Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Nie chcę wciąż o sobie zapominać, siebie nie widzieć i niczego czuć, nie umieć wyrażać emocji.
Bo jestem!
I do tego jaka fajna

Happyfull napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Boli
Jestem świadoma przyczyny swojego cierpienia.

I co zamierzasz zrobic z tym bolem ?

Usunąć przyczynę bólu.

Anstawia napisał/a:

Happyfull napisał/a:

I co zamierzasz zrobic z tym bolem ?

Usunąć przyczynę bólu.

Proste nie ?

Anstawia napisał/a:

Absum
a ja się cieszę, że nie jesteś jedną z tych osób, która wchodzi tu raz, zgarnia książki, które jej wysyłamy, mówi, że przeczyta i nigdy więcej nie wraca

Przeraziłam się że to o mnie...

w ogóle od kilku dni wiele spraw wokół mnie przeraża ... może zaczynam myśleć, analizować i patrzeć na rzeczywistość mnie otaczającą w jaśniejszy sposób.

Zaczęłam czytać "Kobiety, które ... " ale natłok myśli i wspomnień kilku ostatnich dni zamazują obraz i nie dają oderwać od siebie myśli.

Mój terapeuta pytał mnie czy biorę na siebie odpowiedzialność za innych, innym razem spytał czy chcę być najważniejsza ... pytał o to już jakiś czas temu, wtedy oczywiście zaprzeczyłam bo bycie najważniejszą skojarzyłam z egoizmem i przemądrzałością w pierwszym odruchu dopiero teraz po pewnym czasie wróciło podświadomie to pytanie i ... głośno wypowiedziane - "tak chcę być najważniejsza" bo najważniejsza to kochana i uszczęśliwiana
Chyba głośne powiedzenie tego co czuję wywołało lawinę ... myśli i uczuć ... natłok przerażający natłok wniosków ... i wypowiedzianych słów ... wypowiedzianych w eter do tego konkretnego słuchacza ...

niby nic, a jednak w niedziele posprzeczaliśmy się o głupotę ... cóż o samochód i o to że coś się dzieje dlaczegoś ... a on nie słucha i znów to robi- mój samochód, jeżdżę nim codziennie od dwóch lat tylko ja, ja widzę, obserwuję i dochodzę do wniosków, ale on mężczyzna, samiec alfa nie znosi tego że mam rację albo mówię coś z czym on się nie zgadza i do tego się przy swoim upieram ... niby nie powiedział niczego strasznego- bo wiele razy słyszałam gorsze słowa ale tym razem zabolało i zobaczyłam jego słowa w innym świetle ...
rozpadłam się ... stałam w ganku domu jego matki i płakałam ... płakałam i nawet nie weszłam na górę ... spytała co się stało, odpowiedziałam jej że mam dość tego związku i odchodzę, nie wiem kiedy ale zbieram siły i odchodzę ... to co stało się później z jednej strony mnie oczyściło a z drugiej strony przeraziło ... powiedziałam tylko dziecku naszemu po którego pojechaliśmy że zostanie i wróci z tatą po obiedzie a ja będę czekała na nich w domu ubrałam buty wzięłam torebke i wyszłam ... nie założyłam sztucznego uśmiechu i nie udawałam że jest okej, nie zmuszałam się zostać tam tylko zwyczajnie wyszłam ... za plecami usłyszałam tylko, mamo ja nie wiem co się ostatnio z nią dzieje!!! i tupot M. jak leciał za mna do samochodu
- gdzie jedziesz
- do domu, nie chcę tu być
- wróć zjemy i pojedziemy
- nie chcę, chcę jechać do domu
- proszę, cię. co się z tobą dzieje
- nie mam już siły, nie chcę z tobą być już dłużej, nie mam już siły życ takim życiem
- chodzisz na terapie ale ona ci nie pomaga
- właśnie że mi pomaga
- jakos nie bardzo
- a właśnie że doskonale, dzięki niej widze jak spieprzone jest nasze zycie, jak bardzo jest mi źle tak żyć

otworzyłam drzwi od samochodu, położyła torebke na siedzeniu i poszłam na swoje miejsce- cóz zabral mi torebke
- bez dokumentów tez pojadę!!!!
- odpal samochód a spuszczę ci powietrze z kół, nie puszczę cię samej w takim stanie, poczekaj spakuje K i jedziemy do naszego domu
Patrzył na mnie jak płaczę na ulicy obok samochodu w taki sposób że żal mi się siebie zrobiło, bo w tym spojrzeniu, w tonie głosu nie było złości ,pogardy była troska i przerażenie ...

siedziałam w samochodzie na głos płakałam, tak długo płakałam aż kompletnie spłynął mi tusz z rzęs ... płakałam i płakałam a ten płacz był ... no właśnie jaki? oczyszczający, zamiast żalu jak zwykle czułam w sobie determinację ... siłę , przestałam kiedy przybiegł do samochodu mały ...

No i niestety ... z samochodem wyszło na moje ... ten cholerny doopek wsadził mimo moich sprzeciwów radio ... kłócił się, że jak zwykle przesadzam, że oczywiście mechanik ze mnie i w ogóle takie tam inne ... a ten cholerny samochód nie odpalił ... to zasrane radio znów rozładowało akumulator ... nie wiem czy dlatego, że byłam w takim stanie emocjonalnym czy zadziałały mechanizmy obronne wybuchnęłam bez słowa śmiechem ...  śmiałam się jak idiotka ... cóż to on musiał pchać a żeby było tego mało musiał przyznac mi rację ...

Przyjechaliśmy do domu i nie byłam w stanie nic zrobić łzy leciały mi jak strumienie , on podgrzał obiad a mi rosło w ustach

K pobiegł na podwórko a ja zaczęłam mówić ... nie walić pretensjami tylko mówić co czuję ... bez ogródek, rzeczowo i konkretnie
że wiele spraw dociera do mnie coraz jasniej
że rozpadłam się na milion kawałków i że nie dam sobie rady dłużej
że mam dość jego napadów złości
że każda kolejna sprzeczka, już  nawet nie kłotnia a sprzeczka zabija we mnie coś
że coraz trudniej jest mi się poskładać
że chcę być najwazniejsza a nie jestem
że potrzebuję miłości a on nie jest w stanie mi tego dać
że wiem że zmuszam go do miłości i nie dziwie się że on mi ucieka
że kiedy są sytuacje takie a takie ja się czuję tak i tak
że nie mam siły
że jestem rozczarowana tym co zrobiliśmy z naszym życiem
że tak bardzo pragnę jego czułości i miłości że jestem wciąż gotowa i wciąż zabiegam o seks bo to jedyna okazja na czułość i miłość
że nie mam siły ciągnąc tego sama
że mam dość że większość problemów spada na moja głowę
że to, że tamto ...
co czuje kiedy wypije bo przecież wie jak bardzo tego nie znoszę a jednak to robi
że już niczego od niego nie chcę,

i jeszcze więcej więcej ... nie płakałam

a on ... cóż ja o niebie on o chlebie ... ja mówiłam jedno on słyszał drugie ... patrzył w podłogę i nie wiem co myślał ... zabolało mnie kiedy powiedział mi w którymś momencie że jestem śmieszna ... jestem bo skoro mówię że chcę być najważniejsza a nie jestem, bo potrzebuję jego szacunku i miłości a dostaję tylko krytykę i poczucie że jestem nic warta, nie ważna i nie kochana, że daje cała siebie aż nie zostaje nic dla mnie samej a on atakuje mnie mówiąc że jestem śmieszna bo "a ty niby co robisz" ręce mi opadają ... siły uciekają i przeraża mnie że nie wiem co ja jeszcze tutaj robię przy kims dla kogo nie jestem warta zbyt wiele ... spytałam czego on oczekuje ode mnie , że ja jestem w stanie powiedzieć czego chcę i czego oczekuję niech on mi powie czego oczekuje i potrzebuje ode mnie ... nic nie powiedział

Przeraża mnie to co widzę ... to że od dwóch dni chodzi na paluszkach, przytula, mówi, jest taki jak tego od niego oczekuję, "głaska po głowie", wieczorem i rano dobiera się do mnie ... a ja ... ja nie cieszę się z tych jego gestów ... nie "skaczę pod niebo" nie daje się zmanipulować seksem

Przeraża mnie świadomość że przy nim nie uda mi się żyć tak jak tego pragnę

Przeraża mnie że zdałam sobie sprawę że zmiana jego zachowania jest chwilowa i wymuszona moim stanem psychicznym a nie chęcią stałej zmiany, bo n się nie zmieni

Przeraża mnie że prawdziwy spokój osiągnę dopiero kiedy się rozstaniemy

Przeraża mnie samotność ...

tak wiele mnie przeraża i tak silne mam w sobie mechanizmy obronne że za chwilę wyprę z siebie wspomnienie tego uczucia żeby cieszyc się jak dziecko z chwilowej zmiany jego zachowania

Anstawia napisał/a:

Teraz się zaczął szantaż emocjonalny z jego strony...
Pokrzywdzony miś...

Byle to przetrwać...

Szanataz ? Ze co ? Czytalas lekture? To wiesz co robic Zreszto chyba od Ciebie dostalam

zabka-k napisał/a:

Nie chcę wciąż o sobie zapominać, siebie nie widzieć i niczego czuć, nie umieć wyrażać emocji.
Bo jestem!
I do tego jaka fajna

Na deski z tym Chyba niedlugo papierowa kuchnie bedziesz miala

Anstawia napisał/a:

Wow! Zofia Fantastycznie!
Mnie to już chyba u ciebie nic zadziwi
Podziwiam, za całokształt

****************************
Absum
Miałam dobre intencje pisząc do ciebie. Nie ironizowałam.
Twoja postawa: " nie chcę, nie mam czasu i ochoty" trochę zniechęciła mnie do dalszej dyskusji z tobą.
Piszesz, że jesteś przeciwna "doradzaniu". W doradzaniu innym nie ma nic złego, bo każdy z nas jest wolny [wyzwolony; mentalnie] i może sam decydować o swoim życiu. Każdy z nas ma wybór, może zgodzić się z czyjąś radą lub nie.
O tym wszystkim jest napisane w poradnikach.

Myślę, że wiesz też, że w sytuacjach, które dotyczą tak ważnych posunięć życiowych, wpada się ze skrajności w skrajność. Raz się ma dość, potem znów jest ok, potem znowu dół. I pewnie nie ja jedna jestem niekonsekwentna i zaprzeczam sama sobie i oczywistym faktom. Nie jest mi w życiu najszczęśliwiej, przyznałam Wam rację, że należałoby to zmienić, przyznałam się, że boje się samotności na tzw "późną starość", a to też ma wielkie znaczenie, przyznałam, że dokładnie wiem jak należałoby postąpić , ale teoria sobie, a życie sobie. Pisałam tu po to, żeby w sobie przepracować temat, ale niektóre posty mnie po prostu zniechęciły. Nie chcę się narażać na jakieś zarzuty o kłamstwie, o udawaniu, o niekonsekwencji i wyśmiewanie mojej postawy. Mam prawo do niej, mam prawo mieć - przynajmniej na razie - takie poglądy, bo w moim wieku niełatwo podejmuje się decyzje o pozostaniu samej. Na starość już się niestety myśli o tej przysłowiowej szklance wody, której nie będzie miał kto podać.  Ma się też więcej w sobie wyrozumiałości i skłonności do wybaczania. Ale czy za taką postawę  ma ktoś prawo stawiać mi wyłącznie zarzuty? Posadzać o kłamstwo ?  I narażać na impertynencje? Chyba niekoniecznie. Nie lubię agresji pod żadną postacią i uważam, że ona jest wynikiem frustracji, a więc nie do końca  zrealizowania siebie. Oczywiście to o płakaniu w poduszkę było zamierzoną złośliwością z mojej strony, choć wiem, że tak jest i nie ma co temu zaprzeczać. Każdy chce być kochany i szczęśliwy. Szanuję Wasze wybory i podziwiam je. Ja taka być nie umiem i tylko po to, żeby się niejako usprawiedliwić pisałam o realiach w jakich się kształtował mój światopogląd. Co do rad, to nadal uważam, że niosą w sobie niebezpieczeństwo wpływu wbrew czyjemuś wewnętrznemu przekonaniu. Bo to nie jest tak, że bierzemy z nich to, co sami chcemy. One popychają nas do czynu. A ten czyn powinno się podejmować całkowicie samodzielnie. Chciałam tu rozmawiać, a nie odpowiadać na ataki i zarzuty. Bo wsparcie nie na tym polega. Oczywiście przepraszam, że piszę to do Ciebie, bo nie od Ciebie doznałam przykrości. Mam takie przekonanie, że niektóre z kobiet tutaj piszących  przejawiają takie zachowania, których nie akceptowały u swoich partnerów, a które teraz przyjęły jako własną broń. Ale czy tędy prowadzi droga do uładzania tego świata ? Tłumaczenie, że ktoś inaczej nie potrafi, jak tylko walnąć obuchem w łeb mnie nie przekonuje. Ja nie oczekiwałam walenia w łeb. Pisałam o tym wyraźnie. Weszłam, aby rozmawiać , może też z samą sobą, a nie składać deklaracji bez pokrycia. Pozdrawiam Cię.

dziś czuję się ciut lepiej. Przeczytałam wczoraj co napisałyście Zabko, Zofio, Hm i się poryczałam jak bóbr.  Co spojrzałam na stronę to w ryk. Przestałam się czuć sama Musiałam się szybko ogarnąć bo szykowałam się do pracy, a najchętniej weszłabym pod kołdrę.
Czasem niewiele trzeba, by zyskać troche sił.  Poszłam do pracy z nastawieniem olewczym acz odpowiedzialnym. Postanowiłam wykonywać swoja pracę najlepiej jak umiem, a gdyby coś wstaję, wychodzę i nie wracam. Taka obronna obojętność. Pomogło Nawet pośmiałam się jawnie przy szefowej z dziewczynami. Wydaje mi się, że szefowa domysla się co może mi chodzić po głowie w związku z pracą tam a nowych kandydatów brak.
W sobotę pójde sie odstresować, spotkać z ludźmi. Sam dom i praca nie wystarczą, trzeba odbudować siły.
Zabko właśnie o ten meldunek mi chodziło- mieć swój adres. Mnie nie chodziło o mieszkanie ale o przynależność (?) jakkolwiek to brzmi. Pozbawiona stałego adresu poczułam się jak bezdomna i niczym mała dziewczynka- niczyja. Niedowierzanie, wspomnienia i ostateczne poczucie porzucenia.  Dopatruję się w tym wszystkim czegoś dobrego..paradoksalnie ,jedyne co przychodzi mi do głowy, to  całkowite odcięcie się od tamtej ,,przeszłości'' Nie umiem ubrać teraz w słowa o co mi chodzi dokładnie.
Walczę o siebie, czasem tylko sił brak. No i to moje zamykanie się. Mówić..rzadko mówię, rzadko pokazuję. Maska siłaczki prawda. Wiekszość uważa że jest mi dobrze jak pączusiowi w masełku. Stać mnie na wynajęcie mieszkania, nie ma chłopa, więc ma spokój, dzieci i ja sama jakoś ubrane, usmiechnięte, jakie ja mogę mieć problemy. Nawet ja sama myślę, że nie mam problemów, serio. A gdy ktoś bardziej obeznany w sytuacji mówi mi, że jestem silna, dzielna, bo inny na moim miejscu by sie zalamał, nie podołał, to ja patrzę szeroko otwartymi oczami i sie dziwię..no bo co w tym trudnego .. ale gdy pomyślę o tym co było jeszcze niedawno..brr nie wiem jak to przeszłam, chyba na prawdę nie zdawałam sobie sprawy   Umniejszam, cały czas umniejszam. W tej chwili też już pojawia się myslenie, że przesadzam. 
Mówicie żeby wstać?  a ja się przekomarzę.. ja chcę leżeć.. ale w słoneczny dzień, w cieniu drzew z poczuciem że jest mi zwyczajnie dobrze (nie na pięć minut)  Zjednoczenie z naturą. Polecę już zanim głupotki zacznę pisać.
Dziekuję kochane.

Sama siebie oszukuję. Lepiej? Co jest lepiej, bo ,,olałam'' na pięć minut? Guzik prawda. Sorki. Mam czas rozklejania. Nie umiem być sobą z całą szczerością głównie wobec samej siebie. Tematu na przemyślenie kilka stronic do przodu nie odrobiłam.
Mam nadzieję, że nie myslicie że chcę wzbudzać współczucie. Serio nie. Chcę dojść do wiedzy mi potrzebnej. I tak, chciałabym żeby ktoś wyciągnął ku mnie rękę. Najwidoczniej temat małej dziewczynki nie przepracowany, a tu z dorosłością trzeba sobie dać sobie radę Mam burzę mózgu.

hm... napisał/a:

No to mamy rewolucję Żabko.
Ładnie go ustawiłaś

"bo przecież nie jest jeszcze tak źle"

Nie wiem, HM , czy ustawiłam bo to stworzenie wredne straszliwie krótką pamięć ma i tu absolutnie nie da się nawet wpoić przez powtarzanie doświadczeń, niestety To ja muszę sobie wpoić, że ma się nie denerować ciągłym przypominaniem i powtarzaniem, jak do głazu (a głaz ni razu)

Absum
Wiesz, przetrzepałabym siebie samą za powtarzanie przez całe 40 letnie życie, że "nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej", "inni są w gorszej sytuacji" itp stwierdzeń, które doprowadziły mnie do braku własnego JA! Nie, nieprawda - to mnie jest w danej chwili najgorzej, dzieje się mi tragedia, mam reagować natychmiast i dla swojego dobra. A nie zgadzać się na krzywdzenie, cierpienia, na znęcanie się nade mną. Bo taka zgoda, to takie "autoznęcanie się", robienie sobie samemu krzywdy w imię wyższych, dla nikogo nie widocznych celów, których się do jaśnistej - osiągnąć nie da!

Ile razy będziesz przesuwać własne dno jeszcze niżej????
Ile będziesz pogłębiać tego doła sama???
Bo tak łatwiej, niż zakasać rękawy i zabrać się za siebie samego? Za swoją równowagę?

Ja sobie co najwyżej mogę powiedzieć:  Jest źle? To się bierz do roboty, bo samo się nie zrobi i nie wyjaśni, nie przejaśni, nie poskłada tak, by mnie dawało uśmiech na twarzy. Ale już do przodu!!!! Choćby o milimetr, ale każdego dnia

Jest taka co się leczy i dba o siebie,  w związku. Taka co zobaczyła siebie i to, że nie jest idealna, a jest tylko człowiekiem i popełnia błędy. Obiecała sobie, że jak będzie wbrew niej odejdzie po raz drugi

Miałam tego namacalne dowody, ale sprzedawałam się za uczucia jakie mi okazywał i obiecanki. Tak sprzedawałam się sad . Byłam gotowa wszystko znieść, bo czekała mnie nagroda - jego czułe słowa, czułe gesty i opowieści jak to będzie cudownie (będzie już za chwilę). W tym był mistrzem ! ..... a ja pazerna byłam, łasa na całą gamę czułości ( nie mylić z seksem) i słów/wizji. No nie widziałam swojej winy!!!!!!!!
Też oczekiwałam, że każdy powie "jakaś ty biedna". Byłam biedna, ale na własne życzenie. Byłam też odpowiedzialna za tę biedę. Trudno mi było to zaakceptować, pogodzić się z tym.
Za nim dojrzałam do decyzji o rozstaniu, walczyłam ze sobą i innymi o dobre imię męża. Broniłam, usprawiedliwiałam, oszukując się przy tym bezlitośnie. Wmawiałam sobie, że cały świat się sprzysiągł przeciwko niemu. On dobry, on cacy, taki kochany, wspaniały, dobry człowiek a przecież wiedziałam, no miałam dowody jego bycia nie fer. Wypierałam !!!!!!! wypierałam wszystko co złe, ze swej świadomości.
Jeszcze trzy lata przed rozstaniem ....... nie, nie byłam szczęśliwa, ale w zamian za dobre traktowanie (czytaj czułe słówka/gesty) gotowa byłam znieść wszystko. Zmieniło się gdy przestał być czuły. No na męża chama to ja się godzić nie mogłam. Mogłam na oszusta (zdrady różnego rodzaju), ale nie na chama !!!!! big_smile big_smile big_smile No czyż to nie chore ?

Anstawio, Ciebie też ściskam serdecznie.
Pozdrawiam wszystkie Was dziewczyny i jak zwykle mocno trzymam kciuki.

simva napisał/a:

(...)czy była tu taka która się "uleczyła" nie odchodząc?

Zdecydowanie byłam kiedyś kobietą kochającą za bardzo. Byłam. Już nie jestem.
Jestem za to kobietą szczęśliwą, kobietą kochającą i kochaną, kobietą żyjącą z tym samym od 30 lat mężczyzną.

I jeszcze jedno.
Od ponad trzydziestu lat żyjemy z mężem (wcześniej również z dziećmi) w wynajmowanym mieszkaniu.
I dobrze nam w nim. W tym wynajmowanym mieszkaniu stworzyliśmy nasz dom. Bo dom tworzą ludzie, nie prawo własności.

hm..., pięknie dziękuję i serdecznie pozdrawiam Ciebie.
Anstawio, Ciebie też ściskam serdecznie.
Pozdrawiam wszystkie Was dziewczyny i jak zwykle mocno trzymam kciuki.

Happyfull napisał/a:

zabka-k napisał/a:

Masz swoje zdanie i masz prawo, a wręcz obowiązek je wyrazić dla swojego dobra

Zabka na te deski w kuchni przyczep !!!

Ktoś mi ostatnio powiedział, że z tego prawa nic nie wynika tak w odpowiedzi na moje słowa powyższe.

Anstawia napisał/a:

Już nie mam nadziei. Jest beznadzieja

On jest beznadzieja Ciesz sie ze nie jestes z beznadzieja "przy nadzieii"

Happyfull napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Już nie mam nadziei. Jest beznadzieja

On jest beznadzieja Ciesz sie ze nie jestes z beznadzieja "przy nadzieii"

Już mi lepiej
Nadzieja matką...

hm... napisał/a:

Happyfull napisał/a:

Zabka na te deski w kuchni przyczep !!!

Ktoś mi ostatnio powiedział, że z tego prawa nic nie wynika tak w odpowiedzi na moje słowa powyższe.

?
A jakimże cudem miałoby nie wynikać?
Znaczy się, że oznajmianie własnego zdania jest niby bezsensu? No to ktoś do rewelacyjnych wniosków doszedł...
Znaczy się, że siedzieć, nie odzywać się, nie reagować, itp - a to gdzie niby doprowadzi?

Ale fakt, nabrać pewności siebie, że mówienie tego co się czuje i co się myśli ma sens - to jest ciężka praca... Jeśli ktoś tak uważa, to albo ma takie podejście do życia albo ma jakieś problemy - ale to jego sprawy.

Anstawia napisał/a:

Musiałam go poinformować o tych zasadach, dla samej siebie. Wszystko do tej pory było takie chaotyczne, nawet dla mnie niejasne. Sama siebie musiałam głośno poinformować, że to koniec.

Publicznie deklaruję: nic mnie już z tym człowiekiem nie łączy. Zero kontaktu. Koniec oszukiwania siebie.
Patrzcie mi na ręce, proszę...

To ja patrzę Po co to informowanie? To Twoje zasady, nie jego, on pewnie i tak nie zechce i przestrzegać, i na pewno nie zrozumie.
Podstawowa zasada to nie informować jego, a siebie i wcielać w życie.
Chaos masz w sobie.
Trzymam kciuki za wcielanie.

Anstawia napisał/a:

raki napisał/a:

To ja patrzę Po co to informowanie? To Twoje zasady, nie jego, on pewnie i tak nie zechce i przestrzegać, i na pewno nie zrozumie.
Podstawowa zasada to nie informować jego, a siebie i wcielać w życie.
Chaos masz w sobie.
Trzymam kciuki za wcielanie.

Raki, a pamiętasz swoje ostatnie spotkanie z Hiszpanem, w którym wyjaśnialiście sobie ostatnie kwestie co do mieszkania itp? Ja takiego spotkania nie zorganizowałam, zasady wysłałam smsem.
Dla kogo to zrobiłam i dlaczego, wyjaśniłam w tym samym poście. Był chaotyczny, wiem bo  w międzyczasie zaciskałam zęby, żeby nie odebrać telefonu i nie odpisać na smsy od płaczącego misia

Ostra babka z Ciebie Anstawio

Każdy ma swój sposób, byle skuteczny był

bags napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Już mi lepiej
Nadzieja matką...

tych, co rozumem wciąż nie grzeszą. No! I bez takich mnie tu "inwektywów" proszę pisywac.

Zwał, jak zwał
Gdybym chociaż ładna była, to ten brak rozumu mogłabym sobie jakoś wytłumaczyć. Teraz to nie wiem, czy walenie głową w mur pomoże.

Szukam wytłumaczenia dla mojego dotychczasowego głupiego postępowania. Bo od tego wieloletniego zaprzeczania, to aż mnie zgaga pali. I tylko jedną oszustkę większą od siebie znam, moją mamę.
I chyba nie wiem gdzie jest granica pomiędzy zadbaną, ładną kobietą a obiektem seksualnym, bo zawsze czułam się bardziej jak to drugie.

Szukam wytłumaczenia dla mojego dotychczasowego głupiego postępowania.

Anstawia napisał/a:

bags napisał/a:

tych, co rozumem wciąż nie grzeszą. No! I bez takich mnie tu "inwektywów" proszę pisywac.

Zwał, jak zwał
Gdybym chociaż ładna była, to ten brak rozumu mogłabym sobie jakoś wytłumaczyć. Teraz to nie wiem, czy walenie głową w mur pomoże.

ale defetyzmem i przesadzoną autokrytyką zaleciało. Tak bardzo - a nawet aż nadto - starasz sie nie byc postrzeganą jako obiekt seksualny - i nie tylko  - że w koncu w ogóle Cię nie widzą lnni. A od tego nieuzasadnionego walenia w mur, to przyjdzie taki moment, że będziesz wiedzieć kiedy bedziesz "martwa", ale nadal nie bedziesz wiedziec dlaczego. Bo po kilku uderzeniach nie czuc nic oprócz migreny, a tylko za przeproszeniem głupiec oczekuje innych rezultatów, robiąc wciąż to samo. Orzesz za blisko bawełny takim głupim gadaniem, serio.