Nowy partner i dzieci - Netkobiety.pl

po pierwsze mylisz się w kwestii desperacji.

atrakcyjność ma wiele poziomów

chodzi o to że Ty na podstawie dwóch postów przeprowadziłeś analizę całego życia kobiety co jest po prostu żałosne i śmieszne. i odstrasza osoby od pytania bo zaraz taki wyjedzie ze swoimi mądrościami.

Szeptuch napisał/a:

Nowe_otwarcie napisał/a:

Szeptuch, jeszcze raz zacytowałem bo IMHO ta odpowiedź wymaga rozwinięcia .

Strzelenie sobie trójki dzieciaków jednego po drugim to albo objaw niesamowitej wręcz pewności siebie i swoich sił graniczącej wręcz z zadufaniem (w przypadku branży IT w ostatnich latach akurat da się jeszcze powiedzieć że jest to jakoś podparte realiami, choć kto wie jak będzie za 10 lat...) albo lekkomyślności. A autorka naprawdę nie wygląda na wysoce wykształconą kobietę sukcesu, która poradzi sobie w każdych realiach ekonomiczno-zawodowych; po tym co przedstawiła i jak siebie kreuje, to raczej spodziewałbym się młodej, niezbyt wykształconej, naiwnej kobiety, która z miłości i naiwności dała sobie strzelić trójkę dzieciaków przez swoją młodzieńczą miłość, a związek z czasem rozpadł się... przez zdrady, alkohol? To najczęstsze przyczyny rozpadu w takich historiach. W takiej sytuacji pewnie zamieszkała z dziećmi sama bo już się nie dało wytrzymać, a nie w wyniku spokojnego, w pełni świadomego wyboru. Przydałyby się dalsze wyjaśnienia od autorki, ale nie wiem czy się o nie pokusi (chociaż z drugiej strony te wyjaśnienia pozwoliłyby także na ocenienie jej siły negocjacyjnej w tej sytuacji, a więc i perspektyw rozwiązania tego problemu).

Serio.
Nie wiem czy ja to źle zrozumiałem czy ty to tak przedstawiłeś.
Bo piszesz tak jak by prawo do posiadania dzieci mieli osoby tylko wybitnie wykształcone z oszczędnościami idącymi w miliony.
Nie znasz historii tej kobiety, a już postawiłeś wyrok ze głupia i nieodpowiedzialna.
Wyobraź sobie ze większość Polaków nie zarabia więcej niz 3.5k na rękę.
A ogromna liczba zarabia lub oscyluje zarobkami w okolicach minimalnej.
Tak wygląda życie w Polsce.
I teraz wyobraź sobie co pociągnęło by za sobą podejście ze tacy ludzie nie powinni mieć dzieci bo ich nie stać.
Za 20 alt miałbyś taki kryzys demograficzny (który i tak będzie) ze na karetkę czekał bys 2 dni a straż pożarna przyjechała by jak by z twojego domu juz nic nie zostało.
Paradoks jest taki ze ludzie wykształceni nie chcą/mogą mieć dzieci, ostatnio maja wyprany mózg bzdurami o klimacie i powtarzają te hasełka o dobru planety niczym fanatycy religijni.
Wierni kościoła z zielonym dachem.
My jako społeczeństwo powinniśmy robić wszystko aby młodzi ludzie chcieli mieć dzieci, i nie jedno ale 3/4.
I nie poprzez szkodliwy social, ale zapewnienie możliwości swobodnej edukacji wyższej w przypadku posiadania dziecka, budowa żłobków i przedszkoli,i działanie ich w systemach 2 zmianowych, rozwój szkolnictwa średniego, zwłaszcza techników, aby młodzi ludzie mieli zawód i umiejętności a nie bezwartościowy papierek po kulturoznawstwie czy innym gównie na które młody człowiek poszedł aby przedłużyć sobie dzieciństwo.
Tu gdzie mieszkam, bardzo często to tak wygląda że idzie sie do zawodówki czy technikum, tam sie kogoś poznaje, kończy sie szkołę, ma sie zawód i  prace, i zakłada sie rodzinę. Czasami jedzie sie w ramach urlopu na prace sezonowe do Niemiec i tak tworzy sie swoja przyszłość.
I jak patrze na takich 25 latków z mojej wioski, to właśnie mają juz 3 dzieci, pracują, budują, a ci z pomocą rodziców juz zbudowali dom, sa dorosłymi ludźmi.
A obserwując 25 latków z np Wrocławia to jedyna mysl jaka mi sie nasuwa do dzieciaki tuz po szkole. Nie nauczone żadnej odpowiedzialności. Nic nie maja, niczego sie nie dorobili.
Oczywiście to wszystko co napisałem to generalizacja, ale nie będą za każdym razem pisał "oczywiście sa wyjątki"
Nie widzę nic złego w tym że para stara sie o  kolejne dziecko zaraz gdy jest to możliwe.
Sam bym sie cieszył gdyby mój syn powiedział mi że  po ukończeniu szkoły średniej założyć rodzinę
I czy byśmy mu nie pomogli organizacyjnie, z dalsza edukacja dla niego i jego partnerki czy finansowo.
Ponieważ naoglądałem sie naprawdę dużo rozpaczy/łez i smutku małżeństw które nie mogą mieć dzieci.
Rozwijali sie,uczyli, kolejny staż,kolejny kierunek i przychodzi 30 i tego dziecka nie mogą mieć.

Sorry,ale na Twoje podejście chyba bardziej wpływa tradycja regionalna niż wykształcenie itp. Ta,uważam że 3 dzieci to brak rozwagi i w lwiej części wypadków wyrzekanie się zapewnienia im godnego życia. Tak,moje małżeństwo rozpadło się w dużej mierze przez fiasko starań o drugie dziecko,ale w obecnej sytuacji w sumie dobrze ze mam tylko jedno. I wkurza mnie bulenie na socjal dzieciorobów, gdyby nie to cholerne rozdawnictwo wyborcze jak 500+ i pozostałe,to inflacja i co za tym idzie  ceny byłyby niższe. Powiedzmy sobie szczerze: człowiek decydujący się na 3-4 dzieci najczęściej na innych zwala koszt ich utrzymania,edukacji itd.

Ona jest z tym facetem 4 lata, a nie dwa miesiące. Już nie przesadzaj, Otwarcie, zgorzknienie z Ciebie wyłazi.

Masa ludzi, którzy juz są w wieku postreprodukcyjnym teraz narzeka, że dzieci nie miało więcej, że o tym trzecim myśleli, ale się nie zdecydowali. A to były czasy sprzed 500+. Ludzie spokojnie dają radę z zapewnieniem startu dzieciom. Przecież nie musisz każdemu dziecku zapewnić mieszkania czy wkładu własnego do kredytu.

Poczytaj sobie skąd się inflacja bierze zanim zaczniesz gadać głupoty.

Milion razy bardziej wolałabym być samotną matką z 3 dzieci niż mieć w otoczeniu kogoś takiego jak Ty, kto by mi wyliczał "wartość rynkową".

Lady Loka napisał/a:

Ona jest z tym facetem 4 lata, a nie dwa miesiące. Już nie przesadzaj, Otwarcie, zgorzknienie z Ciebie wyłazi.

Masa ludzi, którzy juz są w wieku postreprodukcyjnym teraz narzeka, że dzieci nie miało więcej, że o tym trzecim myśleli, ale się nie zdecydowali. A to były czasy sprzed 500+. Ludzie spokojnie dają radę z zapewnieniem startu dzieciom. Przecież nie musisz każdemu dziecku zapewnić mieszkania czy wkładu własnego do kredytu.

Poczytaj sobie skąd się inflacja bierze zanim zaczniesz gadać głupoty.

Milion razy bardziej wolałabym być samotną matką z 3 dzieci niż mieć w otoczeniu kogoś takiego jak Ty, kto by mi wyliczał "wartość rynkową".

Możesz sobie woleć, ale nie udawaj że nie wiesz jak jest. Albo wiesz co? Załóż konto na jakimś portalu randkowym i wpisz w opisie że masz 3 dzieci. Zobaczymy jaki będzie odzew...

Otwarcie, ja nie wiem czy Ty sobie zdajesz sprawę, ale po pierwsze rodzic nie ma obowiązku zapewnienia dziecku mieszkania, a po drugie to, że się żre rodzeństwo o mieszkanie nie świadczy o tym, że rodzice im niczego nie zapewnili. Świadczy to tylko o tym, że zarówno rodzice jak i dzieci nie pomyśleli wcześniej o tym, któremu dziecku mieszkanie przepisać w zamian za opiekę nad rodzicami i nie powyprowadzali prawnie swoich spraw.

Nawet przy 2 dzieci ciężko oczekiwać, że rodzice im załatwią mieszkania, bo z jakiej paki? Rolą rodzica jest zapewnienie dziecku takich możliwości, żeby poten dziecko było w stanie samo sobie zapewnić mieszkanie.

No chyba, że jest gdzieś zapisane, że rodzice mają zapewnić mieszkanie, to daj znać gdzie, żebym miała podkładkę informując rodziców i teściową, że od dzisiaj spłacają naszą hipotekę.

Edit.
Ona jest z tym facetem 4 lata! 4 lata. Rozumiesz ile to jest? Policz sobie ile te dzieci wczesniej miały. I od jakiego czasu tego faceta znają. Jakoś orzez ten czas facet nie uciekł, a Autorka nie zionęła desperacją.

Ile było by chętnych?
Myślę ze sporo, facetów tez coraz bardziej dotyka kryzys niepłodności.
Bardzo dużym plusem takiego związku jest to ze cały najtrudniejszy okres dorastania wzięła na siebie matka.
Za sobą masz pieluchy/kolki/nieprzespane noce/ząbkowanie itp
w zależności od wieku masz juz gotowe dzieci do zabawy/wyjazdów/wycieczek itp

Emm ale na mieszkanie to sobie może sam człowiek zarobić, nie musi go dostać od rodziców wiesz?
Ja sam wyszedłem z domu po maturze  z plecakiem i walizka i paroma groszami które sam sobie zarobiłem.
Nic nie dostałem od rodziców, no może nerwice.
Sam sobie zapracowałem na dom.

SaraS napisał/a:

Jakie znaczenie ma "pozycja na rynku" autorki? Bo ja się poniekąd zgadzam, że nie musi być marzeniem wszystkich mężczyzn w okolicy, tylko nie bardzo rozumiem, co to ma do rzeczy. Oni są razem 4 lata, a ona nie zastanawia się, czy zostać z tym, czy szukać kolejnego faceta (przy czym analiza jej sytuacji mogłaby mieć znaczenie). Można zresztą przypuszczać, że po takim dłuższym związku, gdyby nawet się rozstali, nowy partner nie pojawiłby się natychmiast na szczycie listy rzeczy do zrobienia.

Zamieszkali razem, może pochopnie, w znaczeniu: bez przemyślenia różnych kwestii. Niezależnie od jej (i jego) statusu, wypadałoby spróbować chociaż to jakoś ogarnąć, a nie kalkulować od razu szanse na nowy związek po ewentualnym powrocie na rynek matrymonialny.
Zresztą przecież tam się nic wielkiego nie wydarzyło: dzieciaki nieprzyzwyczajone do mieszkania z obcym facetem, bezdzietny facet nieprzyzwyczajony do mieszkania z dzieciakami. Można siąść razem i wypracować (a przynajmniej spróbować) jakieś zasady, które zapewniłyby wszystkim minimum komfortu (na miarę warunków). Tylko autorka, jako matka i partnerka, a więc - ogniwo łączące dzieci i faceta, musiałaby wziąć pod uwagę, że wszyscy mają się tam dobrze czuć, wszyscy mają jakieś potrzeby i wyobrażenia nt. wspólnego mieszkania i wszyscy powinni mieć w tej sprawie coś co powiedzenia. Tymczasem autorka - standardowo - pyta, kto ma rację, czyli szuka winnego i pokrzywdzonych. Ciekawe tylko, co jej to da. Jeśli forumowicze zgodzą się z partnerem, to dzieciaki będą miały musztrę, a jeśli z dziećmi, to partner usłyszy, że ma siedzieć cicho i godzić się na wszystko? Na pewno zapewni im to szczęśliwe życie.

Saro, już Ci piszę jakie znaczenie ma jej pozycja. Takie że od niej poniekąd zależy czy łatwo czy bardzo trudno jej pójdzie przekonanie (zwłaszcza) partnera do rozmów . To tak jak na rynku pracy: możesz obiektywnie mało zarabiać, ale szef rzadko kiedy da Ci podwyżkę ze zrozumienia tego faktu; znacznie częściej dostaniesz ją jeśli jest niedobór pracowników Twojej profesji. Bo gdyby pracodawca czuł od początku że musi Ci dać podwyżkę, to dałby ją bez Twoich nacisków. I tu podobnie: gdyby facet czuł że musi się dogadać z nią i dziećmi "bo tak", to stałoby się to już wcześniej, z jego inicjatywy. Zresztą widać że facet coś się z ustępstwami nie wyrywa... bo pewnie czuje że to ona ma słabszą pozycję i oczekuje że to ona spacyfikuje dzieci. Tymczasem autorka przyszła do nas oczekując "rady" i na wstępie daje do zrozumienia że ona w winę swoich dzieci nie wierzy, że to jej facet się do nich przy...ala. Może i tak nawet jest, ale rozstrzygnięcia rzadko zapadają według tego kto ma słuszność; częściej według tego, kto ma przewagę sytuacyjną. I o to mi cały czas chodzi. Nie chodzi o to że autorka wyjechała od razu z tekstem w duchu "No jak moje dzieci mogą być czemuś winne?!"; chodzi o to że najprawdopodobniej nie ma ona takiej pozycji żeby to facet musiał się dostosować.

Nowe_otwarcie napisał/a:

Fajnie że sobie poleciałeś takim tekstem jako przedstawiciel klasy zarabiającej znacznie ponad przeciętną, ale zauważ że lwia część osób zarabia znacznie mniej. Tak się składa że ostatnio zapoznałem się z oceną zdolności kredytowej, wiem ile dają, z jaką ratą i na ile lat. Przeciętny człowiek to w ogóle figę a nie kredyt w złotówkach dostanie, nie wspominając że ten kredyt mu na g..., a nie na mieszkanie starczy. Więc takie bajki to możesz innym kolegom z IT opowiadać.
Ja swoje mieszkanie odziedziczyłem i nie zamierzam za to przepraszać. Zresztą w sumie i dobrze, bo przy mojej niskiej odporności na stres jaką mam praktycznie od dziecka to takiej 20 czy 30-letniej pętli na szyi w postaci kredytu mieszkaniowego (zwłaszcza przy naszym rynku pracy) pewnie bym nie wytrzymał nerwowo i zszedł na jakiś zawał czy udar...

Widzę ze nie rozumiesz.
Mi nikt nie dał status klasy średniej.
Nie spłynęło to na mnie jak łaska naszego ojca szatana.
Skoro ktoś taki jak ja:  z rozjebaną psychika przez rodzinę, z taka nerwicą ze nie byłem w stanie niczego zjeść w obecności innych ludzi, nie mający żadnego wsparcia ani znajomości, był w stanie zarobić sobie na dom, to myślę ze każdy jest w stanie.
I jestem z siebie kurewsko dumny.
I widzę to u siebie na wiosce, młodzi ludzie po szkole średniej, praca dzieci, praca dodatkowa, urlop na szparagach w Niemczech i powoli każdy ten dom stawia. Niektórzy sami kopia fundamenty, ramie w ramie mąż i żona.
Więc jak najbardziej sie da.

Edit: Ludzkie uczucia to nie ejst rynek pracy.
Jak ktos wykorzystuje swoja przewagę, choćby materialną to tak naprawdę nie kocha swojego partnera.
bo co to za argumentacja: Robisz to co ja chce albo sie rozchodzimy, a przecież nikt inny cie nie zechce, jesteś tylko samotna matka"
to jest miłość?
To patologia.

rossanka napisał/a:

Jak sobie poradziłeś z tym objawem nerwicy?

Ogólnie to terapia trwała dwa lata.
Miałem szczęście ze natrafiłem na super psychiatrę, z psychologiem było dużo gorzej, chyba dopiero 10 z kolei maił rozum i godność człowieka.
Na samym początku, lekarz chciał wdrożyć leczenie na bazie silnych psychotropów, z tego co pamiętam było to leki na bazie bromazepamum.
bo oprócz nerwicy miałem tez fobie społeczną.
Ja się nie zgodziłem, mam taki pogląd że to  co czyni mnie człowiekiem to moja świadomość, wiec takie leki czy alkohol i inne środki odurzające są dla mnie niedopuszczalne.
Powiedziałem to lekarzowi, wiec z farmakologi nie miałem nic, wszystko oparło się na psychoterapii.

Więc leczenie wyglądało tak ze najpierw trzeba było sobie poradzić z demonami przeszłości.
Psycholog polecał drogę "wybaczenia", abym darował winny mojej rodzinie, i wybaczył to co mi przez te wszystkie lata robili, a sporo tego było.
Ja poszedłem droga pogardy i nienawiści, wolałem nienawidzić niż wybaczyć, i o dziwo to przyniosło tak świetne efekty ze sama psycholog była zdziwiona.

kolejny aspekt leczenia przebiegał wręcz automatycznie.
Byłem zdany sam na siebie, a coś jeść trzeba było i gdzieś mieszkać tez.
Pieniądze które miałem, wystarczyły na kaucje za pokój i 2 miechy z góry.+ jedzenie+opłaty itp. taki miałem zapas.
Wcześniej  zawsze jadłem sam, bardzo często zimne, bo czekałem az rodzinka skończy jeść, brałem to co mogłem i wychodziłem z domu.
A teraz, np podczas przerwy w pracy nie mogłem jak skończony debil wychodzić z zakładu i jeść gdzieś pod śmietnikiem, choć na samym początku, przyznam sie, zdarzało się.
Początki były trudne, oczywiście jedzenie stawało w gardle, wiec były okresy unikania jedzenia i odpowiedzi w stylu "nie jestem głody" były wymioty.
Ale z czasem, powoli, przymuszony okolicznościami zacząłem jeść z innymi, małymi kroczkami.
Najgorsze było pierwsze pól roku, kolejne pół jako tako a 2 rok terapii to były takie działania stabilizacyjne.
Bardzo pomogli mi poznani przyjaciele, którzy mnie wspierali, kobiety które zaczęły w moim życiu pełnić główna role.

SaraS napisał/a:

Jakie znaczenie ma "pozycja na rynku" autorki? Bo ja się poniekąd zgadzam, że nie musi być marzeniem wszystkich mężczyzn w okolicy, tylko nie bardzo rozumiem, co to ma do rzeczy. Oni są razem 4 lata, a ona nie zastanawia się, czy zostać z tym, czy szukać kolejnego faceta (przy czym analiza jej sytuacji mogłaby mieć znaczenie). Można zresztą przypuszczać, że po takim dłuższym związku, gdyby nawet się rozstali, nowy partner nie pojawiłby się natychmiast na szczycie listy rzeczy do zrobienia.

Zamieszkali razem, może pochopnie, w znaczeniu: bez przemyślenia różnych kwestii. Niezależnie od jej (i jego) statusu, wypadałoby spróbować chociaż to jakoś ogarnąć, a nie kalkulować od razu szanse na nowy związek po ewentualnym powrocie na rynek matrymonialny.
Zresztą przecież tam się nic wielkiego nie wydarzyło: dzieciaki nieprzyzwyczajone do mieszkania z obcym facetem, bezdzietny facet nieprzyzwyczajony do mieszkania z dzieciakami. Można siąść razem i wypracować (a przynajmniej spróbować) jakieś zasady, które zapewniłyby wszystkim minimum komfortu (na miarę warunków). Tylko autorka, jako matka i partnerka, a więc - ogniwo łączące dzieci i faceta, musiałaby wziąć pod uwagę, że wszyscy mają się tam dobrze czuć, wszyscy mają jakieś potrzeby i wyobrażenia nt. wspólnego mieszkania i wszyscy powinni mieć w tej sprawie coś co powiedzenia. Tymczasem autorka - standardowo - pyta, kto ma rację, czyli szuka winnego i pokrzywdzonych. Ciekawe tylko, co jej to da. Jeśli forumowicze zgodzą się z partnerem, to dzieciaki będą miały musztrę, a jeśli z dziećmi, to partner usłyszy, że ma siedzieć cicho i godzić się na wszystko? Na pewno zapewni im to szczęśliwe życie.

Saro, już Ci piszę jakie znaczenie ma jej pozycja. Takie że od niej poniekąd zależy czy łatwo czy bardzo trudno jej pójdzie przekonanie (zwłaszcza) partnera do rozmów . To tak jak na rynku pracy: możesz obiektywnie mało zarabiać, ale szef rzadko kiedy da Ci podwyżkę ze zrozumienia tego faktu; znacznie częściej dostaniesz ją jeśli jest niedobór pracowników Twojej profesji. Bo gdyby pracodawca czuł od początku że musi Ci dać podwyżkę, to dałby ją bez Twoich nacisków. I tu podobnie: gdyby facet czuł że musi się dogadać z nią i dziećmi "bo tak", to stałoby się to już wcześniej, z jego inicjatywy. Zresztą widać że facet coś się z ustępstwami nie wyrywa... bo pewnie czuje że to ona ma słabszą pozycję i oczekuje że to ona spacyfikuje dzieci. Tymczasem autorka przyszła do nas oczekując "rady" i na wstępie daje do zrozumienia że ona w winę swoich dzieci nie wierzy, że to jej facet się do nich przy...ala. Może i tak nawet jest, ale rozstrzygnięcia rzadko zapadają według tego kto ma słuszność; częściej według tego, kto ma przewagę sytuacyjną. I o to mi cały czas chodzi. Nie chodzi o to że autorka wyjechała od razu z tekstem w duchu "No jak moje dzieci mogą być czemuś winne?!"; chodzi o to że najprawdopodobniej nie ma ona takiej pozycji żeby to facet musiał się dostosować.

Poza tym nie gra mi jedna rzecz, jeszcze tak zostając w świecie wyliczeń. Nawet jeżeli założyć, że wartość autorki na rynku matrymonialnym będzie niewielka, to jaką wartość ma facet, który decyduje się na zamieszkanie z autorką w takich warunkach? Na pewno może przebierać w kobietach, a i sam jest mężczyzną idealnym o niesamowicie wysokiej pozycji zawodowej i społecznej, tak? Jeżeli tak podsumowana autorka stanowi na razie dla niego najlepszą opcję, jeżeli zgodził się na mieszkanie w takich warunkach, a wszystko to stanowi wynik chłodnych kalkulacji, to nie świadczy to za dobrze o jego możliwościach, w związku z czym prawdopodobnie wcale tej autorki pozycją nie przerasta.
Ewentualnie może po prostu mu na niej zależeć, ale kto by tam w to wierzył.

Ja się z Tobą zgadzam co do oceny, ale myślę, że to nie jest aż tak ważne, jeśli się jest w dłuższym związku. Przecież oni teraz mają dojść do porozumienia, jakie więc znaczenie ma to, jak potoczyłoby się ich życie, gdyby nie doszli? Rozumiem, że chodzi Ci o to, że osoba z gorszą pozycją może być bardziej zmotywowana do utrzymania relacji, a zatem - gotowa do ustępstw, ale nie w tym przypadku, bo ten facet zapewne księciem na białym koniu też nie jest. Jeśli on z tych kalkulujących, to znaczy, że 4 lata temu wykalkulował sobie, że autorka jest tą najlepszą możliwą dla niego opcją. Czy jego pozycja wzrosła przez ten czas? Jest starszy, mieszka w mieszkaniu partnerki... No, nie wydaje mi się. A jego partnerka ma dodatkową motywację do walki o siebie w postaci dzieci; na pewne rzeczy nie pójdzie. Więc, myślę, nawet jeśli zakładać, że wszystko opiera się na wyrachowaniu, to oboje startują z tego samego miejsca, bo on raczej też wie, że po rozstaniu nie ustawi się do niego kolejka cudnych kobiet bez przeszłości.

.

A propos ostatniego zdania: wg mnie akurat ten fakt robi kolosalną różnicę. Bo gdyby facet był absolutnym bogiem, wokół którego kręciłyby się kobiety, to gdyby zmiany mu się nie spodobały, gdyby autorka przycisnęła za mocno czy cokolwiek, łatwiej byłoby mu to zakończyć (toż perspektywy takie cudowne, a tu jakaś marudna jędza w chałupie ), natomiast w takiej sytuacji ma takie same powody/tyle samo motywacji co autorka, żeby tej relacji się trzymać, a więc: rozwiązać problemy tak, żeby wszyscy byli w miarę możliwości zadowoleni. Czyli dokładnie tak samo, jak byłoby w fajnym zdrowym związku, który nie opiera się na kalkulacjach tylko na uczuciach, a problemy rozwiązuje się ze względu na chęć dbania o dobro drugiej strony, a nie tylko wtedy, gdy nie ma innego wyjścia.

SaraS napisał/a:

A propos ostatniego zdania: wg mnie akurat ten fakt robi kolosalną różnicę. Bo gdyby facet był absolutnym bogiem, wokół którego kręciłyby się kobiety, to gdyby zmiany mu się nie spodobały, gdyby autorka przycisnęła za mocno czy cokolwiek, łatwiej byłoby mu to zakończyć (toż perspektywy takie cudowne, a tu jakaś marudna jędza w chałupie ), natomiast w takiej sytuacji ma takie same powody/tyle samo motywacji co autorka, żeby tej relacji się trzymać, a więc: rozwiązać problemy tak, żeby wszyscy byli w miarę możliwości zadowoleni. Czyli dokładnie tak samo, jak byłoby w fajnym zdrowym związku, który nie opiera się na kalkulacjach tylko na uczuciach, a problemy rozwiązuje się ze względu na chęć dbania o dobro drugiej strony, a nie tylko wtedy, gdy nie ma innego wyjścia.

Gdyby był absolutnym bogiem, to jaka w ogóle szansa że zwróciłby na nią uwagę 4 lata wcześniej?