Cierpię przez żonatego faceta :(

sylwia52 zagladasz jeszcze na to forum??? jak zakończyła sie twoja historia??

Zaglądam. Bardzo czesto czytam Wasze wypowiedzi gdy mam chwilę słabosci i potrzebuję zimny kubeł wody na głowę.
To wszystko trwa nadal... walczył jak lew gdy postanowiłam to wszystko zakończyc. Przez ponad dwa lata unikałam Go jak ognia, omijałam kazdy Jego kontakt, kazda zaczepkę, kazdy podryw, kazde miłe słowo. Zaimponował mi tym staraniem i kilkoma szczerymi rozmowami. Uległam... siedzę nadal w tym gównie. Przepraszam ze wulgarne i niegrzeczne słowo ale całej tej sytuacji nie da się inaczej opisac. 7 lat męczarni, prób.. jestem wrakiem człowieka. Kocham Go, ale nie mozemy byc razem. Co on czuje to nie wiem.. mówi otwarcie ze tylko się bawi ale wzrok i zachowanie bardzo często pokazuje coś innego. Poza tym tyle lat tylko Ja? To naprawdę przystojny zaradny facet i naprawdę podoba się innym kobietom, dlaczego zatem tylko mnie chce na boku?
Jezeli kogoś jeszcze interesuje to mogę opowiedziec więcej szczegółów. W kazdym razie kazdej dziewczynie która przeczytała ta historię radzę z czystego serca by na samym starcie ukracała tego typu zaczepki i nie brnęła w coś takiego bo naprawdę bardzo bardzo cięzko z tego wyjśc.

Iskierko akurat tego jestem w 1000% pewna ze byłam tylko ja. Niczego innego w tej chorej relacji nie jestem taka pewna jak tego ze nikogo innego prócz mnie nie było.
On kocha swoją zonę, powiedział mi o tym. Bardzo bardzo męczą Go wyrzuty sumienia i naprawdę jest mega mega zapracowanym facetem i zwyczajnie w świecie nie ma na to czasu. Baa nawet dla mnie ma tego czasu tylko okruszki...
Nawet nie wiesz ile razy próbowałam Go wyrzucic ze swojego zycia. Nie masz pojecia jak ze sobą walczę za kazdym razem by odebrac chociazby telefon od niego. Prosiłam juz go by dał mi spokój, wręcz błagałam. Ale jak twierdzi sam nie potrafi o mnie zapomniec i wyrzucic z głowy.
Wiem ze to juz gorzej jak patologia.. ale co mam zrobic. Nie potrafię i tyle.

W sumie to najbardziej mnie w tym dziwi, że jego żona dalej niczego nie zauważyła. Choć jak już zauważy, to zapewne przygniecie ją to ostro do podłogi, jak to jej kochany tfu, tfu, mąż nie ma problemu, by jej tyle lat krzywdę robić. Wspaniały facet, nie ma co, jest za czym tęsknić Autorko, a Ty przez tyle lat nie myślałaś o rozwodzie? Po kiego Ci to małżeństwo, skoro wszystkiego poza wspólnymi papierami szukasz gdzie indziej? Po rozwodzie może byś poznała kogoś wolnego, w kim się z wzajemnością zakochasz bez wyrzutów czy łatek, a i mężowi może by się trafiła kobieta, która będzie dla niego dostatecznym bodźcem do ogarnięcia się, do normalnego związku. Po co się męczyć? Bo "co ludzie powiedzą"? Pogadają, pogadają i przestaną.

Balin, zapewne tak będzie, ale o i ile w jakimś stopniu mogę pojąć motywy osób w "szczęśliwym" romansie, tak tutaj na myśl przychodzi mi jedynie to, że masochizm też powinien mieć swoje granice

Przez 7 lat nie znalazłaś nic bardziej ekscytującego w życiu niż to?  Serio? Może skocz z 5 razy ze spadochronem..

Zona się dowiedziała, tzn domyśliła się. Zresztą wszyscy nasi znajomi podejrzewają ze Ja się Jemu podobam gdyz On potrafi np. podejsc i przytulic mnie przy wszystkich (oczywiscie niby po kolezeńsku ale kto nie jest glupi to zauwazy ze innych nie przytula.)
Zatem zona posprawdzała bilingi, podejrzała Jego zachowanie i co nie co się domyśliła. Nie wiem jak duza była z tego afera bo D. zadbał o to bym na niej nie ucierpiała i w zasadzie nawet nie musiałam rozmawiac z Jego zoną o tym. Rozeszło się po kościach a teraz mam wrazenie ze "akceptuje" Jego zachowanie. Jego zona to straszna materialistka a w dodatku bardzo chce by wszyscy ja podziwiali i zazdrościli jej pozornie szczęśliwego zycia. Prowadzą bardzo duzą firmę, kasy mają w brud i uchodzą za bardzo kochające małzeństwo. Takze pewnie dlatego nie chciała robic afery by nadal wszyscy podziwiali jej piekne zycie.
Maz wie ze się Jemu podobam ale jakoś chyba sam nie wierzy w to ze między nami mogłoby coś byc i jakoś nie wścieka się zbytnio ze czesto rozmawiamy.

Nie wiem dlaczego w tym tkwię tyle czasu. On na mnie działa jak narkotyk. Wystarczy ze na mnie popatrzy albo dotknie i Ja jestem w stanie zrobic dla niego wszystko. Nie potrafię normalnie funkcjonowac po kazdym spotkaniu z nim. Bardzo bym chciała móc z tego w końcu wybrnac ale jestem zbyt słaba by miec w sobie na tyle siły i odepchnąc go na zawsze. To nie jest tak ze zyję tylko i wyłącznie tym romansem, absolutnie nie. Mam pasję, kocham podrózowac, fotografowac, mam swoją dobrze presperującą firmę. Czerpię z tego wszystkiego ogromną radośc ale mimo wszystko gdzies tam na serca dnie jest On i wystarczy jedno Jego słowo i lecę do niego.
Ot tyle...

A ja myślę że autorka tkwi w romansie z powodu kompleksów (nie wiem na jakim podłożu). Czasem gdy nasze kompleksy staną się zbyt duże i nas przerastają chwytamy się jakiejkolwiek opcji by zapełnić to, czego sami siebie pozbawiamy (np. kompleksy na punkcie urody a uwodzenie facetów i robienie wokół siebie wianka męskiego zainteresowania żeby udowodnić sobie, że jestem piękna) bo najstraszniejsze jest zostać właśnie z tą wielką dziurą w środku i już lepszą opcją wydaje się zapchanie jej czymkolwiek, co działa przynajmniej chwilowo. Niestety w tym wypadku pomóc może terapia a nie romans więc jeśli moja teoria jest trafna to Sylwia polecam psychologa.

Albo nawciskał żonie pięknych kitów i wyszła z tej rozmowy z przekonaniem, iż z niego taki ciepły, miły facet, a ona ma paranoję... Sama pisałaś, że jest w nim zakochana. Zakochana kobieta nierzadko uwierzy w bzdury, by móc jakoś funkcjonować, za to nieczęsto przymknie oko na jasno wyłożoną prawdę dla gry pozorów.

No i serio, jeszcze nikt nie zrobił się silniejszy od powtarzania "jestem taka słaba". Może Ci za przyjemnie i nie chcesz tego zmieniać, może jesteś tchórzem, może typem męczennicy potrzebującej niespełnionej "miłości", ale można wygrywać ze swoimi ciemnymi stronami. Kwestia taka, że trzeba tego rzeczywiście chcieć.

Weź tego Janusza (robocze imię) na rozmowę. W cztery oczy. Wygenerujcie pół godziny, może godzinę. Nie na szybko, nie przez telefon. No i bez przytulanek czy innych czułości! Przygotuj się do tej rozmowy. Zrób bilans zysków i strat. Zastanów się co zyskałaś (fajny seks, miłe rozmowy, coś tam, coś tam), a co straciłaś (stabilizację we własnym związku, spokój, pewnie trochę zdrowie psychiczne itp.). Zastanów się, na zimno, co Ci ten romans realnie dał. Czy wyobrażałabyś sobie dwa rozwody, abyście mogli być razem? Pier*ol kwestie kredytów, mieszkań i innych materialnych rzeczy. Skup się tylko i wyłącznie na swoim szczęściu. Jeśli odpowiedź będzie twierdząca, jeśli jesteś w stanie związać się z tym facetem na serio...
...zapytaj się jak on to widzi. Powiedz, że za długo to trwa. Zauważ, że on na pewno też nie jest w pełni szczęśliwy. Zapytaj go, jak uważa, co będzie za kolejne 3 lata. Powiedz co o nim myślisz. Powiedz co myślisz o całej sytuacji. Naciskaj tak długo, aż się zadeklaruje do końca. Jeśli padnie "chyba nie możemy się już spotykać" - przestańcie.

Mielismy parę lat temu powazną rozmowę. On się przeraził ze tak na mnie reaguje a Ja na niego, stwierdził ze przeciez miała to byc tylko zabawa i jakaś odskocznia od szarej rzeczywistości a oboje przekroczyliśmy pewne granice. Umówiliśmy się wtedy ze kończymy ten chory układ i przestajemy się spotykac. Przez ponad rok nie spotkalismy sie ani razu, mało się do siebie tez odzywaliśmy ale gdzie tylko spotkaliśmy sie w gronie to wręcz lgnelismy do siebie. W końcu znowu stało się (byłam po pijaku) i znowu się przespaliśmy i tak trwa to do teraz.. Ze sobą zle, bez siebie jeszcze gorzej. Rozwody absolutnie nie wchodzą w grę, nawet nie myśle o tym pod tym kontem. Tak jak juz wspomniałam, on prowadzi bardzo duzą firmę, zatrudnia ponad 60 osób, daje im zatrudnienie, pracę i tzw "chleb", jest bardzo odpowiedzialnym facetem i nie raz podkreślał ze nie ma na sumieniu tylko zony i syna ale równiez te wszystkie rodziny. Tak jak juz wspomniałam, jego zona to bardzo chytra na kasę osoba i na 1000% oskubała by Go z wszystkiego co ma, firmę pewnie musiałby zamknac. Poza tym Ja nie chciałabym doprowadzic do takiej sytuacji, wiem ze to całe Jego zycie, pasja itd.. wiem ze byłby mega nieszcześliwy gdyby musiał to wszystko zamknąc i pewnie z biegiem czasu obwiniałby mnie o to wszystko.

Coraz powazniej myśle o terapii u psychologa bo zwyczajnie w świecie nie potrafię sobie z tym sama poradzic, to zbyt silne.
Dziewczyny na prawdę, gdy mnie np. złapie za rękę to serce bije jak szalone a w głowie huczą tylko słowa "To jest to czego mi do szczęscia potrzeba". Mogłoby nic nie istniec w tym momencie, byle jest on. I tak jest niezmiennie od 7 lat.

Bez zgody sądu nie można sobie dowolnie skubać przy rozwodzie, a skoro firma zatrudnia sporo osób, to zapewne byłoby to argumentem na sprawie, by nie blokować niezbędnych środków. A że jego prywatny budżet by się prawdopodobnie znacząco skurczył - trudno, sam na to pracuje, sam jest sobie winien. A skoro sądzisz, że obwiniałby Ciebie, to może chociaż uchyl jedną klapkę, skoro nie mogą jakoś tyle lat zejść Ci z oczu i zobacz, jaki to "wartościowy" facet

Nikt nie mówi, że uczucia kogokolwiek w tym układzie są mniej ważne. Ale popatrzmy przez pryzmat osoby, która założyła ten wątek. Stało się. Głupio, to mało powiedziane. Uczucia to nie jest sok z marchwi z jednodniowym terminem przydatności do spożycia - to trwa już 7 lat. Chcę pomóc, żeby bolało jak najmniej, czy jest w tym coś złego? Pomyśl jak Ty byś się czuła w podobnej sytuacji (wiem, pewnie większość z nas by do takiej nie dopuściła, ale warto czasami się postawić w sytuacji drugiego człowieka). O to mi chodziło z tą empatią.

Bardzo też nie lubię obwiniania jedynie kobiety, "tej drugiej" za zdradę. Jakby ten gość był na kawce w tym samym czasie.

Też mam swoje lata. Nie jedno przeżyłam. Moje znajome nie jedno przeżyły. A moją matkę, ojciec zdradzał znacznie dłużej niż 7 lat. Ale to nie znaczy, że nie potrafię się wczuć w uczucia autorki.

Dobra i tu padają jakieś konkrety. Powiedział Ci, że to miała być tylko zabawa. Czytaj: na początku nie traktował tego poważnie. Czytaj: na początku zrobił to z nudów. Czytaj: nie liczył się z Twoimi uczuciami i z tym, że czterem osobom spier*oli zycie. Świetnie. Rozumiesz? Przeczytaj te słowa kilkanaście razy, napisz sobie gdzieś i powtarzaj za każdym razem, gdy będzie Ci się wydawało, że on Cię skrycie kocha i od początku mu o to chodziło.

Wychodzę z założenia, niech padnie wyświechtane, ale jakże trafne przysłowie - jeśli chcesz znajdziesz powód, jeśli chcesz znajdziesz sposób. Czy jakoś tak.
Co z tego, że prowadzi firmę? Mnóstwo ludzi prowadzi firmę. Co to znaczy, że ma na sumieniu te wszystkie rodziny? Głupia wymówka. Firma to jest jedna sprawa, majątek wspólny z żoną to jest inna sprawa. Nie można tknąć majątku firmowego, szczególnie jeśli prowadzi z kimś spółkę (wiem coś na ten temat bardzo dobrze). Jeśli NAPRAWDĘ by mu zależało na Tobie, nie zastanawiał by się zbyt długo - ustawił by sytuację prawnie tak, aby stracić jak najmniej majątku (czytaj: tylko wspólny z żoną).

Dalej - bardzo nie podoba mi się ta jego deklaracja pt. "to jest to czego mi do szczęścia potrzeba".

Hola, hola.

Właśnie wtedy Ci powiedział, że to JEGO szczęście jest na pierwszym miejscu. JEMU tego do szczęścia potrzeba. Dotknięcia Twojej ręki. Czy kiedykolwiek zapytał czego TOBIE do szczęścia potrzeba?

Coraz mniej lubię tego gościa

Odpisałam już na ten temat Araquelle, na samym początku tej wypowiedzi

Można skubać, wystarczy dobry prawnik. Można się do rozwodu przygotować znacznie wcześniej, nim papiery pójdą do sądu. Można zabezpieczyć swój majątek. A firmowego żona nie mogłaby ruszyć.

Tu się w 100% zgadzam.

To jak Sylwia z tym naprawianiem małżeństwa? A propos tego co pisałam w poprzednim poście - próbowałaś coś robić w tą stronę?

NIE KARMIC TROLLA!