mało zdaję sobie sprawę.
Miałam do tej pory bardzo ograniczone zaufanie w stosunku do każdego. Teraz to się zmienia. Uwierzyłam, że są dobre duszyczki. Ja jeszcze ich nie spotkałam ale dam sobie szansę:)  I mam was.
Ja uwielbiam sobie sprawiać przyjemności Kiedyś we wszystkim się ograniczałam, mogłam się obyć, szkoda mi było da siebie samej ugotować coś itd. Zmienia się, bardzo powoli ale zmienia. Ta zmiana nastepuje tez z racji tego, że zwyczajnie miałam juz dość ograniczeń, niedostytu, niedostatku. Zawsze oglądałam się na tych co nie mają, na biednych, chorych itd. Oczywiście to nie tak że nagle przestało mnie to wszystko obchodzic ale dotarło że nie muszę się utożsamiać, obywać bo nie ma ktoś. Poczucie winy za kogoś, za coś?  Przecież jeśli będę chciała, zawsze moge pomóc, a jak moge pomóc nie mając środków? Dlatego lepiej bym miała więcej Tak to sobie wytłumaczyłam.  Mając więcej na koncie (ale wcale nie dużo) wpadałam w przygnebienie i poczucie winy. Utożsamiałam się z niedostatkiem i to miałam. Brakuje mi do tego co bym chciała ale cieszę się, że zaczynam zasługiwać w swoich oczach (aczkolwiek różowo nie jest i muszę ze sobą gadać wciąż i przekonywać )
Meldunek.. ok ochłonęłam. Jako że obowiązku meldunku już nie ma i nie mam z tego tytułu konsekwencji i przykrości przynajmniej na razie, pogodziłam się w myśl zasady : tam dom twój gdzie serce twoje.

hm... napisał/a:

Wyciągnie tą rękę i co?

Jesli ja bym podawała komuś rękę, to zrobiłabym to z życzliwością, chęcia wsparcia słowem, czynem, byciem obok, pomocą..

Najważniejsze to umieć się cieszyć tym co jest. Nie podążać wciąż za czymś i na tym się skupiać, na tym czego nie ma.

Najważniejsze to umieć się cieszyć tym co jest. Nie podążać wciąż za czymś i na tym się skupiać, na tym czego nie ma.

hm... napisał/a:

Najważniejsze to umieć się cieszyć tym co jest. Nie podążać wciąż za czymś i na tym się skupiać, na tym czego nie ma.

I przypomnialo mi sie Ogladalam kiedys w niemieckiej telewizji reportaz  o wycieczkach dla osob otylych. Pani, ktora oirganizuje takie wycieczki tez jest otyla. Po wielu latach cierpien z powodu otylosci zamknela sie w domu. Wmawiala sobie zawsze, ze jak schudnie to: pojdzie na plaze, wyjedzie gdzies, spotka sie z ludzmi itd. 20-cia lat minela a ona nie schudla
Nadal miala marzenia aby isc na plaze i podrozowac. Zaczela terapie i wpadla na pomysl, zeby organizowac wycieczki tylko dla osob otylych !!! Jakie bylo jej zdziwienie, kiedy zglosilo sie wiele chetnych osob
W grupie nie czuli sie juz jak dziwolagi (z powodu tuszy) !!! Tez podkreslaja, ze zawsze wszystko chceli dopiero zaczynac jak tylko udaloby sie im schudnac
Jaki moral z tej opowiesci ?

Liv4 napisał/a:

Bez ładunku emocjonalnego.. zauważyłaś. Jestem w stanie mówić, wyrzucać z siebie tylko wtedy gdy jestem pod wpływem emocji. Gdy ich nie czuję, nie mam problemu jesli wiesz Zabko o co mi chodzi.
Wyszłam do ludzi po długim zamknięciu się w sobie i w domu ale jeszcze to wychodzenie moje będzie trwać, powolutku. Więcej mówię ale wciąż za mało zdaję sobie sprawę.
Miałam do tej pory bardzo ograniczone zaufanie w stosunku do każdego. Teraz to się zmienia. Uwierzyłam, że są dobre duszyczki. Ja jeszcze ich nie spotkałam ale dam sobie szansę:)  I mam was.
Ja uwielbiam sobie sprawiać przyjemności Kiedyś we wszystkim się ograniczałam, mogłam się obyć, szkoda mi było da siebie samej ugotować coś itd. Zmienia się, bardzo powoli ale zmienia. Ta zmiana nastepuje tez z racji tego, że zwyczajnie miałam juz dość ograniczeń, niedostytu, niedostatku. Zawsze oglądałam się na tych co nie mają, na biednych, chorych itd. Oczywiście to nie tak że nagle przestało mnie to wszystko obchodzic ale dotarło że nie muszę się utożsamiać, obywać bo nie ma ktoś. Poczucie winy za kogoś, za coś?  Przecież jeśli będę chciała, zawsze moge pomóc, a jak moge pomóc nie mając środków? Dlatego lepiej bym miała więcej Tak to sobie wytłumaczyłam.  Mając więcej na koncie (ale wcale nie dużo) wpadałam w przygnebienie i poczucie winy. Utożsamiałam się z niedostatkiem i to miałam. Brakuje mi do tego co bym chciała ale cieszę się, że zaczynam zasługiwać w swoich oczach (aczkolwiek różowo nie jest i muszę ze sobą gadać wciąż i przekonywać )
Meldunek.. ok ochłonęłam. Jako że obowiązku meldunku już nie ma i nie mam z tego tytułu konsekwencji i przykrości przynajmniej na razie, pogodziłam się w myśl zasady : tam dom twój gdzie serce twoje.

Kurczę.
Wiesz, ja nigdy jakoś w kontaktach międzyludzkich nie miałam problemu. I nie jestem pewna czy to się jakoś sprowadza do tego, że zakładamy, że komuś ufać nie możemy, czy, że nie jest dobry. A może ja zawsze zakładałam, że ludzie dobrzy są, życzliwi i dlatego tak? Hm...Kiedy się sparzyłam nauczyłam się dystansować i obserwować, ale gadałam i gadam z ludzmi wszędzie gdzie się nie znajdę. Moje dziecko tak samo. Aż się ludzie dziwią, że jest tak bezpośredni. Nieraz obserwuję jak ludzie nie bardzo wiedzą jak się zachować kiedy tak młody człowiek ich zagaduje. A dla niego to jest naturalne.  Muszę się nad tym zastanowić.

Pięknie z tym domem Liv.

Podziele sie z Wami
Ja czuje jakas "kumulacje " emocji Wszedzie, gdzie sie nie obejrze !!! Moze to tylko moja wlasna projekcja ?
Nie wiem jeszcze !!!

Na wszelki wypadek ide zagrac w lotto

********************************************************
Zabka przypomnij co Ci napisalam wtedy, nie pamietam

Delikatna Happy Eteryczna Blondynka

Hm.. Zabka ale was rozczarowalam

A wykrzykniki lubie !!!!!!!!!!!! I bede sobie wstawiac !!!!!!!!!!! A jak bede na serio krzyczec to POINFORMUJE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

EHDI - Brawo za odwage !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wszystkim (krzycze) MILEGO WEEKENDU !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ode mnie też czujesz kumulację emocji?
Bo ja dziwnie spokojna jestem. Pasywna

hm... napisał/a:

Liv4 napisał/a:

Bez ładunku emocjonalnego.. zauważyłaś. Jestem w stanie mówić, wyrzucać z siebie tylko wtedy gdy jestem pod wpływem emocji. Gdy ich nie czuję, nie mam problemu jesli wiesz Zabko o co mi chodzi.
Wyszłam do ludzi po długim zamknięciu się w sobie i w domu ale jeszcze to wychodzenie moje będzie trwać, powolutku. Więcej mówię ale wciąż za mało zdaję sobie sprawę.
Miałam do tej pory bardzo ograniczone zaufanie w stosunku do każdego. Teraz to się zmienia. Uwierzyłam, że są dobre duszyczki. Ja jeszcze ich nie spotkałam ale dam sobie szansę:)  I mam was.
Ja uwielbiam sobie sprawiać przyjemności Kiedyś we wszystkim się ograniczałam, mogłam się obyć, szkoda mi było da siebie samej ugotować coś itd. Zmienia się, bardzo powoli ale zmienia. Ta zmiana nastepuje tez z racji tego, że zwyczajnie miałam juz dość ograniczeń, niedostytu, niedostatku. Zawsze oglądałam się na tych co nie mają, na biednych, chorych itd. Oczywiście to nie tak że nagle przestało mnie to wszystko obchodzic ale dotarło że nie muszę się utożsamiać, obywać bo nie ma ktoś. Poczucie winy za kogoś, za coś?  Przecież jeśli będę chciała, zawsze moge pomóc, a jak moge pomóc nie mając środków? Dlatego lepiej bym miała więcej Tak to sobie wytłumaczyłam.  Mając więcej na koncie (ale wcale nie dużo) wpadałam w przygnebienie i poczucie winy. Utożsamiałam się z niedostatkiem i to miałam. Brakuje mi do tego co bym chciała ale cieszę się, że zaczynam zasługiwać w swoich oczach (aczkolwiek różowo nie jest i muszę ze sobą gadać wciąż i przekonywać )
Meldunek.. ok ochłonęłam. Jako że obowiązku meldunku już nie ma i nie mam z tego tytułu konsekwencji i przykrości przynajmniej na razie, pogodziłam się w myśl zasady : tam dom twój gdzie serce twoje.

Kurczę.
Wiesz, ja nigdy jakoś w kontaktach międzyludzkich nie miałam problemu. I nie jestem pewna czy to się jakoś sprowadza do tego, że zakładamy, że komuś ufać nie możemy, czy, że nie jest dobry. A może ja zawsze zakładałam, że ludzie dobrzy są, życzliwi i dlatego tak? Hm...Kiedy się sparzyłam nauczyłam się dystansować i obserwować, ale gadałam i gadam z ludzmi wszędzie gdzie się nie znajdę. Moje dziecko tak samo. Aż się ludzie dziwią, że jest tak bezpośredni. Nieraz obserwuję jak ludzie nie bardzo wiedzą jak się zachować kiedy tak młody człowiek ich zagaduje. A dla niego to jest naturalne.  Muszę się nad tym zastanowić.

Pięknie z tym domem Liv.

Hm z  młodziutkich lat pamiętam, że też byłam otwarta, szybko nawiązywałam kontakt, zawsze miałam swoją najlepszą kolezankę czy przyjaciółkę. Były to relacje długoterminowe. Byłam dzieckiem które ,,zgaszono'' chyba na każdej plaszczyźnie. Kiedys terapeutka zapytała mnie czy uważam że jakbym wychowała się w innej (zdrowej) rodzinie, to coś by to dało. Oczywiście że by dało, jak każdej z nas ale terapeutce chodziło o cos więcej w tym pytaniu, nie pamiętam już.