starszy partner i jego dziecko

Gosiawie napisał/a:

Legat napisał/a:

Ja to gdy widzę sformułowanie "prawdziwy facet/mężczyzna", czytam frajer - taki do wykorzystania.
Co do dziewczyn w wieku 20 lat, to jednak pozostanę przy tym, że to jednak mentalnie dziecko i w tym wieku nie powinno podejmować się ważnych życiowych decyzji. Co nie znaczy, że kobiety w tym wieku nie mają dzieci, czy wiążą się z facetami, z którymi nawet by się nie obejrzały mając lat 30.

w dzisiejszych czasach dziewczyny w tym wieku sa czescie mentalnymi dziecmi jak to ujales, sa tez "doroslejsze" dziewczyny.

Autorke nie mozna oskarzyc, ze jest niedojrzala, nie znamy jej. Jednak na wiadomosc, ze partner ma dziecko, nie powinna rezygnowac ze zwiazku, tutaj predzej pomyslalam, ze jest wygodnicka.

A ja uwazam, ze ma pelne prawo zrezygnowac ze zwiazku na wiadomosc o dziecku, ktora byla przed nia ukrywana. Zajmowanie sie dziecmi nie jest latwe, dlatego uwazam, ze obowiazkiem kazdego rodzica, ktory sam wychowuje dziecko bez wzgledu na to czy robi to matka czy ojciec jest poinformowanie juz na pierwszym spotkaniu o tym,ze ma sie dziecko/dzieci, wtedy uwazam to za fair i uczciwe, by ta druga strona sama podjela decyzje czy
1. Konczy znajomosc po pierwszym spotkaniu w koncu nie kazdy ma ochote zajmowac sie cudzymi dziecmi i to jak najbardziej rozumiem
2. Uznaja, ze sa przyjaciolmi  czasem sie moga spotkac, ale nic powaznego
3. Decyduje sie na zwiazek z pelna swiadomoscia z wlasnej nieprzymuszonej woli i swiadomosci wszystkiego co sie z tym wiaze, bez chorej rywalizacji z dziecmi

klipozor napisał/a:

Elena_Lenu napisał/a:

20-latka ma zwykle niewielkie doświadczenie związkowe, ma prawo nie wiedzieć jeszcze czego chce od życia i partnera i w ten sytuacji lepiej jest nie przeskakiwać na siłę kolejnych etapów.

Czyżby? To chyba żyjemy w dwóch różnych Polskach
Współczesna 20-latka ma zwykle już jakieś dziecko spłodzone przez jakiegoś niedorozwoja, który poruchał i kopnął ją w dupę zostawiając na lodzie. Kolejny facet w jej życiu ma pełnić rolę opiekuna do dziecka oraz sponsora dla całej wesołej gromadki. Dopóki się wywiązuje bez protestu, to wszystko gra i buczy. Pozornie. Bo kiedy tylko zacznie się stawiać lub z przyczyn od niego niezależnych utraci zdolność do bycia dojną krową, to w jednej chwili zostaje przeznaczony do odpalenia, a młoda mamusia na biegu szuka następnego frajera, przy którym będzie mogła wieść wygodne i bezwysiłkowe życie. Tak działa biologia i tak działa wszechświat od początków istnienia ludzkości, a przykładów tylko z mojego własnego życia mógłbym przytoczyć co najmniej trzy kolejne strony w tym wątku. Jednak zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja ojców dzieci z poprzednich związków, które zawsze będą solą w oku nowej partnerki, a ona sama może będzie ledwie tolerować obecność obcego dziecka w jej życiu (nawet jeśli na stałe mieszka ono przy matce) a może nie będzie, bo z tym bardzo różnie bywa, najczęściej jednak byłoby najlepiej, gdyby nie musiała się nim zajmować ani spędzać z nim w ogóle czasu, bo nie po to związała się z facetem, żeby teraz niańczyć jego bachora.

Też mam wrażenie, że żyjemy w dwóch zupełnie różnych Polskach.
Jeżeli 20-latka miałaby mieć już dziecko, to oznaczałoby, że musiałaby urodzić je jeszcze przed maturą (a to zazwyczaj ze dwie ciąże na liceum/technikum), albo zaraz po (kilka ciąż, też raczej zdecydowana mniejszość).
Przeciętna dwudziestolatka to zwykle jakiś jeden związek ma za sobą, chyba że opowiada o dużej ilości chłopaków - z czego większość to jakieś znajomości na zasadzie "byliśmy w kinie, raz się całowaliśmy".  Przy czym szkolne sympatie też traktuje się inaczej, bo inne są problemy licealistki/studentki pierwszych lat, od doświadczeń osoby pracującej i wychowującej dzieci. A nawet jeżeli szalała, to w większości przypadków sięga po antykoncepcję. Więc naprawdę nie wiem, gdzie poznajesz tyle 20letnich matek. Chyba że w jakichś specyficznych aplikacjach randkowych, ale to bardzo niereprezentatywne. Takie kobiety, o których piszesz, to raczej grupa 30+, ale też nie większość.

Temat mężczyzn/chłopaków wchodzących w relacje z matkami też jest ciekawy, chociaż niekoniecznie istotny z punktu widzenia autorki wątku. Myślę, że nie różnicując tutaj na płeć, doradzałabym to samo - to znaczy ostrożność i rozmowę, brak pośpiechu z podejmowaniem ważnych życiowych decyzji i otwarte komunikowanie się co do własnych obaw, obserwowanie podejścia partnerki. Myślę, że chłopakowi doradzałabym b. podobnie - i w podobnym tonie pisała o możliwych problemach.

To interesujące, że teksty w stylu: 'nie powinna rezygnować ze związku po informacji o dziecku' / 'skoro dziecko jest dla niej przeszkodą, to znaczy, że jest niedojrzała / wygodnicka / rozkapryszona' padają zazwyczaj z ust dzieciatych rozwodników.
Moim zdaniem informacja o dziecku powinna być podana jeszcze przed pierwszą randką/spotkaniem (jeśli mówimy o znajomości z aplikacji randkowej).

wygodnickie egoistki

Bo oszukana moim zdaniem nie jest.

Nikt normalny dorosly nie rywalizuje z dzieckiem partnera. Moj ex ma syna z poprzedniego zwiazku i traktowalam go z corka jednakowo, moj ex tak samo postepowal.  Uwazam, ze powiadomienie o dziecku powinno sie przekazywac na samym poczatku, po to wlasnie, by druga osoba miala wybor co dalej robi ze znajomoscia. Ja od poczatku powiedzialam ex,ze mam dziecko,on tak samo powiedzial o dziecku od razu ,wiec oboje decydujac sie wtedy na zwiazek wiedzielismy z czym to sie wiaze. Nie bylo rywalizacji z dziecmi,zawsze mielismy czas dla dzieci i czas we dwoje, nie bylo wyroznien, kary i nagrody dostawaly od nas oboje dzieciaki jednakowo. Moj ex kupowal rozne rzeczy zarowno swojemu dziecku jak i mojemu, ja tak samo jak zabieralam dzieciaki np latem na wesole miasteczko to dalam kazdemu po rowno troche kasy i sobie mogli po rowno korzystac z atrakcji.,tak samo dostali wszystko po rowno w innych sutuacjach-oboje mieli wyprawiane urodziny itp... mnie nie przeszkadzal by partner z dzieckiem,przeszkadzalo by mi natomiast klamstwo, gdyby to zatail. A kasy of faceta i sponsoringu nie potrzebuje-moj ex jezeli cos mi dal to z wlasnej nieprzymuszonej woli, ogolnie placilam za siebie i corke z zasilkow,ale tak czesto dostawalam dosc kasy od ex, ale nie oczekiwalam, ze on ma mnie sponsorowac w miejsce dziecka. NIE-czesto sam z siebie z zaskoczenia dawal mi kase albo cos kupowal... w sumie to nawet wolala bym faceta z dzieckiem,bo to jednak tez swiadczy o odpowiedzialnosci-NIE kazdy bierze na siebie ciezar wychowania, w wiekszosci robia to kobiety, predzej bym rozwodnika,ktory porzucil swoje dzieci dla lajtowego zycia kopnela bym w d***bo bym sie bala,ze spotka mnie ten sam los,co jego ex,ze zrobi mi dzieciaka, kopnie w d*** bedzie korzystal z zycia a ja bede zapierdzielac przy kolejnym dziecku. Dlatego ja bym mogla byc jak najbardziej w zwiazku z facetem  ktory sam wychowuje dziecko/dzieci ,bo akurat co do dzieci to nie robie rozroznien na biologiczne i niebiologiczne

SmutnaDziewczyna007 napisał/a:

Często przewija się temat dorosłosci, dojrzałości.
Dojrzałośc objawia sie też w tym, że bierzemy odpowiedzialność za nasze dobre samopoczucie i umiemy zakończyć sytuacje która nam nie odpowiada, związek który nam nie służy, zmienić pracę w której sie męczymy, powiedzieć nie.
Dojrzałosć to nie jest branie wszystkiego w życiu jak leci. To też wybranie kursu w życiu i trzymanie się go np chce udanego, bezpiecznego, wygodnego związku. I jak poznaje kogoś kto tylko częściowo spełnia moje wymagania rezygnuje z tego. Albo świadomie zmieniam swoje wymagania względem życia i stwierdzam, że znalazłem ten udany związek w formie której sie nie spodziewałem.
Dojrzałość to ustawienie sobie w życiu priorytetów. Jesli czyims priorytetem jest beztroska, brak zobowiązań to nawet w wieku 60 lat ma do tego prawo. To on poniesie konsekwencje swoich działań. Nie anon z forum, który uważa, że to dziecinne i głupie.

Podpisuję się pod tym w 100%. Bardzo mądry wpis.

Często przewija się temat dorosłosci, dojrzałości.
Dojrzałośc objawia sie też w tym, że bierzemy odpowiedzialność za nasze dobre samopoczucie i umiemy zakończyć sytuacje która nam nie odpowiada, związek który nam nie służy, zmienić pracę w której sie męczymy, powiedzieć nie.
Dojrzałosć to nie jest branie wszystkiego w życiu jak leci. To też wybranie kursu w życiu i trzymanie się go np chce udanego, bezpiecznego, wygodnego związku. I jak poznaje kogoś kto tylko częściowo spełnia moje wymagania rezygnuje z tego. Albo świadomie zmieniam swoje wymagania względem życia i stwierdzam, że znalazłem ten udany związek w formie której sie nie spodziewałem.
Dojrzałość to ustawienie sobie w życiu priorytetów. Jesli czyims priorytetem jest beztroska, brak zobowiązań to nawet w wieku 60 lat ma do tego prawo. To on poniesie konsekwencje swoich działań. Nie anon z forum, który uważa, że to dziecinne i głupie.

A mówienie do dorosłej osoby per "dzieciak", odwoływanie się do dojrzałości to technika odwracania kota ogonem. Gdy chłopak chce dojrzałej, dorosłej odpowiedzialnej partnerki to nie związuje się z 20 latką gdy sam ma 30 lat. Ja kiedy chce kupic bułki ide do piekarni, a nie wyrzucam pani w warzywniaczku jaka to jest nieprzedsiębiorcza że nie sprzedaje bułek, na które mam akurat ochote. Chłop wiedział ile ma lat i ona ma prawo zachowywać się tak jak chce, bo to ona jest rocznikiem 04 i wie na jakie zachowanie ma ochote a na jakie nie.

wygodnickie egoistki

już cię wyjaśniłam. Nie wiesz co robi anewe  w życiu. Może właśnie leci do domu kultury gdzie jako wolontariusz prowadzi zajęcia dla dzieciaków. Może jest lekarzem i pracuje w hospicjum. Może co miesiąc przelewa kase swojej niezaradnej życiowo siostrze która jest bezrobotna. Egoizm i wygodnictwo nie przejawia sie tylko w tym jak traktuje się dorosłych męzczyzn, którzy mają bardzo dużo siły sprawczej i sami podejmują decyzje z kim, kiedy chcą mieć dzieci, kiedy rozwody.

Powiedz nam N_O ile ty zarabiasz? O jakiej kasie mówimy? Nie wiem czy ci umknęło ale anewe zrobiła kiedyś web scrapping w pythonie postów Jacka. Co sugeruje że pracuje w branży IT. Obawiam się że może zarabiać więcej od ciebie, mimo że jest dużo młodsza, więc twoja obsesja na punkcie kasy i wytykanie jej materializmu jest dośc śmieszne. Ciekawe jest też, że znasz wszystkie pato celebrytki, śledzisz ich wypowiedzi, ale nie widzisz, że słownistwo, sposób rozmowy anewe daleko wykracza poza zdolności takich osób. Nie zakładasz że ona może być senior python deweloperem, który pracuje sobie zdalnie z domu i czasem z nudów sobie popisze, tylko dla ciebie każda kobieta ktora ma jakiekolwiek oczekiwania, albo oczekuje czystej karty= zła, niedobra, pazerna na kase baba i karynisko. To wiele mówi o tobie. Normalny facet, bez traum, bez zgorzkniałości nie reaguje tak wielkim buntem na to że młode kobiety mają wymagania. Wręcz przeciwnie, ogarnięci goście kumają, że chca fajną laske na poziomie = muszą wejśc na pełne obroty. Ty jesteś jednym z tych którzy chcą zjeśc ciastko: być w fajnym, dobrym, wygodnym związku, ale i miec ciastko: nic z siebie nie dawać, nie zmieiać siebie, reprezentowac sobą absolutne minimum.

Anewe napisał/a:

To interesujące, że teksty w stylu: 'nie powinna rezygnować ze związku po informacji o dziecku' / 'skoro dziecko jest dla niej przeszkodą, to znaczy, że jest niedojrzała / wygodnicka / rozkapryszona' padają zazwyczaj z ust dzieciatych rozwodników.
Moim zdaniem informacja o dziecku powinna być podana jeszcze przed pierwszą randką/spotkaniem (jeśli mówimy o znajomości z aplikacji randkowej).

To interesujące, że te teksty najbardziej rzucają się w oczy i najbardziej uwierają w cztery litery właśnie wygodnickie egoistki, ktorenie zamierzają się z nikim dzielić kasą swojego faceta (często nawet z nim samym). A już największym oburzeniem pieją te, które nie dość uważają za niezbędne do życia zabiegi fryzjersko-kosmetyczne i chirurgii estetycznej, bez której lwia część kobiet spokojnie się obywa (co ciekawe, bez obiektywnej szkody dla urody; bo ileż naturalnie wyglądających kobiet bije na łeb tępe karynisko w typie Julii von Stein?), to jeszcze są świecie przekonane że to psim obowiązkiem faceta jest im to wszystko sfinansować. No istotnie, wtedy dziecko faceta staje się rywalem do kasy, ktora w ich mniemaniu (cytując Broszkę) "im się po prostu należała!

Nowe_otwarcie napisał/a:

Anewe napisał/a:

To interesujące, że teksty w stylu: 'nie powinna rezygnować ze związku po informacji o dziecku' / 'skoro dziecko jest dla niej przeszkodą, to znaczy, że jest niedojrzała / wygodnicka / rozkapryszona' padają zazwyczaj z ust dzieciatych rozwodników.
Moim zdaniem informacja o dziecku powinna być podana jeszcze przed pierwszą randką/spotkaniem (jeśli mówimy o znajomości z aplikacji randkowej).

To interesujące, że te teksty najbardziej rzucają się w oczy i najbardziej uwierają w cztery litery właśnie wygodnickie egoistki, ktorenie zamierzają się z nikim dzielić kasą swojego faceta (często nawet z nim samym). A już największym oburzeniem pieją te, które nie dość uważają za niezbędne do życia zabiegi fryzjersko-kosmetyczne i chirurgii estetycznej, bez której lwia część kobiet spokojnie się obywa (co ciekawe, bez obiektywnej szkody dla urody; bo ileż naturalnie wyglądających kobiet bije na łeb tępe karynisko w typie Julii von Stein?), to jeszcze są świecie przekonane że to psim obowiązkiem faceta jest im to wszystko sfinansować. No istotnie, wtedy dziecko faceta staje się rywalem do kasy, ktora w ich mniemaniu (cytując Broszkę) "im się po prostu należała!

Troche ostro, ale sens w tym jest.

Jesli matka samotnie wychowuje dziecko, to oczekuje, ze partner je zaakceptuje, ba - musi nawet z tym dzieckiem zamieszkac (mam corke 8 lat, z partnerem mieszkamy od niedawna razem, oboje przepadaja za soba). To dopierow wyzwanie!

Moj parter ma troje dzieci, dwoje doroslych, mamy dobry kontakt i mlody -14 letni (mieszka z matka), odwiedzil nas sam i chetnie czekamy na nastepne wizyty.

Raczej wydaje się rozsądna.

Elena_Lenu napisał/a:

Nowe_otwarcie

O ile w innych wątkach, gdzie wymienialiśmy poglądy, miałam wrażenie, że dość trzeźwo patrzysz na życie, tutaj prezentujesz jakąś dziwaczną perspektywę z punktu widzenia faceta osaczonego przez chciwe materialistki, bo wiadomo, że "każda empatyczna, normalna dziewczyna" bez wątpliwości wskoczyłaby w związek z tatusiem.

Zapewne istnieją takie dziewczyny, o których piszesz (młode laski szukające starszego, ustawionego życiowo faceta, by był dla nich finansowym wsparciem), ale to pewien margines i nic nie wskazuje, by autorka się do niego zaliczała. Raczej wydaje się rozsądna. Prawdopodobnie na tym etapie życia o wiele bardziej niż kwestie jakichś alimentów przeżywa aspekty, że tak się wyrażę "emocjonalno-romantyczne" tzn. że z tym partnerem nie będzie w stanie pewnych rzeczy przeżywać razem po raz pierwszy.

Tak jak jedna z dziewczyn napisała wyżej, dojrzałość to również umiejętność zadbania o nasze dobre samopoczucie. Zdrowy związek nie może polegać na tym, że jedna ze stron ma całkowicie zapomnieć o swoich potrzebach, planach i pomysłach na życie, bo inaczej zostanie określona jako egoistka. Dlatego tak ważne jest, by znaleźć kogoś na podobnym etapie życia, kompatybilnego, z kim wzajemnie chcecie się wspierać i rozumiecie swoje potrzeby. Było już kilka takich wątków na forum, gdzie dziewczyny pisały na forum o problemach w takich relacjach - i najczęściej wcale nie rozbijało się to o pieniądze, tylko brak czasu dla partnerki i przestrzeni na wspólne plany, podporządkowanie wszystkiego pod dzieci i byłą partnerkę.  I po latach okazywało się czasem że taka dziewczyna i tak zostawała na lodzie, bo jej partner już "się natatusiował" i wcale nie było mu śpieszno do tego, by zakładać nową rodzinę.

Wiadomo, że tutaj nie musi tak być, ale warto o potencjalnych problemach i obawach rozmawiać, a nie oczekiwać, że młoda dziewczyna powinna się ze wszystkim dostosować i wszystko rozumieć.

No więc ja właśnie rozumiem że autorka, jako 20ka, może nie być dość dorosla by od niej oczekiwać podejścia naprawdę dorosłej kobiety do tej kwestii. Natomiast dalej nie wyjaśniła pewnej istotnej luki, czyli czemu 29letni facet z dzieckiem to dla niej "zbyt dorosłe" wyzwanie (co jeszcze, zważywszy na powyższe kwestie, da się jeszcze całkiem dobrze kupić), ale jakoś OGÓLNIE 29letni facet już zbyt dorosly dla niej nie jest? I o ile samo tamto dałoby się zrozumieć, to w tym zestawieniu widzę zgrzyt i lekko mi wali hipokryzją.

Ogólnie wkurzył mnie ten festiwal komentarzy demonizujących facetów z dzieckiem, zupełnie jakby byli ułomni czy stanowili wybrakowany towar w innym sensie, gdy w rzeczywistości takue myślenie to czyste pierdolenie. Co więcej, w dużej mierze te "argumenty" są wyssane z palca, bo najczęściej da się to wszystko pogodzić, zwłaszcza gdy stałe miejsce zamieszkania dziecka znajduje się przy matce. Pamiętaj że kobieta wiążącą się z dzieciatym wcale nie ma stawać się matką tego dziecka czy nawet macochą. Dziecko ma matkę, z którą ma więź. Dziecko nie konkuruje z kobietą ojca na tym samym polu, bo każde chce czegoś innego. Ba, oni nie muszą nawet jednocześnie spędzać  że sobą czasu i da się wakacyjne wyjazdy tak zorganizować by I dziecko i partnerka wakacje zapamiętali.
Środki? No tyle się mówi teraz o samowystarczalnych kobietach, zarabiających na swoje potrzeby,  to o co chodzi? Dziecko nie pochłania połowy budżetu ojca, nie pochłania także podobnego procenta jego wolnego czasu.  No nie widać takiej prawdziwej, stanowczej przeszkody. No chyba że przeszkodą ma inne, mniej szlachetne imię i kształt, których wstydzi się wyjawić...

Nowe_otwarcie napisał/a:

No nie widać takiej prawdziwej, stanowczej przeszkody. No chyba że przeszkodą ma inne, mniej szlachetne imię i kształt, których wstydzi się wyjawić...

Bardzo dobrze ci poszło wejście w buty dzieciatego faceta szukającego partnerki.
To teraz wejdź w buty bezdzietnej, młodej kobiety i spróbuj znaleźć 3 negatywne aspekty wchodzenia w związek z dzieciatym partnerem (z pominięciem kwestii pieniężnej). W końcu na tym polega empatia, prawda? Żeby potrafić spojrzeć z perspektywy obu stron i wczuć się w ich sytuację. No dalej, dasz radę!

Anewe napisał/a:

Nowe_otwarcie napisał/a:

No nie widać takiej prawdziwej, stanowczej przeszkody. No chyba że przeszkodą ma inne, mniej szlachetne imię i kształt, których wstydzi się wyjawić...

Bardzo dobrze ci poszło wejście w buty dzieciatego faceta szukającego partnerki.
To teraz wejdź w buty bezdzietnej, młodej kobiety i spróbuj znaleźć 3 negatywne aspekty wchodzenia w związek z dzieciatym partnerem (z pominięciem kwestii pieniężnej). W końcu na tym polega empatia, prawda? Żeby potrafić spojrzeć z perspektywy obu stron i wczuć się w ich sytuację. No dalej, dasz radę!

Widzisz, ja w nie wcale nie musiałem wchodzić, bo jeszcze 2 lata temu to były poniekąd moje buty. Stąd właśnie wiem ile rzeczy tak naprawdę DA SIĘ pogodzić (mimo tej fali hejtu na facetów mających dziecko) I ile tych "argumentow" przeciw jest z dupy wziętych.

Co notabene jeszcze raz dowodzi że opinie sporej części babskiego grona z Netkobiet i Kafeterii można o kant dupy rozbić. Bo gdybym miał sobie wziąć do serca te opinie, to powinienem resztę życia spędzić w samotności i na umartwianiu się i absolutnie nie śmieć wystartować do jakiejś rozsądnej,  kilka lat młodszej zwłaszcza, babki, bo na żadną nie  mam warunków/ nie łapie się na to czego one są warte czy... wybierz sama inny powód z tych, które tu padały   

Anewe napisał/a:

Nowe_otwarcie napisał/a:

Widzisz, ja w nie wcale nie musiałem wchodzić, bo jeszcze 2 lata temu to były poniekąd moje buty. Stąd właśnie wiem ile rzeczy tak naprawdę DA SIĘ pogodzić (mimo tej fali hejtu na facetów mających dziecko) I ile tych "argumentow" przeciw jest z dupy wziętych.

Co notabene jeszcze raz dowodzi że opinie sporej części babskiego grona z Netkobiet i Kafeterii można o kant dupy rozbić. Bo gdybym miał sobie wziąć do serca te opinie, to powinienem resztę życia spędzić w samotności i na umartwianiu się i absolutnie nie śmieć wystartować do jakiejś rozsądnej,  kilka lat młodszej zwłaszcza, babki, bo na żadną nie  mam warunków/ nie łapie się na to czego one są warte czy... wybierz sama inny powód z tych, które tu padały   

A gdzie ja napisałam, że nie da się pogodzić? Nie pisałam, żebyś mi opowiedział historię swojego życia, bo mnie to nie obchodzi.
Napisałam: spójrz z drugiej perspektywy i spróbuj sam sobie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego bezdzietna kobieta może nie chcieć wchodzić w związek z dzieciatym (i wcale nie chodzi o kasę).

XD Po raz kolejny widać przepaść intelektualną między kobietami na tym forum a facetami. Anewe zadaje bardzo proste pytanie, odnosi się do bardzo konkretnego pojęcia empatii. N_O nawet nie wyczuwa ironi w jej wypowiedzi, nie rozumie, że ona prosząc go o empatie, wie że jest zgorzkniałym dziadem i poza swoją grupą starych dziadów nie ma empati dla nikogo innego. N_O nie rozumie, że Anewe zadając pytanie doskonale wie jaka będzie odpowiedz, czyli w stylu "baby złe, baby niedobre" i odpowiada w sposob przewidywalny i charakterystyczny dla siebie. Zupełnie nie na temat, wylewając przy tym sporo żali i frustracji. Anewe jesze raz podejmuje próbę i jak małemu dziecku powtarza o co chodziło w jej pytaniu, bo już się rozkojarzył i zaczyna dywagacje.
Jak partia szachów to wygląda. Ja już wiem co zrobi N_O i już wiem że szach nastąpi w najblizszych 2 postach o ile N_O już nie spasował i po ciuchutku nie uciekł z wątku. Wy tez to widzicie?
Jednak ścisłu umysł to ścisły umysł(ze strony Anewe) i pięknie się ogląda jak odrobinka logiki i konkretów i N_O leży.

Odpowiedz N_O kierowana do mnie była tak nie na temat i tak bardzo odnosiła się do rzeczy których nie powiedziałam że nawet nie będę sie wysilac zeby go naprowadzac na temat.

@Elena_lenu: wybacz, chciałem Ci odpisać, ale w kontekście dwóch wpisów znajdujących się nad Twoim nieco się wstrzymam 

Halinka, a już tak fajnie ci szło. Ileś postów wcześniej jeszcze zaznaczałaś że nie zaliczasz mnie do tej grupy, a teraz wyszło szydło z worka
No cóż, przynajmniej to konto ci nie poleci, w tym roku dajesz radę

Mam 20 lat. Od jakichś 2 miesięcy spotykam się ze sporo starszym (ma 29 lat) mężczyzna. Obracaliśmy sie w tym samym gronie znajomych, wiec nie byl to zupełnie obcy dla mnie człowiek, ale kojarzyliśmy sie raczej z widzenia i kilku luźnych rozmow. Troche obawialam sie tej różnicy wieku, dogadujemy się jednak świetnie, wzajemne przyciąganie jest, ogólnie bajka. Poza jednym szczegółem… Mój partner ma dziecko, o którego istnieniu dowiedziałam sie całkiem niedawno. Szczerze mowiac troche zwalilo mnie to z nog, poczułam sie oszukana i wykorzystana. On tłumaczył sie oczywiście faktem, iz byl przekonany, ze jestem świadoma tego, ze jest rodzicem, bo wszyscy nasi wspólni znajomi o tym wiedza i nie jest to żadna tajemnica. Ja jestem zdania, ze mimo wszystko takie kwestie powinno sie wyraznie komunikować, zeby nie bylo miejsca na żadne niedomowienia. Przeprosił, przyznal sie do błędu, obiecal juz calkowita szczerość. Myślałam, ze trochę poukładałam sobie to wszystko w glowie i ze mimo wszystko warto zobaczyć jak ta relacja sie rozwinie. Ostatnio jednak naszły mnie wątpliwości. W zasadzie dopiero wchodzę w dorosłe życie, a budowanie relacji z kimś, kto ma już jakiś bagaż nie jest łatwe. Zdaje sobie sprawe, ze nie musze, a nawet nie powinnam w najbliższej przyszłości poznawać jego syna, ale mimo wszystko obecność tego dziecka bedzie w mniejszy lub większy sposób oddziaływać na moje życie. Rozmawialam
o swoich wątpliwościach z partnerem, ale on raczej je bagatelizuje, podchodzi
do tematu bardzo luźno, a nawet snuje wizje szybkiego zapoznania mnie z młodym, co wydaje mi sie odklejonym i raczej nieodpowiedzialnym pomyslem. Nie chce mieć kiedys poczucia żalu, ze nie spróbowałam, ale jednocześnie odzywa sie we mnie glos mówiący, zeby ewakuować sie póki zadne z nas mocno sie nie zaangażowało. Troche mnie to wszystko przytłacza i potrzebuje opinii kogos postronnego, bo rozmowy z przyjaciółmi powoduja tylko większy metlik w mojej glowie.

Nowe_otwarcie napisał/a:

BTW: jak najbardziej zauważyłem ironiczno-konfrontacyjne zakończenie posta Anewe

oczywiście, N_O. Tak było. XD

Stary i zarozumiały ale głupi, łaczysz w sobie najgorsze cechy stereotypowego faceta, który chce mówić młodym laska jak mają żyć.

Chciałabym zobaczyć temat jak 20 latek nie wie czy związać z 30 letnią kobietą i jej dzieckiem. Już widzę jak Panowie z tego forum nakłaniają go kontynuowania związku XD

JuliaUK33 napisał/a:

Dokladnie pewnie by kazdy odradzal takiego zwiazku "ze mlody,po co mu bagaz w postaci cudzego dziecka" tak by napewno pisali

Bardzo rzadki przypadek, ale kojarzę z forum 1 wątek. Tam akuratnie użytkowniczki krzyczały, co ci może zaoferować taki gówniarz.
A ja napisze podobnie jak tutaj o tej dziewczynie, że taki chłopak ma czas na złożenie rodziny, powinien się uczyć i bawić.

Nowe_otwarcie napisał/a:

Anewe napisał/a:

Nowe_otwarcie, krótka piłka: Z tego co kojarzę masz córkę ok 20-letnią. Chciałbyś żeby spotykała się z o dekadę starszym dzieciatym facetem?

Nie ma znaczenia, z kim ja bym chciał żeby ona się spotykała, bo na takie rzeczy rodzice w sumie nie powinni mieć wpływu.
Jeśli wszystko byłoby na normalnych zasadach i ona by tego chciała, to co ja miałbym do gadania? Jestem jej OJCEM, nie FACETEM i ja jakoś nie mam problemu z rozgraniczeniem tych dwóch pojęć (w odróżnieniu od co poniektórych).

BTW: a czemu nie napisałaś że "w ogóle starszym o dekadę, niekoniecznie dzieciatym"? Bo czuję że to własnie (jak i dla kilku innych) to dziecko jest dla Ciebie większym bólem czegoś tam niż nawet kilkanaście lat różnicy wieku

Moja corka sie spotykala z duzo starszym facetem, nawet cieszylismy sie, ze facet dojrzaly, ze sie nia zaopiekuje, zaradny - mial wlasna firme, ale niestety przez to mial za malo czasu, widywali sie rzadko i rozmawiali rzadko. Corce sie to nie podobalo.