Brak chęci na ponowny związek ?

Nie ma to jak walczyć z truizmami znanymi każdemu dorosłemu człowiekowi, że na samym wyglądzie nie zbuduje się trwałego i szczęśliwego związku. Napisz jeszcze ze 30 razy jak to zawsze, za każdym jednym razem cechy charakteru nie mają znaczenia, bo liczy się WYGLĄD. Na pewno zmieni to rzeczywistość.

"Normalny" to jestem ja, N_o i paru innych ludków, którzy się tu przewinęli. Tylko na tym forum, jak nie potakujesz to prędzej czy później masz łatkę kmiota bez polotu, chama, prostaka, życiowego nieudacznika. .

Salomonka napisał/a:

Przepraszam, ale parsknęłam śmiechem na ten cytat

Ja też. To było mocne, trzeba mu oddać XD

Nie komentowałam, bo obiecałam N_O wieczny spokój i odpoczynek od moich pocisków XD Chłop na skraju załamania nerwowego jest.

W żadnym temacie nie umiesz się wypowiedzieć bez ubliżania kobietom, sama od ciebie dostałam cyt" Zamknij mordę"?

Salomonka napisał/a:

W żadnym temacie nie umiesz się wypowiedzieć bez ubliżania kobietom, sama od ciebie dostałam cyt" Zamknij mordę"?

No to ją zamknij

Jack Sparrow napisał/a:

Salomonka napisał/a:

W żadnym temacie nie umiesz się wypowiedzieć bez ubliżania kobietom, sama od ciebie dostałam cyt" Zamknij mordę"?

No to ją zamknij

Chciałbyś Nie zamknę, przecież na tyle już mnie znasz

złoto napisał/a:

Agresja i pogarda wobec kobiet na pewno nie ułatwi im przekonania do siebie jakiejkolwiek.

Podstawowy błąd: nikt z nas nie próbuje tutaj przekonać do siebie.

To błąd numer dwa. Nie umiesz oddzielić własnych emocji, jakie budzi w tobie forma, od zawartości merytorycznej.

A teraz...czas na wakacje.

. Niemniej jednak, takimi właśnie postami udowadniasz, że jednak zwracasz uwagę nie na to co piszę, ale jak piszę.

.

A teraz...czas na wakacje.

Która lepsza: ładna lecz z bardzo słabymi zarobkami , kłótliwa, lubiącą postawić na swoim?

Czy: mocno bardzo przeciętna zeby nie powiedziec niezbyt atrakcyjna, z zarobkami całkiem wysokimi i o ugodowym charakterze?

Właśnie. O atrakcyjności można sporo rozmawiać, ale każdy ma swój własny gust, który niekoniecznie pokrywa się ze stereotypowymi "kanonami". Jak ktoś potrzebuje do szczęścia tylko i wyłącznie wypucowanej buźki i zgrabnego ciałka, kiedy cała reszta całkowicie kuleje, to ciężko obojgu wróżyć sukces.

bagienni_k napisał/a:

Właśnie. O atrakcyjności można sporo rozmawiać, ale każdy ma swój własny gust, który niekoniecznie pokrywa się ze stereotypowymi "kanonami". Jak ktoś potrzebuje do szczęścia tylko i wyłącznie wypucowanej buźki i zgrabnego ciałka, kiedy cała reszta całkowicie kuleje, to ciężko obojgu wróżyć sukces.

Raczej częściej kuleje u tych mniej zadbanych, dziwnym trafem. Tylko Janusze lubią przedstawiać to w sposób skrajny: niezbyt atrakcyjna = anioł nie kobieta.
Laska zadbana, z wypracowanym ciałem i ładna twarzą = wredna bicz XD
Zawsze się taka skrajnośc przewija u was i niezmiennie bawi

Musi być: albo albo, nie może byc bardzo ładna i ze świetnym charakterem. Jednorożce normalnie

A ja jakoś dziwnym trafem wśród znajomych obserwuje tylko takie pary i jakoś żaden z naszych kumpli nie musiał dokonywac tak hamletowskich wyborów XD

Inna sprawa, że wygląd czy status materialny przewracają niektórym za bardzo pod kopułą, kiedy takie osoby nazywają siebie zbyt pewnymi i wartościowymi tylko i wyłączne z powodu stanu posiadania(a nie drogi i sposobu, w jaki do niego doszły) czy też właśnie samej atrakcyjności fizycznej. Jeśli ktoś uważa, że jego jedyną kartą przetargową jest wygląd i przez to zdziała wszystko, to niestety może się mocno przejechać. Chyba, że ma jeszcze kilka innych asów w rękawie.
Pojęcie "niezbyt atrakcyjny" czy "przeciętny" może zostawmy każdemu z osobna do oceny...

Generalnie uważam, że duże znaczenie ma, jak facet wypowiada się o pięknych kobietach, mając u swego boku taką mniej urodziwą. Jeśli automatycznie przypisuje im złe cechy, nazywa pustakami, idiotkami, materialistkami, które wszystko zrobią dla pieniędzy, to śmiem twierdzić, że taki pan rzeczywiście chciałby ładniejszą, tylko nie ma szans, żeby ją zdobyć i nie potrafi się z tym pogodzić, więc zatrzymuje się na etapie wyparcia.

Z tym zgadzam się w 100%. Jak sie dorobi to wredny kapitalista, zlodziej, pijawka, wyzyskuje itd. Nikt nie dostrzega zapi...nia kilkanaście godzin dziennie, zycia w ryzyku (bo pensja pierwszego dnia miesiąca sama nie wejdzie), ograniczonego czasu dla siebie, rodziny itd. A prawda jest taka że nikt nikomu nie broni spróbować- ale moze to nie takie proste?

złoto napisał/a:

Która lepsza: ładna lecz z bardzo słabymi zarobkami , kłótliwa, lubiącą postawić na swoim?

Czy: mocno bardzo przeciętna zeby nie powiedziec niezbyt atrakcyjna, z zarobkami całkiem wysokimi i o ugodowym charakterze?

Zależy jaki cel - krótko czy długodystansowy. Przy celu "zyli dlugo i szczesliwie" nie ma znaczenia co wybierzesz bo przetrwac moze tylko jedna z tych wersji.

Jak dla mnie nr 2 ale z warunkiem że jednak "akceptowalnie" atrakcyjna.  Subiektywnie.

Ze sliczna i nieznośna już byłem i wyleczyłem się z zaslepienia uroda do końca życia.

Właśnie. O atrakcyjności można sporo rozmawiać, ale każdy ma swój własny gust, który niekoniecznie pokrywa się ze stereotypowymi "kanonami". Jak ktoś potrzebuje do szczęścia tylko i wyłącznie wypucowanej buźki i zgrabnego ciałka, kiedy cała reszta całkowicie kuleje, to ciężko obojgu wróżyć sukces.

Pytanie tylko, czy mocno przeciętna dla danego mężczyzny , może być jednocześnie dla niego pociągająca fizycznie. Bo dla mnie te rzeczy sie wykluczają.

Ale dzięki za odpowiedź.

Jednak jest też druga strona medalu. Osoby posiadające jakieś walory (pieniądze, wygląd, itp), którymi się pozycjonują i którym nadają ogromną wartość, próbując się w ten sposób dowartościować, nie potrafią zrozumieć że nie dla wszystkich te walory mają podobną wartość.
A jeśli ktoś próbuję się nachalnie pozycjonować, jednocześnie umniejszając innym, jest dla innych po prostu śmieszny.
Nie przez swoją atrakcyjność czy bogactwo, zazdrość, tylko z powodu swojego zachowania.

złoto napisał/a:

Pytanie tylko, czy mocno przeciętna dla danego mężczyzny , może być jednocześnie dla niego pociągająca fizycznie. Bo dla mnie te rzeczy sie wykluczają.

Ale dzięki za odpowiedź.

Można wyglądać przeciętnie w ogólnym znaczeniu, czyli po prostu jak większość, ale być pociągającym fizycznie dla konkretnej osoby.

Być dla kogoś konkretnego przecietnym i jednocześnie pociągającym, to oksymoron.

.

Skądś to się wzięło? Czy media to sprawiły - te wszystkie insta-śliczonki, graficznie przerabiane? Czy może dom rodzinny, gdzie miałaś być ładna, dziewczęca, może byłaś porównywana do innych - zobacz, a Oliwka ma szczuplejsze nogi, i ładniejsze włosy - mogłabyś trochę poćwiczyć (tzn nogi nie włosy ).

Zadziwiające jest to,  że jednak taka kobieta nie będzie w strachu, że jak nie będzie pracowała nad swoim charakterem, to będzie odrzucająca dla otoczenia, dla mężczyzn, albo, gdy jej wiedza o świecie ograniczy się do wiadomości z social mediów, będzie znała jednocześnie plotki z życia celebrytów z Hollywood,a z drugiej strony nie będzie wiedziała jaka jest stolica Czech i co to była Czechosłowacja? Skąd to się bierze, ze jednak dla większości kobiet wygląd ma aż takie znaczenie, a nie charakter czy wykształcenie?
Jeszcze nie słyszałam, by jakaś kobieta rozpaczała, ze żaden jej nie zechce z jej charakterem, więc od dzisiaj będzie go poprawiała, niwelowała jakieś swoje gorsze cechy, może zbytnią kłótliwość, popędliwość, roszczeniowość, leniwość, brak ogłady...czy też zdecydowała się postawić na edukację, skończyć jakieś studia, podyplomówki, może kursy zawodowe. To jakby nie ma znaczenia. Zawsze natomiast jest to wygląd.

złoto napisał/a:

Skąd to się bierze, ze jednak dla większości kobiet wygląd ma aż takie znaczenie, a nie charakter czy wykształcenie?

To są moim zdaniem atawizmy, które wciąż mają mniejsze lub większe znaczenie.

Co miała przez dziesiątki tysięcy lat kobieta, co miało realny wpływ na jej wartość jako kobiety?
Przede wszystkim, wygląd.
Jej umiejętności, zdolności, charakter, to miało mniejsze znaczenie niż teraz.
Relacje nie były po to by się dobrze z sobą czuć, a instynkty miały decydujący wpływ na nasz życie.
Role były ściśle określone i było wiadomo, że kobieta będzie się zajmować domem i dziećmi a jeśli będzie robić to źle, presją otoczenia ja zdyscyplinuje.

To samo dotyczy ocen mężczyzn przez pryzmat ich zdolności, umiejętności.

Facet będzie miał w nosie uwagę, że jest brzydki (a powiedz to kobiecie;))
Jednak gdy mu powiesz, że jest łamagą, na niczym się nie zna i niczego nie ogarnia, to go może zaboleć jeśli nie będzie miał dobrego poczucia wartości.

Widać to też w tym temacie, w sposobie w jaki obrzucają się epitetami najbardziej prymitywni 'dyskutanci'.
W dzisiejszych czasach to już nie jest tak mocno rozgraniczone, od mężczyzn też oczekuje się dbania o wyglad, od kobiet ogarniania na jakimś tam poziomie bycia samodzielną.

Jednak atawizmy wciąż w nas siedzą.

złoto napisał/a:

Skąd to się bierze, ze jednak dla większości kobiet wygląd ma aż takie znaczenie, a nie charakter czy wykształcenie?

To są moim zdaniem atawizmy, które wciąż mają mniejsze lub większe znaczenie.

Co miała przez dziesiątki tysięcy lat kobieta, co miało realny wpływ na jej wartość jako kobiety?
Przede wszystkim, wygląd.
Jej umiejętności, zdolności, charakter, to miało mniejsze znaczenie niż teraz.
Relacje nie były po to by się dobrze z sobą czuć, a instynkty miały decydujący wpływ na nasz życie.
Role były ściśle określone i było wiadomo, że kobieta będzie się zajmować domem i dziećmi a jeśli będzie robić to źle, presją otoczenia ja zdyscyplinuje.

To samo dotyczy ocen mężczyzn przez pryzmat ich zdolności, umiejętności.

Facet będzie miał w nosie uwagę, że jest brzydki (a powiedz to kobiecie;))
Jednak gdy mu powiesz, że jest łamagą, na niczym się nie zna i niczego nie ogarnia, to go może zaboleć jeśli nie będzie miał dobrego poczucia wartości.

Widać to też w tym temacie, w sposobie w jaki obrzucają się epitetami najbardziej prymitywni 'dyskutanci'.
W dzisiejszych czasach to już nie jest tak mocno rozgraniczone, od mężczyzn też oczekuje się dbania o wyglad, od kobiet ogarniania na jakimś tam poziomie bycia samodzielną.

Jednak atawizmy wciąż w nas siedzą.

złoto napisał/a:

Skądś to się wzięło? Czy media to sprawiły - te wszystkie insta-śliczonki, graficznie przerabiane? Czy może dom rodzinny, gdzie miałaś być ładna, dziewczęca, może byłaś porównywana do innych - zobacz, a Oliwka ma szczuplejsze nogi, i ładniejsze włosy - mogłabyś trochę poćwiczyć (tzn nogi nie włosy ).

Zadziwiające jest to,  że jednak taka kobieta nie będzie w strachu, że jak nie będzie pracowała nad swoim charakterem, to będzie odrzucająca dla otoczenia, dla mężczyzn, albo, gdy jej wiedza o świecie ograniczy się do wiadomości z social mediów, będzie znała jednocześnie plotki z życia celebrytów z Hollywood,a z drugiej strony nie będzie wiedziała jaka jest stolica Czech i co to była Czechosłowacja? Skąd to się bierze, ze jednak dla większości kobiet wygląd ma aż takie znaczenie, a nie charakter czy wykształcenie?
Jeszcze nie słyszałam, by jakaś kobieta rozpaczała, ze żaden jej nie zechce z jej charakterem, więc od dzisiaj będzie go poprawiała, niwelowała jakieś swoje gorsze cechy, może zbytnią kłótliwość, popędliwość, roszczeniowość, leniwość, brak ogłady...czy też zdecydowała się postawić na edukację, skończyć jakieś studia, podyplomówki, może kursy zawodowe. To jakby nie ma znaczenia. Zawsze natomiast jest to wygląd.

Weź poprawkę na to, że żaden facet, który ma rozwinięte ego nie powie Ci prawdy w tym temacie.
Będzie kluczył, lawirował, wysnuwał pełne wzniosłości teorie, a prawda jest jak zawsze prosta i brutalna: w pewnym momencie każdy facet robi sobie bilans - na ile chce mu się wkładać pracy, zaangażowania i przede wszystkim ryzyka (bo gdy kobieta ma wiele opcji to ryzyko jest znacznie większe niż gdy tym zainteresowaniem się nie cieszy) w zdobycie laski bardzo atrakcyjnej, a na ile na tym etapie życia ceni sobie najbardziej święty spokoj, okraszony seksem i bez ciągłego poczucia, że partnerka jest na tyle atrakcyjna, że wielu facetów czeka w kolejce, a może nawet cały czas uderzają.

To jest tak proste ale niewielu facetów to przyzna.
większośc będzie opowiadało bajki o tym jak to te mniej atrakcyjne maja cały pakiet a te atrakcyjne sa bee i mają paskudne charaktery, więc nawet nie warto się starać.
Syndrom kwasnych winogron w pewnej grupie facetów zawsze będzie miał się dobrze.
To samo tyczy się jak wyżej chyba Happines zauważyła: ludzi, którzy coś osiągnęli.
To jest bardzo ludzka cecha - zawiść i  "ramowanie" w taki sposób, żeby nie trzeba było się wysilac w życiu. Pytanie co kogo kręci.

bagienni_k napisał/a:

Właśnie. O atrakcyjności można sporo rozmawiać, ale każdy ma swój własny gust, który niekoniecznie pokrywa się ze stereotypowymi "kanonami". Jak ktoś potrzebuje do szczęścia tylko i wyłącznie wypucowanej buźki i zgrabnego ciałka, kiedy cała reszta całkowicie kuleje, to ciężko obojgu wróżyć sukces.

A jednak rzadko się zdarza, że osoba o wypucowanej buźce i zgrabnym ciałku jest długo sama. Przypadek?

Jednak jest też druga strona medalu. Osoby posiadające jakieś walory (pieniądze, wygląd, itp), którymi się pozycjonują i którym nadają ogromną wartość, próbując się w ten sposób dowartościować, nie potrafią zrozumieć że nie dla wszystkich te walory mają podobną wartość.

Z tym zgadzam się w 100%. Jak sie dorobi to wredny kapitalista, zlodziej, pijawka, wyzyskuje itd. Nikt nie dostrzega zapi...nia kilkanaście godzin dziennie, zycia w ryzyku (bo pensja pierwszego dnia miesiąca sama nie wejdzie), ograniczonego czasu dla siebie, rodziny itd. A prawda jest taka że nikt nikomu nie broni spróbować- ale moze to nie takie proste?

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

złoto napisał/a:

Skąd to się bierze, ze jednak dla większości kobiet wygląd ma aż takie znaczenie, a nie charakter czy wykształcenie?

To są moim zdaniem atawizmy, które wciąż mają mniejsze lub większe znaczenie.

Co miała przez dziesiątki tysięcy lat kobieta, co miało realny wpływ na jej wartość jako kobiety?
Przede wszystkim, wygląd.
Jej umiejętności, zdolności, charakter, to miało mniejsze znaczenie niż teraz.
Relacje nie były po to by się dobrze z sobą czuć, a instynkty miały decydujący wpływ na nasz życie.
Role były ściśle określone i było wiadomo, że kobieta będzie się zajmować domem i dziećmi a jeśli będzie robić to źle, presją otoczenia ja zdyscyplinuje.

To samo dotyczy ocen mężczyzn przez pryzmat ich zdolności, umiejętności.

Facet będzie miał w nosie uwagę, że jest brzydki (a powiedz to kobiecie;))
Jednak gdy mu powiesz, że jest łamagą, na niczym się nie zna i niczego nie ogarnia, to go może zaboleć jeśli nie będzie miał dobrego poczucia wartości.

Widać to też w tym temacie, w sposobie w jaki obrzucają się epitetami najbardziej prymitywni 'dyskutanci'.
W dzisiejszych czasach to już nie jest tak mocno rozgraniczone, od mężczyzn też oczekuje się dbania o wyglad, od kobiet ogarniania na jakimś tam poziomie bycia samodzielną.

Jednak atawizmy wciąż w nas siedzą.

Ciekawe spostrzeżenie.
Dodam jeszcze, że, jeśli już przywołujemy przeszłość, w dalekiej prehistorii, wyżej punktowany był silny, szybki, wysoki, umięśnionym osobnik, który był w sta  nie obronić rodzinę przed tygrysem i upolować przysłowiowego mamuta.
Tyle z historii.

Chociaż jak się tak dalej przyjrzeć, to mężczyźni potem też nie mieli łatwo, musieli mieć zasoby pieniężne, kamienice czy morgi ziemi, by ubiegać się o rękę upatrzonej panny.

A co wg Ciebie oznacza " na jakimś tam poziomie bycia samodzielną"?

złoto napisał/a:

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

To są moim zdaniem atawizmy, które wciąż mają mniejsze lub większe znaczenie.

Co miała przez dziesiątki tysięcy lat kobieta, co miało realny wpływ na jej wartość jako kobiety?
Przede wszystkim, wygląd.
Jej umiejętności, zdolności, charakter, to miało mniejsze znaczenie niż teraz.
Relacje nie były po to by się dobrze z sobą czuć, a instynkty miały decydujący wpływ na nasz życie.
Role były ściśle określone i było wiadomo, że kobieta będzie się zajmować domem i dziećmi a jeśli będzie robić to źle, presją otoczenia ja zdyscyplinuje.

To samo dotyczy ocen mężczyzn przez pryzmat ich zdolności, umiejętności.

Facet będzie miał w nosie uwagę, że jest brzydki (a powiedz to kobiecie;))
Jednak gdy mu powiesz, że jest łamagą, na niczym się nie zna i niczego nie ogarnia, to go może zaboleć jeśli nie będzie miał dobrego poczucia wartości.

Widać to też w tym temacie, w sposobie w jaki obrzucają się epitetami najbardziej prymitywni 'dyskutanci'.
W dzisiejszych czasach to już nie jest tak mocno rozgraniczone, od mężczyzn też oczekuje się dbania o wyglad, od kobiet ogarniania na jakimś tam poziomie bycia samodzielną.

Jednak atawizmy wciąż w nas siedzą.

Ciekawe spostrzeżenie.
Dodam jeszcze, że, jeśli już przywołujemy przeszłość, w dalekiej prehistorii, wyżej punktowany był silny, szybki, wysoki, umięśnionym osobnik, który był w sta  nie obronić rodzinę przed tygrysem i upolować przysłowiowego mamuta.
Tyle z historii.

Chociaż jak się tak dalej przyjrzeć, to mężczyźni potem też nie mieli łatwo, musieli mieć zasoby pieniężne, kamienice czy morgi ziemi, by ubiegać się o rękę upatrzonej panny.

To już było później, średniowieczne i czasy obecne to jest nic nie znaczący okres, jeśli chodzi o czasy kształtowania się atawizmów, instynktow.

Te ukształtowały się w ciągu dziesiątek tysięcy lat, kiedy człowiek żył w małych grupach plemiennych.
Obecnie realia są inne, ale nasza podświadomość dalej działa na systemie, który się przez ten czas kształtował.

złoto napisał/a:

A co wg Ciebie oznacza " na jakimś tam poziomie bycia samodzielną"?

Pisałem w kontekście czasów obecnych i naszej kultury.
Każdy normalny mężczyzna będzie np oczekiwał, że kobieta będzie aktywna zawodowo, może poza momentami odchowania dzieci.
Dawniej to mężczyźni wychodzili na zewnątrz, kobiety troszczyły się o ognisko domowe. Ich utrzymanie było całkowicie po stronie mężczyzn.

Raczej kobieta była traktowana jako ktoś niższej rangi, co wciąż widać w tych bardziej prymitywnych kulturach, gdzie domena mężczyzny, czyli siła fizyczna, decyduje o miejscu w stadzie.
Są nawet teorie twierdzące, że kobiety i dzieci były wspólne.
Nie istniała wyłączność.

To jest "dawno i nieprawda", ale nie dla naszej podświadomości, dla której to obecne czasy są czymś nienaturalnym.

My, mężczyźni np dalej mamy w sobie mocną troskę o kobiety czy dzieci.
Stawiamy Was pod tym względem o wiele wyżej od siebie. To są atawizmy, wtórnie powielane przez kulturę.

Tak działa m.in. kwestia wyglądu u kobiet. Kobieta, która się podobała, miała o wiele łatwiej.
Dalej tak jest, ale dawniej to były o wiele bardziej istotne kwestie.

Clue tej dyskusji jest takie, że to mężczyźni - choc nie chcą wziąć za to odpowiedzialności - "stworzyli" świat, gdzie kobieca uroda jest nadal najwieksza walutą.
Czy to w relacjach, czy w pracy (choc na szczęście już dużo mniej) czy w zyciu towarzyskim kobieca uroda zawsze dawała wieksze szanse na poznanie okreslonych mężczyzn, ktorzy mogli w czyms pomóc (zawodowo czy prywatnie), chętniej proponowali rozmowe kwalifikacyjna, casting, czy wreszcie stanowisko, chętniej wprowadzali do hermetycznego grona..etc. etc.

Można wiele zarzucić kobietom, ale głównie to, że sie temu poddały. Pytanie czy gdyby przestały grac w tę gre wymyślona przez mężczyzn na szczycie, która następnie przeniosła się na niższe szczeble męskiego świata i hierarchii, to by cokolwiek zmieniło.

Myślę, że to jedna z rzeczy na tym świecie, której zmiana zajmie jeszcze dziesiątki, jak nie setki lat.

Z drugiej strony, pytanie czy naprawde chcemy takiej zmiany.. Pytanie jest dośc podchwytliwe, dlatego że, choć częśc z nas nie przyzna, uroda- jeśli ją mamy i wiemy o tym - dużej części z nas w zyciu pomogła.
"Karząca ręka" meżczyzn za tzw. brak skromności (a w praktyce zdrowa pewnośc siebie, ale wiadomo - w męskim świecie kobiecie nie przystoi) spowodowała, że nie możemy o pewnych rzeczach mówić otwarcie, dlatego że jedyne z czym się spotkamy to wyzwiska i próby umniejszania przez najsłabszych facetów.

Także temat nie ejst tak 0-1 jak sie wydaje, a na pewno prawo popytu i podaży odegrało tu największą rolę. I ten popyt przeciez nie był ze strony kobiet..

Clue tej dyskusji jest takie, że to mężczyźni - choc nie chcą wziąć za to odpowiedzialności - "stworzyli" świat, gdzie kobieca uroda jest nadal najwieksza walutą.