Po ślubie będzie jeszcze gorzej? - Netkobiety.pl

Poznaliśmy się na fejsbuku jakoś chyba w lutym 2023 z tego co kojarzę, ale spotykać zaczęliśmy jakieś dwa miesiące później,

[...]

  pół roku temu w Dzień Kobiet ten ślub się jednak odbył.
No a dalej to już wiecie...

Dlaczego akurat ta kobieta? Tylko mi nie pisz, ze się zakochałeś.

Nowe_otwarcie napisał/a:

Solaris napisał/a:

Ale ja wiem jak wygląda taka perspektywa. Miłość to jedno, ale głupie poświęcanie się to drugie. Gdy dziecku dzieje się krzywda to każdy normalny rodzic stanie murem, nerkę odda a nawet życie. Ale tutaj Bartusiowi żadna krzywda się nie dzieje. Kasia powinna spakować mu manele i wystawić za drzwi. Inaczej kiedyś utonie razem z nim. Teraz już trochę za późno na wychowywanie, był czas wcześniej, ktoś przeoczył, albo może Bartuś to taki przypadek, że nie ma mocnych... Tym bardziej należy zadbać o siebie. Nie można żyć życiem doroslych dzieci, żyć za nich. Bartuś musi w końcu odczuć konsekwencje swojego postępowania, wyborów. Być może musi upaść na dno, aby zrozumieć. A może nawet wtedy nie zrozumie, że on jest odpowiedzialny za swoje wybory. Trudno. Jak Bartuś nie zrozumie to niech choć Kasia zrozumie, że musi się odciąć od niego, mimo, iż go jako matka kocha. Myślę jednak, że Kasia ma całkiem sprawny instynkt samozachowawczy, tylko trzeba czasu, aż Bartuś da jej mocno popalić, bo na razie widać jest jeszcze lajtowo Może jak kiedyś zasunie jej z liścia, gdy nie dostanie kasy na fajeczki i alko to do Kasi dotrze. A jak nie, cóż. Nie mój cyrk, nie moje małpy

Bartuś trochę miał pecha, ze rodzina mu się rozpadła, bo gdyby była kompletna to podejrzewam ojciec nie cackałby się tak z Bartusiem jak matka. Samotne matki mają tendencję do pobłażania, jakby chcialy zrekompensować dziecku brak ojca na co dzień. Ojciec postawiłby ultimatum mimo sprzeciwów matki i Bartuś by sobie nie pofikał za wiele. A w tej sytuacji jego ojciec ma w dupie, myśląc pewnie, niech się użera z nim matka, jak taka dobra. Ojciec chciał pomóc, wziął Bartusia do siebie, ale widząc co ten odwala, bez skrupułów wywalił go za drzwi.

OK, tylko właśnie na Twoim przykładzie (i tego co napisałaś) widać dokładnie jak wygląda sytuacja. Ty patrzysz na Bartusia okiem całkowicie obcej osoby, na chłodno ; ja na niego patrzę w ten sam sposób, co jest całkowicie zrozumiałe. Dlaczego? Bo jest on dla nas totalnie obcy i nie mamy żadnego powodu by go usprawiedliwiać, by nam go było żal itd. Z jednej strony to plus, bo możemy na niego spojrzeć bez żadnych różowych okularów; okularów, które matka ma na nosie niejako z urzędu. Z drugiej strony prezentujesz też typowe dla obcej osoby podejście, które opisałem wyżej: nie mój dzieciak, mam go w dupie, albo się SAM ogarnie albo zginie, mnie to rybka. Tylko że matka nie podejdzie do tego w ten sposób, ba: nawet nie powinna, bo gdyby przyjęła takie stanowisko jak Ty, to byłaby to pizda, a nie matka. Matka nie ma wręcz prawa dopuszczać tego drugiego wariantu czyli że "albo coś tam albo jej dziecko zginie". I wiem jak to zabrzmi, bo Bartuś jest nominalnie dorosły, ale tu matka nie wydaje mi się z samej natury swojej funkcji osobą kompetentną do podjęcia ostatniej próby naprostowania Bartusia. Dlatego paradoksalnie może i lepiej żeby jej strzelił w twarz i to publicznie, bo ogarnąć go teraz może tylko ktoś mający jednocześnie wystarczający dystans by stać go było na zastosowanie ciężkich metod celem naprostowania, ale i ktoś, kto jednocześnie nie dopuści żeby ta metoda go zabiła. Rozumiesz? Na świecie jest niejeden taki Bartuś i co któregoś z nich nie ogarnie żadna siła, oni są praktycznie do utylizacji. Ale w wielu wypadkach pomógłby ktoś taki jak opisany przeze mnie wyżej. Gdyby wspomniana Kasia miała np. brata, na którego pomoc byłaby skazana i który jako warunek postawiłby przywrócenie Bartusia do pionu, to by mogło wypalić. Ktoś taki, ale NIE RODZICE! I nie autor, bo dla niego Bartuś też może się zdematerializować. Tak to może go prostować każdy w Polsce, ale tych dwoje opisanych w wątku nie miało w zasadzie szans tego zrobić, z różnych powodów.
Zresztą... tu masz jeszcze znany mi aspekt rozwodu rodziców. Ojciec nie pomoże, bo go nie ma. Wymiksował się, nie ma go. Koniec, kropka. Dla matki Bartuś jest pewnie najbliższą rodziną i zwyczajnie boi się go stracić. Nie przerabiałaś pewnie walki po rozwodzie o utrzymanie czy odbudowanie więzi z dzieckiem, więc możesz nie znać z praktyki tych mechanizmów, ale im ciężej było coś takiego odbudować tym większy strach przed stratą tego. Oczywiście pasożyt może mieć tego świadomość i to wykorzystuje, nie neguję istnienia takiej możliwości. Ale jednak tak sprawa wygląda...

A dlaczego nie powinna? Jak matka to znaczy z automatu, że debil, który rzuca się na główkę do pustego basenu tylko dlatego, że miłość do dorosłego pasożyta przysłania jej zdrowy rozsądek i racjonalne myślenie? Można kochać pasożyta, bo to dziecko, jakie by nie było, ale zarazem kochać siebie i nie dać sobie wejść na łeb. W takim przypadku to nawet trzeba przede wszystkim zadbać o siebie, bo jak szybko się wykończysz to kto będzie dbał o pasożyta? 
Poza tym Bartuś jest na prostej drodze do tego, aby stać się bandytą a mamusia na przekór wszystkim dowodom, w ogóle tego nie zauważa i próbuje zaklinać rzeczywistość. Czy to są te różowe okulary? Nie, to głupota. Nazywajmy rzeczy po imieniu. 

Kasia jest elegancko manipulowana przez Bartusia a Ty, mam wrażenie, próbujesz dowodzić, że to chwalebna postawa, że daje sobą manipulować, bo tak postępuje kochająca matka. Masz jakiś skrzywiony obraz kochającej matki. Może Bartuś uważa tak samo, stąd nie widzi nic niewłaściwego w tym, że jest takim gnojem. Gdy Kasia nie będzie chciała dać mu na wódkę powinien załkać żałośnie i wychlipać - "mamo, nie kochasz mnie wcale!" To jest mocny argument! Matka się chwyci za serce i odda wszystkie swoje oszczędności, z miłości.

Dlaczego cedujesz ogarnianie Bartusia na jakiegoś brata czy innych ludzi? Mają się użerać, bo rodzice są słabi albo wychowawczo dali dupy? Bartuś ma rodziców i oni niech go naprostowują, jeśli wierzą, że dadzą radę. Niech go wyślą na terapię. Choć mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że dorosłego człowieka nie da się zmusić do niczego, nie da się mu pomóc, jeśli nie chce pomocy. A Bartuś wielokrotnie pokazywał, że nie chce, ma w dupie, jemu chodzi o taką  pomoc, gdzie będą dawali mu kasę a on będzie hulał, imprezki, towarzystwo, alko itp. czyli chce pasożytować. Bartuś może nawet mieć życzenie zaćpać się na śmierć i nikt nie ma na to wpływu. Dlatego jak nie widać światełka w tunelu to niech wieją jak najdalej od Bartusia.  Inaczej Bartuś mając lat 40 dalej będzie żerował na mamusi, zabierając jej emeryturę. Bo jest klasycznym pasożytem bez honoru. Jest jak kleszcz. Choć nie, kleszcz w końcu sam odpada jak się nażłopie na maxa. Takie Bartusie, jak ich nie odetniesz od pokarmu, będą żerować do śmierci. Dlatego trzeba odcinać. Kochaj, nikt nie broni, ale odcinaj. Niech szuka innej ofiary.

Alessandro napisał/a:

Bartuś już raz wpakował się w kłopoty...

Będę pisał z pamięci, więc bardzo możliwe, że o czymś zapomniałem, ale Bartuś nie tyle co pakuje się w kłopoty, ile sam je prowokuje, jakby robił komuś na złość.

Pierwszą pracę nagrał mu kolega. We dwóch mieli jeździć pociągiem do Warszawy, tam odbierać luksusowe auta z wypożyczalni, a następie dostarczać je klientom w całej Polsce, potem odbierać i odstawiać z powrotem do wypożyczalni. Robota prosta, łatwa i przyjemna, no raczej trudno sobie wyobrazić lepszą pracę dla młodego chłopaka, niezła kasa przy okazji. Pojechali pierwszy raz do tej Warszawy i dwa dni później dzwoni ojciec Bartusia, że ten się tak najebał w tej Warszawie z jakimiś poznanymi na miejscu patusami, że nie miał siły wstać z hotelowego łóżka, a co dopiero usiąść za kierownicą i przejechać kilkaset kilometrów autem w takim stanie. Kolega więc pojechał sam, a Bartuś wrócił pociągiem do domu. Jakieś konsekwencje tego poniósł zapytacie? Mhm...

Potem gdzieś tam jakieś meble miał skręcać, no ale szef mu kazał skręcać je u klienta w domu, a jemu nie bardzo to odpowiadało, więc zrezygnował.
Co mamusia na to? Nic, a niby co...

Kolejną pracę załatwiła mu Kasia po tym jak już mieliśmy oboje dość pierdolenia, że nigdzie pracy nie ma, że on chodzi na rozmowy, ale nikt już nie oddzwania i takie tam smętne historie, więc któregoś dnia wrzuciliśmy jego leniwą dupę do auta i zawieźliśmy do jakiejś tam firmy. Kasia weszła z nim do biura, ja czekałem na zewnątrz. Po kilkunastu minutach Kasia czerwona jak burak z żyłami na czole stamtąd wyszła wkurwiona jak nie wiem co i do mnie mówi, że ten przygłup zachowywał się na tej rozmowie jak jakiś idiota, kaptur na łbie, ręce w kieszeniach, aż w końcu znudzony wyjął telefon i sobie wyszedł. Jak ja to usłyszałem, to chciałem samochód zatrzymać na rondzie i wykopać gnoja na zbity pysk z tego auta, ale uprzedziła mnie Kasia i kazała go zawieźć do jego mieszkania (które ja mu wynająłem) żeby spierdalał jej z oczu dopóki nie zmądrzeje.
Bartuś zmądrzał dość szybko jak mu do żarcia zostały okruchy w piekarniku i śnieg w lodówce. Nawet poszedł do tej pracy. Żeby mieć gówniarza na oku, osobiście rano tam go zawoziłem. Przez całe dwa tygodnie. Trzeciego już nie rozpoczął, gdyż napierdolony w trzy dupy i naćpany jak przecinak w weekend rozjebał na drzewie BMW które dostał od tatusia w nagrodę za to, że łaskawie poszedł w końcu do pracy. Oprócz auta rozjebał sobie kolano i znów się położył, a praca poszła się jebać. No i git...

Przeleżał tak pół roku, a mojej Kasi najbardziej w tym wszystkim dokuczało to, że kiedy Bartuś smacznie sobie śpi w naszym salonie, a ja wstaję rano do roboty, to robiąc sobie kawę i jedzenie do pracy, zapalam światło w kuchni.
A nie, przepraszam, jeszcze im obojgu dokuczało również to, że kiedy z tych nerwów zaczęła krew mi z nosa lecieć jak z hydrantu i mnie wygonili z pracy na zwolnienie, żebym doszedł do siebie... to Bartusia stresowała moja obecność w domu i on się źle wtedy czuje.
Jak rozpierdoliłem sobie kręgosłup w robocie i też musiałem leżeć na zwolnieniu w chałupie, to Bartuś tak ciężko to przeżywał, że aż musiał z mieszkania wychodzić i nie miał co ze sobą zrobić bidulek... i jej jest żal tego dziecka. Tak mi powiedziała, przysięgam że tak było - żal mi tego dziecka - tak do mnie mówi moja żona, kiedy ja się wiję i skręcam sycząc z bólu, żeby kurwa wstać do kibla i tam dojść zanim się zesram i zeszczam pod siebie. Dziecka jej żal... 

W końcu nie wytrzymałem i się jej pytam normalnie:
- Czy ty jesteś jakaś nienormalna czy może myślisz że ja jestem? To ja płacę za to mieszkanie i to ja mam się czuć tutaj swobodnie. Bo od tego jest dom. Po to ludzie mają swoje domy właśnie i po to za nie płacą. A nie po to, żeby robić z nich bezpłatny przytułek dla bezrobotnych leniwych śmierdzieli z darmowym wyżywieniem i całodobową obsługą. Jak coś mu nie pasuje albo tobie może przeszkadza, to zaraz mogę podregulować jedno drugie, bo we łbach i w dupach chyba już się całkiem popierdoliło wam obojgu. Może mam się przenieść do garażu i tam sobie pościelić, tobie tylko wypłatę będę przynosił, a gówniarzowi smakołyki? Tak będzie dobrze?
- Ja nie chcę być w takim związku.
- No to nie bądź.
- Nie będę.
- Nie bądź.   
- Widzisz tylko siebie, nie obchodzą cię problemy innych...
- Nie. Nie obchodzą. Ani jacyś inni, ani tym bardziej ich gówniane problemy. Mam dość własnych na głowie.
- No właśnie.
- No właśnie.

snieg w lodówce nie no to opowiadania z Bartusiem som coraz lepsze

Zobaczymy, czy Czesiek się nie ugnie Na razie wiadomo, ale z czasem może zmięknie, Kasia na pewno ma swoje sposoby i wie co działa na Cześka

Wiesz co Czesiek, jesteś ciągle zaczadzony. Kasia nawet jak poszczuje Cię psem to Ty skupisz swoja uwagę i złość na psie. 
Czuję, że jeszcze niejeden ślub przed Tobą

Mam więc chyba prawo powiedzieć w końcu DOŚĆ bez tłumaczenia komukolwiek czegokolwiek i przepraszania za to, że chcę być szczęśliwy, a nie będę dopóki jest jak jest. I chuj.

Solaris napisał/a:

Czuję, że jeszcze niejeden ślub przed Tobą

Nie mówię nie
Póki co odbywam zasłużoną karę w postaci nieodzywania się do mnie i wyczekuję tego pozwu z niecierpliwością. Może jeszcze zdąży przed urodzinami

Kasia ma urodziny przede mną w lipcu i na swoje przedostatnie dostała ode mnie lalkę Barbie jak co roku, a oprócz tego zamówiłem basen dmuchany wielkości naszego balkonu, tam go wystawiłem, garnkiem do niego wlałem całą wodę z kranu i na koniec wsypałem chyba z pierdylion płatków róż, co prawda sztucznych ale zawsze. Specjalnie z tej okazji wziąłem sobie urlop na żądanie, żeby zdążyć to wszystko przygotować zanim Kasia wróci z pracy. Potem ją zabrałem na tor kartingowy i oczywiście pozwoliłem wygrać, bo to jest uparciuch taki, że prędzej by się zabiła na bandach wylatując z zakrętu niż zdjęła nogę z gazu, więc puściłem ją przodem, niech się cieszy. No i taki miała dzień. Cieszyła się jak dziecko, a te gokarty jeszcze przez następne pół roku przeżywała, byłem z siebie dumny jak chuj.

W październiku na moje urodziny ja od Kasi dostałem nic. W mojej firmie każdy ma jeden dodatkowy dzień płatnego urlopu do wykorzystania z okazji urodzin. Ja swój zaplanowałem tak, że z Kasią nie będziemy wychodzili nawet z łóżka, tylko... no wiadomo co będziemy robili. Jednak z samego rana Kasia wykopała mnie z domu do roboty, gdyż ona źle się czuje, chyba jest chora i musi odpocząć. Sama w domu najlepiej. Ponieważ nie mogłem pojechać do pracy, bo miałem urlop już wypisany, a zresztą i tak bym się spóźnił, wsiadłem w samochód i pojechałem do lasu kłamiąc, że jadę do pracy. Przesiedziałem w tym lesie cały dzień rozmyślając, dlaczego moja własna osobista żona musi dla mnie być taką parszywą suką. Jaką chorą przyjemność z tego czerpie i satysfakcję, no przecież to trzeba być jebniętym jakimś, żeby tak traktować najbliższą osobę i to bez żadnego konkretnego powodu, a tylko i wyłącznie dlatego, żeby sprawdzić jak daleko może się posunąć i na ile jeszcze może sobie pozwolić, no to kto tak robi? 

Pomijam już to, że nic mi nie dała, bo przecież nie chodzi o prezenty, ale jak mogła mi powiedzieć, żebym w dniu swoich urodzin i wolnym od pracy wyszedł z domu, bo ona musi odpocząć... A już jasny chuj mnie strzelił jak wróciłem z taj niby pracy i w mieszkaniu zastałem tego jej synusia rozpierdolonego przed telewizorem na całą kanapę i nawet się nie poruszył jak wszedłem, bo przecież zmęczony, spał do południa, przylazł do nas, wpierdolił obiad, no to się zmęczył, wiadomo. I ona do mnie:

- A ty co już taki nastroszony?
- A ty co już nie na sorze?
- Co? A dlaczego?
- No nie wiem, myślałem że karetka cię zabrała, taka byłaś chora.
- Ale o co ci chodzi...
- O nic. Martwiłem się po prostu.
- Jasne.
- Dobra, zbieraj to z wyra i do widzenia, to nie jest poczekalnia dworcowa ani noclegownia, tylko dom. Ma swój, to niech tam idzie i u siebie leży.
- To mu to powiedz.
- To chyba słyszy. Czy mam go zaraz podnieść?
- Bartuś wstań dziecko i idź się położyć do sypialni jak chcesz...
- Tak, do sypialni idź. W tych brudnych łachach wytarzaj się w naszej pościeli i poleż sobie, odpocznij.
- Ale z ciebie jest chuj.
- Uważaj.
- Bo co?
- Po prostu, uważaj. 

No, to takie miałem urodziny w zeszłym roku, więc w tym żeby je przebić, Katarzyna chyba bardziej się postara.
Taki pozew rozwodowy na przykład, to by było coś. Nie żebym się obawiał czegokolwiek z jej strony, bo co mi może zrobić? Czym mnie może zastraszyć albo zagrozić? Nic takiego nie istnieje, więc w ogóle się nie boję, tylko już nie mogę się doczekać, żeby go przeczytać, a jeszcze bardziej tego, żeby móc na niego odpowiedzieć.

"Wysoki Sądzie.
Ja Katarzyna taka i taka, składam wniosek o rozwiązanie małżeństwa z panem Wiesławem takim i srakim,
uzasadniając to tym, iż mój jeszcze obecny mąż..."

No co takiego zrobił? Wysrał się na szantaż, że albo będzie dalej łożył na bombelka bez protestu, albo sam niech wypierdala?
To nie wiem, chyba dożywocie mi grozi albo kara śmierci i to z klauzulą natychmiastowej wykonalności. Boże i co teraz...

Julia life in UK napisał/a:

To Kasia jest dzieckiem? Przeciez lalki barbie som dla dzieci

I pisze to ktoś, kto składa kwiatuszki z klockow lego

Solaris napisał/a:

Czuję, że jeszcze niejeden ślub przed Tobą

Nie mówię nie
Póki co odbywam zasłużoną karę w postaci nieodzywania się do mnie i wyczekuję tego pozwu z niecierpliwością. Może jeszcze zdąży przed urodzinami

Kasia ma urodziny przede mną w lipcu i na swoje przedostatnie dostała ode mnie lalkę Barbie jak co roku, a oprócz tego zamówiłem basen dmuchany wielkości naszego balkonu, tam go wystawiłem, garnkiem do niego wlałem całą wodę z kranu i na koniec wsypałem chyba z pierdylion płatków róż, co prawda sztucznych ale zawsze. Specjalnie z tej okazji wziąłem sobie urlop na żądanie, żeby zdążyć to wszystko przygotować zanim Kasia wróci z pracy. Potem ją zabrałem na tor kartingowy i oczywiście pozwoliłem wygrać, bo to jest uparciuch taki, że prędzej by się zabiła na bandach wylatując z zakrętu niż zdjęła nogę z gazu, więc puściłem ją przodem, niech się cieszy. No i taki miała dzień. Cieszyła się jak dziecko, a te gokarty jeszcze przez następne pół roku przeżywała, byłem z siebie dumny jak chuj.

Nie tylko kwiatki układa.W którymś z wątków Julka napisała ,że przeprowadziła eksperyment

Dlaczego statysta i to marny w dodatku? Moja relacja z synem może służyć za podręcznikowy przykład do nauczania, więc nie bardzo rozumiem o co właściwie chodzi. Że nie zmuszam go do spędzania czasu z macochą, którą ledwo zna i nawet nie ma o czym z nią rozmawiać? Nie zmuszam i nie będę nigdy do niczego zmuszał. On o tym wie i nie szlocha pod kołdrą z tego powodu, a wręcz przeciwnie. Jak chcemy coś razem sobie porobić, to sobie robimy. Sami we dwóch. Gdyby nie ojciec, to mój syn nie wiedziałby nawet jak wygląda namiot od środka, ani jak się go rozkłada i składa, jak się trzyma siekierę albo jak rozpalić ogień bez papieru i podpałki do grilla dla leszczy. Wszystkiego uczę go ja. Od jazdy na rowerze po wymianę klocków hamulcowych w samochodzie, który również ja go nauczyłem prowadzić na parkingu pod Netto, kiedy miał chyba 12 lat i ledwo sięgał do pedałów. I nie że siedział mi na kolanach, a tata zmieniał biegi. Tata stał obok i filmował telefonem, bo nikt by nie uwierzył, że taki mały kajtek wsiadł do fury, odpalił i sam pojechał. Od szurania brzuchem po dnie w brodziku na basenie, po skakanie na główkę z pomostu do jeziora. i tak dalej i tak dalej. Od tego ma tatę. Mama jest od innych rzeczy. A Kasia ma go w dupie, więc i on ma w dupie Kasię. I prawidłowo.

Poznaliśmy się jako wolni dorośli bez zobowiązań i obciążeń w postaci małych czy jakichkolwiek dzieci na wychowaniu. Między innymi to nas właśnie połączyło. Na samym początku znajomości wyjaśniliśmy sobie od razu jedno, jeśli mamy rozwijać jakąkolwiek relację poza okazjonalne randki i weekendowe stukanie, to nasi partnerzy nie mogą mieć pod opieką na stałe żadnych dzieci z którymi mieszkają, którymi trzeba będzie się zajmować i z którymi trzeba będzie spędzać wspólnie czas, bo oboje już jesteśmy na to za starzy i zbyt wygodni, chcemy mieć wreszcie święty spokój, a w związku chcemy zajmować się związkiem i sobą, niczym innym więcej.

Solaris napisał/a:

Czuję, że jeszcze niejeden ślub przed Tobą

Nie mówię nie
Póki co odbywam zasłużoną karę w postaci nieodzywania się do mnie i wyczekuję tego pozwu z niecierpliwością. Może jeszcze zdąży przed urodzinami

Kasia ma urodziny przede mną w lipcu i na swoje przedostatnie dostała ode mnie lalkę Barbie jak co roku, a oprócz tego zamówiłem basen dmuchany wielkości naszego balkonu, tam go wystawiłem, garnkiem do niego wlałem całą wodę z kranu i na koniec wsypałem chyba z pierdylion płatków róż, co prawda sztucznych ale zawsze. Specjalnie z tej okazji wziąłem sobie urlop na żądanie, żeby zdążyć to wszystko przygotować zanim Kasia wróci z pracy. Potem ją zabrałem na tor kartingowy i oczywiście pozwoliłem wygrać, bo to jest uparciuch taki, że prędzej by się zabiła na bandach wylatując z zakrętu niż zdjęła nogę z gazu, więc puściłem ją przodem, niech się cieszy. No i taki miała dzień. Cieszyła się jak dziecko, a te gokarty jeszcze przez następne pół roku przeżywała, byłem z siebie dumny jak chuj.

W październiku na moje urodziny ja od Kasi dostałem nic. W mojej firmie każdy ma jeden dodatkowy dzień płatnego urlopu do wykorzystania z okazji urodzin. Ja swój zaplanowałem tak, że z Kasią nie będziemy wychodzili nawet z łóżka, tylko... no wiadomo co będziemy robili. Jednak z samego rana Kasia wykopała mnie z domu do roboty, gdyż ona źle się czuje, chyba jest chora i musi odpocząć. Sama w domu najlepiej. Ponieważ nie mogłem pojechać do pracy, bo miałem urlop już wypisany, a zresztą i tak bym się spóźnił, wsiadłem w samochód i pojechałem do lasu kłamiąc, że jadę do pracy. Przesiedziałem w tym lesie cały dzień rozmyślając, dlaczego moja własna osobista żona musi dla mnie być taką parszywą suką. Jaką chorą przyjemność z tego czerpie i satysfakcję, no przecież to trzeba być jebniętym jakimś, żeby tak traktować najbliższą osobę i to bez żadnego konkretnego powodu, a tylko i wyłącznie dlatego, żeby sprawdzić jak daleko może się posunąć i na ile jeszcze może sobie pozwolić, no to kto tak robi? 

Pomijam już to, że nic mi nie dała, bo przecież nie chodzi o prezenty, ale jak mogła mi powiedzieć, żebym w dniu swoich urodzin i wolnym od pracy wyszedł z domu, bo ona musi odpocząć... A już jasny chuj mnie strzelił jak wróciłem z taj niby pracy i w mieszkaniu zastałem tego jej synusia rozpierdolonego przed telewizorem na całą kanapę i nawet się nie poruszył jak wszedłem, bo przecież zmęczony, spał do południa, przylazł do nas, wpierdolił obiad, no to się zmęczył, wiadomo. I ona do mnie:

...

Niektórzy dobrze się odnajdują właśnie w takich toksycznych, porąbanych relacjach.

Solaris napisał/a:

Im dłużej czytam Czeska, tym mam wrażenie, że to jednak bajkopisarz, bo aż mi się wierzyć nie chce, że to na serio
Żeby się z domu musieć ewakuować (mając dzień wolny!) i tułać po lasach bo żona wygoniła z chaty, mówiąc - paszoł do roboty, bo chora jestem i chcę być sama?

I Czesiek tak się tułał, udając przed Kasią, że jest w pracy. Masakra.

Czesiek, weź zmień scenariusz bo to już przesada

Też mi przeszło przez myśl, że to fejk, ale różnie w życiu bywa.
Niektórzy dobrze się odnajdują właśnie w takich toksycznych, porąbanych relacjach.

Niby tak, choć zgrzyta, bo z jednej strony Czesiek tak huczy w narracji, jakby był sprawczym facetem i miał coś do powiedzenia, z drugiej wyłania się taka totalna mimoza, ktora daje się wywalić z domu, bo Kasia ma focha. Wczesniej wracajac z roboty musiał spać w samochodzie bo Kasia zamki zmieniła i nie chciała go wpuscić...  Po takich akcjach normalny człowiek zawija się i koniec pieśni. No ileż można dawać sobie, za przeproszeniem, srać na łeb.
A Czesiek co? Pohuczy sobie, napisze na forum, by ulżyć sobie? i tyle. Kasi gotow wybaczyć, bo to wszystko wina Bartusia a jak nie jego, to Żydów, masonów i cyklistów .

Mrs.Happiness napisał/a:

Solaris napisał/a:

Niby tak, choć zgrzyta, bo z jednej strony Czesiek tak huczy w narracji, jakby był sprawczym facetem i miał coś do powiedzenia, z drugiej wyłania się taka totalna mimoza, ktora daje się wywalić z domu, bo Kasia ma focha. Wczesniej wracajac z roboty musiał spać w samochodzie bo Kasia zamki zmieniła i nie chciała go wpuscić...  Po takich akcjach normalny człowiek zawija się i koniec pieśni. No ileż można dawać sobie, za przeproszeniem, srać na łeb.
A Czesiek co? Pohuczy sobie, napisze na forum, by ulżyć sobie? i tyle. Kasi gotow wybaczyć, bo to wszystko wina Bartusia a jak nie jego, to Żydów, masonów i cyklistów .

Ile znasz matek, które bez przerwy narzekają, że wszystko muszą robić w domu same, a potem i tak nastawiają kolejne pranie, robią zakupy i z zapałem szorują umywalkę? Czesiek mi wygląda właśnie na kogoś takiego. Pomarudzi, strzeli focha, a koniec końców nadstawia drugi policzek. Przynajmniej jest co przeżywać.

Nie, no jednak to są chyba inne przypadki...Nie porownywałabym.

Ale w jednym wszyscy sią tu zgodni - Czesiek świetnie pisze

Solaris napisał/a:

Ale w jednym wszyscy sią tu zgodni - Czesiek świetnie pisze

Tak ja lubię jego pisanie  sie czuje jakbym ksiazke czytala

złoto napisał/a:

A co z ojcem Bartusia? Może pomieszkać u niego. Niby ma te 20parę lat, ale czemu tylko matka ma go utrzymywać? A , ze jest dorosły to może mieszkać u ojca. Ale pewnie ojciec kazał pracować albo się uczyć i nie wyszło.

Czesiek pisał, że pasożytował na ojcu, aż ten się wkurzył i go wyrzucił. Tak trafił pod ich dach

Im bardziej po mnie jedziecie, tym mniejszą mam ochotę na spotkanie z Kasią kiedykolwiek w przyszłości. Nie dlatego, że siedzę i płaczę z rozpaczy, bo przeżywałem w swoim życiu znacznie gorsze rzeczy. Ale dlatego, że siedząc tutaj i patrząc teraz na to wszystko z dystansu kurwica jasna mnie strzela ile czasu zmarnowałem próbując sobie wmawiać, że "tym razem będzie inaczej" za każdym razem, kiedy do niej wracałem.
Tak, oczywiście, każdy napisze - no to trzeba było coś z tym zrobić, a nie sobie dawać i pozwalać... - tylko co miałem zrobić, chętnie posłucham, może przyda mi się w przyszłości. Rozmowy nie skutkują, darcie mordy nie skutkuje, wyprowadzki przeprowadzki nie skutkują, co jeszcze można zrobić oprócz wyjebania się za drzwi i pierdolnięcia nimi raz na zawsze? Bo ja nie wiem.

Tak, oczywiście, każdy napisze - no to trzeba było coś z tym zrobić, a nie sobie dawać i pozwalać... - tylko co miałem zrobić, chętnie posłucham, może przyda mi się w przyszłości. Rozmowy nie skutkują, darcie mordy nie skutkuje, wyprowadzki przeprowadzki nie skutkują, co jeszcze można zrobić oprócz wyjebania się za drzwi i pierdolnięcia nimi raz na zawsze? Bo ja nie wiem.

Jesteśmy razem od trzech lat, na moje dziecko nie wydała nawet pół złotówki. Widziała go może ze trzy razy na oczy w tym jeden raz na naszym ślubie. Ma w piździe centralnie fakt, że ten dzieciak w ogóle istnieje. Mi to nie przeszkadza, a nawet odpowiada, ale w takim układzie chyba trochę nie na miejscu jest oczekiwać czy tym bardziej żądać ode mnie tego, żebym ja się angażował w jakiejkolwiek formie i zajmował rzeczami, które gówno mnie obchodzą.

Wujek Czesiek napisał/a:

Rozmowy nie skutkują, darcie mordy nie skutkuje, wyprowadzki przeprowadzki nie skutkują, co jeszcze można zrobić oprócz wyjebania się za drzwi i pierdolnięcia nimi raz na zawsze? Bo ja nie wiem.

Zrobić, nic.
W Twoim przypadku, czego powinieneś nie robić. Na pewno nie powinieneś brać ślubu. To jest chore, brać ślub w takich okolicznościach.
Nie powinieneś też tkwić w czymś takim, ale skoro to tkwiłeś, widać było Ci do czegoś potrzebne.