Normalne dziewczyny - gdzie Was szukać? - NETKAFEJKA

Tak, dostałam propozycje i jestem moderatorem Na razie mnie to przeraża,jakby nie patrzeć odpowiedzialność za forum,  ale mam nadzieję, że dam sobie z tym radę

Truskaweczko gratulacje...nie zwrocilam uwagi...szkoda że za tą pracę nie płacą

truskaweczko u mnie znośnie.Praca, dom i jeszcze w chwili wolnej pomoc mojej mamie przy remoncie. Ostatni czas był dla mnie mega zapracowany.Najważniejsze że już widać efekty.Dziękuję że pytasz.

Ja nie jestem normalna jestem mam HIV więc teraz będę do końca życia sama, zero pocałunków, seksu

Wybaczcie, ale teraz mogę być mniej aktywna jako moderatorka i userka sad Dlatego teraz jestem i aż ciężko pisać... Moja psina umarła sad Ostatnio była słaba, ale dostała na tego raka zastrzyki, osłabienie wydaje się być normalnym w przypadku starego, schorowanego leczonego psa..także nikt z nas się nie spodziewał.. owszem, ciągle leżała czy spała, na spacerach często nosiłam ją na rękach, bo już bardzo słabe łapy miała i słabo chodziła, wywracała się, ale myśleliśmy, że jeszcze trochę z nami pobędzie. Tzn, mama rano zobaczyła jak ona strasznie piszczy, widać było, że bardzo ją boli, nic nie chciała jeść, a zawsze do jedzenia była pierwsza, za łóżko się chowała, nie mogła znaleźć sobie miejsca. Bardzo cierpiała, a przy takim stanie wątroby, skoro już tak ją bolałó, to ból byłby tylko większy. Dlatego moja mama pojechała z nią do weterynarza i uśpili ją. Wtedy spałam. Trochę przykro mi, że nie obudziła mnie, ale trochę ją rozumiem... A sama ostatnio mam bardzo mocny sen, więc nawet jej głośne piszczenie mnie nie obudziło. Mama powiedziała, że nie chciała mnie budzić, żebym widziała ją w takim stanie.

To niby "pies mój i siostry", więc trochę początkowo było mi przykro, że chociaż nie obudziła mnie, nie skonsultowała decyzji, tylko sama tak szybko ją podjęła. No, ale sama rozumiem, na pewno tak cierpiała, że trzeba było szybkiego działania, a ja oczywiście zgodziłabym się na uśpienie, z tym, że mama chciała bym zapamiętała ją taką jaką była, a nie umierającą- także mimo początkowego żalu rozumiem moją mamę. Tak za tydzień moja sunia skończyłaby 15 lat sad Byłam w Warszawie, bo umówiłam się z moim facetem i nie odwoływałam już, doskonale zrozumiał moją sytuację, bo sam miał 10 lat temu psa, 10 lat temu zmarł i do tej pory na myśl o nim roni łzy. Zabrał mnie do kina, sama też chciałam i zasugerowałam mu, na taką bajkę "Kumba". Bajka wspaniała, ale niestety była tam scena śmierci, więc od razu zrobiło mi się smutno, smutno z powodu mojej pisny, z powodu ogólnie tego, że śmierć jest, a wszystko bym dała, bym ja, inne osoby, szczególnie mi bliskie, żebyśmy nigdy nie umarli, żebyśmy zawsze tu na ziemi byli obok siebie sad Wiem, wiem, pewnych rzeczy nie da się zmienić, ale bardzo bym chciała, taki gen nieśmiertelności albo przynajmniej długowieczności, 100 lat minimum, bo ten czas... tak szybko płynie, za szybko, dlatego 100 lat człowiek na tej ziemi jak dla mnie powinien minimum mieć. Nie wiem czy ze mną się zgadzacie, ale ja takie zdanie mam w tym temacie i zawsze miałam, myślę tak, nie tylko w chwilach, gdy tracę kogoś, kto jest dla mnie ukochany. Po prostu tak uważam

A jutro chłopak przyjedzie do mnie do domu. Bardzo się cieszę.. Jest dla mnie ogromnym wsparciem. Właśnie w takich chwilach, zwłaszcza, dobrze jak jest obok mnie, najlepiej właśnie dziś, jutro, codziennie lub prawie codziennie, jak najczęściej. .

Zgadzam się z Ewą, kwestia podejścia... To sama sprawiasz, że nie masz na kogoś szans, takim właśnie myśleniem.

Dziękuję za Twoje słowa.
Chodziło mi o to, żeby żyć sto lat lub dłużej w dobrym zdrowiu albo... gdyby wynaleźli lek na nieśmiertelność byłabym pierwsza. Kiedyś może byłam bardziej pewna, że coś jest po tym życiu. Teraz niby też wierzę, że jest, ale i tak mnie to przeraża, starzenie się, to wszystko, te procesy, mimo wszystko lepiej by było zachować i duszę, i ciało, a nie tylko ciało. No, ale na pewno każdy by chciał, by nie było żadnego przemijania, więc nie jestem odosobniona. Chodzi o to, że czas mija za szybko, co mi bardzo ciężko zaakceptować.

A no właśnie, tak samo myślę. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że już 20 lat to dużo, ale jak spojrzy się na życie, to naprawdę jest mało. Dlatego chciałabym, żeby życie chociaż dłuższe było, bo samo nawet 70-80 lat to jest mało. Czas szybko leci. Rozumiem Cię. Ja myślę tak o mojej babci. Myślę, że ona za wizję długowieczności czy nieśmiertelności też wiele by dało i że tak samo jak ja ma trudność, by zaakceptować to, że tak czas płynie, chce jak nadjłużej żyć, nie chce pogodzić się z tym, że to przemija (tak jak i ja). Za to mój "przyszywany" dziadek akceptuje, mówi, że kiedy umrze to umrze i taki wyluzowany, tak jakby wiesz, to kiedy umrze było mu obojętne, ja mam zupełnie inną postawę, tak jak mówię nie umiem tak z tym się pogodzić. Ja ogólnie optymistycznie patrzę na życie, ale to dlatego, że je kocham, ale w tej kwestii akurat tak optymistycznie nie myślę i po prostu nie potrafię teraz się z tym pogodzić, że ten czas tak leci...

No wiesz, chyba każdy ma czasem prawo do takich refleksji, do chwili słabości, zwłaszcza, że dzisiaj straciłam psa. Moim zdaniem jesteś niesprawiedliwa w tym co piszesz, że zrzędzimy, bo co innego jakbym tak na co dzień pisała, a co innego jak piszę tak raz na ruski rok, bo straciłam psa i po prostu widzę jak czas szybko leci! No bo tak jest, może TY odczuwasz inaczej, ale ja tak. co nie znaczy, że cały czas o tym myślę, napisałam tylko moje spostrzeżenia, a śmierć psa po prostu mnie szczególnie zdołowała, więc to normalne, że sobie "zrzędzę" i cierpię, dziwne, gdybym była uśmiechnięta od ucha do ucha...Także trochę zrozumienia może...

No dokładnie. Poza tym pewnie większość z nas chciałaby żyć i ponad 100 lat, jeśli nie wiązałoby się to z chorobami poważnymi itp. Dla mnie czas za szybko płynie i tyle.

Truskaweczka przykro mi z powodu utraty psa :*

A co do tego starzenia się itd, to każdy ma takie chwile refleksji, mnie też czasami dopadają. I ja wolałabym umrzeć w młodszym wieku, ale zdrowa, niż zestarzeć się i cierpieć... eeeh...

i nastała cisza. Naprawdę nic się u Was nie dzieje?

Zimno się robi to się nic nie chce

noszę soczewki i widzę jaki ten świat szary i bury...jak pierwszy raz założyłam okulary...oooo....to było zaskoczenie

wada mi się pogorszyła i stare okulary nie dają rady...a od pewnego czasu mylą mnie (klienci w pracy)z koleżanką więc pomyślałam o zmianie wizerunku W środę idę do fryzjera....do tego wyraźne okulary i powinno być inaczej

Czarna ja tak zawsze do niego mówię...albo coś typu:ty się ciesz że ja mam wadę wzroku, bo nie miałbyś szans

Może się okazać że się rozmyślę

W razie o pozbędziesz się konkurenta a czekaj to nie ten temat

On ma ze mną jak pączek w maśle...choć fakt jestem niedobra

wtedy powie: "Rany, za jakie cudo ja wyszłam"

No ba

W skrócie po staremu
A u Ciebie? Coś Cię nie ma ostatnio nic.

Sprawa? Z tym włamaniem na konta?

A masz jakiś obiekt zainteresowań?

Rozumiem Cię. Ale kogoś znajdziesz na pewno

Jola witaj! super że jesteś...oby udało ci się częściej wpadać.Ważne, że złożyłaś papiery i jemu nie odpuszczasz.Co będzie to będzie, ale przynajmniej będzie miał nauczkę.
poziomka na takie stwierdzenie to nie ma szans...jak go poznałam to miałam dobry wzrok i jUŻ wtedy wiedziałam, że w kolejce po urodę to on na pewno nie stał

Jola ciężko ci będzie wygrać sprawę, nie chcę być złym prorokiem, ale może się skończyć na umorzeniu z powodu braku dowodów... Ale trzymam kciuki żeby było inaczej! I tak czy siak - pokazałaś, że nie zostawiasz tak tego, więc super!

Jola to jesteś dobrze przygotowana do sprawy.Mam nadzieję, że dostanie za swoje.
A facet nie był ciebie wart i bardzo dobrze zrobiłaś.

No i stało się! Dzisiaj kupiłam sobie auto
http://www.autotrader.pl/honda_jazz_1_4_2006_r/126942518/g
Jazzowa niedziela

Poziomka, gratuluję zakupu auta! Oby się dobrze jeździło:

Truskaweczka, jeśli takie akcje się często nie powtarzają, to dobrze. Mój też mnie zdenerwował, bo jak ja byłam na zjeździe, to on był na imprezie i dopiero na następny dzień się przyznał, że była tam taka dziewczyna. Ok, mogła być, ale ja mogłam o tym wiedzieć od razu, a nie po fakcie, aaaaaa z chłopami

To dobrze poziomko. Każda z nas jednak musi pamiętać, że najwięcej pokaże wspólne mieszkanie, ja z moim jeszcze nie mieszkam, więc nie mogę tak wszystkiego powiedzieć o nawykach, mimo że 4 i pół roku jesteśmy razem. Zupełnie inaczej na pewno jak się mieszka razem, cały czas obok siebie itp.

Dobranoc

No ja się właśnie przekonuje co to jest wspólne mieszkanie z chłopakiem, ale mieszkamy też z innymi znajomymi (nie sami) więc to nie to samo jeszcze. Póki co jest spoko. Ale już nie to samo, ze sobie wychodzę gdzie chcę i z kim chcę

Jak ich nie widać, to jak chcesz je zauważyć? Zadajesz pytanie, gdzie się podziewają takie dziewczyny, a tak na prawdę one są wszędzie, tylko ich nie widzisz, bo właśnie się nie wyróżniają z tłumu. Czysty paradoks. Rozejrzyj się w każdym miejscu, gdzie będziesz. Nawet jak spotkasz ją w kinie, to jak do niej zagadasz?
Aczkolwiek wszystko jest możliwe, więc życzę powodzenia

Już te wady zaczęłam poznawać, ale nauczyłam się też przymykać na nie oko